Dertig stripbesprekingen 2017 (736 tot en met 765)

Waar blijven ze de ideeën toch vandaan halen? Jarry maakt er een groots, bombastisch spektakel van met tussen de gevoerde veldslagen veel rust en hoop. De ontknoping is dan ook verrassend maar getuigt van een schep strijdersinzicht. Na een iets te beschrijvende opening (dit had gerust tussenin als flashback verwerkt kunnen worden) komt Oosram van de zwervers echt op gang. Afscheid nemen na 56 pagina's doet pijn, al vermoed je toch dat hier ooit een vervolg op verschijnt. Bordier tekent in de lijn van de andere artiesten.
- Beestjes 8
- Buurtpolitie, De 1
- Centaurus 3 HC
- Centaurus 3 SC
- Donjon Ochtendgloren -83
- Dwergen 4 HC
- Dwergen 4 SC

Het korte interview achterin verduidelijkt: Jims bewondering voor het boulevardtheater. De erectie is inderdaad een opvoering, 'geacteerd' door een koppel in conflict met zichzelf vanwege verschillende omgevingsfactoren. Terwijl de ene creatief de relatie (en zijn geslacht) wil opkrikken, ziet de ander dat als een aanval op de integriteit ervan. Gek hoe het standpunt man-vrouw hier radicaal uitvergroot wordt. Klopt het dat de masculiene volgeling eerder Madammeke, waar maak jij je druk om denkt en zich aan de zijde van Florent schaart terwijl de dames 'broederlijk' begrip opbrengen voor Lea's houding. Of dit echt in twee deel had gemoeten, dat hangt van de vervolgende uitkomst af. Na verloop van tijd raak je al geïrriteerd door het gekissebis, dat onnodig langdradig rekken van familieruzies voortdurend doordrammend in plaats van alles met de mantel der liefde te bedekken. Wat kunnen mensen toch eenvoudig complex zijn. Jim maakt daar handig gebruik van.
- erectie, De 1 HC
- erectie, De 2 HC
- erectie, De Integraal
- Game Over 16
- January Jones 9 HC
- January Jones 9 SC

Na enkele 'gewone' verhalen die jou de magische zeven beter leerden kennen, wordt Hoe het begon uitgeplozen: een greep uit het verleden die een stukje ontstaansgeschiedenis blootlegt. Wat stel je vast? Kid Toussaint weet de gevreesde overbodigheid van zo'n aanhangseldeel uit te wissen en maakt er meteen de beste episode van. Deels doordat hij een beroep kan doen op het talent van een schare Dupuis-tekenaars (Bodart, Clarke), deels ook door de korte intermezzo's die neigen naar de klasse van een Fables. De legende van Hamelen in een notendop, met een eerste kennismaking met de Sjamaan en de Telepate. Wrang. De klopjacht, het begin van de apocalyps? De vloek van de alchemist, dan ontwerp je goed functionerende werktuigen, maakt de mens er oorlogsmachines van. Erg deprimerend voor de uitvinder. Het hilarische De onverstoorbare helderziende, soms geef je de moed op. En poëtisch prachtig, Utopia. Neen, wanneer je met dit deel Magic 7 voor het eerst leest, ben je zeker gegrepen door de setting. Hoe het begon, ijzersterk.
- Magic 7 4

Prachtig toch, wanneer je je liefde voor zowel de muziek als voor het schrijven kan combineren in een visueel portret. Een filmisch-theatrale opvoering, een zimmerspiel met een beperkte cast op een gebonden locatie als speelveld. Deze mannen onder elkaar hebben veel verloren tijd in te halen. Wat veroorzaakte de breuk, welk pad bewandelde ieder afzonderlijk. Een blik doorheen verschillende levens, in het verleden en het heden, plus afwachtend wat de toekomst zal brengen. Misschien is het allemaal wat te extreem met een hoog rockgehalte wat deze 'maten' allemaal overkomt, met al die grote drama's die openbarsten. Ondanks de tragiek straalt deze intimistische mannen onder elkaar hoop uit. Zep wijkt niet af van zijn Happy-tekenstijl, hoewel ietsje volwassener. Scoren doet de artiest met de prachtige sequenties of zelfs slechts één beeld dat gescheiden wordt via de inkleuromkadering (pagina 4, kaders 4-5). Subtiel en efficiënt gebruik van framing. Jim (Nacht in Rome) mag dan een patent hebben op de midlifecrisisstrip, Zep nestelt zich daar netjes tussen.
- Mannen onder elkaar
- Nerd Vader
- Piet Pienter en Bert Bibber 1

