Dertig stripbesprekingen 2017 (736 tot en met 765)

Waar blijven ze de ideeën toch vandaan halen? Jarry maakt er een groots, bombastisch spektakel van met tussen de gevoerde veldslagen veel rust en hoop. De ontknoping is dan ook verrassend maar getuigt van een schep strijdersinzicht. Na een iets te beschrijvende opening (dit had gerust tussenin als flashback verwerkt kunnen worden) komt Oosram van de zwervers echt op gang. Afscheid nemen na 56 pagina's doet pijn, al vermoed je toch dat hier ooit een vervolg op verschijnt. Bordier tekent in de lijn van de andere artiesten.
- Beestjes 8
- Buurtpolitie, De 1
- Centaurus 3 HC
- Centaurus 3 SC
- Donjon Ochtendgloren -83
- Dwergen 4 HC
- Dwergen 4 SC

Het korte interview achterin verduidelijkt: Jims bewondering voor het boulevardtheater. De erectie is inderdaad een opvoering, 'geacteerd' door een koppel in conflict met zichzelf vanwege verschillende omgevingsfactoren. Terwijl de ene creatief de relatie (en zijn geslacht) wil opkrikken, ziet de ander dat als een aanval op de integriteit ervan. Gek hoe het standpunt man-vrouw hier radicaal uitvergroot wordt. Klopt het dat de masculiene volgeling eerder Madammeke, waar maak jij je druk om denkt en zich aan de zijde van Florent schaart terwijl de dames 'broederlijk' begrip opbrengen voor Lea's houding. Of dit echt in twee deel had gemoeten, dat hangt van de vervolgende uitkomst af. Na verloop van tijd raak je al geïrriteerd door het gekissebis, dat onnodig langdradig rekken van familieruzies voortdurend doordrammend in plaats van alles met de mantel der liefde te bedekken. Wat kunnen mensen toch eenvoudig complex zijn. Jim maakt daar handig gebruik van.
- erectie, De 1 HC
- erectie, De 2 HC
- erectie, De Integraal
- Game Over 16
- January Jones 9 HC
- January Jones 9 SC

Na enkele 'gewone' verhalen die jou de magische zeven beter leerden kennen, wordt Hoe het begon uitgeplozen: een greep uit het verleden die een stukje ontstaansgeschiedenis blootlegt. Wat stel je vast? Kid Toussaint weet de gevreesde overbodigheid van zo'n aanhangseldeel uit te wissen en maakt er meteen de beste episode van. Deels doordat hij een beroep kan doen op het talent van een schare Dupuis-tekenaars (Bodart, Clarke), deels ook door de korte intermezzo's die neigen naar de klasse van een Fables. De legende van Hamelen in een notendop, met een eerste kennismaking met de Sjamaan en de Telepate. Wrang. De klopjacht, het begin van de apocalyps? De vloek van de alchemist, dan ontwerp je goed functionerende werktuigen, maakt de mens er oorlogsmachines van. Erg deprimerend voor de uitvinder. Het hilarische De onverstoorbare helderziende, soms geef je de moed op. En poëtisch prachtig, Utopia. Neen, wanneer je met dit deel Magic 7 voor het eerst leest, ben je zeker gegrepen door de setting. Hoe het begon, ijzersterk.
- Magic 7 4

Prachtig toch, wanneer je je liefde voor zowel de muziek als voor het schrijven kan combineren in een visueel portret. Een filmisch-theatrale opvoering, een zimmerspiel met een beperkte cast op een gebonden locatie als speelveld. Deze mannen onder elkaar hebben veel verloren tijd in te halen. Wat veroorzaakte de breuk, welk pad bewandelde ieder afzonderlijk. Een blik doorheen verschillende levens, in het verleden en het heden, plus afwachtend wat de toekomst zal brengen. Misschien is het allemaal wat te extreem met een hoog rockgehalte wat deze 'maten' allemaal overkomt, met al die grote drama's die openbarsten. Ondanks de tragiek straalt deze intimistische mannen onder elkaar hoop uit. Zep wijkt niet af van zijn Happy-tekenstijl, hoewel ietsje volwassener. Scoren doet de artiest met de prachtige sequenties of zelfs slechts één beeld dat gescheiden wordt via de inkleuromkadering (pagina 4, kaders 4-5). Subtiel en efficiënt gebruik van framing. Jim (Nacht in Rome) mag dan een patent hebben op de midlifecrisisstrip, Zep nestelt zich daar netjes tussen.
- Mannen onder elkaar
- Nerd Vader
- Piet Pienter en Bert Bibber 1

Een boek waar je toch stil van wordt. Met weinig woorden slagen Meynet en Joly er in om je stil te laten staan bij de problematiek van het dagdagelijkse grensoverschrijdende gedrag dat heel wat meisjes en vrouwen moeten ondergaan. Zonder ze in een drumhoekje als slachtoffers te plaatsen komen de verschillende aspecten aan bod. Sluw golvend van de ene naar de andere figuur, elk hoofdstukje opent steeds verder de ogen. Hoe ver kan je als man gaan? Moet je überhaupt provoceren? Waar trek je als vrouw de grens? Verzwijg ik het of zegge men het voort? En hoe reageer je op de reacties van je ouders? Eerst heb je er geen erg in waar de auteurs naartoe slenterend sloffen totdat de puzzelstukjes steeds strakker in elkaar passen. Zonder pathetisch te zijn een verhaal vertellen dat jongeren aanspreekt. Aanmoedigend. Soms subtiel, vaak recht voor de raap. Hoewel behoorlijk roze en violet van kleur is Stille meisjes geen doordeweeks girlie girlie-boekje. Het is een volwassen interpretatie van een adolescententhema. En dat in een grafisch uitdagende stijl. Vrijelijk gestileerd met veel warmte gekleurd.
- Stille meisjes

Onwaarschijnlijk welke levenslessen Stoppeltje (en dus de lezertjes) in zo'n korte tijd allemaal niet voorgeschoteld krijgt. Bailly en Fraipont werken subtiel thematisch, je merkt hoe kalmte Stoppeltje en c° kunnen redden in plaats van het impulsieve gedrag van de pirate. Superschattig (de zeepreep) en efficiënt vol lieflijke en liefdevolle scènes.
- Stoppeltje 9
- Timo 5
- Trollen van Troy 22 HC
- Trollen van Troy 22 SC
- USA über alles 2 HC
- USA über alles 2 SC
- Ward 4
- Wonderball 4 HC
- Wonderball 4 SC
- Wunderwaffen 8 HC
- Wunderwaffen 8 SC

De menselijke hebzucht ten voeten uit. Op Grief na (een verwijzing naar het Engelse woord verdriet) loopt iedereen achter de te kopen parels aan. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks veroveren. De Zoon van de Zon is een mooi avontuur waarbij Nury Jack Londons verhaal niet hapklaar serveert. In stukjes (letterlijk verdeeld via hoofdstukken), terwijl de reis je op verschillende exotische plekken brengt. Met als climax het te trotseren natuurgeweld en de confrontatie met de mededingers. Nury bouwt stelselmatig op en toont zowel wat menselijkheid als onmenselijkheid is. Henninot zet zijn onverschillig Carthago-realisme wat opzij en komt met lossere, meer poëtische tekeningen op de proppen. Het maakt het Jack London-avontuur des te levendiger. Zonneklaar, De Zoon van de Zon is tropisch warm.
- Zoon van de Zon, De

Vijfenzeventig stripbesprekingen 2017 (661 tot en met 735)

