The Wolf among us

Even van Wikipedia geplukt omdat het toch enige striprelevantie heeft: "The Wolf Among Us is een episodisch action-adventurecomputerspel in vijf delen. Het spel van Telltale Games is gebaseerd op de Amerikaanse stripreeks Fables van Bill Willingham. Het spel dient als prequel van de stripreeks. Moesten er niet zo'n stapels boeken liggen om te lezen, een mens zou er zich een keer aan wagen. En een wolf ook misschien. Het eerste deel dateert van 2013.

Puur toeval?

In oktober 2014 zou België gestript moeten verschijnen, Geert de Weijers herziene editie van het boek dat de journalist indertijd als krantenbijdrage bijeen schreef. Voorlopig heeft het overzichtsboek het daglicht nog niet gezien, de eerdere bestellingen werden gesupprimeerd. Een nieuwe aanbieding bij de winkeliers dringt zich op. Het imperium Ballon Media met als imprint Blloan neemt de uitgave nog steeds op zich. Verrassend en ongetwijfeld puur toeval is de plotse trots waarmee Ballon Media het vandaag in De Morgen verschenen artikel over de kersverse Undertaker aankaart. De Weijer is ineens zeer bedrijvig. Be(s)langenvermenging volgens het ons-kent-ons-principe?

Charlie Hebdo's zwarte woensdag: Cabu, Wolinski, Charb...

Bijbenen (7): Aquablue, Kiekeboes, Kid Paddle, Donjon Monsters

Het koloniseren van onontgonnen gebieden, het is van alle tijden. Zelfs in de toekomst. Cynisch wordt eens geponeerd dat de mensensoort geleerd heeft uit de fouten gemaakt in het verleden. Met de destructie van de Aarde als onberispelijk bewijs. Niets is minder waar. Potentaten vinden sowieso manieren om hun onverzadigbare (wel)lust te voeden, liefst ten koste van anderen. Standard-island is dan ook de typische spiegel voorgehouden, met als ultieme vijand de separatisten die met geweld hun staat, hun habitat willen behouden. Vrijheid voor alles! En dat liefst zonder de onmenselijke mens in de buurt.
- Aquablue 14 HC ***½
- Azimut 2 ***

Geen Buck Danny 2.0-modernisering, wel rustig voortbordurend op het klassieke patroon van Charlier en Hubinon. Zumbiehl en Arroyo lijden niet aan het Blake en Mortimer-syndroom om met overdaad het leesplezier te schaden door overroepen pre- en sequels. Zelfs met al die gerichte monologen is de indeling functioneel. Sonny blijft zijn rol als 'sucker' spelen, de (on)gewilde clown van dienst. Ingenieus ook om beide partijen - zowel de Amerikanen als de Russen - aan het woord te laten. Zo vermijd je eenzijdigheid. Zumbiehl is ondanks het Koude Oorlog-gegeven met de tijd mee en schrijft behoorlijk dynamisch. Arroyo? Die doet even vergeten dat je het liefst Hugault een keer Buck Danny wil zien tekenen. Arroyo laat evenzeer de oude glories met veel glamour vliegen.
- Buck Danny Classic 1 ***½
- Donjon monsters 5 ***
- Fokke & Sukke Het afzien van 2014 ***
- Fokke & Sukke thematisch 6 Aan het infuus ***
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2014 ***

Midam en co blijven de hoofdvogel in de games afschieten, al lijkt het bereiken van het einde of de uitgang nog steeds een utopie voor Kids avatar. De grootste hindernis voor het stoutmoedige ventje is eerder het proberen redden van het vriendinnetje. Door haar interventies worden alle succesvolle missies toch gefnuikt omdat de dame zich iets te veel gedraagt als een... Marina! Pas op voor anti-feministische vooroordelen. Een ander sterk punt is de inbreng van suggestiviteit, vooral op het gebied van seksualiteit (pagina 10). Evenzeer verrassend: Kids vader die door zijn gedragingen zich beschamend opvoert ten opzichte van vreemden in huis (gags 522, 538, 543). Serial gamer, enkele geniale ideeën doorbreken het seriewerk en bezorgen dit veertiende deel een hoog niveau.
- Kid Paddle 14 ****
- Kiekeboes, De 141 **½
- Kiekeboes, De Luxe 141 **½
- Kiekeboes, De Superdeluxe 141 **½
- Lefranc 25 **½

Je hoort hun namen niet vaak afroepen: Oscar Vertonghen, Lange So, Bikini van Slype en Fonske Verschuren (gag 653). Wanneer ze zich spiegelen aan een bekende popgroep (gag 646) breken ze internationaal door. De Beatles prijken op een affiche. Wie een kuil graaft voor een ander, valt er vaak zelf in, een zegswijze helemaal van toepassing op 'schurk' Flurk. Grappig om Fonske eens zonder petje te zien (639). Wat kunnen zieke kinderen soms zo vrolijk zijn. Goedaardige kwajongensstreken niet bedoeld om de medemens pijn te doen. Het kon indertijd nog. Lieflijk, charmant en grappig. Een onbezorgd kinderleven die nog weten wat ravotten is en kattenkwaad uitsteken. Die Het Volk-uitgaves: flutboekjes, maar wel 53 strippagina's gevuld.
- Lustige Kapoentjes, De 10 ***1/2
- Nero - De premières luxe (linnen) 1 **
- Nero - De premières luxe (velours) 1 **
- Rode Ridder, De 68 - ZW ***
- Rode Ridder, De 75 - KL **½
- Rode Ridder, De 75 - ZW**½

De vastgeroeste basis is er, reeds de sporen verdienend op verschillende fronten. Te beginnen met het succes van de boeken zelf, daarna de verfilmingen (inclusief de Amerikaanse remake) en nu dus de verstripping. Vanwege de beperkingen (nochtans 2 x 64 pagina's) natuurlijk compacter en minder tijd en ruimte overhoudend om de personages voortdurend van dichtbij te volgen met al hun subplots. De strip is meer rudimentair en eerder gefocust op het thrillerelement. Dat is ook hierin top, de spanning blijft immers stijgen omtrent de schuld of onschuld van Lisbeth én het lot van de mishandelde vrouwen. Millennium de strip bevestigt de kracht van schrijver Larsson, Runberg weet daar perfect uit te distilleren. Tekenaar Man is minder imposant als Homs, toch draagt zijn vrij hoekige stijl de kracht van het aangedane leed.
- Stieg Larsons Millennium 4 ***½

