Expo Het B-Gevaar (2): De imaginaire invloed van Marc Sleen op... Peter de Wit

Ook Peter de Wit werd ooit bevangen door de Nero-koorts en plande deze titel - De erfenis van Fortuin - in zijn gefortuineerde reeks De Familie Fortuin. Pa Fortuin heeft het duidelijk met de Dikke Koei aan de stok en moet het pleit beslechten in de ring. Als dat hem maar niet zuur opbreekt. Tijdens de tentoonstelling "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)"

kon Het B-Gevaar jou dit prachtige origineel laten bewonderen.

Expo Het B-Gevaar (2): De imaginaire invloed van Marc Sleen op... Dirk Stallaert

Nog voor Dirk Stallaert gekoppeld werd aan Nero toonde hij een zekere voorliefde voor Marc Sleens strips te hebben. Eén van de nieuwe afleveringen van zijn eigen reeks Nino zou "De verdwenen Nino" als titel dragen, met vrij veel verwijzingen naar de klassieker uit de Nero-collectie. Het B-Gevaar kon het origineel ervan tonen op de tentoonstelling "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)",

helaas werd Nino na drie albums niet verder gezet en zou het verhaal nooit gerealiseerd worden. Geniet van de details die Stallaert er in stopte, met verwijzingen naar het origineel (de gorilla links onderaan), Club Brugge, een tricolore-vis, Nero en de grapjes tussendoor (verboden te vissen, de goudvis in zijn kom, eentje aan het fietsen).

Expo Het B-Gevaar (2): De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)

Ook voor de expo "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)" werd een bescheiden catalogus samengesteld. Met helaas slechts enkele reproducties in opgenomen. Op de cover de verstrengeling van Nero met Cowboy Henk door Herr Seele.

De geschiedenis van Het B-Gevaar (3)

De uitnodiging recto verso voor de vernissage van de tentoonstelling "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)". Het kon niet anders dan dat Marc Sleen -nog meer dan via een naamsvermelding- geëerd werd in Het B-Gevaar. De tentoonstelling liep van 1 tot en met 31 mei 1993. De vernissage vond plaats op 30 april in aanwezigheid van Marc Sleen.

Vijftig stripbesprekingen (18)

Uiterst vermakelijke thriller. Zal de overval lukken? Blengino speelt het spel van geloof, bijgeloof en ongeloof uit. Vooral de wending rondom de beweegredenen zorgt voor een verrassende insteek met een even surprise ontknoping. Deels historisch onderbouwd (Damnatio Memoriae) en verder losjes aangevuld (de introductie van een nieuwe 'cultus'), naar believen geloofwaardig te vinden. Helaas beschikt Blengino met Sarchione niet over een grafische sterkhouder. Functioneel realistisch, dat wel, maar onvoldoende getalenteerd om de plot verder naar hogere regionen te stuwen. De tempel van Artemis, een uitstekende detective.
- 7 Wonderen 4 HC
- 7 Wonderen 4 SC
- 14-18 5

Corbeyran lijkt slechts 'gewoon' een episodisch vervolg te breien aan de fragmentarische belevenissen in de Loopgraven. Je kent ze wel, de kameraadschappelijke verhalen over opoffering, heldendaden, lafheid en verlies. Met nu de toevoeging van gekleurde soldaten waar niet iedereen met open geest tegenover staat. Een ordinaire greep uit de oorlogsverhalentrommel? Tot je die laatste pagina omslaat en je overmand wordt door emotie. Corbeyran raakt de juiste snaar. Het team Le Roux (tekeningen), Chevallier (decors) en Brizard (inkleuring) herscheppen de groezeligheid en waanzin, met de pagina's 42-43 als hoogtepunt. Zo knap, dat zwartwitminimalisme.
- Aâma 4
- Adelaars van Rome, De 5 HC
- Adelaars van Rome, De 5 SC
- Alex 35
- Apache Junction 1 SC
- Bruce J. Hawker Integraal 2
- Buck Danny 55

Toepasselijk en logisch, een conspiracy theory in deze Complot-reeks. Eén van de Kennedy's moet er in dit album aan geloven, Gihef koppelt zijn dood aan de slachtpartij op Hamburger Hill. Een Bob Woodward en Carl Bernstein All the president's men, de snode plannen van de regering (of toch achter de schermen) blootleggend. Eén doortastende journalist graaft diep, al helpen sommige toevalligheden hem soms verder op weg. Eind goed, al goed? Dan ken je de doorwiekste geheime diensten nog niet, het venijn zit soms in de staart. Stéphane Perger zorgt voor een discrepantie: zijn schilderwerk is te mooi om deze thriller uit te beelden. Ze past minder bij het rauwe van dit verhaal. Nochtans zorgt het voor uniformiteit en makt het de waanzin van de junglescènes des te levensechter. Qua composities en bladindeling zorgt hij in De slag om Hamburger Hill voor een professioneel spektakel (36-37, 42-43). 7 voor het verhaal, 8 voor de tekeningen.
- Complot 3 HC
- Complot 3 SC
- Djinn 13
- Dr Watson 1
- Drakenbloed 9
- Drakenbloed 10
- Duiveltjes, De 1
- Een nacht in Rome, Achter de schermen van
- Elfen 10 HC
- Elfen 10 SC