In-druk-wek-ken-de luchtscènes, prachtige beelden vanuit die vliegende doodskisten. De overzichtssequenties (pagina's 42-43) lijken zo geplukt van Google Air View, alsof een fotograaf steeds mee op pad is om journalistiek alles op pellicule vast te leggen. Eens er trouwens gevechten losbarsten, waan je je er tussen, zo levensecht geeft Hugault het weer. Neem de beschieting op pagina 35 (kader 5) of de houding iets verder (44-5). En wat dacht je van de glinstering op het water (46-4/5). Wow. Naast het technische aspect bevredigt Hugault ook de mannelijke lustverlangens. Hoewel Angela zich zedig gedraagt, gaat ze toch als een echte pin-up te gepasten tijde uit de kleren. Yann blijft zoeken naar verhaalpistes. In dit deel komt de scenarist er behoorlijk goed uit, al maskeren de prachtige tekeningen van Hugault vaak de leemtes. Paradise birds, dolle pret.
- Acriborea 5
- All New X-Men 009
- Angel Wings 4
- Angel Wings 4 LTD ED
- Atalante 9
- Blauwbloezen, De 61
- Boes Integraal 5

Een mastodont van een strip, een 'graphic novel' in de puurste zin van het woord (elk hoofdstukje is een novelle die een stukje uit het helse leven van Charley Bourne beschrijft) nog voor de term gemeengoed werd en te pas en te onpas gebruikt werd door pseudo-intellectuelen. Het lijkt taai om de bundel van magazinebijdrages (elke episode is met de 4 bladzijden op verschijningsmaat geschreven) te doorworstelen, toch leest de trip door het hellegat als een stoomtrein: robuust en zonder hindernissen in één beweging. Die lotgevallen van Charley zijn zo pakkend geschreven, je kan het je amper voorstellen dat de jongen (17 jaar) nog maar slechts een achttal maanden in de loopgraven verblijft. Je herademt eens Charley door zijn verwondingen naar huis wordt gestuurd om dan het verhaal vanuit een Londens perspectief te beleven. Ook daar was het kommer en kwel met de Duitse luchtaanvallen. Joe Colquhouns tekeningen worden achterin terecht extra bejubeld door scenarist Pat Mills. Zijn toelichting als bonus bij het verhaal geven de artiest de eer die hem toekomt, de herinneringen aan het realiseren van dit tijdloze document plaatsen sommige anekdotes in de verantwoorde context. Niet te missen!
- Charley's oorlog 3
- Claire DeWitt 3 HC
- Claire DeWitt 3 SC
- Cosa Nostra 14
- Donjon Ochtendgloren -84
- Drakenbloed 11
- Er was eens De mens 2
- Er was eens Het leven 1
- Eugène 9
- Fake Vintage Book Covers 3
- Garfield dubbel-album 40
- Garfield dubbel-album 41
- Goblins 2
- Grote dode, De 7
- Hauteville House 12
- Hemel in strijd 1
- Hemel in strijd 2
- Hemel in strijd 3
- Hemel in strijd 4
- honden van Pripyat, De 1
- Kid Lucky, De avonturen van naar Morris 4
- Kort & Triest 5
- Kramikske Integraal 2
- Kramikske Integraal 2 LX

Het dipje van het vorige deel is rechtgezet. Shanja is nog altijd even ondernemend, laat ondanks de voorheen ingelopen vallen zich toch weer in de luren leggen en blijkt eveneens niet gespaard van grootse spionagepraktijken. Een mini Homeland waarbij één seizoen gecomprimeerd wordt in zesenveertig bladzijden. Strak gedaan van Aymond, met sterk efficiënt realistisch tekenwerk.- Lady S 13
- Legendariërs, De 8
- Legendariërs, De 9
- Merlijn De Profeet 1
- Merlijn De Profeet 2
- Merlijn De Profeet 3

Onmogelijk om die heroïsche strijd tussen twee kampen in achtenveertig pagina's helder weer te geven. Zelfs al focussen de scenaristen Falba en Fabbri zich slechts op een segment van D-Day (de bestorming van Pointe du Hoc), het blijkt niet haalbaar om die kleine verhaaltjes van alle spelers te comprimeren. Dus je ondergaat, net als het soldatenvee dat naar de slachtbank wordt geleid. Ondanks de oorlogschaos best indrukwekkend. Knappe tekeningen van Dalla Vechia.
- Operatie Overlord 4 HC
- Operatie Overlord 4 SC
- Operatie Overlord 5 HC
- Operatie Overlord 5 SC
- Orde van de Drakenridders 17
- Orde van de Drakenridders 18

De Orde van de Drakenridders gaat niet altijd over het bekampen van de drakeninvloed, die zo gevreesde veill. Toch niet rechtstreeks. Soms veroorlooft Ange zich meer menselijke uitstapjes, zoals nu. En dat doet een frisse wind waaien. Twee buitenbeentjes uit de orde worden als straf met een karavaan meegestuurd om toezicht te houden op het goede en veilige verloop. Naast het spannende element van de constante dreiging is het vooral het speurderswerk om de verraders te ontmantelen én het eigenzinnige gedrag van de twee protagonisten die Tegengif doorspekken. Andere insteek, rijkere 'queeste'. De fijnzinnigheid vertaalt zich ook in de tekeningen van Boutin-Gagné. Hoekig, met een heel dunne lijn, technisch verfijnd. Waar hij het best mee scoort zijn de vaak zeer rijkgevulde pagina's met een kwappe opbouw (43, 19 kadertjes!), actie (de stille scène op pagina 21) met als summum de doorlopende vechtscène (zo je in 5 segmenten kunnen opdelen). Qua montage en mise-en-scène een lust voor het oog.
- Orde van de Drakenridders 19
- Rechter, De 20
- Ridders van Heliopolis
- Rode Ridder 254 LX (velours)
- Rode Ridder 255 LX (velours)
- Rode Ridder 256
- Rode Ridder 256 LX (linnen rug)
- Rode Ridder 256 LX (velours)

Mooi, de toelichting over Studio Greg aan het Koning Overwinnaarsplein. Met zowel de positieve als de negatieve kanten van Gregs persoonlijkheid die aan bod komen. Eveneens goed als extraatje, de aanvulling met twee korte verhaaltjes die je anders toch nooit te zien krijgt. Dit keer dus wel een goed dossier. Over Het karveel van heb-ik-jou-daar: een reis naar Oz, met onderweg de Yellow Brick Road waarop Roze Bottel en c° allerlei gevaren moeten trotseren en ieder introspectief het beste uit zichzelf moet halen. "En eens te meer is het kwade gestraft en het goede beloond. Vrienden, blijf eenvoudig en wees dankbaar dat het lot ons zoveel moed heeft toebedeeld." Poepsimpel moor o zo inventief. Ware vriendschap. Ware opoffering. Een waar groots avontuur. Met trouwens een sterk begin dat de (nieuwe) lezer mee begeleidt naar Droomland. Over De lange reis naar het Ongerijmde: straf, de grote mensenwereld staat dit keer voor het ongerijmde! En de ongelukkige man Iedersvriend wordt de toegang tot Droomland 'ontzegd' omdat de arme stakker opgeroepen werd om zijn legerdienst te doen. En dat voor een pacifist! Hoe kunnen Roze Bottel en c° hem van dit juk verlossen? Het antimilitarisme druipt van de pagina's, Greg en Dany nemen de gelegenheid te baat het leger in het hemd te zetten. Ze spotten met de verbetenheid waarmee kolonels bevelen afvuren op minder moedwillige soldaten. Voor een keer is de fantasie in deze realiteit (wat wil je) veraf. "Wel, hierdoor komt men in de vervelende Grotemensenwereld waar men veel spreekt zonder iets te zeggen!" Gelukkig staat de dromenpoort voor de juiste personen altijd open. De lange reis naar het Ongerijmde, confronterend. En over Een vogel vloog verloren: de vogel die zijn weg kwijt is (het verloren vliegen), blijkt een ijzeren vliegtuig te zijn met échte mensen aan boord die onverhoeds en totaal onvoorzien in Droomland terecht komen. Ineens wordt de fantasiewereld geïnfecteerd door het realisme van de mens die niet beschikken over enige verbeeldingskracht. Scepticus Roze Bottel ruikt onraad, de Droomlanders daarentegen niet. Hoe kan je je tegen het gedrag van mensen die met beide voeten op de grond leven (en die dus materialistisch zijn ingesteld) wapenen? Roze Bottel probeert maar hij is niet bestand tegen de naïviteit van de Droombewoners. Akelig toch hoe de mens met regels en hebzucht alles verpest. Is deze Een Vogel Vloog Verloren de voorbode van Dany's latere Een verhaal zonder helden. Alleen is de crash hierin minder fatalistisch en storten ze niet neer in de jungle, wel in dromenland.
- Roze Bottel Integraal 1 LX
- Roze Bottel Integraal 2
- Roze Bottel Integraal 2 LX
- Sigmund 27
- Sisters 12
- Ster van de woestijn, De 4