In de categorie 'waar voor je geld' mag je genieten van een spaghettithriller, Tex Willers zoektocht naar de mysterieuze verschijning van de geest die een ware klopjacht houdt onder enkele zogezegde vrienden. Meer dan tweehonderd pulppagina's in sfeervol zwartwit. Vooral met de pointillistische inkleding maakt artiest Civitelli indruk. Welke technieken hij ook gebruikt, het zorgt voor een verhoogd echtheidsgehalte. Mooi om zien.
- Tex Willer 2 ***

Bijbenen (6):George RR Martins A game of thrones, John Tiffany, Michel Vaillant

Dit is tenminste een verstripping die naam waardig. Al zijn het schaarse momenten, de bewerking benut tenminste de kracht van het medium. Je hebt de vierde pagina en daarbij mooi aansluitend de vijfde waarin een herinnering uit het verleden opdoemt. Van een gelijkaardige flashback kan je achteraan (pagina 47) genieten. Martins verhaal is fantastisch, een ridderepos dat meteen begint met de doodnormale onheroïsche dood van een ridder. Het absolute begin waar de dunne lijn van het ethische overschreden wordt. Dunk liegt en wringt zich in allerlei bochten om zijn ideaal waar te maken: ridder zijn. En dat net nu er een ukkie zich aan hem opdringt om hem - net als in Dunks situatie toen hij jong was - wil bijstaan als schildknaap. Wat een sympathieke, verrassende kennismaking. Uitgeverij Mynx bracht deze strip reeds integraal op de markt, vormgegeven volgens het oorspronkelijke Amerikaanse A5-formaat. Dark Dragon kiest voor A Game of Thrones-uniformiteit en blaast de tekeningen op volgens de Europese marktrichtlijnen. De tekeningen zijn daardoor vergroot en versterken de leemtes. Toch is deze Hagenridder veel aanschouwelijker dan voornoemde A Game of Thrones. Al lezend stoor je je daar niet aan en geniet je van de weg die ser Duncan zal afleggen. Vlug, waar is dat vervolg!
- A Game of Thrones 11 ***
- A Game of Thrones - Kronieken - De Hagenridder 1 ***½
- Assassin's Creed DDB 5 SC ***½
- Assassin's Creed DDB 6 SC ***½

Een mooie, prestigieuze uitgave met integraal de gags uit de vijf albums (voor zover verificatie mogelijk was). Markant, de verschijning van stripfiguur Nero als Keizer Nero (pagina 108). Zo'n dikke verzameling, is dat niet te veel van het goede? Waarom niet! Het voordeel van voornamelijk één-pagina-gags is dat je het boek bij tijds terzijde kan leggen om daarna bij gelegenheid de draad weer op te pikken. De Poorteres kracht schuilt in de duistere weergave van de mens, hoe noodlottig diens avonturen zijn, hoe gemeen(zaam) in de eenzaamheid zijn, hoe we vaak misbegrepen worden, hoe de intenties verkeerd kunnen uitvallen. Het sombere fatalisme laat weinig ruimte voor (een sprankeltje) hoop. Ondanks de kleuren is de strip gitzwart. En wij maar geniepig sadistisch in het vuistje lachen. Jammer dat de Poortere de finale lijn niet weet te vinden om het esthetisch af te maken. Geniet van die schitterende potloodtekeningen achterin. Waarom gaat hij er met de botte (vette pen) bijl overheen in plaats fijnzinnig af te werken. Gesproken van waar voor je geld, dit boek is er één. Alleen al voor de Poorteres ideeëntrommel.
- Boerke bijbel ***½

Hoera, een uitgever die het waagt om Casper en Hobbes terug uit te geven. In de categorie van strookjesstrips één van de beste dingen ooit geproduceerd. Bill Watterson schetst de situatie van een één-kind-gezin, het verwende sprotje dat af en toe toch onder familiale druk moet inbinden. Het jongetje dat stelselmatig met de hulp van zijn soms tot leven gewekte knuffelbeer de grenzen verlegt, aftastend hoe ver hij ten opzichte van het ouderlijke gezag mag opereren én de ontdekkingstocht in de wijde wereld kan realiseren zonder al te veel op zijn bek te gaan. Veel draait rond expressie, maar een gedeelte ook rond de kijk op de wereld, zijnde de niet zo vrijblijvende bedenkingen. De nieuwe uitgever die ook opnieuw vertaalt doorbreekt de filosofische kwestie van de naamsverandering niet. Calvin blijft in het Nederlands Casper. Jammer. Nog zo'n opvallende vertaalkronkel: Een plakje tekkel! Het ligt maar op jouw boterham. Net als de vraag waar je terechtkomt na de dood? Lelystad blijkbaar (20-12-1985). Casper en Hobbes waarin eenvoud en complexiteit hand in hand gaan.
- Casper en Hobbes 1 ****
- Franka 14 Luxe ****½
- Franka 14 HC ****½
- Franka 14 SC ****½
- Goud der dwazen, het 2 **½
- Guust - Gas geven, Guust! ***½
- Hein, Het jaar van 2014 *½

Jammer dat Desberg zijn keurmerk van de luxehoer uit I.R.$. recycleert en ook in deze intrige integreert van John Tiffany. Zo is deze huurmoordenaar de evenknie van zielenpoot Larry B. Max die in alle eenzaamheid kiest voor betaalde sex en een onbereikbare (of niet af te kopen) liefde annex gezellin. Een lichte schandvlak, want die andere Killer leeft tenminste voor zijn gezin. Moest je dat voor de hand liggende Desberg-element uit deze strip weglaten, je zou het je niet kunnen inbeelden dat de scenarist verantwoordelijk is voor dit verhaal. Daarvoor is het te ingenieus, te speels, te weldoordacht? Je kan niet anders dan vermoeden dat Dan Panosian het laken naar zich toe heeft getrokken en zich naar hartenlust uitleeft in dit verlangen in het kwadraat. Spannend, verrassend en vooral spectaculair getekend in een retrostijl die toch modern oogt.
- John Tiffany 2 ****

