Ozymandias

Wow, toch wel een huzarenstuk van schrijver Len Wein om het ware gelaat van Adrian Veidt annex Ozymandias te tonen en de biografie perfect te laten aansluiten met de originele Watchmen. De hoogdravendheid is verantwoord want weerspiegeld net het karakter van melomaan Veidt. De dunne lijn voor de slimste mens op aarde plaatst hem boven iedereen. Zijn Goddelijke wil om schoon schip te maken met deze wereld waar alles voortdurend in het honderd loopt, is verontrustend. De laconieke terugkeer van die ene sleutelzin Who watches de Watchmen weerlegt Ozymandias met forse daden. Ruimte voor discussie is er in zijn monologe bestaan niet. Zijn opgelegde wil wordt wet. En al wie zich daar niet bij neerlegt, moet het ontgelden. Het circulaire spel benadrukt de geometrische structuur. Je loopt voortdurend in het rond om uiteindelijk daar te geraken waar alles begon. Intelligent, visueel knap (de repetitieve, circulaire rondingen) en absoluut aanvullend. Die Before Watchmen, allesbehalve platte commerciële exploitatie.
- Before Watchmen Ozymandias ****
- Carbeau - Barones en bolides 2 SC **½
- Game Over 12 ***½
- Hotel Particulier **½
- Walking dead 18 ***½

Fabels-achtig

Zo'n bundel met allemaal verschillende verhalen uit de Fabelwereld is memorabeler dan één groot plot. De gewone weglezertjes vergeet je al gauw, maar sommige oneshots zijn zo fantastisch dat je niet anders kan dan Bill Willingham op te hemelen. Te beginnen met het Jack of Fables-avontuur Zak met botten. We weten ondertussen dat de fabelfiguren ook niet allemaal heilig zijn, d'r lopen evenzeer allerhande opportunisten rond. Een af- of weerspiegeling van de mens dus. De slinkse wijze waarop Jack de duivel uitdaagt en er levensbelangrijk profijt uithaalt, je moet er maar opkomen. Een verhaal met een moraal (bezint eer gij begint) met een wrange epiloog tot gevolg. Vindingrijkheid troef in de voetsporen van zwartkijker Ambrose Bierce. De andere verhalen kunnen er amper aan tippen. Toch merk je dat de schrijver bijzonder geconcentreerd zijn grootse plan verder uittekent (Boy Blue en Roodkapje) om later deze aanzetten te gebruiken en er voort op te borduren. Super is het om Slapend Kasteel-tekenares Linda Medley in deze feeërieke Fables-groep opgenomen te zien worden. Wie trekt er aan het kortste eind in deze Fables Deluxe 2? Een oersterke bundel.
- Dino's 4 **½
- Fables Deluxe 2 ****½
- Fables Deluxe 3 ***½
- Jeremiah 33 SC ***
- Jeremiah 33 HC ***
- Witte Klauw 2 ***½

Supermans prijs

George Perez is een oude rot in het vak die van wanten weet en ook eentje die behoorlijk vertrouwd is met de Superman-mythe. Nochtans is ook dit weer een herbronning van het iconische personage. De vereiste voorkennis wordt pas op het einde uitgeklaard. Er is dus een stuk geschiedenis noodzakelijk om de oorsprong van het kwaad te verklaren. Mooi opgebouwd met in elk deel de verschillende opponenten, de samenkomst en de definitieve bedreiging met daaropvolgend de ultieme confrontatie. Is het een messias of een dreiging? Messiah or menace klinkt in het Engels een ietsje beter. In De prijs van verandering heb jij sowieso prijs. Namelijk veel leesvoer voor weinig geld.
- Herinneringen - Mijn jeugd op de puinhopen van een verloren oorlog ***
- Herinneringen - Mijn jeugd op de puinhopen van een verloren oorlog (herziene druk) ***
- Superman 1 De Prijs van Verandering ***