Verwacht niet te veel logica in de wereld van Stoppeltje. Hoe hij die taartjes bereidt in de kookpot van de smiksmakkende kannibalen? Hoe hij van de ene in de andere wereld belandt? Hoe hij door eenvoudige turnoefeningen in ééntweedrie zijn overgewicht kan wegwerken? In een perspectiefloos bestaan (Bailly kiest duidelijk voor vlakke afbeeldingen in twee dimensies, let op de voorstelling van het dorp, pagina 14), moet je je plan kunnen trekken. Al is hulp onderweg altijd wel welkom. Leuke, onschuldige kinderstrip die jaarlijks verschijnt. Telkens er een nieuw deel op de markt komt is het aangesproken lezertje de reeks al ontgroeid!
- Stoppeltje 7
- Stoppeltje 8
- Superior Spider-Man, The 9
- Superior Spider-Man, The 10
- Superior Spider-Man, The 11
- Suske en Wiske Classics 9
- Suske en Wiske Classics 10
- Suske en Wiske Classics 11
- Suske en Wiske Classics 12
- Swamp Thing 9
- Te paard! 2

Schoonheid thuisbezorgd. Op de snelle afhandeling van het einde na reikt dit westernverhaal zo goed als aan de perfectie. Een gestage opbouw, met een herinnering aan de jongere jaren die de relatie met de mogelijke slechterik Birdy netjes kadert. Tex Willer op pad om de kastanjes uit het vuur te halen. Heden en verleden mooi met elkaar verweven. We leren het karakter van Birdy beter kennen. Is de lafaard een echte zielenpoot? En waarom blijft Lily in zijn buurt rondhangen? Deze Tex Willer is nog altijd doordrenkt met wreedheden. Met wraak. In een The revenant-achtige desolaatheid (wil het lukken: eveneens met een wild berengevecht op leven en dood) is de mens op zichzelf aangewezen. Of kan je toch op iemand vertrouwen. Dé troef is Giulio de Vita die zich helemaal heeft teruggevonden, weg van dat Thorgal-universum. Schitterende decors (pagina 2, het landschap en de boot), de openingsscène, wow. Dat heerlijk aangevuld met een sublieme inkleuring (de sneeuw die mee binnenstormt op pagina 36) geeft een bevrediging van alle visuele prikkels. Bestaat de western naast Undertaker? Ja, via Krachtmeting in het Noorden. Wie is de volgende artiest die zich met de Vita moet meten?
- Tex Willer (kleur) 3
- Trent Integraal 3
- Uncanny Avengers 009

Zal in tijden van zoektochten naar opvolgers van 'uitgestorven' reeksen Ralph Meyer vroegtijdig het Undertaker-veld verlaten om zijn rol als gedoodverfde opvolger voor Blueberry in te lossen? De kans is klein, want in een mum van tijd groeide deze reeks uit tot een verkoopkanon. Geen reden dus om af te wijken van het uitgekiende parcours dat Dorison uitdokterde (hij pretendeerde een verhaallijn van minstens 12 delen te voorzien). Nochtans wordt in deze vierde een hoofdstuk afgesloten. Valt het jou ook op: de wreedheid waarmee alles gepaard gaat. Het sadisme van de dokter, een psychopatische geest die nergens voor terugdeinst gecombineerd met het meedogenloze even wrede karakter van de doodgraver. Bij beiden is er wel 'een hoek af'. Neen, erg subtiel is Dorison niet. Bovendien leest de strip onnatuurlijk, een beetje kunstmatig, alsof het verhaal geen literaire kracht uitstraalt. Is dat een beperking van de schrijver die soms bombastisch uit de hoek komt zonder melodieus te klinken of komt dat door een povere vertaling. Het vloeit niet over. Deadwood mag dan rauw en robuust zijn, je zit naar groots theater te kijken annex te luisteren met hetgeen ze daar declameren. De schaduw van Hippocrates wordt dan ook voornamelijk gedragen door die fenomenale tekeningen van Meyer (met dito inkleuringen).
- Undertaker 4
- Uur U 10
- Zeven detectives
- Zeven pistoleros

Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (476 tot en met 500)

Je leest een Leo en toch is het geen Leo. Zo veel dynamischer getekend en ook beweeglijker van pagina-indeling. Bovendien hebben de personages meer volume en zijn ze minder tweedimensionaal. Waar Rodolphe en Leo je ook mee naartoe voeren, Kenya, Namibia of Amazonia, ze met plezier volgen doe je toch. Is the truth out there? Amazoniamusant.
- Agent 327 2 HC
- Agent 327 2 SC
- Amazonia 2
- Atalante De Legende 8

Eindelijk iets van Alex Maleev vertaald. Het is dan misschien niet zijn beste (lees mooiste) werk, de tekeningen zijn iets afgezwakt, gemakzuchtiger, toch stijgt zijn bijdrage boven de middenmoot uit. Krikt hij Gregg Hurwitz' scenario extra de hoogte in? Feit is dat de invulling van Clayface de man op de kaart zet, een gek met een grondige reden, de uitgestotene die gezien wil worden. Batman bekampt niet alleen zijn tegenstanders, hij ontleedt ze bovendien ook. Dankzij een grondige analyse de psyche en de ziel doorgronden, alleen zo kan je hen verstaan annex verslaan. De wisselwerking met commissaris Gordon is top (een **** waard). Daarna volgt het tweeluik Sprakeloos en Duistere engel, het eerste deel behorend tot de originele uitdaging binnen de uitgeverij om binnen elke stripreeks van hun fonds een woordloze episode op te voeren. Zonder tekst weet Hurwitz toch klaar en duidelijk zijn vluchteling/inwijkeling-verhaal te vertellen. Hoe illegalen uitgebuit worden. Gelukkig komt Bats tussenbeide. De grafiek is helaas niet groots, wel efficiënt en daardoor niet storend (***½). Bombastischer en strak in het pak is Ethan Van Sciver, afgelikt het mindere buitenbeentje. Het is wederom de scenarist die evenwicht brengt en aldus heeft de Manbat-vete toch iets verrassends te bieden (***). Interessante verwijzingen in deeltje 24: Munch (plaat 16) en The Killing (17, kader 2).
- Batman 5 The Dark Knight 4 Klei

Djief pikt er niet de makkelijkste materie uit om aan het papier toe te vertrouwen. Theater, vaudeville, cabaret, dat beweegt, dat danst én dat zingt. Hoe breng je zoiets over? De artiest probeert hardnekkig, hij slaagt er niet in. Treft hem schuld? Schuld is hier niet het juiste woord gezien de levensverwachtingen en de negatieve spiraal waarin Chapman's Paradise zich bevindt, lijkt het net doelbewust dat de auteur kiest om die magie niet over te brengen. En toch is Broadway wonderlijk mooi. De dames zijn zo sierlijk elegant, de glitter en glamour stralen van het papier, de droefenis zet steeds een domper op de voorziene euforie. Dus wacht je op de wederopstanding wanneer het spektakel in het vervolg hopelijk openbarst. Zelfs al heb je nu nog niet de grootse show, glamoureus is Broadway op zijn minst. Zo elegant.
- Broadway - Een straat in Amerika 1