Niet ontbloot, maar toch duidelijk een uitnodigende pin-up pose op de cover. Wie of wat zorgt er voor Hoogspanning in Michels leven? Deze dame die pronkt met haar twee... horloges? Of draait het toch weer om de financiële perikelen binnen het bedrijf? De twee scenaristen blijven op hetzelfde elan doorgaan. Even volwassen, zowel het menselijke als het zakelijke uitpuren met daar tussenin de typische Vaillant-actie via de autoraces. Geen probleem voor Bourgne en Benéteau. Zalig de pagina's 4 en 5 vanuit de cockpit 'getrokken'. Terwijl Bourgne de figuren volume en karakter geeft, zorgt Benéteau voor hoogspanning in de decors.
- Michel Vaillant Seizoen 2 3 HC ***½
- Michel Vaillant Seizoen 2 3 SC ***½
- Odyxes 1 HC ***
- Odyxes 1 SC ***
- Prins Valiant - Gewone editie 23 ***
- Rode Ridder, De 61 zwartwit **½
- Rode Ridder, De 63 zwartwit ***

Een prachtig voorbeeld van hoe eigentijdsheid toch nog actueel kan blijven. Een jongetje dat behoorlijk dik is, niet voor niets 'bolleke' genaamd, dat veelal complexloos door het leven gaat. Behalve wanneer het de omgeving is die via pesterijen hem terecht wijst. Mooi hoe de vader het voor zijn zoon oplost. Het zijn die typische vaderlijke tussenkomsten die enorm veel liefde uitstralen. Verwonderlijk voor een auteur die zelf nooit kinderen zou hebben. Denk nu niet dat kinderen baas zijn. Piet kan wel degelijk streng zijn en het ouderlijk gezag laten gelden. Te gepaste tijde die jongen op zijn plaats zetten en indien nodig straffen. Steeds wel met de nodige zachtheid. Lachen met onnozelheden, kattenkwaad, goede bedoelingen en kinderspelletjes. de avonturen van een vader en zijn zoon 8, een strip waar je met gemak mee lacht. John F Kennedy gunt Bolleke een statige pose (gag 737). Mooi hoe eenvoudig rasterkleuren zo veel charme uitstralen.
- vader en zijn zoon, De avonturen van een 8 ****

Bijbenen (5): J.Rom, Charles Burns, Franka, Andreas, Delaby, Storm

Dé afbeelding: een uiterst gedetailleerde tekening van Andreas in heerlijk zwartwit met een indrukwekkende draak erop. Stijl: Cromwell Stone, dan weet je immens veel kijkplezier eraan te zullen beleven. Laat staan dat je daadwerkelijk achter een bureau gaat zitten om uren puzzelplezier te beleven. Wie zou dan het langst aan het werk zijn? Jij, de puzzelaar? Of Andreas, de artiest? Een ongewone uitgave van Sherpa, wél origineel.
- Andreas Dragon puzzel ****
- Andreas Dragon puzzel luxe ****
- Apostata bundel 1 **½
- Apostata bundel 2 ***
- Apostata bundel 3 ***
- Charles Burns' X 3 Suikerschedel **½

Het chroom van zowel de Cadillac-bolides als van het koetswerk van de Harley Davidsons werd opgepoetst en blinkt als nooit tevoren. Ingenieus gevonden van Henk Kuijpers om oud portfolio-materiaal te bewerken en in een nieuwe vorm te gieten om alzo een licht aanvullend programma te presenteren. Eventjes detective spelen is voor Franka de boodschap, omgetoverd in een prozaïsche vorm. Hoewel kundig verteld met allitererende volzinnen als "waarmee bij een sax de knoppende kleppen kunnen laten kantelen" (helaas te weinig) merk je dat de focus steeds gaat naar de grote tekeningen waaraan je je vergaapt. Om het de verzamelaar toch interessant te maken, voegt Kuijpers er kersverse van 2014 aan toe.
- Franka 0 Chroom SC ***
- Franka 0 Chroom HC ***
- Franka 0 Chroom Luxe ***

De tweede poging van Standaard Uitgeverij om het Vandersteen-erfgoed nieuw leven in te blazen. Dit keer met een heuse superheldenstrip volgens Amerikaanse makelij. Voor wie niets beters gewoon is scoort J.Rom behoorlijk goed. Dynamisch, zonder al te veel overvloedig gepalaver J.Roms heden en verleden trachten te vatten via de herinneringen. De vaart zit er in om de hoofdpersoon uit zijn schaduw te doen treden, je wordt meegesleurd van de ene bedreiging naar de andere hindernis. Lang hoef je niet te wachten, zelfs de wederopstanding komt reeds aan de beurt. Bewust werd gekozen voor een artiest die op de Amerikaanse comicmarkt zijn sporen heeft verdiend. Romano Molenaar doet wat hij moet doen: het idioom van de superheldenstrip overhevelen naar dit klassieke Sus & Wis-gegeven. Helaas is J.Rom echter in hetzelfde bedje ziek als waar de Amerikaanse soortgenoten eveneens aan lijden. Holle fraseringen, weinig diepgang, doorsneetekeningen en een overgesatureerde inkleuring. De auteurs doen geen moeite om de middelmatigheid te overstijgen, om er iets memorabel van te maken. Na Amoras de tweede gemiste kans.
- J.ROM - Force of Gold 1 SC ***
- J.ROM - Force of Gold 1 HC ***
- J.ROM - Force of Gold 1 LX (linnen rug) ***
- J.ROM - Force of Gold 1 LX (kunstleer ***

Een extra aanvulling van schetsen voor een relatieve meerprijs. Vooral de voorbereidende quasi afgewerkte studie van de platen 32 en 33 zijn indrukwekkend met de talrijke vlucht- en perspectieflijnen. Een schitterend voorbeeld van hoe meticuleus Delaby te werk ging en het er dus niet zo vrijblijvend wordt opgezet als dat je zou vermoeden. Het verhaal wordt er weliswaar niet beter door, maar Delaby dwingt er wel extra respect mee af. Niemand is vervangbaar? Na de dood van artiest Delaby is het ex-assistent Jérémy die de man eert door deze opdracht tot een goed einde te brengen. Jérémy doet zijn uiterste best en treedt in diens voetsporen. De verschillen vallen amper op. Goed versus kwaad volgens Dufaux' principes. De scheidingslijn is gewoontegetrouw erg dun. Ondanks de kilte van het onderwerp is dit deel van de Genaderidders een warm spektakel
- klaagzang van de Verloren Gewesten, De 8 De Genaderidders 4 SC ***½
- klaagzang van de Verloren Gewesten, De 8 De Genaderidders 4 Dossier ***½
- Marec 12 Leve Selfië **½

