Vijfendertig stripbesprekingen 2017 (416 tot en met 450)

Provocatieschrijver Zidrou snijdt elk mogelijk onderwerp aan om welke thematiek ook optimaal te exploiteren. Incest (Onafscheidelijk), probleemkinderen (Merci), psychische stoornis (Lydie), zwakbegaafd (Michel) en nu dus ook De adoptie waarbij het opnemen van een vreemd kind in een Westers gezin centraal staat. O, wat is het zo voorspelbaar, de oude man die gaandeweg toch smelt voor het o zo schattige Zuid-Amerikaanse meisje. De geleidelijke transformatie van de brompot die uiteindelijk de beschermheer wordt van dat iele, frêle meisje. Vertederend en heerlijk melig volgens het boekje van de geslaagde zaterdagavond-waterlandersfilm. Met als dit grote verschil: de perfectie die het haalt van de stroperigheid. En dat is niet alleen te danken aan Zidrous uitmuntende schrijfkwaliteiten (een verhaal met een staart), Arno Monins zachte tekeningen en de uitmuntend geregisseerde pagina-opbouw dragen mee doorheen deze verknochtingsreis. Hij is ook een van de weinige die een kind zoals het hoort weet weer te geven, Qinaya met dat grote hoofdje. Een bewuste keuze die Monins genialiteit illustreert. De cover, links het vreemde kind, klein in kikvorsperspectief kijkend op het uiterst groene grasveld (is zij de personificatie van de vrijheid, van de natuur?) tegenover de opa op de betonachtige plaveien, eerder westers verstedelijkt, neerbuigend, vertwijfeld vogelperspectief met daarachter de inkrimpende schaduw. Een staaltje illustratieve kunst. Het drama van een Adoptie in een notendop.
- Adoptie, De 1
- Arcadia Archief 41 Melisande 20
- Bff's 4

Dat zijn nog eens creatieve geesten, die Wilms en Raymakers. Het slakkenhuis gebruiken als helm. Een octopus als gazonsproeier. Een pladijs als frisbee. Een polsstok om op vogels te jagen. Ook giraffen hebben de elementaire beleefdheid om naar het toilet te gaan. Ook Wilms en Raymakers hebben hun variant op De zelfmoordkonijntjes. Baden met een nijlpaard, niet zo'n goed idee! Kan het nog erger voor een bijtende krokodil met een rechtopstaande stok in de muil? Toch wel! Veel zelfkastijding en pijnlijke verminkingen voeden het sadisme van de mens. Dierenvriend Boes komt vaak ongewild wreed uit de hoek (hoe skiën zonder sticks?). Klasse. Al blijkt de tweede helft van het boek nog bekoorlijker: kwijlen terwijl het koud is, niet zo'n al te goed idee. Een opgezet everzwijn, is die daar mee opgezet? Best geen haasje over spelen met een nijlpaard. Vissen zonder hengel? Het kan! Gebruik een vlieger. Hoe praktisch overleven? Boes toont het. Pinguïn, pas op voor de inktvis. Ook onder de schildpadden bestaan potloodventers. Dit deel heeft enkele supergrappige gags. Een aanrader.
- Boes Integraal 4 ****
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 21
- Geronimo Stilton 13
- Herlock Sholmes Integraal 1
- Lady Spitfire 4 HC
- Lady Spitfire 4 SC
- Lanfeust Odyssey 8 HC
- Lanfeust Odyssey 8 SC

Iets te luxueus uitgegeven Dupuis-reeks, toch moet je Arcadia erkentelijk zijn om de magische draad terug op te pakken. Gilson is van de schrijversstoel verdwenen, Clarke klaart de klus op zijn eentje en brengt twee veranderingen aan. Het tovertoernooi leest als een echt verhaal vermomd achter een aaneenschakeling van gags. Los van elkaar en toch een geheel vormend. Bovendien steekt er iets anders in het leven van Melisande de kop op: de verliefdheid. Dit keer zelfs als een verplichting, wil Melisande immers, haar krachten verloren door de opkomende puberteit, terugwinnen. Wie nu denkt dat ze hiervoor haar maagdelijkheid moet opgeven, heeft het mis. Of moet je je fantasie op het einde toch de vrije loop laten? De cover ziet er wel extreem melodramatisch uit. Het tovertoernooi, een blij weerzien.
- Melisande 20
- Mooie Navels eerste pesterijen 1
- Nick Integraal
- Pokereiland 5 HC
- Pokereiland 5 SC
- Rani 6

Zo eenvoudig en efficiënt kan een ridderavonturenstrip zijn. Onderweg en op pad, altijd het ideale instrument om je protagonist(en) heel wat te laten beleven. Een reis van A naar B bevat zonder GPS heel wat onvoorziene hindernissen. Wanneer je dan ook nog eens belaagd wordt, is het zaak uit handen van de achtervolgers te blijven. Legendre schrijft zonder franjes en dat levert geslaagd amusement op. En ook Bono lijkt zich meer en meer in zijn rol te schikken in het soms woordloze lot. De heks en Merlijn, zo heb je ze graag.
- Rode Ridder 255
- Rode Ridder 255 LX
- schat van 't stad, De
- Snoesje, De nieuwe avonturen van 1

