Vijftig stripbesprekingen (20)

Nederland heeft maar weinig goeie realistische tekenaars, Peter Nuyten is daar één van. Wat een supertalent die Giraud als studieobject gebruikte en toch tracht met Apache Junction zijn idool te benaderen. Helaas leest Nuyten ter voorbereiding veel te veel historische boeken die hij absoluut in het te krappe albumformaat wil proppen. Met de continue verwijzingen naar en uitleg over de indianengebruiken remt hij het avontuur grandioos af. Waar Giraud in de Mister Blueberry-cyclus er naadloos in slaagde om het grote verhaal met zijsprongen te verrijken, heeft Nuyten alle moeite om je aandecht gefocust te houden. Een overdaad die schaadt. Een redacteur of co-scenarist hadden Schaduwen in de wind moeten vereenvoudigen of gewoon zorgen dat de beelden meer voor zich zouden spreken. Schaduwen in de wind, grafisch sterk, inhoudelijk sputterend.
- Agent 327 The Making Of 04 HC
- Agent 327 The Making Of 04 Luxe
- Alex Senator 5
- Alleen 10
- Apache Junction 2 SC
- Apache Junction 2 HC
- Batman and Robin 3
- Beestjes 7
- Berentand Integraal 1
- Biep en Zwiep 4
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24 LX
- Bouncer integrale

Je ook altijd afgevraagd waarom dit dodelijke Cutting Edge-spel gespeeld moest worden? Want na drie delen bleef je in het ongewisse. Francesco Dimitri spreekt klare taal en geeft duidelijke antwoorden. Het monsterlijke wordt helemaal uitgeklaard en krijgt wel een heel episch karakter, duidelijk niet aan tijd gebonden. Verrassend op zijn minst. Niet zo verrassend is het spectaculaire tekenwerk van Mario Alberti. Hij blijft weergaloze, grandioze paginacomposities fabriceren, inkt viriel elk blanco blad vol (te overvol). Cutting Edge, stripkunst van een hoog niveau.
- Cutting Edge 3 HC
- Cutting Edge 4 HC
- Cutting Edge 3 SC
- Cutting Edge 4 SC
- Duivel der Zeven Zeeën, De Integraal
- Hauteville House 11
- Flodder 1

Een fatalistische biografie met twee gezichten. In eerste instantie bewandelt Irmina het pad van de hoop. Vol durf trotseert ze als Duitse buitenstaander de Britse maatschappij. Overrompeld door haar ontmoeting met een zwarte docent geraakt ze in vervoering. Volgens de traditie van de gemiste kans worden de ware liefdesemoties nooit getoond. Dus niet enkel Britse gereserveerdheid. Terug in het thuisland keert de situatie helemaal om en wordt Irmina onderdeel van een fascistisch apparaat. Wat dan volgt is de beschrijving van de overleving van een vrouw in een vijandige omgeving, haar lot ondergaand. Zich ongemakkelijk voelend bij de gebeurtenissen (ten opzichte van de Joden), haar vrijgevochten principes volledig de kop in gedrukt door het gewicht van een geïndoctrineerde samenleving. Barbara Yelin blijft oppervlakkig en graaft niet in de ziel van Irmina. Je krijgt immers nooit haar dagboekschrijfsels te zien, al vermoed je heel wat verzuchtingen met de gemiste kansen. Hoe romantisch ook, Irmina blijft Brits afstandelijk, waarbij gevoelens amper worden vrijgegeven. Yelin kiest niet voor een happy end met menselijk geluk, ze ensceneert de repressie van een gehersenspoeld volk. Of dat grootse stripinkt oplevert, neen. Waarschijnlijk omdat Irmina geen helden bevat, geen winnaars. Een verloren leven, dat is wat rest. Gezien de grootte van het project verliest Yelin een deel van haar artistieke interesse. De finesses van in het begin (de elegantie, het mooie profiel met Irmina's gezicht, pagina 17) wordt deels ook door het omslaan van de situatie grauwer en schetsmatiger. Yelin probeert niet om er een kunstwerk van te maken, ze vertelt naar beste kunnen. Je hoort het haar al hardop zeggen in de ooit te verschijnen filmbewerking: "I once had a farm in Africa",het lot van Karen Blixen achterna.
- Irmina
- Keizer die zijn land ontvluchtte, De
- Killer, De Integraal (groot formaat) 1
- Lady Mechanika 1 beurseditie
- Lady Mechanika 2 beurseditie
- Lady Mechanika 3 beurseditie
- Lady S.
- Lady Spitfire 3 HC
- Lady Spitfire 3 SC

Wie is Kristof Berte die zo maar uit het niets zich manifesteert tussen de grote jeugdstripmakers? Qua inventiviteit en uitwerking behaalt de artiest (met de hulp van een co-scenarist) een uiterst hoog niveau. Zelfs al leunt het verhaal dicht aan bij het universum van Monsters en c°, lijken de soldaten op Game Over-blorks, Lise op monstereiland is zo geloofwaardig, creatief en leuk. Alles past perfect met een geknipte balans tussen sérieux en lichtvoetigheid. Misschien is de afhaspeling en afronding op het einde iets te abrupt, het derft de dolle pret niet. Als kind weet je wat te doen na het lezen van Lise op monstereiland: snel wegdromen van nieuwe avonturen.
- Lise op monstereiland 1
- Miauw! 3
- Mikel
- Mooie Momenten Luxe