Levende steentjes

Een verrassende antioorlogs one shot waarbij de segregatie onder de loep wordt genomen. Mevrouw Livingstone bevat al meteen een bijzondere ontboezeming eens je met de protagonisten kennismaakt. Naast de dappere, rechtgeaarde Mercier is er die eigenaardige, ongekende en ondoordringbare Mevrouw Livingstone. Baruti en co houden een mythische waas van mysterie rond de figuur gekneld, het is moeilijk polsen naar diens karakter, naar diens motieven. En toch lukt dat vanop afstand. Geen grotesk heroïsme, wel puur menselijk drama met gedrevenheid en eer als spil. Ook al is dit Livingstones oorlog niet. Voor een oorlogsverhaal is Mevrouw Livingstone zeer poëtisch. Qua kleuren denk je bij het openslaan van het boek aan Hermann. Baruti is minder virtuoos, het hindert niet om hem dat exotische Afrika lyrisch te zien demonstreren. Mevrouw Livingstone, mooi.
- Flash 2 **½
- Mevrouw Livingstone ***½
- Moeraskerels, De *½

Bloedheet

Probeer die opener vanaf pagina 5 eens te beschrijven. Het felle zonlicht verschroeit het gele korenveld. Een man veegt de centraal geplaatste zweetdruppels van het voorhoofd. De zon achter hem geposteerd, als een aureool extra weerkaatsend. Het witroze, marcellekeachtig hemd kleeft op het lichaam. Hoewel er zo goed als niets te beleven en te zien valt, stopt Baru er meteen gecomprimeerd een pak informatie in. De actie blijft woordloos tot twee stemmen interveniëren: Aniëllo en zijn 'kameraad' terwijl op de achtergrond de man in het zwarte pak Engels prevelt en telt. Verrassing alom. Eén van de commentatoren speelt een dubbelrol (pagina 7, kader 1). Je kent dat wel, tegen zichzelf pratend om de animo erin te houden. Om steeds bij de pinken te blijven. Hij is niet de enige die zich zo moed, vriendschap of vertrouwen inpraat! De 'man in black' zoekt de boerderij op die hij de pagina ervoor opmerkte (7-3/4/6). Subtiel zitten Aniello en zijn alter ego verscholen in het koren waarvan het kaf nog niet gescheiden werd (7-5). Ook hier, zonder erbij stil te staan, zie je de man verschrikt opkijken (7-3), omhoog in de lucht, om dan snel weg te rennen. Vluchten misschien? Pagina 8 ontmaskert de ware reden: een politiehelikopter (8-1), door de simpele Aniello verkeerdelijk als Carnavalleri bestempeld (misschien beschouwt hij hen wel als gekke mensen in carnavalskostuum ) in plaats van de Carabinieri (8-3). Nochtans bevind je je niet in Italië. Er viel al een keer Bogey, nu komt daar Humfrie bij (8-3). De toon is gezet. Met een knipoog naar Humphrey Bogart weet je welk filmnoirvlees je in de kuip haalt. Aniello neemt ineens de hark terug ter hand (8-5). En dan? Wat volgt is een nieuwe setting met nieuwe personages. De – binnenkoer van de – boerderij ontpopt zich als tweede (vaste) decor (9). Twee mannen in overall (9-1/2). Op het dak (9-3) een beklimmer in ontbloot bovenlijf (9-4), blijkt de Portugees Jésus te zijn. Een potsierlijke dame (9-5). De toon is gezet, de andere protagonisten kortstondig voorgesteld. Een woordenwisseling tussen Jésus en de seksbeluste jongedame volgt. Wat een cinema (10-2/3). En de gangster? Die kijkt verschrikt naar hetgeen hij in de stal ziet (10-4), een komische noot. Het gevaar is niet zo dreigend (10-5)! De nymfomane (11-4) in close-up van dichtbij (11-1). Zijn die bloeddoorlopen ogen van eventuele slagen of is de opgekalefaterde schminkdoos door de hitte deels uitgelopen? Wederom een extra pion op het speelveld: niet enkel het varken (11-3), ook de bazige ka (11-4) treedt op het voorplan. Wie wordt er nu symbolisch ingebonden en opgesloten (11-5)? Als de kat van huis is danst Aniello op tafel (12). Rondzwervende vliegen op een bord van een net verorberde maaltijd, het blijkt superwarm te zijn (13-1). Iemand met gezag zet de puntjes op de i. Het perspectief is duidelijk genoeg. Deze man blijkt te duchten te zijn (13-2). Mister Cobbs finale lijdensweg begint. Dát is Baru. Een prozaïsche tekst zo gecondenseerd weergeven waarbij de beelden het grootste deel van de vertelling dragen. Suggestiviteit wekt extra interesse op. De auteur minimaliseert het aantal woorden, reduceert de dialogen. Zo extreem zelfs dat hij eveneens onomatopeeën weglaat. Geen 'doeg doeg doeg' om het geluid van een helikopter na te bootsen en ons net als Cobb uit de voeten te maken (pagina 7). Neen, subtiel stilzwijgend, het antwoord volgt wel op de volgende bladzijde. Baru herleidt tot de essentie en geeft je zelfs niet het gevoel een voluitgeschreven roman te lezen. Hij absorbeert en transformeert naar een ander medium: dat van het beeldverhaal, bewust niet aanleunend bij de cinema waar geluid wél een belangrijke rol speelt. Natuurlijk zwemt Baru weer in de zelfkant van de maatschappij-vijver zoals in Het kortste eind. Een hoopje marginalen zijn een prima klankbord om deze schurk even verrast buitenspel te zetten. Géén actie zoals in een spetterende film, eerder theater in de gesloten ruimte van een boerderij. De gekadreerde Cobb die de vrijheid en een betrouwbare schuilplek opzocht, zit letterlijk vast in het ruimtelijke, beperkte kader van de hoeve. Zwartgallig en voor sommigen bevrijdend. Op een bloedhete dag kan het er stomend heet aan toegaan. Klasse.
- Bloedheet ****
- Transmetropolitan **
- Zonneland verhalen **