Terug in de tijd, heerlijk. Suske en Wiske lenen zich uitstekend om historische uitstapjes te maken, nu naar het Parijs uit het begin van de 20ste eeuw (1911). Kunstvervalsing, zelfs toen hadden ze er al mee te maken. En wie is de schuldige, de doorwinterde reekslezer heeft ongetwijfeld het juiste vermoeden. Grappige interventies, voornamelijk van losbol Lambik, fleuren het mysterieuze verhaal op. Kom je finaal de waarheid te weten omtrent Mona Lisa's dubbelzinnige lach? Van Gucht speelt ermee. Met een gastoptreden van Picasso, het modernisme doet zijn intrede. Vallen jou die realistische afbeeldingen op de cover ook op? Stekkebeen Morjaeu heeft een specifieke stijl, hij drukt zijn stempel op de grafiek. Vooral tijdens het lopen levert dat ongewild komische poses op. Het Monamysterie, goed.
- Suske en Wiske 341
- Suske en Wiske 341 LX (linnen rug)
- Suske en Wiske 341 LX (semileer)

De kroniek van een aangekondigde dood. "Classics, de avonturen van Suske en Wiske zoals Willy Vandersteen ze vandaag zou uitgeven." Neen, Vandersteen mag dan heel wat kunstgrepen hebben uitgehaald om de reeks te moderniseren, de vergane glorie op deze manier in ere herstellen, onmogelijk. Afstappen van het traditionele rood? Ongehoord. Dé kans om de classics chronologisch op de markt te brengen, kan je nu ook al vergeten. Het origineel in ere herstellen? Met de doorgevoerde aanpassingen ben je geen authentiek boek meer aan het lezen. Noem je collectie dan Suske en Wiske gemoderniseerd, maar NIET Classics. De meeste dromen zijn bedrog, maar deze realiteit is dan weer boerenbedrog. Prutswerk van marketingmensen die niet verder kijken dan hun neus lang is. Hoe lang gok jij dat deze reeks meegaat? Net als de opgestarte herdrukken van een paar jaar geleden met nieuwe covers van Luc Morjaeu. Echt lang duurde het niet. Erger nog, de reeks werd nooit finaal herdrukt en dus blijven er nog steeds hiaten in het fonds. Als je je eigen markt om zeep wil helpen, goed bezig. Obelix zou zeggen: "Rare jongens, die van de Standaard". Duitse muziek zal weldra weer galmen in de stripcatacomben wanneer de boeken geadapteerd worden door Ramsjstein! Gelukkig blijft de inhoud van het boek enigszins overeind
- Suske en Wiske Classics 1
- Suske en Wiske Classics 2
- Suske en Wiske Classics 3
- Suske en Wiske Classics 4
- Suske en Wiske Classics 7
- Suske en Wiske Classics 8
- Urbanus 175
- Zij schreven geschiedenis 1 Vercingetorix HC
- Zij schreven geschiedenis 1 Vercingetorix SC

Educatieve boeken met een geschiedkundige waarde schieten hun doel een beetje voorbij wanneer een ander educatief v(l)ak ontsierd wordt door taalfouten! Leraren Nederlands vinden het alvast beschamend. Het artistieke team gebruikt de 48 pagina's om belangrijke fragmenten uit Keizer Karels leven uit te schrijven en te tekenen. Het dossier achterin bevestigt hetgeen je gelezen hebt en omgekeerd. Alomvattend zijn is onmogelijk, maar dit benadert op zijn minst de overlevering. Interessant materiaal.
- Zij schreven geschiedenis 3 Karel de Grote HC
- Zij schreven geschiedenis 3 Karel de Grote SC

Vijftig stripbesprekingen (8)

Frederik Peeters, schitterende tekenaar, wat een talent. Het realisme waarmee hij uitpakt, de vlotte pennenstreek, het heeft wat weg van Jean Giraud. Niet onverwacht dat hij uiteindelijk ook in het westerngenrre belandt. Alleen volgt Peeters een ander pad. Een pad dat dichter aanleunt bij Blueberry de film waarin de Indiaanse intermezzo's geestesverruimend je zintuigen kruiden. Duidelijk het segment Moebius dat in Een beeld van een jongen rondwaart. Dat je spookachtige verschijningen op de gevoelige plaat eventueel registreert, begrijpelijk. De suggestiviteit is aannemelijk. Maar het als waarheid opleggen wordt heel wat moeilijker. Met ectoplasmes en bepaalde krachten om via specifieke kreten met dieren te kunnen communiceren. Dat is een brug te ver. Het ondermijnt de kracht van deze interessante driehoeksverhouding. De goedgekozen titel registreert subtiel de inhoud: de fotografe (het beeld), het vooroordeel met de geheimen (het beeld dat je hebt van de jongen/man), de jongens geklasseerd in verschillende leeftijdscategorieën. Op relationeel vlak zijn Peeters en Phang sterk, het metafysische buiten beschouwing gelaten. De prijsgegeven identiteiten, de onderlinge rangorde en verstandhoudingen, de explorerende, denigrerende koloniale ondertoon. Weggevaagd door een zweem van bovenzintuiglijke waarnemingen. Niet verwonderlijk dan ook dat de inkleuring bij wijlen psychedelisch is.
- Aspis 4
- beeld van een jongen, Een
- Captain America 6
- Champions, The 27
- Chateaux Bordeaux 6
- Comanche Integraal 2
- Comanche Integraal 2 LX
- Dejah Thoris 1
- Diep in de zee 2
- Douwe Dabbert 10 HC
- Douwe Dabbert 10 SC
- Durango 17 HC
- Durango 17 SC