Een mooie geste van de uitgever om dit album met meer prestige uit te brengen, een hommage aan één van hun pijlers. Terwijl Marc Sleen de eeuwige stripjachtvelden opzoekt, spreken intimi, vrienden, kennissen, bewonderaars hun respect uit voor Sleen. Deze getuigenis is er niet in opgenomen, in extremis: "Peetvader van Het B-Gevaar Marc Sleen is niet meer. Ondanks de 93 lentes was hij toch in de herfst van zijn leven beland en viel maandag het laatste vitale blaadje van de noeste knotwilg. Hij was een graag geziene gast in Het B-Gevaar, kwam soms met trots piepen wanneer hij om de hoek een hapje ging eten en controleerde dan altijd of Nero wel representatief aanwezig was in de winkel die zijn naam droeg. Wat herinner ik me nog goed de manier waarop hij sceptisch en kritisch de ideeën neersabelde waarmee ik Nero telkens in de kijker wilde zetten. Hoe creatief en inventief ook, als er een bevriende collega niet aan een tentoonstelling meewerkte, schoot hij de intentie op voorhand reeds af. Totdat Sleen het resultaat zag en weer glunderde op de zoveelste geslaagde receptie wanneer hij kon doen waar hij het best in was: alle aandacht opeisen. Ja, zijn ego was groot. Maar wat wil je, een man die zo'n verdienstelijk en schitterend oeuvre bijeen getekend heeft en dat dan stilletjes ziet wegkwijnen omdat je uitgever jouw nalatenschap niet naar behoren beheert? Logisch die frustratie. Een frustratie die Het B-Gevaar altijd zal bekampen. Want Het B-Gevaar, de ultieme verjongings- en verouderingsmachine en symbool voor het stripverhaal, zal Nero's naam, Sleens alter ego, blijven promoten. Wij zorgen dat het langer gaat duren en niet zo rap gedaan zal zijn! Desnoods fungeren we als schildknaap voor Ridder Sleen."
- Nero In memoriam-editie Zilveren tranen
- Night of the Living Dead 1 beurseditie
- Night of the Living Dead 2 beurseditie

Onbekend is onbemind. Een boek dat uit het niets opduikt en tussen de massa even snel weer verdween. Dat hier meteen verandering in moge komen. Nimona is één van de fijnste, leukste en meest frisse jeugdstrip voor jong en oud die in 2016 verscheen. Het ontwapenende meisje dat het hart van zowel de 'slechterik' als de lezer inpalmt, Noelle Stevenson speelt het karakter van de zelfstandige meid goed uit. Eerst brutaal ondernemend, risicovol en onstuimig, met Zwarthart die er een hele kluif aan heeft om haar in het gareel te houden. En terwijl je denkt te sympathiseren met de duistere zijde (Nimona heeft toch morbide kantjes), ontwart Stevenson het mysterieuze bolletje achtergrondgeschiedeniswol van alle partijen. Zoals het een modern sprookje betaamt, niets is wat het lijkt. Met een vleug moraal verdient het verhaal de nodige praal. Staat de Jadewortel immers niet symbolisch voor kernenergie? Terwijl wetenschappers er de nodige krachten proberen aan te onttrekken, wordt de bevolking in het ongewisse gelaten over de nadelen ervan. Noelle Stevenson meet zich geen alledaagse stripstijl aan. Geen Jeff – Bone – Smith, geen klare lijn of Amuletten, noch bombastisch gestoeld op de superheldenspierballen. Wel een beetje losjes de Franse school genre Sfar en Trondheim. Met schoonheidsidealen die er geen zijn (Nimona is mollig elegant). Na de luchtigheid uit de beginfase verandert de toon naar grotesk en fantastisch. Met Nimona ontwaakt er bij uitgever Bloombooks een wondermooie bloem.
- Nimona
- Nocturno 2

Over de eerste helft: verschijnt onopvallend, maar verdient al jouw aandacht. Wat hebben de Fransen toch met hun oorlogsverleden? Veel van hun verhalen hebben betrekking op de periode 40-45. Vaak bombastisch, de wereldgeschiedenis kopiërend, soms intimistisch grote verhalen vertellen over kleine mensen. Zoals Dethorey dat deed in het wondermooie De Pechvogel baadt Rode Schoenen in eenzelfde naïeve, onschuldige sfeer. En toeval of niet, Rode Schoenen werd in een gelijkaardige aquareltechniek geschilderd. Bijna te mooi en te lyrisch om dit nakende drama te illustreren. Want in het begin is het allemaal peis en vree, niets kan de poëzie in de natuur bezoedelen. De hoofdpersonen worden daardoor gemoedelijk geïntroduceerd. Tot het kwade ten tonele verschijnt en de hemel met represaillemaatregelen rood kleurt. En zelfs dan is Cousseau genuanceerd, Werner blijft het symbool van de hoop in deze barre, bange tijden. Uitstekend verteld, prachtig getekend (slechts één stoorzender: de gelijkenis tussen Jules en de verzetsjongen), met een spannende climax die je meteen doet verder lezen. Over deel 2 na de pauze: "De wereld zit slecht in elkaar. Het hoofd van een handvol bazen verklaart oorlogen terwijl het hart van de meeste mensen vrede verlangt." Of wat dacht je van: "7 Juli. 12 Uur. Voor de eerste keer werd de stoofpot van het gezin opgewarmd door vlammen die traag likten aan de vuile kleren die gescheurd waren door de rotsen." Twee staaltjes van poëtische literatuur die het boek verheffen. In het tweede deel is Cousseau ruwer, realistischer, met weinig ruimte voor hoop. Het luchtige uit de beginfase heeft reeds ruime tijd plaats gemaakt voor de wrede opwellingen van de übermensch die zich als untermensch gedraagt. Jammer dat Rode Schoenen niet in de Vrije Vlucht-collectie verscheen. Dan zouden Cousseau en Cuvillier meer erkenning genieten. Helaas mist Cousseau zijn grande finale. Niet zozeer de keuze van de fatalistische afloop, wel vooral de vraagtekens omtrent enkele verzetshiaten. Toch doet dit geen afbreuk aan de pracht, want Rode Schoenen is een schitterend tweeluik.
- Rode Schoenen, De 1 SC
- Rode Schoenen, De 2 SC
- Rode Schoenen, De Integraal
- Ssst... ik lees! Daan vangt een vis

Wow, drie klassebakken aan het werk. Archie Goodwin die op basis van de op voorhand vrijgegeven info tracht de film te reduceren nog voor hij er (bewegende) beelden van heeft gezien. Lees zeker het stukje middenin over de totstandkoming van de strip. Goodwin benadert vrij dicht het origineel! En dan is er de tandem Al Williamson en Carlos Garzon, geniet van de twee ongekleurde facsimile-pagina's achterin waar het zwart gebalanceerd afsteekt. Je herleest en bekijkt de beelden als een volwaardig kunststukje, de geladenheid van een iconische film in een notendop van honderd pagina's geschetst. Zelfs zonder moving pictures is er die beklijvende opwinding. De herinkleuring moderniseert de strip en maakt deze Star Wars tijdlozer dan voorheen.
- Star Wars Classic Remastered Episode V
- Star Wars Filmspecial Episode I
- Star Wars Luke Skywalker 5
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) LX
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) SC
- Trizia 1 beurseditie