Mondaine kogels

Een behoorlijk wrang verhaal met tegenstrijdige emoties. Aimé is de protagonist waarmee je moet sympathiseren. Echter zijn apathische houding en gevoelloze uitoefening van het politieberoep in het oorlogse Parijs maken van hem een harde. Eentje die je trouwens ook moeilijk kan inschatten. Zelfs al parelt er een traan op zijn wang, is het enkel en alleen omdat hij zijn persoonlijke utopie niet kan bereiken? Zidrou en Lafèbre bieden de lezer met een poëtische noot een positief einde voor dit schrijnende verhaal. Een verhaal met vooral verliezers. Een verhaal vol pijn. En hoewel afstandelijk observerend, de emotie zit er in. De schoonheid in het dagdagelijkse lelijke van de oorlogsgruwel is van de hand van artiest Jordi Lafèbre.
- 100 Bullets 15 ***
- La Mondaine 2 ***½
- Suske en Wiske pocket 39 **

Roodkapje Batman

Een stevig, actievol verhaal. Een bundeling van een plot die uit de reguliere Batman-reeks (nummers 635-641) werd gedistilleerd. Judd Winick schrijft episodisch en zorgt ervoor dat de lezer bij mondjesmaatse ontdekking gemakkelijk kan volgen. Wanner je het in één ruk gebundeld uitleest, is dat een beetje storend. Toch helpen die ruggensteuntjes. Net op het moment dat de ultieme confrontatie de reeds gezaaide vermoedens bevestigt, blijkt dat het slechts de aanzet is tot meer. Met een vlotte vaart raas je doorheen Under the Red Hood. Verrassende nevenfiguren (helden) maken hun opwachting in deze bijzondere wraakescapade. Want waar ligt de morele grens? Mag Red Hood het recht in eigen handen nemen en de criminelen zelf letterlijk uitschakelen? Is het geoorloofd om rechter én beul te spelen?
- Batman - Under the Red Hood boek 1 ***½
- Dragon Age 2 **½
- Geheim agent G.Ruwel 3 ****