Even leek het weer een zoveelste inhoudsloos avontuur te bevatten, dit vijfde deel van Ekho. Actie met hier en daar een scheut humor. Echter Arleston overtreft zichzelf door de reeks klaar en duidelijk af te ronden. Heel wat onthullingen verklaren waarom Fourmille zich in de Spiegelwereld bevindt. Verhelderend en verrassend met natuurlijk een finaal poortje dat mogelijkheden biedt om Fourmilles finale lot uit te stellen. Zelfs al leest Het geheim van de Preshaunen gezapig en doordeweeks, de tekeningen van Barbucci schitteren en stralen plezier af. Rome door de fantasy-ogen van Barbucci: prachtig. Interessant is de manier waarop Arleston de twee kampen voorstelt. Alsof de mens het land van de Preshaunen even kwam kolonialiseren. Weliswaar met goede bedoelingen.
- Ekho 5 HC
- Ekho 5 SC
Taalkunstenaars De Blouw en Evenboer halen het onderste uit de etymologische kan en spelen met dubbelzinnigheden of laten figuurlijke betekenissen voor wat ze zijn en vatten alles letterlijk op. Resultaat: grappige pointes. Gekoppeld aan de esthetiek van een Lectrr zou Evert Kwok nog bekoorlijker zijn. Het ontbreekt de artiesten aan geraffineerde verfijndheid. Een andere tekengoochelaar zou de kers op de taart bereiken. Een kort geding, de ziekte van lijm, pottenkijkers, de zwangere wiskundelerares. Om van te smullen.

- Evert Kwok 6
- FC De Kampioenen bundel 22
- Floris 2
- Garfield dubbelalbum (A4-kleur) 35

De afsluitende plotlijn rond Raccoon en zijn eventuele soortgenoot in het heelal. Zelfs daarin weet Skottie Young je nog aangenaam te verrassen. Wat een explosieve climax terwijl Raccoon het definitieve huiselijke lesje leert. Gelukkig volgt er nog een vertelseltje uit de mond van... Groot! Hilarisch puzzelt de lezer de stukjes bijeen en mag je Ik ben Groot in elke zin proberen te ontcijferen. Beschouw het als een woordloze strip waarbij je zelf alle associaties moet ontrafelen. De ontknoping is even ontluisterend. Dacht je dat Jake Parker een eendagsvlieg was, ook het laatste verhaaltje is met evenveel ironie en intelligentie gemaakt. Guardians op deze wijze gerealiseerd wil je meer lezen.
- Guardians of the Galaxy 6
- Guus Slim, De Complete 3
- Heroveringen 4
- Iris 1
- J.Rom 5 SC
- J.Rom 5 LX (linnen rug)
- J.Rom 5 LX (kunstleer)

Eindelijk eens een vampierenverhaal dat niet in het zog van Walking Dead, Interview with a Vampire en Zang van de Vampiers (ongelukkige naamskeuze voor deze laatste) opereert. Wat als binnen de Vampierskolonie er ook een gradatie is tussen goed en kwaad. Nil had dat in het eerste deel reeds bewezen, nu graaft David Munoz in Nils verleden en legt diens(on)dodelijke overgang bloot. Je bent nu voorbij halfweg (een drieluik) en hebt nu al moeite om er afscheid van te nemen. Dit universum vraagt om verdere uitdieping. Manuel Garcia is op één ding na top: voluit getekende lichamen lijken steeds dwergen te zijn (pagina 6, kader 6). Kadrering, decoupage, flashbacks, qua visualisering (samen met de kleur): klasse. Requiem, efficiënt spannend.
- Land van de Vampiers 2 HC
- Land van de Vampiers 2 SC

Een van de mooiste gagstrips die er bestaan. Door de schoonheid wordt de reflecterende spiegel des te grappiger. Herkenbaarheid troef rond zelfvertrouwen, verliefd zijn, leugentjes om bestwil en dies meer. Frank Cho, duidelijk een welopgevoed man. Een verlevendiging van Davids schilderij De dood van Marat (12-1-3). Andere concrete verwijzingen: Gone with the Wind (pagina 13, gag 2, kader 3), Wonder Woman (11-3-3), de hel waar Nixon de plak zwaait (15-2-4), Titanic (16-2-3), Steve Canyon (18-1-2), I believe I can fly (21-1-4), Spy vs Spy uit Mad (20-2-2), Toy Story (31-1-4). Wat doet de cast van 48 Hours in strook 1 van pagina 39? Patiënten in het wild, wild ben je van deze patiënten.
- Liberty Meadows 3