Is schrijver Hubert dezelfde man die het voorgaande deel inkleurde? Terwijl Hubert het zo lyrisch vertelt, onderga je met Matthew Hayward de ene na de andere helse scène. Deze liefhebber van schoonheid wordt voortdurend in zijn enthousiasme getemperd. Zeg maar eerder gefnuikt. Pure pijnlijke waanzin, met als klap op de vuurpijl het schijnheilige van heel de opoffering. Dan probeer je je geest zuiver te houden voor het vaderland (rechtvaardigheid), dan probeer je je lichaam zuiver te houden voor je geliefde, het mag niet baten. Want als hond wordt verwacht dat je mooi in je mandje, zonder tegenspraak, gaat zitten. Waanzinnig wreed. Vertellen zonder woorden, over welk een luxe (pagina 26) kan Hubert beschikken. Voor Etienne Le Roux begon te schitteren in 14-18 maakte hij dit pareltje.
- WW 2.2 6
- XIII Mystery verzamelbox 3

Expo Het B-Gevaar (2): De imaginaire invloed van Marc Sleen op... Peter de Wit

Ook Peter de Wit werd ooit bevangen door de Nero-koorts en plande deze titel - De erfenis van Fortuin - in zijn gefortuineerde reeks De Familie Fortuin. Pa Fortuin heeft het duidelijk met de Dikke Koei aan de stok en moet het pleit beslechten in de ring. Als dat hem maar niet zuur opbreekt. Tijdens de tentoonstelling "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)"

kon Het B-Gevaar jou dit prachtige origineel laten bewonderen.

Expo Het B-Gevaar (2): De imaginaire invloed van Marc Sleen op... Dirk Stallaert

Nog voor Dirk Stallaert gekoppeld werd aan Nero toonde hij een zekere voorliefde voor Marc Sleens strips te hebben. Eén van de nieuwe afleveringen van zijn eigen reeks Nino zou "De verdwenen Nino" als titel dragen, met vrij veel verwijzingen naar de klassieker uit de Nero-collectie. Het B-Gevaar kon het origineel ervan tonen op de tentoonstelling "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)",

helaas werd Nino na drie albums niet verder gezet en zou het verhaal nooit gerealiseerd worden. Geniet van de details die Stallaert er in stopte, met verwijzingen naar het origineel (de gorilla links onderaan), Club Brugge, een tricolore-vis, Nero en de grapjes tussendoor (verboden te vissen, de goudvis in zijn kom, eentje aan het fietsen).

Expo Het B-Gevaar (2): De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)

Ook voor de expo "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)" werd een bescheiden catalogus samengesteld. Met helaas slechts enkele reproducties in opgenomen. Op de cover de verstrengeling van Nero met Cowboy Henk door Herr Seele.

De geschiedenis van Het B-Gevaar (3)

De uitnodiging recto verso voor de vernissage van de tentoonstelling "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)". Het kon niet anders dan dat Marc Sleen -nog meer dan via een naamsvermelding- geëerd werd in Het B-Gevaar. De tentoonstelling liep van 1 tot en met 31 mei 1993. De vernissage vond plaats op 30 april in aanwezigheid van Marc Sleen.

Vijftig stripbesprekingen (17)

Hoeveel gagstrips kom je in het leven tegen die je daadwerkelijk continu aan het lachen brengen? Niet die waarbij je geregeld gniffelt om een leuke vondst. Niet die waarbij je een heel boek moet doorworstelen om eens echt te schateren. Al sinds jaar en dag lukt dat Wilms en Raymakers. Sla gewoon het boek open op de eerste pagina. Blijf je daar onbewogen bij, dan kan je meteen vermalen worden tot zuurpruimboesmoes. De kunstige specht, de gulzige kameleon, de slepende lengte van de hond en vooral het vogeltje met een minderwaardigheidscomplex. Zelfs al gaat het er soms boertig aan toe (wat wil je met os Boes die de taak van dierenliefhebbende boerderijhouder op zich neemt) en mag je de auteurs wel eens betichten van kaka-pipi-humor (het gevangen vogeltje), de uitwerking getuigt van een geraffineerde finesse. De vogelverschrikker die flasher wordt, de vlinders en hun scharnierfunctie, de kangoeroe en zijn politionele inbreng. Liefdevol (letterlijk de zwanen), dwaas, kunstig én esthetisch mooi. Dankzij Boes kom je te weten dat ook dieren kunnen genieten van een goeie grap. Zaklopen bij kangoeroes. De ooievaar brengt nieuw leven, in geval van een inktvisje vereist dat vele tussenstops. De pamper moet immers voortdurend ververst worden. Airbags voor bokken die elkaar bekampen. Domme gorilla's. Gevangengenomen in een muizenval? Elk nadeel heb zijn voordeel, Piep weet wel raad. Boes blijf je lezen en herlezen. Hoe repetitief ook, het verveelt niet.
- Boes Integraal 1
- Boes Integraal 2
- Boes 1
- Boes 2
- Brasser - Paul De Valck (1937-2001)
- Canardo 24
- Cycloop Integraal
- F.C. de Kampioenen omnibus 8
- Futura 2
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 125
- Golden City 11

Zalig, die oprispingen van Brian Michael Bendis wanneer hij nog eens volgens het ouwe getrouwe recept van levendige conversaties ook hier stevige dialogen verzint. Een gesprek tussen mens en alien, levensecht, alsnog je er zelf tussen staat. Prachtig hoe de scenarist de rol en het imago van Tony Stark uitspeelt, deze flamboyante playboy speelt meer nog dan Peter Quill in deze aflevering de show. Overtuigd van zijn mannelijkheid loopt deze ruiter op het witte paard bij de groene Gamora een blauwtje. Femme fatale en sexy babe Angela derft de leespret op het einde met haar voorlopig onbegrijpelijke interventie.
- Guardians of the Galaxy 002
- Hartendiefjes, De 1
- Helena integraal luxe
- Jacky Ickx 1 HC
- Jacky Ickx 1 SC
- Kat, De 5
- Kleine Circus, Het
- Koning van de Ribauds, De 2 HC