Een boek waar je toch stil van wordt. Met weinig woorden slagen Meynet en Joly er in om je stil te laten staan bij de problematiek van het dagdagelijkse grensoverschrijdende gedrag dat heel wat meisjes en vrouwen moeten ondergaan. Zonder ze in een drumhoekje als slachtoffers te plaatsen komen de verschillende aspecten aan bod. Sluw golvend van de ene naar de andere figuur, elk hoofdstukje opent steeds verder de ogen. Hoe ver kan je als man gaan? Moet je überhaupt provoceren? Waar trek je als vrouw de grens? Verzwijg ik het of zegge men het voort? En hoe reageer je op de reacties van je ouders? Eerst heb je er geen erg in waar de auteurs naartoe slenterend sloffen totdat de puzzelstukjes steeds strakker in elkaar passen. Zonder pathetisch te zijn een verhaal vertellen dat jongeren aanspreekt. Aanmoedigend. Soms subtiel, vaak recht voor de raap. Hoewel behoorlijk roze en violet van kleur is Stille meisjes geen doordeweeks girlie girlie-boekje. Het is een volwassen interpretatie van een adolescententhema. En dat in een grafisch uitdagende stijl. Vrijelijk gestileerd met veel warmte gekleurd.
- Stille meisjes

Onwaarschijnlijk welke levenslessen Stoppeltje (en dus de lezertjes) in zo'n korte tijd allemaal niet voorgeschoteld krijgt. Bailly en Fraipont werken subtiel thematisch, je merkt hoe kalmte Stoppeltje en c° kunnen redden in plaats van het impulsieve gedrag van de pirate. Superschattig (de zeepreep) en efficiënt vol lieflijke en liefdevolle scènes.
- Stoppeltje 9
- Timo 5
- Trollen van Troy 22 HC
- Trollen van Troy 22 SC
- USA über alles 2 HC
- USA über alles 2 SC
- Ward 4
- Wonderball 4 HC
- Wonderball 4 SC
- Wunderwaffen 8 HC
- Wunderwaffen 8 SC

De menselijke hebzucht ten voeten uit. Op Grief na (een verwijzing naar het Engelse woord verdriet) loopt iedereen achter de te kopen parels aan. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks veroveren. De Zoon van de Zon is een mooi avontuur waarbij Nury Jack Londons verhaal niet hapklaar serveert. In stukjes (letterlijk verdeeld via hoofdstukken), terwijl de reis je op verschillende exotische plekken brengt. Met als climax het te trotseren natuurgeweld en de confrontatie met de mededingers. Nury bouwt stelselmatig op en toont zowel wat menselijkheid als onmenselijkheid is. Henninot zet zijn onverschillig Carthago-realisme wat opzij en komt met lossere, meer poëtische tekeningen op de proppen. Het maakt het Jack London-avontuur des te levendiger. Zonneklaar, De Zoon van de Zon is tropisch warm.
- Zoon van de Zon, De

Vijftig stripbesprekingen (19)

Leo en mysterieuze aanzetten, zelfs al komt het verhaal niet op zijn pootjes terecht na de afronding van een cyclus, de premisse is vaak uitermate geslaagd. En bij deze Amazonia is het niet anders. De setting klopt, de sfeer klopt, de karakters kloppen. Spannend geschreven met een dagdagelijkse invalshoek (de klagende vader, de koppelende moeder) en realistisch uitgetekend door Marchal.
- Amazonia 1
- Ambulance 13 Integraal 3
- Arcadia Archief Luxe 37