Batmanhelden en koeien

Fout is om twee totaal verschillende verhalen vlak na(ast) elkaar te monteren. Ofwel gun je hen elk een eigen uitgave van respectievelijk 60 en 80 bladzijden ofwel scheid je hen van elkaar door ze tegendraads te presenteren, als een flipboek. Zo bepaal je zelf met welke kant je eerst begint en krijgt ook het nu opvullende Gotham Noir (om er een volwaardige bundel van te maken) een eigen uithangbord. Twee voor de prijs van één. Net als bij de Death deluxe mis je ademruimte om tussen de verschillende episodes even te recupereren. Beiden verdienen een eigen, apart leven. De kleine overeenkomsten (in de ene is de Joker prominenter aanwezig samen met de weerkerende scenarist Brubaker) smeken om een pauze. Deels omdat Brubaker de voice over film noir-techniek in beiden hanteert en er op twee verschillende manieren met de Joker wordt omgegaan. Net als de andere protagonisten. Na Gotham Noir zou De man die lacht nooit kunnen plaatsvinden! En nu genoeg gezeur en negativisme, want beide Batman-vertellingen zijn fantastisch. Te beginnen met De man die lacht. Sterk is de menselijke insteek van het verhaal. Met James Gordon als gewone sterveling die met het opduikende fenomeen Batman samenspant om de criminelen bij de kraag te vatten. Het ziet er rauw en rudimentair uit, iets gevulder dan de lege tekeningen van Frank Superman Quitely. Doug Mahnke geeft de figuren karakter binnen de perken van het overdreven karikaturale. Geen erg. Volgens de Joker is de wereld toch een poppenkast. Compositorisch zit het helemaal snor. Mahnke weet van wanten. Wat een rotkop hebben de twee tegenover elkaar staande protagonisten. Smullen. Gotham Noir is zo waar nog beter. Helaas ontwrichtend omdat het hoort tot de stal van de Elseworlds-verzinsels. Dit zijn verhalen die zich niet binnen de reguliere tijdlijn annex universum van die bepaalde (super)held bevinden. Het geeft de auteurs de mogelijkheid om eens buiten het vastgelegde stramien te opereren. Brubaker doet dat via de film noir, een thriller nog menselijker dan voorheen. De climax is daardoor des te verrassender. Ook hierin wordt een groot deel van de spanning gedragen door de illustrator. Sean Philips is geweldig als 'imitator' van Michael Lark. Hij zit in de juiste grimmige genresfeer, lekker groezelig met een opgejaagde aan lager wal geraakte privédetective Gordon. Een gebroken man die dringen orde op zaken moet zetten. Gotham Noir heeft nog een extra sublieme troef: Dave Stewart. Die weet met minimale kleuren het beklemmende optimaal te versterken. Een designer die alle lof verdient.
- Batman Joker de man die lacht ****
- Hauteville House box 2 **
- Helden & Koeien ***

Fred Philemon

Waanzinnig, de bedenksels van Fred. Een te (s)temmen piano in de arena met Philemon als toreador. Een wegenbezweerder die fakirgewijs het pad kan doen oplichten. De Zebrabajes, de origineelste cel die je maar kan bedenken. En de schaduwmaker er bovenop! Wat een fantastische fantasie. Zelfs al stellen de verhaaltjes niet zo veel voor, dit is zo kinderlijk inventief leuk.
- Geronimo Stilton 10 ***
- Philemon 4 ****
- Transmetropolitan 8 ***

Donderende kogels

Science fiction is al meteen een ver van mijn bed-show, toch zeker in de pure futuristische vorm. Frederik Peeters doet dat net als Godard en Ribera met hun Axel Moonshine in een menselijker context. Zelfs in extreme buitenaardse toestand omgeven door robotica eist het humane de hoofdrol op. Verloc is een mens van vlees en bloed. Met angsten, verlangens en vooral gebreken. Getraumatiseerd door het verleden is hij een speelbal in deze nieuwe toekomst. Peeters verwacht geduld van de lezer want de bevreemdende situaties waarin de protagonisten zich bevinden, is allesbehalve verhelderend. Aâma bevat Peeters' bijzondere schrijfstijl.
- 100 Bullets 14 **½
- Aâma 1 ***½
- Kiekeboes, de 35 Superdeluxe **½