Valt niets op aan te merken. Met al die onderwerpen reflecteert Lectrr het nieuws van het jaar. Regio- of internationale politiek, het heengaan van (muzikale) beroemdheden, economische achteruitgang, maatschappelijke beslommeringen. Geëngageerd neemt Lectrr het op voor de man in de straat en al degenen die zich niet kunnen verweren. Wat een dikke turf.
- Lectrr 2016 Lectrr steekt
- Magasin General Integraal 1
- Maxentius 1
- Maxentius 2
- Nero - De premières 5
- Nero - De premières luxe (linnen rug)
- Nero - De premières luxe (semileer)
- Onthoofde Arenden gebundeld, De 11
- Peter van Straaten-collectie 17
- P.I.G.S.
- Ravermoon 3
- S1ngle 15

Convard en Adam diepen het gegeven Sneeuw verder uit door rond de oorsprong te fantaseren. Een oorsprong toen Sneeuw nog geen personage van betekenis was. Een oorsprong waarbij het desolate en de wanhoop amper perspectieven bieden. De scenaristen hadden ook gerust met iets totaal nieuw op de proppen kunnen komen, het aandeel Sneeuw blijft beperkt in deze apocalyptische wereld waardoor de instap makkelijker is. Het resultaat: een stevige, goed onderbouwde actiethriller. Tekenaar Fred Vignaux toont karakter en creëert niet De Twaalf maar wel tweeënvijftig mooi gecomponeerde bladzijden. Knap.
- Sneeuw - De oorsprong 1
- Star Wars Rebels 3
- Station Tijd
- Suus & Sas 10
- Te Paard! 1
- Tessa 5
- Tibet - De genezing van Mhusha de slagersdochter Luxe
- Trizia 1
- USA über alles 1 HC
- USA über alles 1 SC
- Violetta 2

In de categorie Elfen- en Dwergenachtige fantasystrips komt deze Walkure verrassender en krachtiger uit de hoek. Ten eerste is er het voordeel van het afgeronde verhaal. In rondjes danst Cordurié niet, het definitieve eindpunt wordt met de laatste pagina bereikt. Ten tweede steekt het tekenwerk met kop en schouder boven dat van voornoemde reeksen uit. Af en toe denk je aan Ralph Meyers prestatie in Asgard. En hoe mooi het portret op de cover ook is, het reflecteert het kunnen van Kovacevic niet. Zelfs al speelt een groot deel van het verhaal zich boven onze hoofden af, al die referenties naar de godenwereld eisen een zekere kennis van zaken, met of zonder ga je verwonderd mee op een groots avontuur. Walkure, een aanwinst.
- Walkure Integraal HC
- Walkure Integraal SC
- Wunderwaffen 6 HC
- Wunderwaffen 6 SC

Mmm. Weer zo'n heerlijke thriller die een tipje van de XIII-sluier licht. Fred Duval kiest voor de voice over-vertelling, Calvin Wax die het verhaal van zijn leven aan Walter Sheridan oprakelt. De plot chronologisch uitstippelen ware beter geweest, gevarieerder zonder al die uitgesponnen beschrijvingen. Het meest geniet je van Corentin Rouges tekeningen die tussen Vance, Giraud, Boucq en Hermann met veel overtuiging de demonische karakters neerzet. In Calvin Wax geen wassenbeeldenpoppen.
- XIII Mystery 10 HC
- XIII Mystery 10 LX Klein
- XIII Mystery 10 LX Groot
- XIII Mystery 10 SC

Vijftig stripbesprekingen (13)

Grappig, want dit is echt gitzwart materiaal op maat geschreven van een Berthet. Artiest Brüno heeft hem met een patserige cabrio stijlvol ingehaald. Meer nog dan voornoemde bezwijkt hij niet onder de Pin-ups en laat de artiest zich leiden door de overvloedige inkt die Nury laat vloeien. En hoe minimalistisch ook, zonde dat Brüno kiest voor een inkleuring. Zonder zou het extra genieten zijn. Beeld deze maar eens weg! En toch derft het de pret niet, het legt andere klemtonen op. Nury vraagt je vanaf het begin vooral veel geduld. Afwachten geblazen hoe het de crimineel finaal vergaat in de ergste gevangenishel op aarde. R broeit wat als een hen broedend op het ei dat ooit uit moet komen. Letterlijk, want iemand met ambitie wil immers echt uit de Angola State Farms geraken. Liever levend dan dood. Tyler Cross is erg ambitieus en weet zich godzijnietdank te manifesteren als een engeltje annex duiveltje op aarde. Angola, genieten.
- Tyler Cross 2
- Agent 212 29
- Beestjes 5
- Boeken van de Zieners, De Robin Hobb 9
- Campus Stellae 4
- Diep in de Zee 1
- ElfQuest 7
- F.C. De Kampioenen bundel 21
- F.C. De Kampioenen Luisterboek 1
- F.C. De Kampioenen Luisterboek 2
- Fokke & Sukke Thematisch 7 Aan het Examen

Mathieu Reynès heeft goed opgelet bij de productie van Alter Ego en Enorme Angst. Als tekenaar leert hij via andere scenaristen de knepen van het vak en dat zet hij nu zelf om in een eigen harmonieus verhaal. Hoewel volledig gehuld in een waas van mysterie is dat het nu net dat dit eerste deel zo sterk maakt. De lezer ontdekt samen met het hoofdpersonage wat haar overkwam. Een mini X-Men ontbloot zich, over het hoe, wat en waar is het afwachten geblazen. De sterkte zit hem in de 'drive', het opgebouwde ritme raast vooruit, nochtans straalt alles rust uit. Memento scherpt het geheugen en prikkelt de nieuwsgierigheid. Mooi!
- Harmony 1
- Heer Vastenavond van As, De Integraal
- Insecten 3
- Iron Man 004
- Jacques Gipar, Een Avontuur van 1
- Jheronimus Bosch
- Jommeke 280
- Kat, De 4
- Kinky & Cosy 3
- Nero - De Premières 4
- Nero - De Premières 4 (linnen rug)
- Nero - De Premières 4 (semileer)
- Nocturno 1
- Okko 10 Dossiereditie