Julien Neel is eindelijk met beide voeten op de grond en doet waar hij het best in is: menselijke relaties kleinschalig portretteren. Wanneer je De Hut begint te lezen, overvalt een gevoel van gelukzalige nostalgie jou, alsof André Geerts en zijn Jojo je weer doen terugkeren naar je jeugd. Lieflijk en innemend goedlachs en wereldverbeterend. Dat zeemzoete vertaalt zich ook in Neels tekeningen, alsof je in een snoepwinkel dat kakofonische van al dat gekleurd lekkers overstelpt wordt, pastelachtig je in een andere wereld wanend. Slechts één moment wijkt Neel af, de theaterregisseur die zijn personages even verplicht uit hun rol te vallen om hun mening over de liefde te declameren. Nochtans was de rest van het boek al de ultieme ode aan dit fantastische fenomeen. Zelfs zonder Oom Tom is De Hut uniek.
- Lou 7
- Lucky Luke, De avonturen van naar Morris 7
- Marc Coucke 1

Het leven zoals het had moeten zijn, zoals het is of zoals het zou kunnen zijn. Jim weet het temporele, vervliegende perfect weer te geven. In een tijd van hectische beslommeringen is er weinig tijd voor onthaasting, reflectie en op zoek naar innerlijke rust. Met enkele kortverhalen drukt de auteur ons met de neus op de feiten. Hoe banaal het leven, onze pogingen om het naar een hoger niveau te verheffen lijken gedoemd om te mislukken. De toon is meteen gezet. De mijmerende vader die in een flitsfragment daar nu alleen zit, zijn gemis uitend. De genestelde man die zich voor één nacht laat verleiden en het fundament van zijn leven ondermijnt, de zekerheid van een relatie op de helling zettend voor een flirt. Het elkaar graag zien door de jaren heen, ondanks het fysieke verval. Hoe overschouw je dat? Mannelijk pragmatisme om het geruststellende cadeau te geven met nefaste gevolgen. Je smartphonefoto's als vervalste reportage van je opgepoetste leven. De vrouw die haar vrouwelijkheid ten volle benut. De bewonderende ontmoeting met een facebookfenomeen, hoe vluchtig kan die zijn. Een vader-zoon-moment. Het belang van virtuele likes. En zo gaat het maar door. Mooie momenten is een waar traktaat van filosofische cursiefjes. Zonder pretentie. Zonder vingerwijzing. Zonder denigrerend te zijn. Zonder afbreuk te doen aan de schoonheid van het leven. Warmte, liefde, verdriet, pijn. Kortom: het leven zoals het had moeten zijn, zoals het is of zoals het zou kunnen zijn.
- Mooie momenten
- Mosselen om half twee
- Moréa 5 HC
- Moréa 5 SC
- Narrenschip 3 HC
- Narrenschip 3 SC

Wow. Kinderlijke magie en een ongebreidelde fantasie, je wordt als volwassene verwend. Deze Wonderlandse Turf-Alice is zo'n speciaal buitenbeentje, de auteur die ondanks het ingesloten Truman Show-gevoel denkt out-of-the-box. Geschifte personages en gekke ontwikkelingen (het uitschakelen van Ambrosius), het lijkt allemaal structuurloos. Of de auteur daadwerkelijk erin zal slagen een coherent geheel af te leveren, doet er zelfs niet toe. Elk boek afzonderlijk is een bijzondere reis in een betoverend universum. Logisch dat de artiest even vernuftig afgeleide producten (onder andere een ganzenbord) liet fabriceren. Wondermooi. Gekwater, gek-water of ge-kwater. Oorspronkelijk was het poëtischer Mallewaatren (Eauxfolles).
- Narrenschip 4 HC
- Narrenschip 4 SC
- Nero bundeling 3
- Oorlog van de Lulu's 4
- Preacher 3
- Queeste van Yin, De 1
- Robert en Bertrand 26 HC
- Rooie Oortjes 47
- Sfinx 2

Het voordeel van 'neutraal' auteur te zijn, is dat je via de personages verschillende meningen kan ventileren, veralgemeende ergernissen van jezelf of zelfs andersdenkenden die het oneens zijn met overpolitiek correcte opinies een forum bieden. Een asielzoeker? Die ziet Sigmund maar al te graag weer vertrekken (pagina 10, strook 2). Weg met de grenzen? Je therapeut weet wel raad (12-2). Het zware leven voor teruggekeerde Syriëstrijders (59-3). Soms kan Sigmund lekker seksistisch uit de hoek komen, al krijgt hij daarna wel op zijn bek of eindigt met een tissue in de hand in bed. Sigmund heeft geen bezwarend geweten. Lees je best met mate, des te groter het genot.
- Sigmund 26
- Storm – De kronieken van Roodhaar 3 HC
- Storm – De kronieken van Roodhaar 3 SC

Vijftig stripbesprekingen (7)