Jekyll & Hyde

Tja, Two Face is natuurlijk de vermenselijking van de monsterachtige (en tragische) Dr Jekyll en Mister Hyde, met een dubbel uiterlijk die zijn gespleten persoonlijkheid weergeeft. Paul Jenkins graaft dieper in Harvey Dents ziel en geeft er een extra dimensie aan. Verwondert het jou dat Jenkins zich hiermee in het vaarwater van Bruce Wayne begeeft. Jammer dat dit ontluikende stuk pas in het laatste gedeelte van het boek geopenbaard wordt. Het bezorgt Sean Philips (subliem het takkeneffect op plaat 86, zeer knap hoe die portretten verweven zijn met de bomen) de kans om te schitteren, terwijl Jae Lee in de eerste helft zich vooral moet behelpen met duistere decors en invalshoeken (een piëta-scène à la Daredevil Wedergeboorte). Batman - Jekill & Hyde, komt traag op gang, bevredigt naar het eind.
- 40 Hours 2 **
- Batman - Jekyll & Hyde ***
- Sheriff Teddy 3 **½

Batmans Uilenhof

Ongewoon van een reguliere reeks om met zo'n sterk verhaal te verrassen. De herbronning heeft duidelijk deugd gedaan want DC Comics bezorgt de mythische figuur van Batman een nieuw elan. Het hof der uilen is rijk aan openbaringen: scenarist Snyder duikt in het verleden van de Waynes en graaft voor een keer veel verder dan het trauma van de vermoorde ouders. Hij vult aan met nieuwe personages (de ambitieuze burgemeesterskandidaat, al verdwijnt die snel uit het gezichtsveld), een ontwaakte tegenstander (de uilen), verrassende wendingen (omtrent Nightwing). Enige voorkennis is niet vereist, al kan je daardoor sommige 'verschijningen' beter plaatsen (drie Robins!). Het ambitieuze project van Snyder levert een uitstekend resultaat op. Hij wentelt zich in de duistere krochten van de riolen, achterbuurten en zelfs onontgonnen stukjes grond van Gotham City (tussen gebouwen!), extra gemotiveerd door een opgedrongen waanzin. Is het verhaaltje van Het hof der uilen slechts een verzinseltje? Greg Capullo stond lang ten dienste van Todd McFarlane. Met een krachtige (hoekige) dynamiek begeleidt hij Snyders verhaal. Spannend met een te verwachten wordt vervolgd.
- Batman boek 1 Hof der uilen ***½
- Belem 3 ***
- Kiekeboes, de 35 Luxe

Kerstmis in de zomer

Verrassend is het niet om zelf te ontdekken, de uitgever introduceert je al op voorhand dioor de verbondenheid met Dickins' A christmas Carol extra in de verf te zetten. Lee Bermejo zorgt dan ook voor een kerstverhaal met een moraal, de tragiek van een held wiens morele onderbouw reeds lang geleden ondermijnd werd. Gek genoeg zijn het niet de naaste omstaanders (Alfred, Catwoman, Superman) die Batmans catharsis bewerkstelligen, wél diens grootste opponent. Bermejo kiest voor een strip verhalend met een voice over ondersteund. Een versterkte betrokkenheid of een voyeuristische inkijk? Lyrisch de ontknoping, zinderend de minder duistere tekeningen (in vergelijking met Bermejo's vorige The Joker) met zeer knap inkleurwerk van Barbara Ciardo. Misschien was de zomer niet het meest ideale moment om deze Noël op de markt te brengen.
- Ballonvaarder integraal, De **
- Batman - Noël ***
- Godvrrgeten Eiland, Het 2 **½