Robert Kirkman zit al een stadium verder. Voor stripreeksen worden de filmrechten gekocht wanneer studio's er meteen heil in zien. Zelfs al duurt het dan nog jaren vooraleer ze effectief uitgevoerd worden – als ze überhaupt gerealiseerd worden – een stripreeks rendeert net extra door die optie. Kirkman heeft meteen raak met Outcast. Naast de TV-serie is er ook de strip. Of omgekeerd. Gelijktijdig. In hoeverre ze – zoals bij Walking Dead parallel lopen is niet belangrijk. Dé hamvraag is: blijft het stripverhaal Outcast overeind? Ja. Misbruik makend van de episodische opbouw en sluw informatie achterhoudend prikkelt Kirkman de nieuwsgierigheid. Je geduld wordt op de proef gesteld, beetje bij beetje krijg je puzzelstukjes voorgelegd die als vanzelf ook wordt samengesteld. Geen zombiehorror dit keer, wel duiveluitdrijving. Tekenaar Azaceta is naast stylist ook een goed artiest. Stripachtig en toch reëel. Versterkt door een even esthetische inkleuring geniet je van de demonische insteek.
- Outcast 1 HC
- Outcast 1 SC
- Outcast 2 SC
- Philemon 9

Bij de les blijven en best het voorgaande deel herlezen. Gaudin en Peynet creëren verdere verwachtingen en houden het enorm spannend. Pure Fringe-toestanden waarbij het steeds duidelijker wordt dat verschillende dimensies ongewild met elkaar interageren. Daar waar Corbeyran met Uchronie(s) door zijn grootheidswaanzin niet in slaagde, is Gaudin meer bescheiden. Rustig opbouwen, geleidelijk aan puzzelstukjes vrijgeven. Door net de intensiteit kan je je nieuwsgierigheid verder bedwingen. Laat de rest van de thriller maar op je afkomen.
- Phoenix 2
- Pieter de Poorteres Zoekboek 2 Thuis in Theater
- Pioniers van de Nieuwe Wereld, De 20

Cyclus ten einde? Meteen wordt de ruimte gecreëerd voor een nieuw avontuur. Mooie bootscènes waarbij Franck Bonnet zich uitleeft op de zeevaartschepen met de stoomboot als uithangbord van het nakende modernisme. Hoe trouwens dit gevaarte onverstoorbaar en onhoorbaar langs de vijandelijke linies kan passeren, een klein geruisloos mirakel.
- Piraten van Barataria, De 9
- Ravian en Laureline 4 LX
- Ravian en Laureline 5 LX

Niet het venijn, wel de klasse zit 'm in de staart. David Ratte gaat gemoedelijk op hetzelfde elan verder, rustig een ogenschijnlijk oppervlakkig verhaal vertellend met dé befaamde Barrabas in de hoofdrol. De commerciële zet om De Reis van de Vaders als dekmantel te gebruiken, voelt niet geslaagd aan. Slechts twee passages waarbij je het pad van Jonas kruist! Tot de grootse finale voor een verrassende krop in de keel zorgt. Knap!
- Reis van de Vaders, De 4
- Spotters
- Superior Spider-Man, The 004

Twee Tros Kompas-'kort'verhalen die nu in de reguliere reeks opgenomen, grafisch en inhoudelijk twee pareltjes. Over Expeditie Robikson: een Wiske met krulletjes in het haar, de lossere tekeningen geven al meteen meer cachet. Van Gucht en Morjaeu op speed met een uiterst actieve en attractieve Lambik die Robinsonse rust wil. Jerom is aandoenlijk als Lang Weekend (in plaats van Vrijdag). Expeditie Robikson heeft zo'n vaart dat je over de pagina's rolt. Met constante gags (Lambik als voetpomp) en woordgrapjes (onbewoonbaar eiland) verveel je je geen seconde. Rijk gevuld en plezant, al was de toevoeging van Arturito niet noodzakelijk. Over Taxi Tata: kort en krachtig, je hebt niet veel pagina's nodig om een uitstekend verhaal te vertellen. 'Het was maar een droom', een gemakkelijk excuus om een strip af te ronden of een onorthodoxe te beëindigen, laat Lambik op die manier nog maar veel nachtmerries beleven. Met een goeie pointe op het eind. Deze sublieme luxe bevat schitterende schetsen van Stallaert achterin. Dynamisch, gedetailleerd, met finesse afgewerkt. Lambik heeft karakter, beweegt en leeft, meer nog dan in de reguliere reeks. De studiomedewerkers amuseren zich duidelijk en dat levert een uitzonderlijk kortverhaal op. Meer van dat.
- Suske en Wiske 334
- Tenniskids 1

Schande, o schande indien je dit pareltje links laat liggen. Rangers over de grens is een waar visueel traktaat met Mario Alberti die eens te meer bewijst dat pulp kunst kan zijn. Met een accurate, losse, dun gefileerde lijn laat hij ongeremd de personages bewegen (een kraakheldere Robert Mitchum op pagina 19, kader 5). Vluchtig, schetsmatig als in een duel waarin de wet van de snelste telt. In die snelheid zit de nodige elegantie, eentje waar Mezzomo (Luka, Ethan Ringler, Mexicana) ook graag mee uitpakt. Alberti is ietsje netter. Ook het verhaal verrast met het ongewone uitgangspunt van de op de achtergrond opererende Tex Willer. Viriliteit troef? Een extra pluim voor de uitstekende inkleuring (het effect op pagina 25, kader 6). Heerlijk.
- Tex Willer kleur 1
- Tony Rabbit - Ronan Rabbit 1
- Uncanny Avengers 004
- Urbanus Vertelt 20
- Victor & Vishnu 5
- Vrouwen in 't Wit 38
- Werelden van Thorgal, De - De Jonge Jaren 4 HC
- Werelden van Thorgal, De - De Jonge Jaren 4 SC
- Wezentrein, De 6
- Ythaq 13 HC

Vijftig stripbesprekingen (8)