Een pre-Abeltje van Renaud Dillies (oorspronkelijk uit 2003) waarbij pagina 65 (kader 6) zelfs reeds een voorbode bevat. Tja, soms ligt het geluk voor het rapen en laat je het toch door de vingers glippen (pagina 30). Rice is het rijstkorreltje dat onder een oceaan van verdriet verzwolgen wordt (78). Geen weg wetend met zijn liefde voor de femme fatale, verliest hij Betty, de blues breekt zijn jazz-hart. Melancholisch gaat hij weg, op weg, liefst zo ver mogelijk van de muziek, van de herinnering, van Betty. Anekdotisch verspringt Dillies van personage naar personage. Met centraal Betty en Rice die zich geleidelijk aan terugvinden. Verwacht geen happy end, want ondanks de jazz-anarchie overheerst de fatalistische blues. Kiest Dillies daarom bewust voor harde lijnen in plaats van het veel levendiger potlood? De schets van de covertekening (pagina 80) verstart in inkt. Waarom deze keuze? Betty Blues, mistroostig mooi.
- Betty Blues
- Bob Morane, De nieuwe avonturen van 2
- Boy
- Blueberry Integraal 2
- Blueberry Integraal 3

Lemaire geeft de spionnen een gezicht. Door hun gedragingen wordt een stuk van hun persoonlijkheid gekarakteriseerd (bijvoorbeeld dandy Kim Philby). Bovendien met heel veel ruimte om hun ideologie te verdedigen. Als in een J'accuse worden de spelers ondervraagd over hun motieven, in de hoop een betere wereld te kunnen creëren. Het bewijs werd immers geleverd: ook die Westerlingen offerden heel wat mensen op. Elke revolutie eist haar slachtoffers omdat ze, ondanks alles, de wereld wil veranderen en daarom alle verzet met bloed in de kiem moet smoren. Anthony Burgess vervolledigt: De revolutie is de oplossing niet. En ja, we hadden ongelijk. Even straf, de symbiose van het drama met de geschiedenis. Nogal overweldigend, al die informatie, maar wel bepalend voor de koers die de protagonisten varen. Olivier Neuray is de omzetter van dienst. Hij maakt er geen saaie opsomming van, kadreert goed en componeert evenwichtige pagina's, heeft oog voor detail in de decors en tekent de figuren geloofwaardig. 54 Broadway, in het genre zeer goed.
- Cambridge Five 2

Wat een luxe voor Trondheim en Sfar om te plukken uit de Franse tekentalenten. Yoann mag in zijn eigen kleurrijke stijl de knotsgekke Donjon-wereld bevolken. Eindelijk nog eens een topboek in de reeks die de opwinding van weleer uit de beginfase, toen Herbert van Kwansuis en Marvin je met hun capriolen wisten te vermaken. En al is Grogro's avontuur weer het summum van non-verhalende absurditeiten, de onnozele sloeber komt uiteindelijk toch goed op zijn pootjes terecht. De even komieke nevenfiguren, de geschifte situaties waarin ze belanden en de tegenstanders die ze moeten trotseren, het is lachen geblazen. Dat in combinatie met de even fantasierijke schilderijtjes van Yoann en je hebt een kinderlijk kunstwerkje. Herrie bij de brouwers, monsterlijk goed.
- Donjon Monsters 6

Je hebt het hoofdverhaal waarbij Bill Willingham op verschillende fronten de tweestrijd spannend opvoert (hoe de aanval zou moeten gebeuren, wat de reactie van de fables in de mundanenwereld kan zijn), soms geeft hij de lezer en zichzelf wat rust door zijsprongen te maken via een ontroerend kerstvertelling, een ontluisterende vader-zoon-episode (nochtans een onderdeel van de continuïteit), het magische verhaal rond Het verjaardagsgeheim en het sublieme Brandende vragen. In dit laatste geeft Willingham uitstekend in verhaalvorm antwoord op hekele kwesties die een enkele lezer bezig hield. Genre: Hoe word je opgeleid tot lid van de Muizenpolitie of Wat breit Frau Totenkinder toch? Heerlijk hoe de auteur geen enkele verwachting inlost, maar eigengereid je met een kwinkslag verrast.
- Fables 7