Ze doen het weer, je met liefde voor de gek houden. Hoewel, met een titel als Op zijn kop! kan je de auteurs moeilijk verwijten leugens te verkondigen. Menig traditioneel verzamelaar zal zich bekocht voelen, jij weet wel beter. Dit is pure onversneden stripanarchie en zo wil jij dat ook. Zwartgallig, sarcastisch, gruwelijk, liefhebbend, idioot. In dit genre weten Thitaume en Pujol je danig te verblijden. Superleuk.
- Rabbids 3 ****
- Rode Ridder, De 52 zwartwit **½
- Storm - De kronieken van Roodhaar 1 HC ***
- Storm - De kronieken van Roodhaar 1 SC ***

Bijbenen (4): Jacobs, Largo Winch, van Hamme, Magasin General

Argus blijft Nederlands van insteek, dus behoorlijk wat cartoons hebben betrekking op gebeurtenissen die zich boven de Moerdijk afspelen. Toch merk je dat sommige onderwerpen ook hier van toepassing zijn. Netjes geklasseerd in thematische dossiertjes. Leisink haalt weer het beste uit het slechtste van de mens naar boven.
- Argus Jaaroverzicht 2014 ***

Weliswaar voor de liefhebber, maar wat een gelimiteerde prachtuitgave is dit. Met vooral de klemtoon op Jacobs' schetswerk. En voor een keer naast de commerciële exploitatie van voorbereidende studies, niet enkel de reproductie ervan. Aandacht werd telkens besteed om elke tekening in de mate van het mogelijke te kaderen. Het meticuleuze van Jacobs, ongetwijfeld is dit slechts een tip van de ijsberg, vele studies zijn immers in de prullenmand beland. Niet elk prentje is even interessant (vooral de hoekige poses uit Het raadsel van Atlantis, pagina's 132 tm 177). Echter wanneer De valstrik aanbreekt heb je enkele sublieme passages (206-210, 224-231). Gevarieerd, illustratief, bewonderenswaardig en goed informatief gedocumenteerd. Zeer mooi.
- Blake en Mortimer - Jacobs 329 tekeningen ****
- Elsje 8 HC ***
- Elsje 8 SC ***
- Evert Kwok De beste woordgrappen 1 ***
- Evert Kwok De beste woordgrappen 2 ***
- Haven 3 **½
- Gummbah-collectie 8 Hier *
- Lady S 10 **½

Religieus fanatisme, het dringt ook door in van Hammes schrijfsels. Hij behoudt de voeling met de hedendaagse verwikkelingen. Niets is wat het lijkt in dit Kruisvuur. Alsof je On Her Majesty's Secret Service leest met Largo in de rol van een meer menselijker James Bond gebeten door de liefde op het eerste gezicht. Hij niet alleen trouwens. Prikkelend laten ook Miss Pennywinkle en Cochrane zich verleiden in een romantisch avontuurtje. Van Hamme speelt met het suggestieve en weet je als dusdanig te verrassen. Francq doet waar hij goed in is: knappe vrouwen tekenen in wellustige poses, bestaande decors weergeven zonder de idee te wekken van bordkarton te zijn én actie weer te geven, zowel in als uit het bed. Ja, je bent nieuwsgierig naar het vervolg. Da's altijd een goed teken.
- Largo Winch 19 HC ****
- Largo Winch 19 SC ****
- Largo Winch 19 LUXE ***½

Het begon lang geleden met de dood en eindigt met de geboorte, de cirkel is dus rond. Het kruidenierszaakje wordt definitief gesloten, eindelijk. De 'hihi-haha'-sfeer werkte immers na verloop van tijd op de zenuwen, de goedgevoel-ondertoon in een dorpje waar alles peis en vree is, culmineert in deze anekdotische afronding. Één grote verwikkeling halen Tripp en Loisel nog uit de kast, letterlijk en figuurlijk. Wie staat er dit keer open voor een ware bekentenis? Het heeft negen albums geduurd dat Maries overleden man eindelijk afstand van haar kan doen. Nu is het aan jou om afstand te nemen. Magasin General, o zo sympathiek, weg van het hedendaagse realiteitsgeweld.
- Magasin General 9 HC ***½
- Magasin General 9 SC ***½
- Saltoo 2 Selfie **
- Schaap & godin 1 **
- Soda 1 (herdruk) ****
- Soda 2 (herdruk) ****
- Soda 3 (herdruk) ****½
- Wielergek 7 **½

Bijbenen (3): Batman, Hermann, Fred de Heij, Boucq

Wanneer twee honden vechten om een been, loopt de derde ermee heen. Red Hood heeft echter andere plannen: de eerste twee tegen elkaar uitspelen en daarna de overblijver liquideren. Alles gaat (vooral het geweld) behoorlijk ver in dit tweede deel. Robin, Batmans assistent, die indertijd al toonde moeite te hebben met zelfbeheersing, laat zich nu volkomen gaan. Het volledige boek is doordrenkt met morele waarden, beide partijen komen aan het woord. Enerzijds de ordehandhaver die recht wil doen geschieden. Ondanks het geleden leed moet de dader zich verantwoorden ten opzichte van de maatschappij en zijn schuld inlossen. Dat is zeer tegen de zin van de opponent. Want die wil anderzijds dat er effectief een straf wordt uitgesproken die van eenzelfde orde is dan het aangedane leed. Wie doodt, moet zelf gedood worden. Hoe ver kan je Batman krijgen dat zelfs hij vergelding eist? Klinkt interessant en dat is het ook. Edoch, Under the Red Hood 2 had nog intenser geund zonder al die gekostumeerde gekken die erin rondlopen. Op pagina 13 van Batman 645: "Voor 'n vader is dat de grootste triomf. Dat ie 'n zoon heeft die 'm overtreft." De mooiste passage uit het boek.
- 100 Bullets Broeder Lono 1 ***
- Arboris Luxe Reeks 14 Lugubere verhalen ***½
- Batman The Dark Knight 1 Angsten **½
- Batman Harley Quinn 2 Misdaad en romantiek **½
- Batman Under the Red Hood 2 ***½