Frederik Peeters, schitterende tekenaar, wat een talent. Het realisme waarmee hij uitpakt, de vlotte pennenstreek, het heeft wat weg van Jean Giraud. Niet onverwacht dat hij uiteindelijk ook in het westerngenrre belandt. Alleen volgt Peeters een ander pad. Een pad dat dichter aanleunt bij Blueberry de film waarin de Indiaanse intermezzo's geestesverruimend je zintuigen kruiden. Duidelijk het segment Moebius dat in Een beeld van een jongen rondwaart. Dat je spookachtige verschijningen op de gevoelige plaat eventueel registreert, begrijpelijk. De suggestiviteit is aannemelijk. Maar het als waarheid opleggen wordt heel wat moeilijker. Met ectoplasmes en bepaalde krachten om via specifieke kreten met dieren te kunnen communiceren. Dat is een brug te ver. Het ondermijnt de kracht van deze interessante driehoeksverhouding. De goedgekozen titel registreert subtiel de inhoud: de fotografe (het beeld), het vooroordeel met de geheimen (het beeld dat je hebt van de jongen/man), de jongens geklasseerd in verschillende leeftijdscategorieën. Op relationeel vlak zijn Peeters en Phang sterk, het metafysische buiten beschouwing gelaten. De prijsgegeven identiteiten, de onderlinge rangorde en verstandhoudingen, de explorerende, denigrerende koloniale ondertoon. Weggevaagd door een zweem van bovenzintuiglijke waarnemingen. Niet verwonderlijk dan ook dat de inkleuring bij wijlen psychedelisch is.
- Aspis 4
- beeld van een jongen, Een
- Captain America 6
- Champions, The 27
- Chateaux Bordeaux 6
- Comanche Integraal 2
- Comanche Integraal 2 LX
- Dejah Thoris 1
- Diep in de zee 2
- Douwe Dabbert 10 HC
- Douwe Dabbert 10 SC
- Durango 17 HC
- Durango 17 SC

Even leek het weer een zoveelste inhoudsloos avontuur te bevatten, dit vijfde deel van Ekho. Actie met hier en daar een scheut humor. Echter Arleston overtreft zichzelf door de reeks klaar en duidelijk af te ronden. Heel wat onthullingen verklaren waarom Fourmille zich in de Spiegelwereld bevindt. Verhelderend en verrassend met natuurlijk een finaal poortje dat mogelijkheden biedt om Fourmilles finale lot uit te stellen. Zelfs al leest Het geheim van de Preshaunen gezapig en doordeweeks, de tekeningen van Barbucci schitteren en stralen plezier af. Rome door de fantasy-ogen van Barbucci: prachtig. Interessant is de manier waarop Arleston de twee kampen voorstelt. Alsof de mens het land van de Preshaunen even kwam kolonialiseren. Weliswaar met goede bedoelingen.
- Ekho 5 HC
- Ekho 5 SC
Taalkunstenaars De Blouw en Evenboer halen het onderste uit de etymologische kan en spelen met dubbelzinnigheden of laten figuurlijke betekenissen voor wat ze zijn en vatten alles letterlijk op. Resultaat: grappige pointes. Gekoppeld aan de esthetiek van een Lectrr zou Evert Kwok nog bekoorlijker zijn. Het ontbreekt de artiesten aan geraffineerde verfijndheid. Een andere tekengoochelaar zou de kers op de taart bereiken. Een kort geding, de ziekte van lijm, pottenkijkers, de zwangere wiskundelerares. Om van te smullen.

- Evert Kwok 6
- FC De Kampioenen bundel 22
- Floris 2
- Garfield dubbelalbum (A4-kleur) 35

De afsluitende plotlijn rond Raccoon en zijn eventuele soortgenoot in het heelal. Zelfs daarin weet Skottie Young je nog aangenaam te verrassen. Wat een explosieve climax terwijl Raccoon het definitieve huiselijke lesje leert. Gelukkig volgt er nog een vertelseltje uit de mond van... Groot! Hilarisch puzzelt de lezer de stukjes bijeen en mag je Ik ben Groot in elke zin proberen te ontcijferen. Beschouw het als een woordloze strip waarbij je zelf alle associaties moet ontrafelen. De ontknoping is even ontluisterend. Dacht je dat Jake Parker een eendagsvlieg was, ook het laatste verhaaltje is met evenveel ironie en intelligentie gemaakt. Guardians op deze wijze gerealiseerd wil je meer lezen.
- Guardians of the Galaxy 6
- Guus Slim, De Complete 3
- Heroveringen 4
- Iris 1
- J.Rom 5 SC
- J.Rom 5 LX (linnen rug)
- J.Rom 5 LX (kunstleer)

Eindelijk eens een vampierenverhaal dat niet in het zog van Walking Dead, Interview with a Vampire en Zang van de Vampiers (ongelukkige naamskeuze voor deze laatste) opereert. Wat als binnen de Vampierskolonie er ook een gradatie is tussen goed en kwaad. Nil had dat in het eerste deel reeds bewezen, nu graaft David Munoz in Nils verleden en legt diens(on)dodelijke overgang bloot. Je bent nu voorbij halfweg (een drieluik) en hebt nu al moeite om er afscheid van te nemen. Dit universum vraagt om verdere uitdieping. Manuel Garcia is op één ding na top: voluit getekende lichamen lijken steeds dwergen te zijn (pagina 6, kader 6). Kadrering, decoupage, flashbacks, qua visualisering (samen met de kleur): klasse. Requiem, efficiënt spannend.
- Land van de Vampiers 2 HC
- Land van de Vampiers 2 SC

Een van de mooiste gagstrips die er bestaan. Door de schoonheid wordt de reflecterende spiegel des te grappiger. Herkenbaarheid troef rond zelfvertrouwen, verliefd zijn, leugentjes om bestwil en dies meer. Frank Cho, duidelijk een welopgevoed man. Een verlevendiging van Davids schilderij De dood van Marat (12-1-3). Andere concrete verwijzingen: Gone with the Wind (pagina 13, gag 2, kader 3), Wonder Woman (11-3-3), de hel waar Nixon de plak zwaait (15-2-4), Titanic (16-2-3), Steve Canyon (18-1-2), I believe I can fly (21-1-4), Spy vs Spy uit Mad (20-2-2), Toy Story (31-1-4). Wat doet de cast van 48 Hours in strook 1 van pagina 39? Patiënten in het wild, wild ben je van deze patiënten.
- Liberty Meadows 3