De consumptiemaatschappij uitgehold. Leemans hekelt onze koopdrang en het daardoor onbewust ondermijnen van de kleinhandel door massaal over te schakelen naar internetaankopen. De anagrammen van Boldotcom en Zalando zetten de schuldigen op het voorplan, al blijft ieder natuurlijk verantwoordelijk voor de eigen daden! Zelfs het café van Pascale moet het ontgelden. Laat dus De pakjesoorlog niet aan huis leveren, maar ga deze gewoon in je gespecialiseerde zaak kopen voor ook die met sluiting bedreigd wordt. Dank voor de steun, Hec!
- F.C. de Kampioenen 92
- Fenix Collectie 111 Kari Lente
- Fenix Collectie 112 Kari Lente
- Fenix Collectie 113 Nonkel Zigomar, Snoe en Snolleke
- Fenix Collectie 116 Rob Roy
- Fenix Collectie 117 De nieuwe fratsen van Tijl en de Lamme
- Fenix Collectie 118 Dees Dubbel
- Fenix Collectie 119 Pluk

Als je de 'boekskes' van Charel Cambré volgt zijn Koning Filip en zijn gemalin Mathilde minder wereldvreemd dan je zou vermoeden. Met enige affiniteit volgen ze de hedendaagse politiek, zijn begaan met het lijden van de bevolking of trachten een internationaal probleem pragmatisch te bekijken (oplossen is andere koek). De auteur schuwt de actualiteit niet en zalft toch een beetje de wonden (pagina 36, de aanslagen in Parijs, Trump in Brussel). Daar waar de bundeling van Story-gags wel eens te lijden had aan de wisselvallige inkting en pagina-opbouw, is deze nieuweling uniformer. Alles leest cleaner en dat komt het geheel ten goede. Met gastrollen van Trump, Peter Goossens, premier Michel, Jambon, De Block, de Crem, (onrechtstreeks) Arne Quinze, Maxima en Willem-Alexander, Demis Roussos, Poetin en Clark Kent. Filip & Mathilde, de verzuchtingen van het volk in een notendop.
- Filip en Mathilde
- Druuna Integraal 2
- Druuna Integraal 3
- Jommekescollectie, De 1
- Jommekescollectie, De 2
- Legendariërs, De 6

Leo voor een keer niet in de ruimte, maar met beide voeten op de aardse grond. De situatie is niet zoals ze nu is, enkele machtsverschuivingen hebben plaatsgevonden waardoor andere gezagsdragers nu de plak zwaaien in Frankrijk. Pas na 18 pagina's krijg je via een omweg een correcte omkadering van de veranderde wereldorde. Als er één overeenkomst is met Leo's andere scenario's, de jeugdige naïviteit van de hoofdpersoon. Romane ondergaat bovenal deze queeste en zorgt dat de lezer even verwonderd mee op onderzoek trekt. Dat Fred Simons tekenstijl afwijkt van Leo's gebruikelijke partners is een pluspunt. De overtuiging is er en die prikkelt je nieuwsgierigheid.
- Mermaid Project 1
- Mermaid Project 2
- Meta-Baron 2
- Meta-Baron Integraal 1
- Minimensjes, De Integraal 1
- Musketiers, De 3 (Arcadia)

Hoe. Had Nicolas Barral zich niet gestort op Nestor Burma? Ineens komt Moynot weer opduiken! En Moynot is alvast in topvorm. Het scenario is top, de tekeningen zijn top en de inkleuring is helemaal top. De grijszwarte bril die Tardi opzette, ongetwijfeld het toonbeeld van de groezelige filmnoir, Chantal Quillec overbluft het zelfs niet met technicolour, ze doet het origineel volledig vergeten. In gedempte kleuren met hier en daar heerlijke accenten: de rosse dame, een gele affiche, een rode sjaal of een prachtig retroblauw voor de flashback. Het zaakje tussen Moynot en Quillec loopt gesmeerd. Moynot durft Burma meer volume te geven (pagina 27, kader 5), de tweedimensionale held krijgt een ruimtelijk gezicht. Je ondergaat weliswaar de Vertigo Hitchcock-thriller, Moynot zuigt je via Malet volledig in de kluchtige misdaadplt. Straf.
- Nestor Burma 11
- oog van de Dobermanns, Het 3 HC
- oog van de Dobermanns, Het 3 SC