Tot in de dood bevat ijzersterke beelden. Het lijkt wel alsof Fred de Heij er grotendeels op los heeft getekend met prentjes waarin hij zich de ene keer uitzinnig uitsloofde en de andere keer scenes verzon waarbij het minder vlot verliep. Soms gaat hij iets te vlug over een pose of close-up heen dat je erover struikelt en weer uit de context wordt gerukt. De ver- en bewondering komt dan grotendeels door diens detaillistische invulling, eentje die doet denken aan groten als Boucq en Giraud. Alleen is het geen constante. Misschien focus je je iets te veel op de Heij's grafiek omdat het verhaal zo lichtvoetig is. Claire is immers voortdurend op pad, gehuld in een waas van mysterie. Het de lezer in spanning houden is een welbeproefd trucje, toch verwacht je af en toe meer dan wat obscure kruimels. Aanstekelijk werkt het nog niet, dus hopen op een vlugge (weder)opstanding.
- Claire Dewitt 1 HC ***
- Claire Dewitt 1 SC ***
- Hans Integraal **½

Toy Story avant la lettre (Avonturen in Maleisië), zijn het speelgoedsoldaatjes of echte? Wiens woord is in het Hoge Noorden wet, toen ouders nog iets te zeggen hadden. De smakelijke couleur locale van Bretagne in Parijs, zeer appetijtelijk, draait uit op een Little shop of horrors. In De paria's in de natuur is Kobe de Koe niet veraf. Niet de samenvloeiing van mens en dier staat centraal, wel die van dier en machine. Dolle pret in spierenballet, de gevolgen (of voordelen) van plastische chirurgie. Voor Bastien Vivès De smaak van chloor maakte resumeerde Boucq de idee reeds in De eenzaamheid van de diepgang. Wat een (on)bereikbare liefde. Historisch: de eerste verschijning van Fré van der Mugge. Zijn leefwereld versus de echte wereld in De Bengaalse tijger. Liefde gaat door de maag, kunst ook. Al moet de slager het dan wel eerst behandelen. Zit in elke beenhouwer een artiest verscholen? Naast Fré komt ook Leonardo da Vinci om de hoek kijken. Geestelijk krijgt De tanden van de haai reeds vorm. Door wilden te tonen onze beschaving hekelen. Wie is het meest primitief? Afsluitend met Intimiteit, een plastischer kus kan je je niet indenken. Boucq is geschift, lekker geschift. Met zijn gestripte cursiefjes het alledaagse vervatten. Soms is het binnenland het buitenland en omgekeerd. Savoureren met mate.
- In de binnenlanden van het alledaagse ****
- Jerom - eerste reeks 34 *
- Kouwe Koffie Magazine 5 *

Een verzameling van semi gruwelverhalen uitgebeeld door toptekenaar Hermann. Deze bundel is ook een beetje het overzicht van Hermanns carrière tot nu. De slachting is een erfenis uit het begin van het Bernard prince-tijdperk. Strak met donker zwartwit-gebruik. Op de vlucht nestelt zich in de buurt van Moebius' Is mens lekker. Enkel sommige bevolkingsgroepen kunnen daarop antwoorden. De sterkste is een één-pagina-spielerei die doet denken aan Nick, droom je. De werkelijkheid hierin is anders. De kooi is een reflectie van Jeremiahs begindagen. Heeft Hermann dit idee zelfs niet gerecycleerd voor een Jeremiah-album? Het summum is Wraak, grafisch Hermann op zijn best in het mistige, groezelige Brugge. Prachtig hoe hij pointillistisch sfeer schept (de boot, pagina 50). Ten slotte is er De engel waarin Hermann zijn archetypische 'moderne' techniek hanteert, die van de directe inkleuring. De sombere omgeving van de vuilnisbelten kan niet verbloemd worden door deze idealistische idylle. Ook de verhalen hebben dat amusant verkwikkende al ben je ondertussen al heel wat gruwelen gewoon, toch geniet je van de opbouw naar de verrassende climax.
- Lugubere verhalen - Arboris (1992) ***½
- Lugubere verhalen - Glénat (2014) ***½
- Op weg naar Compostella **½
- Rode Ridder, De 53 zwartwit ***
- Rood - Feestje met de regen **

Transfers, het gebeurt ook in de stripwereld. Alleen stuikt dan de ploeg ineen eens één van de pijlers uit het team verdwijnt. Het Vijfde Evangelie had het geluk hieraan te ontsnappen en daaropvolgend zelfs een stille dood te vermijden. Timothée Montaigne is voor zijn vertrek vervangen door Viacava. In het begin duidelijk strak de lijnen en de grafiek van zijn voorganger imiterend en opvolgend, daarna wegzakkend in een lossere stijl die minder krachtig is. Zo merk je al lezend op dat het niet enkel schrijver Istin was die instond voor het succes van deze reeks. Meer dan drager van het geheel was Montaigne de motor die het boeiende verhaal voortstuwde. Die extra professionele bezieling is nu weg. Jammer.
- vijfde evangelie, Het 3 HC ***
- Voetbalgek 8 ***

Geen idee waar je je moet aan verwachten bij zo'n comicvertaling, toch zeker in de rayon RW-Lion die zich de laatste tijd nogal gespecialiseerd heeft in DC-superheldenstrips (Flash, Aquaman, Superman, Batman). Wat blijkt? The Wake begeeft zich in diepe wateren, genre het Europese stripmodel Carthago of de film The Abyss. Alleen duurt het hierin niet zo lang voordat de oponent ten tonele verschijnt. Ideaal om in een actiefilm te gieten, want schrijver Snyder wil dat het vooruitgaat. Een keuze die ervoor zorgt dat je een minder nauwe band hebt met de protagonisten. De vluchtigheid overstemt de (letterlijke) diepgang. Hoe zal het ontwaken in The Wake uiteindelijk aflopen?
- Wake, The 1 ***½
- Wayne Shelton 12 **½