Julien Neel is eindelijk met beide voeten op de grond en doet waar hij het best in is: menselijke relaties kleinschalig portretteren. Wanneer je De Hut begint te lezen, overvalt een gevoel van gelukzalige nostalgie jou, alsof André Geerts en zijn Jojo je weer doen terugkeren naar je jeugd. Lieflijk en innemend goedlachs en wereldverbeterend. Dat zeemzoete vertaalt zich ook in Neels tekeningen, alsof je in een snoepwinkel dat kakofonische van al dat gekleurd lekkers overstelpt wordt, pastelachtig je in een andere wereld wanend. Slechts één moment wijkt Neel af, de theaterregisseur die zijn personages even verplicht uit hun rol te vallen om hun mening over de liefde te declameren. Nochtans was de rest van het boek al de ultieme ode aan dit fantastische fenomeen. Zelfs zonder Oom Tom is De Hut uniek.
- Lou 7
- Lucky Luke, De avonturen van naar Morris 7
- Marc Coucke 1

Het leven zoals het had moeten zijn, zoals het is of zoals het zou kunnen zijn. Jim weet het temporele, vervliegende perfect weer te geven. In een tijd van hectische beslommeringen is er weinig tijd voor onthaasting, reflectie en op zoek naar innerlijke rust. Met enkele kortverhalen drukt de auteur ons met de neus op de feiten. Hoe banaal het leven, onze pogingen om het naar een hoger niveau te verheffen lijken gedoemd om te mislukken. De toon is meteen gezet. De mijmerende vader die in een flitsfragment daar nu alleen zit, zijn gemis uitend. De genestelde man die zich voor één nacht laat verleiden en het fundament van zijn leven ondermijnt, de zekerheid van een relatie op de helling zettend voor een flirt. Het elkaar graag zien door de jaren heen, ondanks het fysieke verval. Hoe overschouw je dat? Mannelijk pragmatisme om het geruststellende cadeau te geven met nefaste gevolgen. Je smartphonefoto's als vervalste reportage van je opgepoetste leven. De vrouw die haar vrouwelijkheid ten volle benut. De bewonderende ontmoeting met een facebookfenomeen, hoe vluchtig kan die zijn. Een vader-zoon-moment. Het belang van virtuele likes. En zo gaat het maar door. Mooie momenten is een waar traktaat van filosofische cursiefjes. Zonder pretentie. Zonder vingerwijzing. Zonder denigrerend te zijn. Zonder afbreuk te doen aan de schoonheid van het leven. Warmte, liefde, verdriet, pijn. Kortom: het leven zoals het had moeten zijn, zoals het is of zoals het zou kunnen zijn.
- Mooie momenten
- Mosselen om half twee
- Moréa 5 HC
- Moréa 5 SC
- Narrenschip 3 HC
- Narrenschip 3 SC

Wow. Kinderlijke magie en een ongebreidelde fantasie, je wordt als volwassene verwend. Deze Wonderlandse Turf-Alice is zo'n speciaal buitenbeentje, de auteur die ondanks het ingesloten Truman Show-gevoel denkt out-of-the-box. Geschifte personages en gekke ontwikkelingen (het uitschakelen van Ambrosius), het lijkt allemaal structuurloos. Of de auteur daadwerkelijk erin zal slagen een coherent geheel af te leveren, doet er zelfs niet toe. Elk boek afzonderlijk is een bijzondere reis in een betoverend universum. Logisch dat de artiest even vernuftig afgeleide producten (onder andere een ganzenbord) liet fabriceren. Wondermooi. Gekwater, gek-water of ge-kwater. Oorspronkelijk was het poëtischer Mallewaatren (Eauxfolles).
- Narrenschip 4 HC
- Narrenschip 4 SC
- Nero bundeling 3
- Oorlog van de Lulu's 4
- Preacher 3
- Queeste van Yin, De 1
- Robert en Bertrand 26 HC
- Rooie Oortjes 47
- Sfinx 2

Het voordeel van 'neutraal' auteur te zijn, is dat je via de personages verschillende meningen kan ventileren, veralgemeende ergernissen van jezelf of zelfs andersdenkenden die het oneens zijn met overpolitiek correcte opinies een forum bieden. Een asielzoeker? Die ziet Sigmund maar al te graag weer vertrekken (pagina 10, strook 2). Weg met de grenzen? Je therapeut weet wel raad (12-2). Het zware leven voor teruggekeerde Syriëstrijders (59-3). Soms kan Sigmund lekker seksistisch uit de hoek komen, al krijgt hij daarna wel op zijn bek of eindigt met een tissue in de hand in bed. Sigmund heeft geen bezwarend geweten. Lees je best met mate, des te groter het genot.
- Sigmund 26
- Storm – De kronieken van Roodhaar 3 HC
- Storm – De kronieken van Roodhaar 3 SC

Sleen: Nero (2)

Hoe vaak kom je ze tegen: een getekend boek van Marc Sleen.

In de 23 jaar Het B-Gevaar heb ik Sleen zelf nooit een tekeningetje zien maken, de weinige gelukkigen mogen hem dankbaar zijn. Nochtans beweert Sleen duizenden albums gesigneerd te hebben. Hoe komt het dan dat je een album met een Sleen dédicace zo weinig tegenkomt? Behoorlijk uniek dus.
L 22 x H 30 (in album). Blauw. Met Bic.

Sleen: Nero (1)

Tekening die Marc Sleen in 1992 maakte op A3-formaat, een 'eenvoudig' hoofdje van Nero, die dienst zal doen als uithangbord.
Het bewijs is meteen geleverd. De trouwste fan van Nero is niemand minder dan Marc Sleen zelf. Telkens Hij een bezoekje brengt aan Het B-Gevaar neemt Hij een Nero-strip ter hand en overschouwt of alles goed is. Als Oppermeester keurt Hij het uiteindelijke resultaat van maanden zwoegen. En Hij zag dat het goed was. Zijn vreugde kan niet op, totdat gepeild wordt naar onze dagelijkse leesinteresse voor de krantenverschijning. Maar het ontbreken hiervan in onze collectie stemt hem droevig.

Toch heeft dit Nero-bastion in hartje Brussel diens voorliefde voor de dikneus met twee haarsprieten duidelijk geuit via talrijke ex-librissen, luxe-uitgaves, zeefdrukken en portfolio’s. Tot Sleens grote tevredenheid. Ook die dag kwam Hij en zag dat alles goed was. Hij keert tevreden terug.
L 30 x H 41. ZW.