Corbeyran blijft bevestigen en kaart nu de verschrikking van het gifgas in de loopgraven aan. Met daartussenin een kort intermezzo dat zich op het thuisfront afspeelt. Een gruwel waar je in het begin het raden naar hebt, de pijnlijke sleutel krijg je op de laatste pagina in handen gestopt. Is het daadwerkelijk een evolutie in de vertelling dat Corbeyran en Le Roux kiezen voor een meer open invulling met beperkte kaders per pagina. Ook Le Roux werkt ruimtelijk groter waardoor de verfijndheid van diens pen afgevlakt wordt. Een loopgracht te ver, sterk.
- 14-18 4
- Arthus Trivium 2
- Barracuda 6
- Blauwbloezen, De 60
- Bruno Brazil Integraal 2
- Bruno Brazil Integraal 3
- Kramikske Integraal 1
- Kramikske Integraal 1 luxe
- laatste grens, De 3
- Max Miller 3
- Meester-Inquisiteur, De 1 HC
- Meester-Inquisiteur, De 2 HC
- Meester-Inquisiteur, De 1 SC
- Meester-Inquisiteur, De 2 SC
- Miauw 4

Een opzienbarende, moedige en verruimende trip van Servais die je als een volleerde gids rondleidt bij de plekjes waar de wandelende bedevaarders op hun route halt houden. Niet zo maar fotoreproductieve trucjes gebruikend hertekent Servais alle scènes minutieus (op enkele uithangborden en plaatsbepalingen na). Zelfs al is het steriel, toch laat Servais er emotie in sluipen. Via de overlevering van twee overledenen, tijdens de beklimming van de Notre Dame-spitstoren, of de overbezorgdheid rond de novice die al een hele tijd niets meer van zich laat horen. Servais is dan misschien niet de belerende didacticus, toch neemt hij elke gelegenheid te baat hier en daar de nodige alchimistische uitleg te verschaffen. Grappig voor een verhaal waarin het geloof een centrale rol speelt. Maar ook ongeloof is een geloof. Notre-Dame, een bijzonder pad dat bewandeld wordt.
- Op weg naar Compostella 3
- Robert en Bertrand 27 HC
- Robert en Bertrand 28 HC
- Robert en Bertrand 29 HC
- Robert en Bertrand 30 HC
- Sherman 7
- Smurfen 35

Sorry, maar dat originele tweeluik van Marini en Desberg behoort niet alleen tot het beste werk uit hun oeuvre, het is gewoon een kwalitatieve mijlpaal die het predikaat klassieker verdient. Een archeologische rots in de branding die onaangeroerd moet blijven. Logisch dan ook dat je erg wantrouwend en kritisch bent op mogelijke vervolgen of prequels. Zonder de tekeningen van Marini vervliegt al meteen de magie. De schoonheid waarmee de Zwitser je wist te verblinden, wordt vervangen door bravere, meer klassieke lijntekeningen, die weliswaar in kleur eenzelfde gloed uitstralen. Voor een imitator werd niet gekozen, Labiano heeft een eigen eigenzinnige stijl. Zonder de Ster van de Woestijn-kapstok zou je nog genadig zijn, dat hocus pocus-verhaaltje valt dan eventueel nog te pruimen, nu niet. Want ook Desbergs scenario voldoet niet aan de verwachtingen. Meer dan doorsnee - met knipoogjes naar de toekomst - is deze prequel niet. De Nostradamus van Arthus Trivium ware hier meer dan welkom geweest. Was het trouwens Labiano's bedoeling om de geaardheid van de opvolger van de sjamaan suggestief in het midden te laten. In eerste instantie denk je toch dat het een dochter betreft.
- Ster van de Woestijn, De 3
- Trollen van Troy 3 HC
- Trollen van Troy 3 SC
- Trollen van Troy 4 HC
- Trollen van Troy 4 SC
- Trollen van Troy 5 HC
- Trollen van Troy 5 SC

De menselijke hebzucht in een trollennotendop met een inflatie er rijmend bovenop. Wat als goud geen waarde meer heeft omdat er plots zo veel van op de markt voor handen is? Arleston beschrijft het op een eenvoudige manier. Een miniboodschap in je verhaal stoppen, een kwinkslag naar de maatschappij, Goscinny 'bezondigde' zich er in Asterix ook wel eens aan. Was het een bewuste keuze van de vertaler om de twee goudzoekers voorin Slyvjo en Hamyn te noemen? Respectievelijk de voornamen van de uitgevers Silvester en Dark Dragon Books. Van die satirische knipoogjes mochten er meer in gestopt worden. Het goud van de trollen, Arleston en Mourier houden stand.
- Trollen van Troy 21 HC
- Trollen van Troy 21 SC
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 21
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 22
- Urbanus 170
- Uur U 8 HC
- Uur U 8 SC
- Verborgen Geschiedenis, De 28
- Verdwaalde kogels HC
- Verdwaalde kogels SC

Na twaalf delen een nieuwe invalshoek: die van het vrouwenvoetbal. De dames komen aan de beurt en zetten hun beste voetbalbeentje voor. Deze verfrissende kijk steekt goed af met het voorgaande en levert frisse ideeën op. De jonge deernen bijten beter van zich af dan hun mannelijke collega's. Grappig en expressief, Saive zit hier op zijn plaats. Eindelijk een voetbalgekke strip van niveau.
- Voetbalgek! 12
- Walking Dead 21
- Walter de Wolf 3
- Weegee
- Wielergek! 11
- Wolverine 5