Bijbenen (2): Batman, Ulli Lust, Charley's oorlog, Amoras

Wederom een deel van het feuilleton dat ondertussen deels je interesse verloren heeft. Eerste storende factor: dat je hip en trendy wil zijn, betekent niet dat je het doden volgens Vandersteens kindvriendelijke erfenis nu expliciet moet tonen. Uiteenspattende hersenen (plaat 27, kader 9) hoort niet thuis in een 'volwassen' Sus & Wis voor 'kinderen'. Tweede storende factor: dat er gefoefeld wordt, tot daar aan toe. Echter om Jerusalem even expliciet overal te laten scheefpoepen met zowel Lambik als Suske, niet om de moraalridder uit te hangen, maar erg stichtend is het toch niet. Derde immer storende factor: de afgeleefde Krimson die duidelijk wél de erfenis draagt uit het Vandersteen-imperium. Enkel met pilletjes en overgesticulerend gedrag kan hij net als voorheen overleven. Daar blijven de auteurs wél trouw aan het origineel. Zou het niet zijn dat je niet gewoon bent om zo'n episodische reeks te lezen waar om zeggen veel gebeurt maar uiteindelijk niet veel verteld wordt en je dus door de plot raast zonder het gevoel te hebben ergens te geraken. En dat je deze rit nu reeds beu bent.
- 100 Bullets 16 ***
- Amoras 2047 4 ***
- Amoras 2047 4 luxe (linnen kaft) ***
- Amoras 2047 4 luxe (velours) ***

Nog eentje uit de relatief oude Batman-doos. Klaus Janson, assistent van Frank Miller voor The Dark Knight returns, wordt gekoppeld aan dat jonge broekventje Grant Morrison. De Britse schrijver zorgt voor een verrassende invalshoek. Je verwacht een Gotham doordrenkt van Goth-gedachten en veel minder de impact van Gothische kathedralen. Koppel daar het Faust-thema aan en je krijgt een ongeëvenaarde tegenstander voor Bruce Wayne. Morrison blijft origineel uit de hoek komen door poëzie te implementeren, een stukje traumatische Wayne-geschiedenis zelf aan te vullen (gedurfd, voor het eerst als verenigd gezin samen naar de bioscoop gaan) en dat terwijl je in eerste instantie gewoon een wraakengelverhaal verwacht. Batman Gothic is inquisitorisch duivels, met ook Batman die demonen moet bestrijden. Klaus Janson is robuust en hoekig, hij mist souplesse. Toch zorgt hij voor de nodige grandeur, alsof je in overstijgende kerken vertoeft. Het enige wat na herziening opgepoetst had moeten worden, is de inkleuring. Het verhaal schreeuwt om een meer sfeervolle revisie die de plot en tekeningen alle eer aandoet. Gothic, groezelig griezelen.
- Batman Gothic ***½
- Buffalo Bill **

Het verschil met De Loopgravenoorlog van Tardi zit hem in de focus op één overheldhaftig personage. Terwijl Tardi gewone mensen toont van allerlei nationale slag (Frans of Duits) en kort episodisch hun doen en laten volgen in een verbitterde geest, pakken Pat Mills en Joe Colquhoun eerder uit met het simplistisch idealisme van een jongeling, geïndoctrineerd, die mee wil werken aan een meer vreedzame wereld. Jeugdig enthousiasme geconfronteerd met de realiteit. Stelselmatig beseft de onversaagde dat hij niet enkel vecht tegen een meedogenloze teenstander, ook vindt Charley een zekere hostiliteit terug binnenin de eigenste rangen. De kracht van Charley's oorlog openbaart zich door de brieven van en naar het thuisfront. Niet enkel actie wordt gedeeld, ook het dagdagelijkse drama met annex de ongecensureerde ontboezemingen. Al blijft Charley in zijn antwoorden haast cynisch oppervlakkig, de lezer weet dat zijn omfloerste bewoordingen geen onrust willen veroorzaken. Rauw en wreed, meeslepend en pijnlijk. Charley's oorlog, een oerdocument in het genre.
- Charley's oorlog ****
- Havik, De 7 SC ***½
- Havik, De 8 SC ***½
- Kort & Triest ***½
- Kruistocht 8 SC ***
- Kruistocht 8 HC ***
- Nero, De avonturen van bundeling 1 ***
- Rode Ridder, De 35 (zw) **½
- Rode Ridder, De 44 (kl) ***
- Rode Ridder, De 44 (zw) ***
- Smurfen, De Winterboek 2014 ***
- Transmetropolitan 10 ***

Een uitnodigend, intrigerend boek, deze pseudo-autobiografische reconstructie van Ulli Lusts leven. De jeugdige, onbezonnen levensweg wordt beschreven met misschien wel ondoordachte, rebelse keuzes waarbij Ulli ongewild in heel wat valkuilen trapt en behoorlijk wat psychologische schade ondergaat. Eigen schuld, dikke bult, zou je kunnen zeggen, een keuze om zich tegen het establishment te uiten door de punker uit te hangn (of gewoon te zijn) en alle elementaire regels aan de laars te lappen (de familie helemaal wegcijferen). De prijs die Ulli betaalt is nogal hoog. Terwijl je naar een culminatiepunt leest, het moment dat effectief de laatste dag zal komen van de rest van haar leven ben je aan het einde van het boek. The coming of age heeft zich met horten en stoten gemanifesteerd. Hoe prikkelend en ongemakkelijk deze ontboezemingen ook, Ulli Lust kan de verwachtingen niet inlossen. Meer dan een beschrijving is het niet, waarbij de oncomfortabele affiniteit je voortdurend voortsleept. Vandaag is de laatste dag van je leven, geen must have.
- Vandaag is de laatste dag van de rest van je leven ***
- Vandaag is de laatste dag van de rest van je leven ***

Bijbenen (1): Dirkjan, Lectrr, Jacques Martin, Vandersteen, Franquin

Met zevenmijlslaarzen die achterstand eens proberen helemaal bij te werken. Van 18 oktober tot nu, dagelijkse een grote portie stripbesprekingen en de daaraan gekoppelde links.