Een echte steampunk-actiethriller opgesplitst in twee delen, al laten de auteurs duidelijk het deurtje open om te kunnen vervolgen. Het eerste deel leest rommelig en vergt toch enige concentratie om de draad niet te verliezen. Door het volgen van verschillende protagonisten op even verschillende locaties blijft het aftasten wie qan welke zijde staat. Jean-Baptiste Hostache weet van wanten en pakt vooral uit met getemperde en zeer sfeervolle kleuren. Het werk aan de kade (pagina's 20-21) met de kist in de lucht hangend, de nachtelijke scènes of de storm op zee, het maskeert zijn iets beperktere kunnen om mensen menselijk weer te geven. De imposante pre-Transformers-verschijning is des te imposanter. Het open einde nodigt meteen uit. Spannend.
- Clockworx 1
- Clockworx 2

De geest van Tolkien waart rond in dit grootse epos. Qua grandeur kan er weinig tegen op. Het verschrikkelijke leger, de koelbloedige vijand, de meest onverschrokken strijder, de ongenaakbare moed, de onovertroffen vriendschap, het misselijkmakende verraad. Bezwerend vol clichés en toch verrassend. Neen, de strijd is nog niet ten einde. Kastennroc komt traag op gang en eindigt in een explosie van geweld. Pathos op zijn best.
- Elfen 11 HC
- Elfen 11 SC

Bravo Morvan, je blijft bevestigen. Bravo Buchet, je uitzonderlijk talent verzekert ee, originele invulling. Dit is tenminste schience fiction van de éénentwintigste eeuw. Ook al ben je wel even de kluts kwijt, want hoe verging het Nävis in de vorige aflevering ook alweer? Geen nood, zonder of met, je blijft onwetend, net omdat Morvan blijft opbouwen. Tegenstanders worden medestanders, medestanders blijken ineens terug vijanden te zijn! Buchet en Morvan razen toepasselijk door de race en ontsluiten stelselmatig enkele geheimen. Helaas is het wederom wachten op de finale ontknoping in deel 14 van deze illegale wedstrijd. Brood en spelen voor het gepeupel ten koste van de moderne gladiatoren.
- Konvooi 13
- Lance Crow Dog Integraal
- Moebius De ogen van de kat
- Moebius De ogen van de kat LX
- Ravian Integraal 3

Wanneer de teksten en dialogen zo vlot, ritmisch of zelfs lyrisch geschreven zijn (ook in vertaling) dan vormen de lange of wollige passages geen struikelblok. Ayroles schrijft natuurlijk en laat de theatraliteit zijn gang gaan. Dat wat betreft de literaire capaciteiten, want Sabels en Galjoenen heeft nog een andere extra troef: die fantastische fantasie van de auteur, even fenomenaal gevisualiseerd door Masbou. Zelfs al is het na een verschijningshiaat (hoe lang geleden verscheen het vorige deel niet?), het plezier en de schoonheid waarmee de auteurs jou prikkelen zijn antipretbedervers. Tegenslagen horen hier niet thuis. Leve de euforie! Leve het schouwtoneel.
- Sabels en Galjoenen 9
- Smikkelen & smullen 1

Carlos Puerta speelt met vuur. Wie herken je nadrukkelijk als zogezegd kameraad Friedrich maar eerder de opponent van Manfred von Richthofen? Benedict Cumberbatch heeft nu ook zijn striprol te pakken. Die expressieve kop is er één uit de duizend. Hoe zit dat nu met het portretrecht? Desalniettemin toch petje af voor het fotorealistisch werk, al die retouches en photoshopgepruts vergt eveneens monnikenwerk. De Rode Baron die zich door het wegblijven van zijn speciale krachten menselijker voelt, dan pas merk je dat die telekinetische hocus pocus nooit nodig was. Donjons en draken, gelukkig geen draak van een strip, wel fascinerend. Een mooi beeld wanneer er over het stadhuis van Cambrai gevlogen wordt (pagina 28).
- Rode Baron, De 3 HC
- Rode Baron, De 3 SC
- Tessa Intergalactische Agente 7

De prijs van een album (7.95 euro) maal drie, dus de integrale uitgave komt op hetzelfde neer. Helaas doet Dargaud geen extra moeite om de bundel op te smukken met een deftig dossier. Een introbrief van Rodolphe en drie pagina's schetsvarianten van de covers? Povertjes. Over De vallei van de angst: geen geluk voor eenzaat Trent. Alsof het geleden leed niet voldoende is, 'mag' hij nu ook de held gaan spelen voor de vrouw waar hij een oogje op had. Hoe wreed is het lot. De strip is het mooist wanneer de knalrode mountie door het witte sneeuwlandschap zwerft. Prachtig hoe de kleuren van Alluard afsteken. Rodolphe en Leo trachten te variëren, ze komen vast te zitten in het melige. Een strip met een enorme emotionele en psychologische geladenheid. Over Wild Bill: niet Wild Bill Hickok, wel de gelijkaardig uitziende Wild Bill Turkey speelt als een kalkoen in dit vijfde deel. Het is het verhaal zoals je het kent uit My name is nobody, de oude revolverheld die vreest dan zijn nefast eindigende nachtmerrie bewaarheid zal worden: het laatste duel waarin je het onderspit moet delven. Voorspelbaar en toch verrassend. Leo's stijl leent zich moeilijk voor emoties. En over Land zonder zon: desolaatheid troef met Trent die vecht tegen zijn demonen, de eenzaamheid voorop. Nochtans heeft hij er als vluchtweg zelf voor gekozen. Ondanks de winterse kou straalt Trent als een warme glinsterende ster in dit Land zonder zon. Leo en baby's annex kinderen, het is een combinatie die niet helemaal geslaagd is.
- Trent Integraal 2
- Urbanus Speciaal 15
- Vikings 1
- Warcraft Broederschap van drie
- Wielergek! 12

Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (451 tot en met 475)

Zen met een korrel zout: kom tot rust met de nodige meditatie. Wat als de meester zelf zich zo opwindt? Hoe moet deze zich dan kalmeren! Het notitieboek geeft de auteurs de mogelijkheid verschillende genres te beoefenen: SF, film noir, superhelden, high school romantiek, oertijd. Kortom de inspirerende rol van literatuur met een zeer mooie ontknoping. Kort geding: gerechtelijke dwalingen best juridisch inkorten. Soms iets snel afhandelen levert niet het gewenste resultaat op. En Een eivol eiland toont dat de Angry Birds net als de mens toch een soort van kuddegeest kennen. Angry Birds Movie Comicsstijgt ver boven de eerste reeks uit. Leesbaarder, inhoudelijk sterk, mooi getekend en intelligent.
- 24 uren van Le Mans 1 HC
- 24 uren van Le Mans 1 SC
- Agent 327 5 HC
- Agent 327 5 SC
- Angry Birds Movie comics 3

Waar haalt Gomez het geduld en de precisie vandaan om zo accuraat, levendig, karaktervol en realistisch te tekenen? Niet enkel de verbeten en expressieve gelaatsuitdrukkingen imponeren, in de decors is hij even gedetailleerd met imposante kerkportalen en verfijnd geringde maliënkolders. En om die grandeur extra glans te geven beweegt hij voortdurend met de camera en wisselt voortdurend naar ongewone perspectieven zonder dat het artificieel lijkt. Visueel zit het meer dan snor. Delalande en Mogavino blijven babbelziek en verplichten Gomez rekening te houden met tonnen tekst. Incorporeren doet hij op zo'n vanzelfsprekende manier dat je het lief en leed van de getormenteerde Eleonora voor waar aanneemt. Begripvol weet je dat het een verstandige keuze was om het verhaal niet in drie delen te prangen. Zij verlevendigen de middeleeuwse perikelen van de Aquitaanse hertogin. Een bonuspunt voor inkleurder José Luis Rio.
- Bloedkoninginnen Eleonora De zwarte legende 4
- Doomsday 3
- F.C. de Kampioenen 95