Anarchistisch, op haar eigen benen staand, tegendraads, humeurig, gelukkig niet wereldvreemd, met het hart op de juiste plek. SuperElsje, een ontmoeting met Kim-Jong-Iets, liken en whatsappen, terug naar de Gouden Eeuw. Bij een eerste lezing doorheen de gags razen, daarna nagenieten en savoureren door alles afzonderlijk te herbekijken. Wat een talent, die Valkema. Elsje, een meid die je beter kan bestempelen als rebElsje.
- Elsje 10 HC
- Elsje 10 SC
- Engelsman die niet van vuurwapens houdt, De 3
- Garfield Compleet 2
- Hazes, de stripbiografie 1
- Hazes, de stripbiografie 1 (Mokum-editie)

Zou je het incorporeren in het universum van De zang van de Vampiers, dan ben je Sorel er zelfs erkentelijk voor. Of liet Corbeyran zich misschien inspireren door Guy de Maupassant? Het onopgemerkte boek van Sorel is nochtans zeer verdienstelijk. De auteur zuigt je immers mee in de claustrofobische waanzin van een man die bezeten wordt door een demon annex geest of is het zelfs een buitenaards wezen of zinsbegoocheling, afhankelijk van jouw interpretatie. In het begin afstandelijk, na verloop van tijd wordt de dreiging reëel en wint het waarschijnlijke het van het onwaarschijnlijke. Zou zelfs Sherlock Holmes met zo veel bovennatuurlijke krachten als tegenstander dit mysterie hebben kunnen oplossen? Natuurlijk is er dat vermoeden dat de Maupassant geestesverruimende middelen als bron gebruikte, of keek hij vrij diep in het glas? De verbeeldingskracht is groot, Sorel maakt ze werkelijkheid. Helder en somber tegelijkertijd, Sorel componeert en visualiseert vloeiend. Golven en glooiend dansen de lijnen (pagina 42, kaders 2-3-4) op het papier. Dan eens idyllisch (de trein, 31-1, het stadsbeeld, 31-4), zich richtend op eind 19de eeuwse schilderkunst (Toulouse-Lautrec, pagina 32) om te verdonkeren in het onheil (pagina 51, kaders 1 en 4, hoe de geest vormelijk doorglijdt). De Horla, te lezen.
- Horla, De
- In het land van Horus Integraal 1

Wat zou je toch eens graag in Parijs willen ronddwalen en geheel onverwachts, onbewust zelfs, het pad van de gemotoriseerde Bloks op zijn Solex willen kruisen (pagina 5, kader 5), niet beseffend dat je deel uit maakt van wederom zo'n 'simplistisch' avontuur. Ja, stripperfectie bestaat. En die heet Alain Dodier. Perfecte timing, een goed geconstrueerde plot, personages die leven, humoristisch en hoopgevend. Zelfs het tikkeltje moralisme (abortus) neem je er al te graag bij. Dupuis, zorg alsjeblieft dat alle delen van Bloks afzonderlijk beschikbaar blijven zonder dat er stomme integrales van gemaakt worden.
- Jerome K. Jerome Bloks 25
- Koblenz Integraal
- Marc Sleen in Ons Volkske 2

Kris en Maël kunnen hun geschiedkundige kinderen niet loslaten en brengen je poëtisch in vervoering door wederom terug te keren naar de periode van de Groote Oorlog. Met veel liefde brengen ze de karakters die in hun vel gekropen zijn weer tot leven in deze melancholische kronieken. Dit keer geassisteerd door een schare collega's die op hun manier zich de materie toe-eigenen en toch in hetzelfde (kleur)kader opereren. Met sterke bijdrages van Cuvilier, Edith en Hardoc. Vincent Bailly is de meest rudimentaire, Pourquié eerder de beginneling. Moeder Oorlog Kronieken, meer dan een aanhangsel. Moeder Oorlog Kronieken opent perspectieven voor nog meer kronieken.
- Moeder Oorlog 5
- Narwal