De uitgave van een boek heeft natuurlijk invloed op de perceptie van de lezer. Zo is de gehanteerde lettering niet de ideale aanvulling van Yelins zachte potloodtekeningen. Of de donkere druk die ervoor zorgt dat bepaalde passages haast onleesbaar zijn, ze verdoezelen dan wel makkelijker Barbara Yelins beperkte grafiek. Hoewel ze in de close-ups overtuigend is, merk je vooral aan de decors dat de rudimentaire basis (simpele kromme lijntjes) weinig finesse en klasse aan de dag legt. Peer Meter en Yelin doen geen moeite om de ziel van Gesche Gottfried bloot te leggen, noch om haar onschuld te bewijzen of psychologische bewijsvoering aan te brengen. Je bent via een 'toevallige' passant getuige van een tijdsgeest die duidelijk niet openstond voor bepaalde (psychiatrische) inzichten. Dat maakt het boek fascinerend en 'objectief' gezwind. Het is de schrijfster die er ongewild ingezogen wordt en zichzelf als progressief feministe moet staande houden in dit conservatief vat. Waar steekt het gif in? De oermasculiene maatschappij of hetgeen ze op haar boterham krijgt? Gif, boeiend.
- bedreigde evenwicht, Het **½
- Block 109 6 HC **
- Conan - de weg der koningen 6 **½
- Daniël Van Dicht ***
- DirkJan 20 ***½
- erfenis van de duivel, De 3 HC ***
- Gif ***½
- Izuna - Legende van de Scharlaken Wolken 1 ***
- Jan, Jans en de kinderen 54 ***

Onnavolgbaar. Met klare taal en heldere beelden is Lectrr de verslaggever van één jaar op deze aardkloot. Scherp, gevoelig, recht voor de raap, soms flauw, vaak subtiel. In vergelijking met zijn 'gewone universele' cartoons (in Hara Kiwi, niet actualiteits- of politiek gebonden) wijkt de artiest her en der wel eens af van zijn rondere contouren. Niet enkel voor figuren die gekarakteriseerd moeten worden, soms gaat het er nog rauwer aan toe. Vergelijk Poetin met de soldaat, pagina's 122 en 279. Atypisch voor Lectrr met een haast pre-Nix-karakter. Lectrr gromt, het knapste jaaroverzicht.
- Lectrr 2014 ****
- Lefranc, De reizen/reportages van Ardennenoffensief ***
- Lucky Luke 35 ***
- Oog van de Dobermanns, Het 2 HC ***½

Neen, neen. Hoe mooi opgepoetst ook, de charme van de oorspronkelijke weergave (pagina 26 in vergelijking met 5) is er volledig uit. Zelfs al zaten er volgens Franquin inkleuringsfoutjes in het origineel (de groene wagen op het eerste plaatje links, nu zachtgeel met bruinrood dak), de warmte die de pagina's uitstralen (deels door het vergeelde papier) wordt uitgewist. De Super Quick is wederom een opvulverhaaltje van drie keer niks, je leest omdat Robbedoes erin voorkomt, altijd benieuwd naar diens capriolen. Of toch vooral die van Kwabbernoot. Alleen worden deze schamele 22 pagina's telkens verveelvoudigd met het originele werk in facsimile (wow) én even belangrijk, aangevuld met tal van achtergrondinformatie, al betreft het in dit geval veel giswerk omdat de auteurs zelf niet meer aan het woord kan komen. Prachtig, Delportes foto op de Boulevard Lemonnier te Brussel (27) en de weergave van garage Wismeyer in Ukkel (28). De Super Quick, een hebbeding.
- Robbedoes en Kwabbernoot Retro 9 De super Quick ***½
- Tomb Raider 3 **

Poppy en Maggy vormt een vormelijk zeer interessant experiment. Vandersteen speelt met de bladspiegel om de soms niet zo vanzelfsprekende leesrichting toch te kunnen volgen. Leutig zijn de gags, echt een avontuur is het niet. Vandersteen gebruikt de via heksentovenarij wegdromende kinderen om hun grappige belevenissen te portretteren. In plaats van duiding te geven omtrent het magazine Le Petit Monde, verzuipt Danny de Laet de lezer met details en verwijzingen die niet nodig zijn. Gelukkig spreken de illustraties en tekeningen voor zich. Die twee kleurenintermezzo's: zeer mooi.
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 16 ***½
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 17 ***½
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 18 ****
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 19 ***
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 20 ***½

Wespendief

Gelezen, gewogen en te licht bevonden. Aimée de Jongh mist de maturiteit om er een echt gekneed zwaarwichtig en beklemmend drama van te maken. De doorleefdheid nodig om Simon Antonisse realistisch gestalte te geven, is niet geloofwaardig. Verdrongen trauma's die nu ineens weer opduiken, in een magisch-realistische context kan je heel wat verdoezelen of oprakelen. Regina is Simons strohalm, een element om zijn leven terug op het juiste spoor te krijgen. Metaforen genoeg in De terugkeer van de wespendief, van wespendief tot Lolita, van ornitholoog (gaat Simon daar uiteindelijk iets mee aanvangen?) tot weerspiegelende zelfmoordneigingen. Is dit allemaal echt of zijn het slechts illusies? Ook de tekeningen missen dat stukje 'af'. De jeugdige onbezonnenheid om een grafische novelle te vertellen haalt het niet van de ontbrekende ervaring en de drang naar perfectionisme. Vergelijk met Losse tongen van Rabaté. Daarvoor is De terugkeer van de wespendief te vluchtig. Gelukkig is de Jongh nog - hoe kan het anders - jong en kan het alleen maar opwaarts gaan. Tenzij je haar nu zo overbejubeld en ze van alle realiteitszin afgeschermd wordt.
- Star Wars In de schaduw van Yavin 1 ***
- Star Wars In de schaduw van Yavin 2 ***
- terugkeer van de wespendief, De ***