Opstaan uit de dode: Death the high cost of living

Met een op-en-neergaand niveau, grotendeels te wijten aan de ongelukkige opdeling van de bundels. Nu is het moeilijk een definitief oordeel te vellen over de Gajes in de bajes-verhaallijn omdat je op het einde moet wachten in het volgende deel. Tegen dan ben je wat voorafging reeds vergeten. Niet zeuren, want hetgeen zich voor het gerommel in de bak voordoet maakt de reeks net superspannend. Ten eerste de ledenvergadering die het verdere lot van de Minutemen wil bepalen, voor zover deze zich iets laat opleggen. Het afleidende ongevalletje is slechts een instrument voor Azzarello en Risso om andere morele kwesties aan te snijden. Wat te doen in geval van een 'gevonden' winnend lot? Loon naar werken keert eindelijk nog eens terug naar het befaamde koffertje. Hoewel de uitgepikte pion niet zo maar de rol wil spelen die hem wordt opgelegd. Hopelijk kan Gajes in de bajes die verwachtingen ook inlossen. Toch sterk. Risso is een beeldcomponist.
- 100 Bullets 11 ****
- Karma Salsa 3 ***
- Laatste tempelier, de 5 ***½
Alles van Neil Gaimans Death in één dikke bundel ondergebracht, het is wat veel van het goede. Vandaar de gouden raad: lees met mate. Duik niet meteen in De tijd van je leven wanneer je je nog maar pas hebt afgedroogd na De prijs van het bestaan. Death is zo'n parabel waarbij je de gegeven emoties en gedachten langzaam moet laten bezinken. Wat Gaiman schrijft is toch behoorlijk en bekoorlijk uniek. Met de vermenselijkte verpersoonlijking van de Dood een lofrede aan het leven brengen! In de vorm van een vertederend, intelligent en prikkelend Gothic meisje. Wie zou voor haar charmes niet vallen? Gaiman lepelt de pap niet in de mond en bespeelt de allegorische symboliek. De veerman die tijdig betaald moet worden. Zonder oordeel te vellen leidt Death jou hand in hand naar te koesteren plekjes. Naar bizarre droomsequenties in onze werkelijkheid. Poëtisch en lyrisch tegelijk, waar menig jongeling mee kan dwepen. In De tijd van je leven ligt de klemtoon niet meer op het leven zelf, wel de liefde absorbeert alle energie. Het puberale adolescente maakt plaats voor het volwassenen aspect. Het leven zonder te leven. Het opbranden van energie zonder te beseffen waarom. Gaiman legt de vinger op de wonde, toont dat de protagonisten (we) er de waarde niet meer van inzien. Hoe entertainend ook, het vrijblijvende is makkelijk weggespoeld. Eigenaardig (en niet verwonderlijk) zijn de evoluties in tekenstijl. In de opener zijn Bachalo en Buckingham ruw in inkting, een beetje grungy. Terwijl in De tijd van je leven alles open is. Als volwassene heb je een iets klaardere kijk op het leven. Samen kunnen werken met Jeff Jones is een Goddelijke interferentie, Gaiman schrijft voor Jones een te illustreren gedicht. In Het Rad draait de dood aan het rad des levens. Met een beetje geluk ontspring jij dit keer de dans. Death en Venetië, Shakespeariaanse tragiek met een bondgenoot voor Death. Net voor de prachtige gallerij tekeningen rond Gaimans personage is er de sublieme instructiestrip Death praat over het leven. McKean op zijn best uitleggend dat we zorgzaam moeten zijn bij het beleven van seks. Met de ondertitel "Je krijgt wat iedereen krijgt. Je krijgt een mensenleven." In dat mensenleven moet iedereen minstens één keer Death gelezen hebben.
- Death Deluxe editie ****½

Na de Brabantse en Waalse, nu de groene pijl

Met een Year One-predikaat achter de reeks wordt verwezen naar de herschreven geschiedenissen van (super)helden mid jaren tachtig (twintigste eeuw). Wat zette deze misdaadbestrijders aan om misdaden te gaan bestrijden? Andy Diggle en Jock laten je niet in het ongewisse. Zelfs al heb je geen enkele kennis van het personage, de ontstaansgeschiedenis van Green Arrow wordt kraakhelder ingevuld. Sterker zelfs, van hem wil je gerust verdere avonturen beleven. En da's vooral te danken aan de menselijke insteek en het realistische kader. Zelfs al is het een gevecht van één man tegen een heel kartel, de verstekeling Robinson Crusoë die met zijn Vrijdag de weken vult en eindelijk zijn bestemming vindt op deze aardbol. Net omdat Oliver Queen dichter bij Batman staat en het niet moet hebben van oerkrachten ontstaan uit mislukte experimenten, draagt hij jouw sympathie weg. Oliver Queen wordt Rambo en zorgt voor een zzer aangename rumble in the jungle. Jock zet met efficiënte kracht een interessant personage neer. Green Arrow Year one, een rechttoe rechtaan thriller, een uitstekend eerste jaar.
- Champions, The 24 **
- Green arrow Year One ****
- Peter van Straaten-collectie 15 Niet doen opa ***
- Sigmund weet wel raad met therapie 9 ***