Als je een portie spionage op je bord wil, van Geheime dienst zal je smullen. Verraad, dubbelverraad of spel- en dubbelspel. Een vertelling die na zesenvijftig pagina's blijft verrassen, krijgt extra krediet. Spannend geschreven met voortdurende twists, heerlijk. Altijd interessant trouwens om te vergelijken met de feiten, de Cambridge Five tegelijkertijd lezen kan geen kwaad. De tekeningen zijn nogal stijfjes, erg toepasselijk voor het Britse flegma?
- WW 2.2 3
- WW 2.2 4
- XIII 24 HC
- XIII 24 LX
- XIII 24 SC

Bijbenen (6):George RR Martins A game of thrones, John Tiffany, Michel Vaillant

Dit is tenminste een verstripping die naam waardig. Al zijn het schaarse momenten, de bewerking benut tenminste de kracht van het medium. Je hebt de vierde pagina en daarbij mooi aansluitend de vijfde waarin een herinnering uit het verleden opdoemt. Van een gelijkaardige flashback kan je achteraan (pagina 47) genieten. Martins verhaal is fantastisch, een ridderepos dat meteen begint met de doodnormale onheroïsche dood van een ridder. Het absolute begin waar de dunne lijn van het ethische overschreden wordt. Dunk liegt en wringt zich in allerlei bochten om zijn ideaal waar te maken: ridder zijn. En dat net nu er een ukkie zich aan hem opdringt om hem - net als in Dunks situatie toen hij jong was - wil bijstaan als schildknaap. Wat een sympathieke, verrassende kennismaking. Uitgeverij Mynx bracht deze strip reeds integraal op de markt, vormgegeven volgens het oorspronkelijke Amerikaanse A5-formaat. Dark Dragon kiest voor A Game of Thrones-uniformiteit en blaast de tekeningen op volgens de Europese marktrichtlijnen. De tekeningen zijn daardoor vergroot en versterken de leemtes. Toch is deze Hagenridder veel aanschouwelijker dan voornoemde A Game of Thrones. Al lezend stoor je je daar niet aan en geniet je van de weg die ser Duncan zal afleggen. Vlug, waar is dat vervolg!
- A Game of Thrones 11 ***
- A Game of Thrones - Kronieken - De Hagenridder 1 ***½
- Assassin's Creed DDB 5 SC ***½
- Assassin's Creed DDB 6 SC ***½

Een mooie, prestigieuze uitgave met integraal de gags uit de vijf albums (voor zover verificatie mogelijk was). Markant, de verschijning van stripfiguur Nero als Keizer Nero (pagina 108). Zo'n dikke verzameling, is dat niet te veel van het goede? Waarom niet! Het voordeel van voornamelijk één-pagina-gags is dat je het boek bij tijds terzijde kan leggen om daarna bij gelegenheid de draad weer op te pikken. De Poorteres kracht schuilt in de duistere weergave van de mens, hoe noodlottig diens avonturen zijn, hoe gemeen(zaam) in de eenzaamheid zijn, hoe we vaak misbegrepen worden, hoe de intenties verkeerd kunnen uitvallen. Het sombere fatalisme laat weinig ruimte voor (een sprankeltje) hoop. Ondanks de kleuren is de strip gitzwart. En wij maar geniepig sadistisch in het vuistje lachen. Jammer dat de Poortere de finale lijn niet weet te vinden om het esthetisch af te maken. Geniet van die schitterende potloodtekeningen achterin. Waarom gaat hij er met de botte (vette pen) bijl overheen in plaats fijnzinnig af te werken. Gesproken van waar voor je geld, dit boek is er één. Alleen al voor de Poorteres ideeëntrommel.
- Boerke bijbel ***½

Hoera, een uitgever die het waagt om Casper en Hobbes terug uit te geven. In de categorie van strookjesstrips één van de beste dingen ooit geproduceerd. Bill Watterson schetst de situatie van een één-kind-gezin, het verwende sprotje dat af en toe toch onder familiale druk moet inbinden. Het jongetje dat stelselmatig met de hulp van zijn soms tot leven gewekte knuffelbeer de grenzen verlegt, aftastend hoe ver hij ten opzichte van het ouderlijke gezag mag opereren én de ontdekkingstocht in de wijde wereld kan realiseren zonder al te veel op zijn bek te gaan. Veel draait rond expressie, maar een gedeelte ook rond de kijk op de wereld, zijnde de niet zo vrijblijvende bedenkingen. De nieuwe uitgever die ook opnieuw vertaalt doorbreekt de filosofische kwestie van de naamsverandering niet. Calvin blijft in het Nederlands Casper. Jammer. Nog zo'n opvallende vertaalkronkel: Een plakje tekkel! Het ligt maar op jouw boterham. Net als de vraag waar je terechtkomt na de dood? Lelystad blijkbaar (20-12-1985). Casper en Hobbes waarin eenvoud en complexiteit hand in hand gaan.
- Casper en Hobbes 1 ****
- Franka 14 Luxe ****½
- Franka 14 HC ****½
- Franka 14 SC ****½
- Goud der dwazen, het 2 **½
- Guust - Gas geven, Guust! ***½
- Hein, Het jaar van 2014 *½