Wow. Ineens al een hele stap vooruit. De spraak van de holbewoners is immers vrij snel verder ontwikkeld. Jammer, Bocquet laat daar een (educatieve) uitdaging bij de jonge lezers liggen. Gelukkig verliest de strip niets van haar pluimen. De vuurdoop blijft even leuk, soms zelfs hilarisch met een jongen die ineens veel sneller volwassen wordt dan gepland. Brice Cossu tekent naar beste kunnen: functioneel sterk. Twee delen gelijktijdig verschenen, je kan nu al niet wachten op het vervolg.
- FRNK 2
- Garfield Pocket (kleur) 100
- grote zeeslagen, De 2 Trafalgar

Beschuldig Roelof Wijtsma van grafisch minimalisme, diens tekeningen zijn rudimentair, alsof ze zonder schets aan het papier worden toevertrouwd. Net iets meer uitgewerkt dan een filmisch storyboard. Maar die aanpak zorgt er wel voor dat je meer dan anderhalf album krijgt voor de prijs van ééntje. Wijtsma kiest voor dynamiek en visuele vertelling zonder er al te veel woorden aan vuil te maken. Tijd dus om dit talent te ontdekken. Complexloos avontuur in deze menslievende context (gemaakt in opdracht van Christelijke Tijdschriften NV) dat effectief humane waarden promoot zonder het uit te braken. Koop daarom deze Thorgal op jongerenmaat (trouwens zonder de interstellaire poeha) zodat Wijtsma al meteen aan het volgende verhaal kan beginnen. Als de wereld gered wordt, komt dat door de idealistische jongeren!
- Ivo en de Vikingszoon 3

In het spoor van De oorlog van de Lulu's verplaatsen Dugomier en Ers zich in de geestestoestand van jongeren tijdens de oorlog. Hoe ervaren zij deze onaangenaam opgedrongen situatie, minder naïef dan je zou denken. Kan het dat hun bevattingsvermogen reeds zo ontwikkeld is (weg met de kinderlijke onschuld) dat ze op termijn het eigenzinnige initiatief nemen om zich tegen de bezetters te verzetten. Idealistisch en misschien nogal overdreven overmoedig, toch sympathiseer je met deze twee jongens en het meisje. Knap ook dat aandacht wordt besteed aan de gevolgen van hun acties, iets waar je (of ze) in eerste instantie niet aan denkt. Een goed begin.
- Kinderen in het verzet 1
- laatste grens, De 4

Bouzard mag in de voetsporen treden van Matthieu Bonhomme door zelf een eigenzinnige invulling van Lucky Luke te geven. Na Bonhommes glansprestatie is het welhaast onmogelijk om eenzelfde respect af te dwingen. Met De moordenaar van Lucky Luke leverde deze laatste zo'n hoog niveau af (zowel inhoudelijk als artistiek) dat je van goede huize moet zijn om dat enigszins te benaderen, laat staan evenaren. En aangezien Bouzard tot de Franse non-school behoort, het hanteren van een losse, simplistische, nihilistische stijl (Blutch, Trondheim en zelfs een vleugje Cromheecke) klasseer je jezelf in een totaal ander segment. Je beseft meteen een andere, minder My name is nobody-achtig geladen sfeer op het stripbord te krijgen. Nochtans met goede, originele ideeën (het verhaspelen van de clichés) blijft het boek fris. De verbroken relatie tussen zonderling Luke en zijn apathische paard voorop. Helaas is er die stijlkundige discrepantie die zorgt voor een gebrek aan waardering (waarom het grote plaatje op pagina 34?). Jolly Jumper antwoordt niet meer, zet even de visuele schroom opzij en geniet van het psychologische spel van het getormenteerde paard.
- Lucky Luke door Bouzard Jolly Jump
- Oorlog der werelden, de 1
- Oorlog der werelden, de 2
- Piet Pienter en Bert Bibber - 't Mannekesblad 27

Willem Ritstier en Roelof Wijtsma zorgen er inderdaad voor dat Roel Dijkstra's thuiskomst hartelijk en herklenbaar is. Met een familiaal gevoel schrijft Ritstier een bescheiden thriller die geloofwaardig kan zijn. Het niet betrekken van de politie zie je door de vingers, voor de rest is alles levensecht. Dat wordt vooral bewerkstelligd door het schitterende tekenwerk van Roelof Wijtsma. Karaktervol, uitdagend (niet traditioneel met brave camerastandpunten) en actievol. Noodzakelijk stelt hij een papieren voetbalmatch levensecht voor. Met Thuisfront scoren Ritstier en Wijtsma.
- Roel Dijkstra 1 HC
- Roel Dijkstra 1 SC
- Rooie Oortjes 48
- Steven Sterk Integraal 2

Uitgever Hum is iets te overmoedig door meteen na de release van Jordi Bernets Tex Willer een andere uit te brengen. De krachtdadige versie van Bernet valt niet te evenaren. Nochtans is Massimo Rotundo eveneens een klassebak. Zijn inkting is veel beheerster, eleganter, minder ruw. Iets te clean voor de donkere scènes, maar wel extra passend bij Miss Hood. De inkt vloeit rijkelijk, net als het bloed. Schrijver Pasquale Ruju is het type van de rauwe cowboystrip. Tex Willer grijpt hierin veel sneller naar de wapens, is geen doetje en laat recht waar nodig meteen geschieden. Tweehonderdzesentwintig clichépagina's, maar dan wel van de vermakelijke soort!
- Tew Willer Classics 8

Een leuke detective, Sherlock Holmes waardig. Hoe zullen Djian en Legrand Holmes bij elk nieuw avontuur op de achtergrond plaatsen, een bijfiguur die uiteindelijk toch nog spiritueel een hoofdrol speelt, merk de ontwikkeling op het einde van dit deel op. Politiek geweven met spionage, liefde en vriendschap gekoppeld aan verraad en haat. Djian en Legrand staan stevig in de schoenen en meten zich met Conan Doyle. Tekenaar Etien weet uitmuntend sfeer weer te geven, mede dankzij de passende kleuren (het nachtelijk blauw vanaf pagina 46). De groezelige decors maken het 19de eeuwse Londen echt. Alleen jammer dat hij voor de personages een eentonige lijn gebruikt en amper de inkt laat vloeien. Gelukkig voor het verhaal geen pretbederver.
- vier van Baker Street, De 2 SC
- vier van Baker Street, De 2 HC

Twintig stripbesprekingen 2017 (326 tot en met 345)

Een iets simplistischer Franquin-tekeningetje vormt de ex-libris. Bevat de gags 214 tot en met 292 (of toch 294) wat overeenkomt met zowel een gedeelte van deel 4 uit de Alles van Guust-reeks als deeltje vijf. Het album waarin Guust voor het eerst met juffrouw Jannie op schok gaat. De reden waarom hij net met haar naar het gekostumeerd bal wil is hilarisch (224). Evenzeer voor het eerst de gevleugelde woorden "Nou moe!", m'enfin totaal verNederlandst (251, 253, 258)! Hoe middelmatig de doorsneegrappen ook zijn, plotsklaps schiet er toch zo'n schitterende gag tevoorschijn die je laat schateren. Dat soort humor zoek je constant in Guust.
- Borgia Integraal
- Dokus 23
- Guust chronologisch 1
- Guust chronologisch 2
- Guust chronologisch 3
- Guust chronologisch 4