Over Outcast 3: gestaag brengt Kirkman extra 'leven' in de brouwerij. Hoewel, in deze context mag je eerder spreken over 'extra dood in de brouwerij'. Nu je weet dat het over exorcisme gaat, kan je je afvragen wie nu nog allemaal bezeten is. De zoektocht begint en brengt je bij enkele ogenschijnlijk vreedzame figuren. Elk van de eenzaten is ze wel een buitenstaander. Hoe verder het verhaal evolueert, hoe meer je er van overtuigd bent dat eerder Kyle de buitenstaander, de Outcast is. Hoe intrigerend de vertelling ook, het zijn bovenal de tekeningen van Azaceta én de inkleuring van Breitweiser die Outcast volledig op de kaart zetten en je zintuigen prikkelen. Wat een esthetisch genot. Niet fascinerend mooi. Wel fascinerend én mooi. Over Outcast 4: een retorische vraag, hoe lang kan Robert Kirkman hiermee doorgaan? Afgaande op de oneindigheid van Walking Dead: oneindig. De scenarist geeft weliswaar geleidelijk aan antwoorden op vragen, ondertussen reikt hij wel nieuwe problemen aan waarbij het speelveld alsmaar groter wordt. De sterkte van de reeks is de ruimte die genomen wordt voor stilzwijgende momenten. In zichzelf gekeerde mijmeringen vol twijfels, het (on)geloof van een esoterische realiteit. Of de woordloze interacties die door het inzoomen op bepaalde elementen meer zegt dan duizend woorden (de scène waar Kyle in de derde episode gewaar wordt dat er een dreiging schuilt bij alle omstaanders rondom hem). Outcast, een esthetisch genot via een beklemmende thriller. Een papieren feuilleton.
- Outcast 3
- Outcast 4
- Outcast bundel 2
- Parijs zien... 2
- Rode Ridder, De 252
- Rode Ridder, De LX (linnen rug) 252
- Rode Ridder, De LX (semileer) 252
- Skylanders - Terugkeer van de drakenkoning 2
- Star Wars Darth Vader 4
- Star Wars Darth Vader 5
- Veerman, De
- Veerman, De LX
- Wolvin 6 SC
- Wolvin 6 HC

Oké, dit is nog niet de ultieme Frederik Peeters die je wil leren kennen, maar Zandkasteel benadert toch de perfectie. Aan goede storytelling geen gebrek. Het in beeld brengen van de verouderingsprocessen is zo akelig geslaagd dat je met elke omslaande bladzijde mee vergrijst en je hart van pure pijn verschrompelt. Terwijl je bij Peeters' andere boeken smacht naar verklaringen voor de absurde en surreële componenten, aanvaard je hierin genre The X-Files, Fringe of welke bovennatuurlijke Lost-aflevering ook de doos van Faraday waaruit niemand kan ontkomen. Eerst verwacht je een traditionele detectivethriller met het net ontdekte lijk. Niet doorhebbend dat de pionnen die van het schaakbord verdwijnen natuurlijk afvallen. Totdat een mogelijke verklaring valt en het aan de overlevenden is om dit al dan niet gracieus in te vullen. Berustend. Bang. Bedroefd. Het gebouwde zandkasteel spoelt door het getijde van de tijd weg. Wondermooi, die tragische melancholie.
- Zandkasteel
- Zandkasteel luxe

Bijbenen (7): Aquablue, Kiekeboes, Kid Paddle, Donjon Monsters

Het koloniseren van onontgonnen gebieden, het is van alle tijden. Zelfs in de toekomst. Cynisch wordt eens geponeerd dat de mensensoort geleerd heeft uit de fouten gemaakt in het verleden. Met de destructie van de Aarde als onberispelijk bewijs. Niets is minder waar. Potentaten vinden sowieso manieren om hun onverzadigbare (wel)lust te voeden, liefst ten koste van anderen. Standard-island is dan ook de typische spiegel voorgehouden, met als ultieme vijand de separatisten die met geweld hun staat, hun habitat willen behouden. Vrijheid voor alles! En dat liefst zonder de onmenselijke mens in de buurt.
- Aquablue 14 HC ***½
- Azimut 2 ***