Jammer dat Desberg zijn keurmerk van de luxehoer uit I.R.$. recycleert en ook in deze intrige integreert van John Tiffany. Zo is deze huurmoordenaar de evenknie van zielenpoot Larry B. Max die in alle eenzaamheid kiest voor betaalde sex en een onbereikbare (of niet af te kopen) liefde annex gezellin. Een lichte schandvlak, want die andere Killer leeft tenminste voor zijn gezin. Moest je dat voor de hand liggende Desberg-element uit deze strip weglaten, je zou het je niet kunnen inbeelden dat de scenarist verantwoordelijk is voor dit verhaal. Daarvoor is het te ingenieus, te speels, te weldoordacht? Je kan niet anders dan vermoeden dat Dan Panosian het laken naar zich toe heeft getrokken en zich naar hartenlust uitleeft in dit verlangen in het kwadraat. Spannend, verrassend en vooral spectaculair getekend in een retrostijl die toch modern oogt.
- John Tiffany 2 ****

Niet ontbloot, maar toch duidelijk een uitnodigende pin-up pose op de cover. Wie of wat zorgt er voor Hoogspanning in Michels leven? Deze dame die pronkt met haar twee... horloges? Of draait het toch weer om de financiële perikelen binnen het bedrijf? De twee scenaristen blijven op hetzelfde elan doorgaan. Even volwassen, zowel het menselijke als het zakelijke uitpuren met daar tussenin de typische Vaillant-actie via de autoraces. Geen probleem voor Bourgne en Benéteau. Zalig de pagina's 4 en 5 vanuit de cockpit 'getrokken'. Terwijl Bourgne de figuren volume en karakter geeft, zorgt Benéteau voor hoogspanning in de decors.
- Michel Vaillant Seizoen 2 3 HC ***½
- Michel Vaillant Seizoen 2 3 SC ***½
- Odyxes 1 HC ***
- Odyxes 1 SC ***
- Prins Valiant - Gewone editie 23 ***
- Rode Ridder, De 61 zwartwit **½
- Rode Ridder, De 63 zwartwit ***

Een prachtig voorbeeld van hoe eigentijdsheid toch nog actueel kan blijven. Een jongetje dat behoorlijk dik is, niet voor niets 'bolleke' genaamd, dat veelal complexloos door het leven gaat. Behalve wanneer het de omgeving is die via pesterijen hem terecht wijst. Mooi hoe de vader het voor zijn zoon oplost. Het zijn die typische vaderlijke tussenkomsten die enorm veel liefde uitstralen. Verwonderlijk voor een auteur die zelf nooit kinderen zou hebben. Denk nu niet dat kinderen baas zijn. Piet kan wel degelijk streng zijn en het ouderlijk gezag laten gelden. Te gepaste tijde die jongen op zijn plaats zetten en indien nodig straffen. Steeds wel met de nodige zachtheid. Lachen met onnozelheden, kattenkwaad, goede bedoelingen en kinderspelletjes. de avonturen van een vader en zijn zoon 8, een strip waar je met gemak mee lacht. John F Kennedy gunt Bolleke een statige pose (gag 737). Mooi hoe eenvoudig rasterkleuren zo veel charme uitstralen.
- vader en zijn zoon, De avonturen van een 8 ****

Voetbal voorop

Voetbalgoeroe dweept terecht met spelplezier en vooruitziende stuwkracht om de (het) goal te bereiken en zo veel mogelijk te scoren. Beppe Ramello en Giuseppe Ferrario leggen zo een geslaagd enthousiasme aan de dag en werken aanstekelijk motiverend met hun allesbehalve statische voetbalstrip. Deze The Dirty Dozen met rebelse kinderen die plotsklaps toch in de pas gaan lopen is een toonbeeld van energieke lust. Beweeglijk-heid, sierlijk-heid, stoutmoedig-heid, ge-heid gaat het er in de derde aflevering even bal-dadig aan toe. "Skate doet alles wat hij kan en dat is nogal wat" (pagina 40). Ferrario ook. Dat is niet zo maar een van de foto overtrokken figuur die daar in de lucht zweeft. Dat is een elegante halve omhaal die Skate presteert. En ondanks het falen van de doelman in de daaropvolgende prent kan je niet anders dan hem te feliciteren voor deze nutteloze poging. Geen zwevend silhouet, wel een échte sporter. Klasse, het kan ook in sportstrips. Ramello en Ferrario hadden duidelijk de wil om te scoren.
- Voetbalclub 2 ****
- Legenden van Troy 7 Het uur van de Gargouille HC ***
- Legenden van Troy 7 Het uur van de Gargouille SC ***