Absolute gerechtigheid voor de Justice League

Soms is trop te veel. Alex Ross en Jim Krueger kennen geen maat in de uitholling van het superheldendom. Volgens Amerikaans stramien gemaakt en volgepropt met heroïsche figuren die voor een keer ten onder gaan door het alom woekerende kwaad. Natuurlijk komt het moment van de wederopstanding en weet de ultieme held – samen met zijn medestanders – hoe dit euvel recht te trekken. Overdaad schaadt en dat merk je aan de gesatureerde pagina's. Voor wie Alex Ross' nooit eerder aan het werk heeft gezien, hij was zowat de eerste die met fotorealistische strips de super hero een nieuw gezicht gaf (Marvels). Door steeds dezelfde techniek te hanteren, mis je natuurlijk wat afwisseling. Die vind je weliswaar in de decors, afhankelijk van plaats en ruimte, of zelfs de gemoedstoestand van de centrale figuur. Van alles wat is de boodschap, het hele universum van DC (comics) met Superman, Batman, Green Lantern en Wonder Woman voorop (de Justice League) om de onrechtvaardigheid de wereld uit te helpen. Justice, verdienstelijk, niet memorabel. Het dossier achterin maakt de strip extra loodzwaar. Ook daarin kent de uitgever geen maat.
- Boerke 8 ***
- Golden City 10 ***
- Justice - Absolute Edition ***

Allen volgen we Barry Allen

In het superheldenwedstrijdje wint Flash het van Green Lantern. Flash is flitsender, humaner, dichter bij de lezer staand en (extra voordeel) dikker ook waardoor er meer verteld wordt. Meer dan bij Green Lantern is dit een goeie introductie tot Barry Allens leefwereld, hoe hij in deze situatie is terechtgekomen en welke obstakels hij moet overbruggen. Qua techniciteit overstijgt Voorwaarts het gebruikelijke leesniveau (wormholes, ruimte-tijd continuüm), in een wereld van Fringe en Star Trek ben je dit al meer gewoon. Knap zijn de openbarende passages wanneer Allen, alias Flash, diens capaciteiten weet uit te breiden en er beter mee leert omgaan. De zintuiglijke openbaring. Zo groei je mee met het personage. Frustrerend is wel het gebrek aan afronding bij zo'n doorlopende reeks. Het grote plaatje loopt immers nog door. Al moet gezegd dat ondertussen jouw superheldenhonger met heel wat elektrostatische deeltjes is gestild.
- Flash 1 Voorwaarts ***½
- Garfield dubbelalbum 05 ***
- Urbanus 80 **

Roxanne, you don't have the put on the green light

Niet de vijand van je vijand wordt hierin je vriend. Het is de vijand zelf die zich aan Hal Jordan opdringt om samen gemaakte fouten recht te zetten. Knap uitgangspunt . Green Lantern Sinestro is een onderhoudend interstellair superheldenverhaal waarbij verschillende hoofdrolspelers hun vergissingen uit het verleden willen wissen. Hoewel voorkennis niet echt vereist is (de aanzet wordt klaar en duidelijk uit de doeken gedaan), toch blijft er die nieuwsgierige twijfel zweven naar hetgeen hier allemaal aan voorafging. Wat heeft de roekeloze Jordan mispeuterd dat hij zijn ring kwijtspeelde? En wie is die sinistere Sinestro? Lion Comics haalt duidelijk de filmkanonnen uit de kast en probeert alle helden uit de bioscoopwereld hun papieren leven ook in het Nederlands te laten leiden. Een uurtje amusement verzekerd.
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 8 **
- Green Lantern 2 Sinestro ***
- Kiekeboes special, de 5 Music maestro **½