Stallaert: Nero

Originele tekening van Dirk Stallaert die diende als ex-libris voor het 129ste Nero-album De hond van Pavlov.
Memorabel album omdat een tip van Nero's jeugd ontsluierd wordt met een verhelderende flashback. Charles-Louis Pavlov verschijnt op de proppen om zijn jeugdtrauma te verwerken, het best op te lossen door de definitieve uitschakeling van Nero. Alleen al voor de twee retro-pagina's moet je het boek lezen/bekijken: Nero met een welige haarbos, romantisch uit de hoek komend,

niet gespeend van een bierbuik. Daarnaast talloze verwijzingen naar Hoeilaart (de Druivenfeesten) en het pittoreske Zoniënwoud, de groene long van Brussel. Leuke ideeën die Sleen door aaneenschakeling aan kracht doet verliezen. Niet getreurd, het blijft amusant.
L 18 x H 24. ZW. Inkt.

Bijbenen (7): Aquablue, Kiekeboes, Kid Paddle, Donjon Monsters

Het koloniseren van onontgonnen gebieden, het is van alle tijden. Zelfs in de toekomst. Cynisch wordt eens geponeerd dat de mensensoort geleerd heeft uit de fouten gemaakt in het verleden. Met de destructie van de Aarde als onberispelijk bewijs. Niets is minder waar. Potentaten vinden sowieso manieren om hun onverzadigbare (wel)lust te voeden, liefst ten koste van anderen. Standard-island is dan ook de typische spiegel voorgehouden, met als ultieme vijand de separatisten die met geweld hun staat, hun habitat willen behouden. Vrijheid voor alles! En dat liefst zonder de onmenselijke mens in de buurt.
- Aquablue 14 HC ***½
- Azimut 2 ***

Geen Buck Danny 2.0-modernisering, wel rustig voortbordurend op het klassieke patroon van Charlier en Hubinon. Zumbiehl en Arroyo lijden niet aan het Blake en Mortimer-syndroom om met overdaad het leesplezier te schaden door overroepen pre- en sequels. Zelfs met al die gerichte monologen is de indeling functioneel. Sonny blijft zijn rol als 'sucker' spelen, de (on)gewilde clown van dienst. Ingenieus ook om beide partijen - zowel de Amerikanen als de Russen - aan het woord te laten. Zo vermijd je eenzijdigheid. Zumbiehl is ondanks het Koude Oorlog-gegeven met de tijd mee en schrijft behoorlijk dynamisch. Arroyo? Die doet even vergeten dat je het liefst Hugault een keer Buck Danny wil zien tekenen. Arroyo laat evenzeer de oude glories met veel glamour vliegen.
- Buck Danny Classic 1 ***½
- Donjon monsters 5 ***
- Fokke & Sukke Het afzien van 2014 ***
- Fokke & Sukke thematisch 6 Aan het infuus ***
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2014 ***

Midam en co blijven de hoofdvogel in de games afschieten, al lijkt het bereiken van het einde of de uitgang nog steeds een utopie voor Kids avatar. De grootste hindernis voor het stoutmoedige ventje is eerder het proberen redden van het vriendinnetje. Door haar interventies worden alle succesvolle missies toch gefnuikt omdat de dame zich iets te veel gedraagt als een... Marina! Pas op voor anti-feministische vooroordelen. Een ander sterk punt is de inbreng van suggestiviteit, vooral op het gebied van seksualiteit (pagina 10). Evenzeer verrassend: Kids vader die door zijn gedragingen zich beschamend opvoert ten opzichte van vreemden in huis (gags 522, 538, 543). Serial gamer, enkele geniale ideeën doorbreken het seriewerk en bezorgen dit veertiende deel een hoog niveau.
- Kid Paddle 14 ****
- Kiekeboes, De 141 **½
- Kiekeboes, De Luxe 141 **½
- Kiekeboes, De Superdeluxe 141 **½
- Lefranc 25 **½

Je hoort hun namen niet vaak afroepen: Oscar Vertonghen, Lange So, Bikini van Slype en Fonske Verschuren (gag 653). Wanneer ze zich spiegelen aan een bekende popgroep (gag 646) breken ze internationaal door. De Beatles prijken op een affiche. Wie een kuil graaft voor een ander, valt er vaak zelf in, een zegswijze helemaal van toepassing op 'schurk' Flurk. Grappig om Fonske eens zonder petje te zien (639). Wat kunnen zieke kinderen soms zo vrolijk zijn. Goedaardige kwajongensstreken niet bedoeld om de medemens pijn te doen. Het kon indertijd nog. Lieflijk, charmant en grappig. Een onbezorgd kinderleven die nog weten wat ravotten is en kattenkwaad uitsteken. Die Het Volk-uitgaves: flutboekjes, maar wel 53 strippagina's gevuld.
- Lustige Kapoentjes, De 10 ***1/2
- Nero - De premières luxe (linnen) 1 **
- Nero - De premières luxe (velours) 1 **
- Rode Ridder, De 68 - ZW ***
- Rode Ridder, De 75 - KL **½
- Rode Ridder, De 75 - ZW**½

De vastgeroeste basis is er, reeds de sporen verdienend op verschillende fronten. Te beginnen met het succes van de boeken zelf, daarna de verfilmingen (inclusief de Amerikaanse remake) en nu dus de verstripping. Vanwege de beperkingen (nochtans 2 x 64 pagina's) natuurlijk compacter en minder tijd en ruimte overhoudend om de personages voortdurend van dichtbij te volgen met al hun subplots. De strip is meer rudimentair en eerder gefocust op het thrillerelement. Dat is ook hierin top, de spanning blijft immers stijgen omtrent de schuld of onschuld van Lisbeth én het lot van de mishandelde vrouwen. Millennium de strip bevestigt de kracht van schrijver Larsson, Runberg weet daar perfect uit te distilleren. Tekenaar Man is minder imposant als Homs, toch draagt zijn vrij hoekige stijl de kracht van het aangedane leed.
- Stieg Larsons Millennium 4 ***½

In de categorie 'waar voor je geld' mag je genieten van een spaghettithriller, Tex Willers zoektocht naar de mysterieuze verschijning van de geest die een ware klopjacht houdt onder enkele zogezegde vrienden. Meer dan tweehonderd pulppagina's in sfeervol zwartwit. Vooral met de pointillistische inkleding maakt artiest Civitelli indruk. Welke technieken hij ook gebruikt, het zorgt voor een verhoogd echtheidsgehalte. Mooi om zien.
- Tex Willer 2 ***