Onze dame

Wat een pathos, wat een drama. Een boek vol gespleten persoonlijkheden, mensen met verborgen agenda's, mini dokter Jekylls en mister Hydes. Esmeralda, haar onbeantwoord idealisme tegenover de halsstarrige afwijzing van Grégoire. De bisschop, zijn onbeantwoord... Een basiszin die je voor elk van de personages kan toepassen. Quasimodo hoeft het zelfs niet aan de grote klok te hangen, al lijkt hij op het einde onbegrijpelijk uitgespeeld. Hoewel even mooi qua visuele schoonheid als het eerste deel, ontbreekt hierin het stukje verwondering. Bastide heeft de figuren nog karikaturaler en grotesker gemaakt. Maar die kleine verrassende wending op het einde, die doet het hem en zorgt voor een onvergetelijk avontuur waarbij het Er was eens-sprookje ineens erg wrang nasmaakt. Wie houdt van romantiek en Shakespeariaans drama in theatrale vorm laat best de klokken luiden. Hier zit muziek in!
- Bob De Moor - De klare lijn en de golven ***
- Hans Integraal 1 ***
- Merlijn De queeste naar het zwaard 4 ***
- Notre Dame 2 ***
- wilde vlucht, De Integraal Cyclus 1 ***

Ozymandias

Wow, toch wel een huzarenstuk van schrijver Len Wein om het ware gelaat van Adrian Veidt annex Ozymandias te tonen en de biografie perfect te laten aansluiten met de originele Watchmen. De hoogdravendheid is verantwoord want weerspiegeld net het karakter van melomaan Veidt. De dunne lijn voor de slimste mens op aarde plaatst hem boven iedereen. Zijn Goddelijke wil om schoon schip te maken met deze wereld waar alles voortdurend in het honderd loopt, is verontrustend. De laconieke terugkeer van die ene sleutelzin Who watches de Watchmen weerlegt Ozymandias met forse daden. Ruimte voor discussie is er in zijn monologe bestaan niet. Zijn opgelegde wil wordt wet. En al wie zich daar niet bij neerlegt, moet het ontgelden. Het circulaire spel benadrukt de geometrische structuur. Je loopt voortdurend in het rond om uiteindelijk daar te geraken waar alles begon. Intelligent, visueel knap (de repetitieve, circulaire rondingen) en absoluut aanvullend. Die Before Watchmen, allesbehalve platte commerciële exploitatie.
- Before Watchmen Ozymandias ****
- Carbeau - Barones en bolides 2 SC **½
- Game Over 12 ***½
- Hotel Particulier **½
- Walking dead 18 ***½

Batman, het bedrijf

Vrijblijvende amusementsverhaaltjes, die moet je van Grant Morrison niet verwachten. Dat geldt evenzo voor Batman Incorporated. Is het intellectuele spielerei voor een schare die hard fans? Is het een vertelling op het allerhoogste superheldenniveau? Of vergaloppeert de auteur zich met een overdadige cast die moeilijk te situeren valt? Vaak begrijp je de verspringingen in de plot niet en zit je verweesd te staren naar de volgende scène. Morrison eist alertheid, wil dat je meer doet dan enkel consumeren, meer dan passief absorberen. De eindjes vallen moeilijk aan elkaar te knopen (ook omdat het traditionele beeld dat we hebben van Batman door de jaren heen grondig werd uitgebreid, Batmans zoon Damian op kop), vooral omdat de auteur springt van de hak op de tak. Een mankement? Neen, want je geest wordt constant geprikkeld en eist een totale overgave. Er hangt een zweem van magie rond in Batman Incorporated. Groots is de manier waarop Morrison dingen weglaat, niet expliciet vertelt. Een verandering van decor en setting, het is aan jou om dat groot – voor een strip toch – gat in te vullen, bij te fantaseren. Niet zo maar hapklaar, die brok. Uiteindelijk voel en merk je dat er in die chaos een stevige beredeneerde structuur zit. Het niveau ligt meteen een pak hoger dan bij de doorsnee Batman comics. Hoe hij Damian plaatst tussen de moeder en de vader, de klasse waarmee Morrison het verleden reconstrueert. Allesbehalve vrijblijvend. Buiten het openende nulnummer (oorspronkelijk tussen delen 3 en 4 verschenen), dat zeer gestileerd wordt uitgebeeld, ligt een groot deel in het verlengde van de Morrisons partner in crime Frank Quietly-stijl. Soms zelfs aanleunend bij Frank Millers Dark Knight. Ondanks de verschillende artiesten word je niet afgeleid door storende verschillen. Heeft Batman Incorporated überhaupt wel nadelen? Ja, de onopgeloste vragen. Want hoe zit dat nu met de Leviathan? Batman Incorporated, een uitdagende strip.
- Batman Incorporated 1 ****½
- Junior Suske en Wiske 10 **
- Jump 5 (herdruk) ****
- Kogaratsu 13 ***½
- laatste grens, De 1 ***
- nacht in Rome, Een Integraal ****½
- Superman Family Adventures 2 **

Fabels-achtig

Zo'n bundel met allemaal verschillende verhalen uit de Fabelwereld is memorabeler dan één groot plot. De gewone weglezertjes vergeet je al gauw, maar sommige oneshots zijn zo fantastisch dat je niet anders kan dan Bill Willingham op te hemelen. Te beginnen met het Jack of Fables-avontuur Zak met botten. We weten ondertussen dat de fabelfiguren ook niet allemaal heilig zijn, d'r lopen evenzeer allerhande opportunisten rond. Een af- of weerspiegeling van de mens dus. De slinkse wijze waarop Jack de duivel uitdaagt en er levensbelangrijk profijt uithaalt, je moet er maar opkomen. Een verhaal met een moraal (bezint eer gij begint) met een wrange epiloog tot gevolg. Vindingrijkheid troef in de voetsporen van zwartkijker Ambrose Bierce. De andere verhalen kunnen er amper aan tippen. Toch merk je dat de schrijver bijzonder geconcentreerd zijn grootse plan verder uittekent (Boy Blue en Roodkapje) om later deze aanzetten te gebruiken en er voort op te borduren. Super is het om Slapend Kasteel-tekenares Linda Medley in deze feeërieke Fables-groep opgenomen te zien worden. Wie trekt er aan het kortste eind in deze Fables Deluxe 2? Een oersterke bundel.
- Dino's 4 **½
- Fables Deluxe 2 ****½
- Fables Deluxe 3 ***½
- Jeremiah 33 SC ***
- Jeremiah 33 HC ***
- Witte Klauw 2 ***½