Een summiere introductie met Rodolphe die het karakter van de hoofdpersoon met woorden schetst terwijl Leo heet gegeven verrijkt met potloodillustraties. Kort en krachtig, je meteen onderdompelend in die desolate wereld waarin buitenstaander Rodolphe zich op de speelplaats ook bevond. Over het eerste deel De dode man: een bijzonder gewaagde trip van Leo en Rodolphe. Ten eerste de keuze van het hoofdpersonage, een Canadese mountie. Ten tweede het centrale thema van de eenzaamheid, Trent is de einzelgänger die ver van iedereen rust zoekt. Ten derde de literaire inslag, al verloopt dat in het Nederlands (te Nederlands) wel eens stroef. En ten laatste de melancholisch-romantische ondertoon met een psychologische grondslag. Trent heeft een verleden dat hem duidelijk parten speelt. Geleidelijk -door de verschillende verhalen heen- wordt Trents ziel blootgelegd. Verwacht dus geen doorsnee politiethriller, anders kom je van een kale reis thuis. Dodelijk vervelend is De dode man absoluut niet. Integendeel. Over The kid: poëzie in een strip verwerken, het vergt moed. Rodolphe waagt er zich aan en laat deze variant op Billy The Kid wegdromen met Arthur Rimbaud. Het onwezenlijke van diens verzen komen niet tot uiting in de Trentse realiteit. Rodolphe slaagt er niet in om een band met het personage en zijn idolatrie te smeden. Zelfs al dweept de gefrustreerde jongeling met mooie woorden, diens dodelijke daden blijven moeilijk te verantwoorden. Rodolphe blijft op de oppervlakte en graaft niet in de psyche van de revolverheld. Waarom gaat the Kid nog steeds op pad en daagt hij het lot voortdurend uit? Net als het interessant wordt, rondt Rodolphe het vastomlijnde boek (48 pagina's) af. Jammer. En over De outcast: Trent als acteur, je verwacht het niet meteen. Hierin wordt hij volledig getorpedeerd tot hoofdrolspeler. Knap hoe Rodolphe en Leo je op het verkeerde been zetten en tegelijk ook Trents persoonlijkheid verder uitdiepen. Je verwacht een psychologische roman, je krijgt er een thriller bij. De afstandelijke tekeningen van Leo zorgen voor een extra abstracte geladenheid.
- Trent Integraal 1
- Jeremiah 35 SC
- Jeremiah 35 HC
- Jommeke De Miekes 1
- Killer Integraal Cyclus 2
- Lucky Luke 20 (new look)
- Lucky Luke 37 (new look)
- Lucky Luke 41 (new look)
- Lucky Luke 56 (new look)

Het blijft een cliché-opmerking, maar Lapière en Graton samen met het dynamische artistieke team Bourgne-Benéteau katapulteren de autostrip naar de éénentwintigste eeuw. Even vergeet je de ecologische ravage die deze commerciële machinerie teweeg brengt en word je meegezogen door de slipstream van de gestroomlijnde bolides. De balans tussen spanning en drama weten de schrijvers optimaal uit te voeren. Zelfs wanneer je minder begaan bent met de uitslag van de rit, Michel en het Vaillante team hoeft niet meteen bovenaan het podium staan, de winnaarsmentaliteit is vervangen door de doorzetterstraditie: een aanhouder die zijn tanden stukbijt, zie je immers liever dan het vanzelfsprekende gewin. Thriller en autosport gecombineerd, zoals Rebellion moet het zijn.
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 SC
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 HC

Een krachtige, prachtige onderschatte reeks. Blinkt vooral uit door het schitterende volumineuze tekenwerk van Aouamri die de inkt rijkelijk laat vloeien. Dufaux is behoorlijk bescheiden en beperkt het hoofdstuk hocus pocus en magie tot een minimum. Bewondering alom voor deze aanstekelijke Saga waarin de held minder clichématig onoverwinnelijk is. Vergaap je aan die schitterende illustraties, mooi verwerkt in een dynamische pagina-opbouw, en geniet van het drama. Doet de hedendaagse Thorgal verbleken.
- Saga Valta 3
- Voetbalgek! 14
- Wayne Shelton 13

Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (216 tot en met 240)

Veronderstellend dat Scott Snyder het grootste deel van het schrijfwerk op zich genomen heeft, is hij verantwoordelijk voor het hoogdravende Joker-verhaal. De gewelddadige waanzin waarmee Batmans ergste vijand uitpakt, is zo beangstigend reëel, zelfs een grens te ver overschrijdend, die van welvoeglijkheid weliswaar, dat je een aversie krijgt van de macabere, exuberante, dodelijke injecties van die immer lachende clown. Vermoeiend is de hoogdravendheid waarmee The Joker uitpakt. Voor elke handeling wel een woordje uitleg, lees een monoloog zonder ruimte voor weerwoord. Het zorgt ervoor dat je nog langer stilstaat bij het violente karakter. Wat volgt is dan eerder een verademing met vooral Jocks bijdrage die uit de band springt. Hij is de redder in nood die het even in issue 18 overneemt. Knap, beheerst en zonder al te veel tierlantijntjes. Even verwacht je ook van Alex Maleev een uitschieter, helaas infecteren het obscurantisme en de Superman-team-up zijn grafische werk. Dood van de familie, een verwarrende titel, want de derde Batman and Robin heette ook zo.
- All new X-Men 008
- Batman New 52 3 Dood van de familie
- Betty & Dodge Art Book
- Bloem van de Nieuwe Wereld
- Canciones - Federico Garcia Lorca

Andreas wordt voor een keer ingehaald door een opmerkzame lezer. Zich verdiepend in de materie ontdekte deze een steeds weerkerend element, het woord Terminus. Na heel wat opzoekingswerk gaf deze puzzel een onwaarschijnlijk resultaat. Nog voor het Capricornus-epos eindigt, gunt de uitgever jou een oplichtende tip van de sluier, nauw aansluitend bij de titel van het boek. Alleen al daarom weet je waarom je de David lynch van de strip zo graag leest. Want zelfs al ben je slechts de ontvanger van dit openbarende nieuws, hiermee heb je toch het gevoel je weer wat dichter in die Andreas-waanzin te mogen wentelen. Fascinerende ontdekkingen. Terminus is net nog niet het einde. Een viersterrenstrip, en dat zelfs zonder herlezen!
- Capricornus 19
- Cordelia 14
- Esther Verkest 14
- F.C. de Kampioenen 94
- Heiligdom Genese 1
- Heiligdom Genese 2
- Huiver zonder hoop
- Ik ben een Kathaar 6
- Ik wil de koning zijn
- Iron Man 008
- Magic 7 3
- Mermaid Project 3
- rechter, De 19
- Star Wars Classic Remastered Episode VI SC