He is the law: Judge Dredd

Twee iconen die beiden in hun 'land' furore maken, komen hierin lijnrecht tegenover elkaar te staan. De Amerikaanse Batman wordt meer dan op het matje geroepen door de Britse ordehandhaver Judge Dredd. Zal het hen alsnog lukken om samen te werken? Deze bundeling van drie entertainende niemendalletjes teert vooral op het visueel explosieve met natuurlijk - voor wie hem niet kent - Simon Bisley als dé grote openbaring. Het was een periode dat de Amerikaanse uitgever DC Comics beroep deed op heel wat schrijftalent uit het Verenigd Koninkrijk. Alan Moore had zich reeds gemanifesteerd, Neil Gaiman verhoogde de literaire inbreng. In hun kielzog volgden artiesten die andere grenzen verlegden. Simon Bisley was de punkrocker die met paintbrush en vlekeffecten net als bij Bill Sienkiewicz de beperkingen van het stripkadertje compleet doorbrak om een geestelijke waanzin grafisch weer te geven. Heerlijk geschift waarbij het bloed letterlijk van de pagina's spat. Alan Grant doet er een psychedelische schep bovenop met Judge Death die even in Gotham City zieltjes komt absorberen. Hoe kan Batman daar weerstand tegen bieden met een averechts opponent als tegenstander. Gelukkig is er de superdroge Judge Dredd om hem bij te staan. Grant schrijft in functie van deze Metalgitarist die striemende stripsnaren bespeelt. Totaal over de top, zonder een echt verhaal, maar wel een geanimeerde pret zonder weerga. Verhaal gewoon. Tekeningen (Bisley): overweldigend. Terwijl Simon Bisley eerder neigde naar de viriliteit van Bill Sienkiewicz tapt Cam Kennedy uit een ander vaatje. Hij nestelt zich grafisch dichter bij estheet Mike - Hellboy - Mignola. Een hoekige stijl die de geblokte figuren sterk doet uitkomen. Helaas hebben Grant en Wagner nog minder te vertellen - genre pats, boem en sjabang - waardoor de Vendetta in Gotham een povere kopie is van het voorgaande. Leve Cam Kennedy! Helaas gaat het bergafwaarts van kwaad naar erger. Dermot Power en Carl Critchlow zijn slechts matige vervangers voor graffitischilder Simon Bisley, de artiest die de eerste crossover sierlijk en fenomenaal wist te kleuren. Hoe een succes ongezond uitmelken, zowel DC Comics als Fleetwood (uitgever van het 2000 AD magazine) geven de marionetten Alan Grant en John Wagner de opdracht tot het uiterste te gaan. De Batman-koe is helaas reeds leeg. Critchlow en Power zijn oké, maar kunnen aan Bisley niet tippen. Lang leve het origineel. Eindafrekening: vooral te lezen voor Bisley.
- Batman - Judge Dredd ***½
- Judge Dredd 1 ****
- Judge Dredd 2 ***
- Judge Dredd 3 **½

Gewond in de kogelstad

Het kogelkoffertje is reeds enige tijd uit het oog verdwenen, we moeten ons dus behelpen met de overkoepelende intrige waarbij goed tegenover kwaad staat. Of eerder het kwade tegenover een groter kwaad. Voor wie nog mee is en weet hoe het grote plaatje in elkaar steekt, proficiat. Voor de gewone lezer, die wordt onderhouden door sublieme interacties tussen beeld, tekst en beeld. Azzarello's teksten vullen aan en verwezenlijken visuele overgangen (Terug naar die meid in Dizzy). Maar ook kan een pose repetitief herhaald worden om in een andere scène te belanden. 100 Bullets leest wederom vlot weg, gelukkig onderbouwd met voldoende diepgang. Zo ook deze tiende bundel Cole. Een boem-cole.
- 100 bullets 10 ***½
- Gewonde stad **½
- Junior Suske en Wiske 9 **