Troy in Puin

Je hebt alles toch al gezien en gelezen in de Troyaanse wereld. Dus waarom, Arleston, nog verder kruit verschieten? Door nieuw bloed toe te voegen en de reeks met een frisse saus te overgieten is er dat sprankeltje hoop op beterschap. Nochtans denk je in eerste instantie de zoveelste copy paste in handen te hebben. Typisch weer die beschrijvende introducties van de veelschrijver. Gelukkig neemt Sala het heft in eigen handen en zorgt ervoor dat de magische krachten die op de Troy-planeet een grote invloed hebben daadwerkelijk iets magisch veroorzaken. Een verrassend uitgangspunt, geslaagde slapstick en een mooi afgerond geheel doen je na Ploneïs de onzekere weer zeker voelen over de kwaliteiten van deze zijreeks. Erg leuk.
- Hemel in puin 3 **½
- Legenden van Troy 6 Ploneïs de Onzekere HC ***½
- Legenden van Troy 6 Ploneïs de Onzekere SC ***½

Bloedbroeders of bloedvijanden

Francis Carin én David Caryn die toch weer de kans krijgen om een strip te produceren. De vader-zoon-samenwerking werpt vruchten af. Carin minimaliseert zijn baksteenkunde dat hij getrouw etaleerde in Victor Sackville. Hierin gematigder al merk je in de decors hier en daar nog wel de hand van de detaillist op. David Caryn zorgt ervoor dat Carins traditionele personages minder rank zijn. Iets menselijker van gestalte. Bloedvijanden nestelt zich tussen de kronieken van de Vlaamse boerenroman, weliswaar met een andere dichtbij-huis-situatie. Het platteland wordt vervangen door de uitputtingsslag binnen de koolmijn. Mager is de oogst in Magere oogst niet. Het enige dat je de auteurs kan verwijten is dat het verhaal na 46 pagina's nog helemaal op gang moet komen. Bewust openend dus met een rustig uitgesponnen plaatsing van het gegeven.
- Bloedvijanden 1 ***
- Trollen van Troy 17 HC ***
- Trollen van Troy 17 SC ***

Muggenzifters

Giesen haalt met zijn voorpublicaties in EOS/Scientific America en Onze Taal toch een ander niveau dan de doorsnee cartoonist. Niet zo maar freewheelende, inhoudsloze bedenkingen, wel filosofische interpretaties van wetenschappelijke feiten (de oerknal, gestructureerd werken aan de chaostheorie en het pad van spirituele verlichting). Zet je schrap voor een intellectuele uitdaging want zo vrijblijvend ga je er niet overheen. Nederland heeft zijn eigen surreële Gary Larson, weliswaar in kleur. Computernerds met het Fuck the operating-system. Of de dode Marat in verschillende situaties. En wat dacht je van de niet eerder ontdekte stamcellen. Wisselend, edoch meestal kwalitatief.
- Amazones van Troy 2 HC **½
- Amazones van Troy 2 SC **½
- Matthias Giesen-collectie 3 Het uitje van de muggenziftersclub ***½

Barbaarse Barbucci?

Zo'n supertalent om mee samen te werken en Arleston doet er onvoldoende mee. Meteen duikt de typische Franse navelstaarderij op door de setting te verplaatsen van New York naar Parijs. Er wordt geregeld op gezinspeeld. Helaas maken de auteurs weinig optimaal gebruik van het decor. Het is Arleston die tekortschiet met zijn ditjes en datjes, weetjes die weinig ter zake doen. De persoonsverwisseling van Fourmile levert te weinig vuurwerk op om van keizerlijk genot te spreken. Het plezier zit dan ook in die stijlvolle, schitterende tekeningen van Barbucci. Echter zonder inhoudelijke meerwaarde.
- Ekhö 2 HC ***
- Ekhö 2 SC ***
- Kind van het onweer - Prins van het onweer 5 **½

Lanfeust

Om de spanning een beetje te verhogen wordt Lanfeust van zijn beste maat Hebus gescheiden. Is deze laatste dood en durft de scenarist zijn darling te killen? Sporadisch vind je een flits terug van het schrijversgenie dat Lanfeust creëerde. Helaas nu kwalitatief onregelmatig om je echt te verblijden met een nieuw deel uit de reeks. Waar is de frisheid van weleer?


- hel van het Oostfront, De 1 (herdruk) **½
- Lanfeust Odyssey 5 HC ***
- Lanfeust Odyssey 5 SC ***

Opaalse wouden

Het boek van de gemiste kansen. Darko en c° komen in de Arlestonse hellewereld terecht, een beetje vergelijkbaar met Dantes Inferno. Alleen walst de scenarist door de duistere passages en laat de reis minder lang en minder intens duren dan gehoopt. Bovendien heb je vaak geen voeling met hetgeen gebeurt door een gebrek aan overzichtelijkheid. Pellet evolueerde door zich te beperken in de overtollige lijntjes. Alles is daardoor positief cleaner geworden. Af en toe schittert hij met een prachtig decor (de boom, pagina 30). De horden van het duister is wegleesamusement.
- Champions, The 23 **½
- wouden van Opaal, De 8 SC ***
- wouden van Opaal, De 8 SC ***