De grote commerciële fout die de gebroeders Maffre maken is de keuze om een verhaal van 80 bladzijden te vertellen. Hierdoor werk je dubbel zo lang aan een boek en verschijnt er eerder sporadisch een nieuw deel. Uit het oog, uit het hart, voor je het weet is de oorspronkelijke koper jou al volledig vergeten (Undertaker heeft er ondertussen al drie!). Nochtans volledig onterecht, want Stern is één van de uitspringende buitenbeentjes, een atypische western die ondanks eenzelfde uitgangspunt als voornoemde reeks (een doodgraver in de hoofdrol) het basisprincipe zelfs in dit tweede deel volledig negeert. Als er gegraven wordt, is dat eerder in Sterns verleden. De lijken die uit de kast komen hebben daar betrekking op, niet Sterns beroep. Scenarist Frédéric focus zich volledig op de mensenschuwe protagonist, hij die zo ver mogelijk van zijn soortgenoten vandaan wil blijven. Wanneer de poëet noodgedwongen naar de grootstad Kansas moet, is het hek van de dam. De man uit de wildernis beseft maar goed dat de geciviliseerde wereld niet noodzakelijk beschaafd is in De stad der wilden. De kalmte zelve komt de introverte Stern in een spiraal van onnodig geweld terecht. Een beetje te vergelijken met het parcours dat Wigelow moet afleggen in het dubbelluik De minnaar en Gek van vrouwen. Een even hilarische zoektocht, een absurde queeste naar Sterns geliefde literatuur. Net als Wigelow tuint de nietsvermoedende Stern in de eerste de beste vertrouwensval. Het bewijs van de menselijke valsheid is meteen gegeven. Alsof de link met de superstrip van het duo Durand-Rodolphe nog niet expliciet genoeg is, leg je best de covers van de twee delen naast elkaar. Het lijkt erop dat zelfs Julien Maffre zich liet inspireren door Michel Durand. Totaal geschift en weinig vertrouwenswekkend in de medemens, je zou voor minder afgezonderd gaan leven.
- Stern 2

Lee Bermejo stelt je geduld danig op de proef, de climax (of ontknoping) stilt weliswaar de honger, net nu wil je bij het omslaan van de laatste pagina natuurlijk meer. Brood en spelen, het spektakel wordt verzorgd door hedendaagse gladiatoren, Suiciders genoemd. Identiteitsloos staan ze hun mannetje in de arena om roem en geld te vergaren. En dat terwijl ze toch in één klap gewist kunnen worden. Puppets on a string, meer zijn ze niet. Je ondergaat en geniet van het indrukwekkende samenspel tussen Bermejo en Hollingsworth, visueel prikkelend met een krachtig realisme. Bij Matt Hollingsworth krijgt het inkleuren steeds een extra dimensie. Een scenarist of redacteur had Bermejo een beetje kunnen bijsturen qua duidelijkheid in diens intenties, al struikel je daar op het einde niet meer over dankzij die geweldige ontknoping. Suiciders 1, genieten geblazen. Met dit brood en spelen is je honger gestild.
- Suiciders 1
- Uncanny Avengers 008
- Urbanus 174
- Virus 1

Mag kommer en kwel ook een keer benadrukt worden? Een draak van een strip. Veelal korte strookjes over het wel en wee in een Zoo. Een kiekenkot, een varkensstal, een kippenren, een apenkooi, kortom de gemiddelde dierlijke werkvloer waarbij menig deelnemer zich beestig gedraagt. Het meest elementaire wordt door Abe Borst genegeerd: degelijk tekenwerk. Dit is de povere lijntrekkerij van een artiest die de principes van esthetica niet beheerst, pijnlijk gestuntel en geklungel waarbij geen enkel (noch menselijk, noch dierlijk) anatomisch correct is. Al doende leert men? Toch liever eerst een degelijke opleiding volgen. Bizar het engagement van Strip 2000 om dit uit te geven. Idem voor de redactie van Kids Week die met de ogen dicht dit amateurisme een spreekbuis geeft. Logisch dat je dan over de grappen heen leest. Met zo'n uiterlijk is innerlijk niets grappig.
- Zoo & zo 1

Vijftig stripbesprekingen (19)

Leo en mysterieuze aanzetten, zelfs al komt het verhaal niet op zijn pootjes terecht na de afronding van een cyclus, de premisse is vaak uitermate geslaagd. En bij deze Amazonia is het niet anders. De setting klopt, de sfeer klopt, de karakters kloppen. Spannend geschreven met een dagdagelijkse invalshoek (de klagende vader, de koppelende moeder) en realistisch uitgetekend door Marchal.
- Amazonia 1
- Ambulance 13 Integraal 3
- Arcadia Archief Luxe 37

Een pre-Abeltje van Renaud Dillies (oorspronkelijk uit 2003) waarbij pagina 65 (kader 6) zelfs reeds een voorbode bevat. Tja, soms ligt het geluk voor het rapen en laat je het toch door de vingers glippen (pagina 30). Rice is het rijstkorreltje dat onder een oceaan van verdriet verzwolgen wordt (78). Geen weg wetend met zijn liefde voor de femme fatale, verliest hij Betty, de blues breekt zijn jazz-hart. Melancholisch gaat hij weg, op weg, liefst zo ver mogelijk van de muziek, van de herinnering, van Betty. Anekdotisch verspringt Dillies van personage naar personage. Met centraal Betty en Rice die zich geleidelijk aan terugvinden. Verwacht geen happy end, want ondanks de jazz-anarchie overheerst de fatalistische blues. Kiest Dillies daarom bewust voor harde lijnen in plaats van het veel levendiger potlood? De schets van de covertekening (pagina 80) verstart in inkt. Waarom deze keuze? Betty Blues, mistroostig mooi.
- Betty Blues
- Bob Morane, De nieuwe avonturen van 2
- Boy
- Blueberry Integraal 2
- Blueberry Integraal 3

Lemaire geeft de spionnen een gezicht. Door hun gedragingen wordt een stuk van hun persoonlijkheid gekarakteriseerd (bijvoorbeeld dandy Kim Philby). Bovendien met heel veel ruimte om hun ideologie te verdedigen. Als in een J'accuse worden de spelers ondervraagd over hun motieven, in de hoop een betere wereld te kunnen creëren. Het bewijs werd immers geleverd: ook die Westerlingen offerden heel wat mensen op. Elke revolutie eist haar slachtoffers omdat ze, ondanks alles, de wereld wil veranderen en daarom alle verzet met bloed in de kiem moet smoren. Anthony Burgess vervolledigt: De revolutie is de oplossing niet. En ja, we hadden ongelijk. Even straf, de symbiose van het drama met de geschiedenis. Nogal overweldigend, al die informatie, maar wel bepalend voor de koers die de protagonisten varen. Olivier Neuray is de omzetter van dienst. Hij maakt er geen saaie opsomming van, kadreert goed en componeert evenwichtige pagina's, heeft oog voor detail in de decors en tekent de figuren geloofwaardig. 54 Broadway, in het genre zeer goed.
- Cambridge Five 2

Wat een luxe voor Trondheim en Sfar om te plukken uit de Franse tekentalenten. Yoann mag in zijn eigen kleurrijke stijl de knotsgekke Donjon-wereld bevolken. Eindelijk nog eens een topboek in de reeks die de opwinding van weleer uit de beginfase, toen Herbert van Kwansuis en Marvin je met hun capriolen wisten te vermaken. En al is Grogro's avontuur weer het summum van non-verhalende absurditeiten, de onnozele sloeber komt uiteindelijk toch goed op zijn pootjes terecht. De even komieke nevenfiguren, de geschifte situaties waarin ze belanden en de tegenstanders die ze moeten trotseren, het is lachen geblazen. Dat in combinatie met de even fantasierijke schilderijtjes van Yoann en je hebt een kinderlijk kunstwerkje. Herrie bij de brouwers, monsterlijk goed.
- Donjon Monsters 6

Je hebt het hoofdverhaal waarbij Bill Willingham op verschillende fronten de tweestrijd spannend opvoert (hoe de aanval zou moeten gebeuren, wat de reactie van de fables in de mundanenwereld kan zijn), soms geeft hij de lezer en zichzelf wat rust door zijsprongen te maken via een ontroerend kerstvertelling, een ontluisterende vader-zoon-episode (nochtans een onderdeel van de continuïteit), het magische verhaal rond Het verjaardagsgeheim en het sublieme Brandende vragen. In dit laatste geeft Willingham uitstekend in verhaalvorm antwoord op hekele kwesties die een enkele lezer bezig hield. Genre: Hoe word je opgeleid tot lid van de Muizenpolitie of Wat breit Frau Totenkinder toch? Heerlijk hoe de auteur geen enkele verwachting inlost, maar eigengereid je met een kwinkslag verrast.
- Fables 7