Geen Buck Danny 2.0-modernisering, wel rustig voortbordurend op het klassieke patroon van Charlier en Hubinon. Zumbiehl en Arroyo lijden niet aan het Blake en Mortimer-syndroom om met overdaad het leesplezier te schaden door overroepen pre- en sequels. Zelfs met al die gerichte monologen is de indeling functioneel. Sonny blijft zijn rol als 'sucker' spelen, de (on)gewilde clown van dienst. Ingenieus ook om beide partijen - zowel de Amerikanen als de Russen - aan het woord te laten. Zo vermijd je eenzijdigheid. Zumbiehl is ondanks het Koude Oorlog-gegeven met de tijd mee en schrijft behoorlijk dynamisch. Arroyo? Die doet even vergeten dat je het liefst Hugault een keer Buck Danny wil zien tekenen. Arroyo laat evenzeer de oude glories met veel glamour vliegen.
- Buck Danny Classic 1 ***½
- Donjon monsters 5 ***
- Fokke & Sukke Het afzien van 2014 ***
- Fokke & Sukke thematisch 6 Aan het infuus ***
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2014 ***

Midam en co blijven de hoofdvogel in de games afschieten, al lijkt het bereiken van het einde of de uitgang nog steeds een utopie voor Kids avatar. De grootste hindernis voor het stoutmoedige ventje is eerder het proberen redden van het vriendinnetje. Door haar interventies worden alle succesvolle missies toch gefnuikt omdat de dame zich iets te veel gedraagt als een... Marina! Pas op voor anti-feministische vooroordelen. Een ander sterk punt is de inbreng van suggestiviteit, vooral op het gebied van seksualiteit (pagina 10). Evenzeer verrassend: Kids vader die door zijn gedragingen zich beschamend opvoert ten opzichte van vreemden in huis (gags 522, 538, 543). Serial gamer, enkele geniale ideeën doorbreken het seriewerk en bezorgen dit veertiende deel een hoog niveau.
- Kid Paddle 14 ****
- Kiekeboes, De 141 **½
- Kiekeboes, De Luxe 141 **½
- Kiekeboes, De Superdeluxe 141 **½
- Lefranc 25 **½

Je hoort hun namen niet vaak afroepen: Oscar Vertonghen, Lange So, Bikini van Slype en Fonske Verschuren (gag 653). Wanneer ze zich spiegelen aan een bekende popgroep (gag 646) breken ze internationaal door. De Beatles prijken op een affiche. Wie een kuil graaft voor een ander, valt er vaak zelf in, een zegswijze helemaal van toepassing op 'schurk' Flurk. Grappig om Fonske eens zonder petje te zien (639). Wat kunnen zieke kinderen soms zo vrolijk zijn. Goedaardige kwajongensstreken niet bedoeld om de medemens pijn te doen. Het kon indertijd nog. Lieflijk, charmant en grappig. Een onbezorgd kinderleven die nog weten wat ravotten is en kattenkwaad uitsteken. Die Het Volk-uitgaves: flutboekjes, maar wel 53 strippagina's gevuld.
- Lustige Kapoentjes, De 10 ***1/2
- Nero - De premières luxe (linnen) 1 **
- Nero - De premières luxe (velours) 1 **
- Rode Ridder, De 68 - ZW ***
- Rode Ridder, De 75 - KL **½
- Rode Ridder, De 75 - ZW**½

De vastgeroeste basis is er, reeds de sporen verdienend op verschillende fronten. Te beginnen met het succes van de boeken zelf, daarna de verfilmingen (inclusief de Amerikaanse remake) en nu dus de verstripping. Vanwege de beperkingen (nochtans 2 x 64 pagina's) natuurlijk compacter en minder tijd en ruimte overhoudend om de personages voortdurend van dichtbij te volgen met al hun subplots. De strip is meer rudimentair en eerder gefocust op het thrillerelement. Dat is ook hierin top, de spanning blijft immers stijgen omtrent de schuld of onschuld van Lisbeth én het lot van de mishandelde vrouwen. Millennium de strip bevestigt de kracht van schrijver Larsson, Runberg weet daar perfect uit te distilleren. Tekenaar Man is minder imposant als Homs, toch draagt zijn vrij hoekige stijl de kracht van het aangedane leed.
- Stieg Larsons Millennium 4 ***½