De consumptiemaatschappij uitgehold. Leemans hekelt onze koopdrang en het daardoor onbewust ondermijnen van de kleinhandel door massaal over te schakelen naar internetaankopen. De anagrammen van Boldotcom en Zalando zetten de schuldigen op het voorplan, al blijft ieder natuurlijk verantwoordelijk voor de eigen daden! Zelfs het café van Pascale moet het ontgelden. Laat dus De pakjesoorlog niet aan huis leveren, maar ga deze gewoon in je gespecialiseerde zaak kopen voor ook die met sluiting bedreigd wordt. Dank voor de steun, Hec!
- F.C. de Kampioenen 92
- Fenix Collectie 111 Kari Lente
- Fenix Collectie 112 Kari Lente
- Fenix Collectie 113 Nonkel Zigomar, Snoe en Snolleke
- Fenix Collectie 116 Rob Roy
- Fenix Collectie 117 De nieuwe fratsen van Tijl en de Lamme
- Fenix Collectie 118 Dees Dubbel
- Fenix Collectie 119 Pluk

Als je de 'boekskes' van Charel Cambré volgt zijn Koning Filip en zijn gemalin Mathilde minder wereldvreemd dan je zou vermoeden. Met enige affiniteit volgen ze de hedendaagse politiek, zijn begaan met het lijden van de bevolking of trachten een internationaal probleem pragmatisch te bekijken (oplossen is andere koek). De auteur schuwt de actualiteit niet en zalft toch een beetje de wonden (pagina 36, de aanslagen in Parijs, Trump in Brussel). Daar waar de bundeling van Story-gags wel eens te lijden had aan de wisselvallige inkting en pagina-opbouw, is deze nieuweling uniformer. Alles leest cleaner en dat komt het geheel ten goede. Met gastrollen van Trump, Peter Goossens, premier Michel, Jambon, De Block, de Crem, (onrechtstreeks) Arne Quinze, Maxima en Willem-Alexander, Demis Roussos, Poetin en Clark Kent. Filip & Mathilde, de verzuchtingen van het volk in een notendop.
- Filip en Mathilde
- Druuna Integraal 2
- Druuna Integraal 3
- Jommekescollectie, De 1
- Jommekescollectie, De 2
- Legendariërs, De 6

Leo voor een keer niet in de ruimte, maar met beide voeten op de aardse grond. De situatie is niet zoals ze nu is, enkele machtsverschuivingen hebben plaatsgevonden waardoor andere gezagsdragers nu de plak zwaaien in Frankrijk. Pas na 18 pagina's krijg je via een omweg een correcte omkadering van de veranderde wereldorde. Als er één overeenkomst is met Leo's andere scenario's, de jeugdige naïviteit van de hoofdpersoon. Romane ondergaat bovenal deze queeste en zorgt dat de lezer even verwonderd mee op onderzoek trekt. Dat Fred Simons tekenstijl afwijkt van Leo's gebruikelijke partners is een pluspunt. De overtuiging is er en die prikkelt je nieuwsgierigheid.
- Mermaid Project 1
- Mermaid Project 2
- Meta-Baron 2
- Meta-Baron Integraal 1
- Minimensjes, De Integraal 1
- Musketiers, De 3 (Arcadia)

Hoe. Had Nicolas Barral zich niet gestort op Nestor Burma? Ineens komt Moynot weer opduiken! En Moynot is alvast in topvorm. Het scenario is top, de tekeningen zijn top en de inkleuring is helemaal top. De grijszwarte bril die Tardi opzette, ongetwijfeld het toonbeeld van de groezelige filmnoir, Chantal Quillec overbluft het zelfs niet met technicolour, ze doet het origineel volledig vergeten. In gedempte kleuren met hier en daar heerlijke accenten: de rosse dame, een gele affiche, een rode sjaal of een prachtig retroblauw voor de flashback. Het zaakje tussen Moynot en Quillec loopt gesmeerd. Moynot durft Burma meer volume te geven (pagina 27, kader 5), de tweedimensionale held krijgt een ruimtelijk gezicht. Je ondergaat weliswaar de Vertigo Hitchcock-thriller, Moynot zuigt je via Malet volledig in de kluchtige misdaadplt. Straf.
- Nestor Burma 11
- oog van de Dobermanns, Het 3 HC
- oog van de Dobermanns, Het 3 SC

Over Outcast 3: gestaag brengt Kirkman extra 'leven' in de brouwerij. Hoewel, in deze context mag je eerder spreken over 'extra dood in de brouwerij'. Nu je weet dat het over exorcisme gaat, kan je je afvragen wie nu nog allemaal bezeten is. De zoektocht begint en brengt je bij enkele ogenschijnlijk vreedzame figuren. Elk van de eenzaten is ze wel een buitenstaander. Hoe verder het verhaal evolueert, hoe meer je er van overtuigd bent dat eerder Kyle de buitenstaander, de Outcast is. Hoe intrigerend de vertelling ook, het zijn bovenal de tekeningen van Azaceta én de inkleuring van Breitweiser die Outcast volledig op de kaart zetten en je zintuigen prikkelen. Wat een esthetisch genot. Niet fascinerend mooi. Wel fascinerend én mooi. Over Outcast 4: een retorische vraag, hoe lang kan Robert Kirkman hiermee doorgaan? Afgaande op de oneindigheid van Walking Dead: oneindig. De scenarist geeft weliswaar geleidelijk aan antwoorden op vragen, ondertussen reikt hij wel nieuwe problemen aan waarbij het speelveld alsmaar groter wordt. De sterkte van de reeks is de ruimte die genomen wordt voor stilzwijgende momenten. In zichzelf gekeerde mijmeringen vol twijfels, het (on)geloof van een esoterische realiteit. Of de woordloze interacties die door het inzoomen op bepaalde elementen meer zegt dan duizend woorden (de scène waar Kyle in de derde episode gewaar wordt dat er een dreiging schuilt bij alle omstaanders rondom hem). Outcast, een esthetisch genot via een beklemmende thriller. Een papieren feuilleton.
- Outcast 3
- Outcast 4
- Outcast bundel 2
- Parijs zien... 2
- Rode Ridder, De 252
- Rode Ridder, De LX (linnen rug) 252
- Rode Ridder, De LX (semileer) 252
- Skylanders - Terugkeer van de drakenkoning 2
- Star Wars Darth Vader 4
- Star Wars Darth Vader 5
- Veerman, De
- Veerman, De LX
- Wolvin 6 SC
- Wolvin 6 HC

Oké, dit is nog niet de ultieme Frederik Peeters die je wil leren kennen, maar Zandkasteel benadert toch de perfectie. Aan goede storytelling geen gebrek. Het in beeld brengen van de verouderingsprocessen is zo akelig geslaagd dat je met elke omslaande bladzijde mee vergrijst en je hart van pure pijn verschrompelt. Terwijl je bij Peeters' andere boeken smacht naar verklaringen voor de absurde en surreële componenten, aanvaard je hierin genre The X-Files, Fringe of welke bovennatuurlijke Lost-aflevering ook de doos van Faraday waaruit niemand kan ontkomen. Eerst verwacht je een traditionele detectivethriller met het net ontdekte lijk. Niet doorhebbend dat de pionnen die van het schaakbord verdwijnen natuurlijk afvallen. Totdat een mogelijke verklaring valt en het aan de overlevenden is om dit al dan niet gracieus in te vullen. Berustend. Bang. Bedroefd. Het gebouwde zandkasteel spoelt door het getijde van de tijd weg. Wondermooi, die tragische melancholie.
- Zandkasteel
- Zandkasteel luxe