In de categorie 'waar voor je geld' mag je genieten van een spaghettithriller, Tex Willers zoektocht naar de mysterieuze verschijning van de geest die een ware klopjacht houdt onder enkele zogezegde vrienden. Meer dan tweehonderd pulppagina's in sfeervol zwartwit. Vooral met de pointillistische inkleding maakt artiest Civitelli indruk. Welke technieken hij ook gebruikt, het zorgt voor een verhoogd echtheidsgehalte. Mooi om zien.
- Tex Willer 2 ***

Texas Cowboys

Dit is méér dan verdelde pulp. De wegwerpboekjes van weleer verbleken met deze los aan elkaar hangende episodes van het 'magazine' van Delpozzo Publishing. Los aan elkaar? Neen, hoor. Trondheim weeft het touw mooi aaneen zodat dit westerntapijt met dimensie de vlakheid weggomt. De stoutmoedige Harvey Drinkwater is uitdagender dan je je hem uit het eerste deel kan herinneren. Trondheim herhaalt zichzelf niet door steeds nieuwe interessante personages toe te voegen. Door de focus niet altijd te leggen op de legendarische journalist en door geregeld links en rechts af te wijken zonder finaal van de hoofdplot af te wijken, krijg je weer een heel kleurrijk palet. Thomas Woodham is de verrassende showsteler. Eerst uit de hoek komend met een pakkende openbaring die daarna kolderesk entertainend onderuit wordt gehaald. Naast de avontuurlijke sérieux is er ook ruimte voor humor. Niet van die pasticheachtie Donjon, dit keer heel respectvol voor een uitstervend genre. Texas Cowboys, wrang en vrij als Deadwood. Zeer goed.
- Noordsage 2 *
- Pits en Kaliber 7 (herdruk 2010) **
- Pits en Kaliber 7 (herdruk 2014) **
- Scoutswoord, Erewoord **
- Texas Cowboys 2 ****

Overal zichtbaar ter wereld: Omnivisibilis

Wat is Lewis Trondheim toch een gelukzak om over een speeltje te kunnen beschikken genaamd Matthieu Bonhomme, een werktuig dat eender welk absurd idee in een reëel decor zeer realistisch kan plaatsen. Iets waar Trondheim in zijn stijl nooit zal slagen. Trondheim houdt zich niet bezig met het hoe, het waar en het waarom van het omnivisibilis-fenomeen, een degelijke verklaring is er Groundhog day-gewijs niet. Het overkomt je gewoon en daarmee basta. Wat hem aanbelangt, is hoe je er uiteindelijk – na een onaangename kennismaking – ermee omgaat. En vooral ook hoe je omgeving erop reageert. Dat resulteert in een akelig afspiegelend schouwspel volgestouwd met de kleine kantjes en onhebbelijkheden van de mens. De ware liefde zoekt haar eigen waarheid wanneer zijn vriendin haar beste acteerspel voor Hervé opvoert. Plots wordt Hervé gebombardeerd als ideaal uithangbord om reclame te maken. Iedereen hoopt wel een graantje mee te pikken van de uitzonderlijke gave van Hervé. Hoe ongemakkelijk zou jij je daarbij voelen? Net als vaak bij Trondheim is Omnivisibilis een spielerei. De auteur houdt het lekker luchtig en actievol absurd. Want waarom Hervé in de beginfase specifiek als hypochonder wordt voorgesteld, in de eindfase heeft dat minder belang, geen functie zeg maar. Of is hij eerder de papieren versie van Woody Allen. Omnivisibilis wordt voor het grootste deel gedragen door Bonhommes virtuositeit. Als er echter één ding in ontbreekt, is het wel kleur. Het monotone blauw heeft geen variatie en zwakt deels af. Het had via grijs neutraler gekund. Of kiezen de auteurs hiervoor bewust door hun personage een blauwtje te laten lopen? Zeker lezen.
- Morgen weer een dag 2 **½
- Omnivisibilis ***½
- Transmetropolitan 6 ***½