Waarom? Waarom? Waarom? Expliciet staat er op de cover reeds waarover Onafscheidelijk gaat: een liefde tussen broer en zus die 'misschien' wel te veel van elkaar houden. Je komt in een ongemakkelijke zone terecht. Willen Zidrou en Springer koste wat het kost provocatief het thema van incest aankaarten? Een ongemakkelijk gespreksonderwerp dat ook aandacht verdient? Het voelt eerder aan als een truc om op te vallen in de doorsneestripproductie. Welke journalist zou anders gewag maken van het bestaan van deze taboedoorbrekende strip? Terwijl Onafscheidelijk een prachtig liefdesverhaal is over de onbereikbaarheid van een onmogelijke relatie, want ondanks de passie voor elkaar is zij ge- en verbonden met haar man waar ze twee kinderen mee heeft. Een ge-trouw-heid die ze begrijpelijk niet wil lossen. In deze context voelt dat extra incestpigment als totaal overbodig aan. Er zitten zo veel geraffineerde emoties in die het ongeluk van de twee geliefden extra versterken. De zoon die door heeft dat er meer aan de hand is (pagina 39, kader 5). De man die zich schikt in het lot (54 en 55). De oppervlakkige collega waarmee je het bed deelt, ook al heeft zij hogere verwachtingen (41). In de kleine details is Zidrou groots. En dat geldt ook voor Springer. De onwaarschijnlijke openheid waarmee hij pagina's vol leegte toch vult met relatief weinig kaders, de enscenering en positionering van de camera, het expressieve en tedere in de gevoelens, de kleine accentuerende details (44-5), tussen de kleren de condoomverpakking als symbool voor zijn nonverbintenis met de collega, en dan de laatste erg poëtische sequentie waarbij ze definitief afscheid van hem neemt (55-62). Onafscheidelijk verdient een 9 op 10 qua uitvoering, de familiale liefdesinsteek zwakt het af naar een 7.
- Onafscheidelijk
- Operatie Overlord 2 HC
- Operatie Overlord 2 SC
- Pin-up wings 4
- Prometheus 9

Elk verhaaltje, hoe kort ook, wordt afzonderlijk ingeleid. Meteen ter zake komend, een beetje lyrisch, met af en toe de uitzonderlijke reproductie van een origineel. Voor een artistiek broekventje (ongeveer 25 jaar) is Franquin zijn generatiegenoten ver vooruit. Over De Tank: een klassieker die door iedereen gelezen moet worden, gewoon al om de vertelkracht van Franquin te (h)erkennen. Met een strakke ritmiek van vijftien gelijkvormige kadertjes per bladzijde, Dupuis koos er immers voor om de pagina's te hermonteren op een traditioneel albumformaat, raast de auteur van de ene - voor de protagonisten - onmogelijke scène naar de andere. De grappen, de timing (uitmuntende slapstick), de situatiehumor, de flexibiliteit, de onderlinge interactie tussen de personages, de mimiek (pagina 13: "Tuurlijk! Zie je me niet lachen?") en de tekstuele ondersteuning. Genre (pagina 10): "Hallo! Er rijdt een tank rond in mijn salon. En mijn overgrootmoeder is verscheurd." Gewoonweg hilarisch als je weet wat er zich daar allemaal rond afspeelt. Kwabbernoot is meesterlijk als ondernemende avonturier, alleen laat hij al te vaak alles in het honderd lopen, terwijl Robbedoes het aanhangsel is die de fouten van diens makker moet rechtzetten. En Spip? Die bewijst even belangrijk te zijn bij de uiteindelijke reddingspogingen. Kortom, Robbe, Kwabbernoot en Spip, een gouden trio! Over Robbedoes en het geprefabriceerde huis en Radar de robot: voor eenieder die een les wil in verteltechnieken, Franquin haalt zelfs als jongeling een niveau dat vele opkomende of gevestigde artiesten na een lange carrière niet kunnen evenaren. Al heb je in de beginfase een Franquin die even prettig gestoord Robbedoes en het geprefabriceerde huis in eenzelfde stijl Jijé kopieert, het iets latere Radar is volbloed Franquin met spannende en dynamische scènes. Een bewijs dat tijdloze strips wel degelijk hun kwaliteiten blijven behouden. Over De erfenis: doodeenvoudig. Robbedoes erft, alleen zijn er kapers op de kust die zijn fortuin willen inpalmen. Maar wat houdt die erfenis eigenlijk in? Een explosieve, actievolle, komische slapstickstrip waarbij Franquins beeldtaal zo veel dynamiek uitstraalt. Prachtig, het laatste kadertje van plaat 34 (pagina 67 in deze integrale, kader 10) vanuit vogelperspectief getekend. En dan de daaropvolgende gevechtsscène. Als een tekenfilm de knokpartij voortstuwend. Kan je dit als beginnerswerk beschouwen? Franquin, onwaarschijnlijk wat een talent. Over Robbedoes en de plannen van de robot: een verlengstuk van Radar, de robot, echter is nu niet het mechanische gevaarte het centrale personage, wel een uitgesproken slechterik die hoopt de gekke professor tal van robots te laten produceren om de wereld te veroveren. Franquin anno 1947, wat een stijl!
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 9
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 10
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 11
- Samoerai 10
- Snow 2 Fantomia
- Spynest 3
- Surcouf 3
- Vierenveertig na Ronny
- Walking Dead 22
- Walking Dead 23

Wow, een reis vol pure verwondering, te danken aan die magische kleuren en feeërieke sfeer die Lereculey creëert. Prachtig, hoe majestatisch Azrhör ten tonele verschijnt (pagina 8, kaders 2-3, 9-5). Chauvels scenario plaatst de duistere dwergenwereld in een ander daglicht. Net nadat de eerste queeste is afgerond ligt er een nieuw obstakel op Tridïks weg. Laat dat vervolg maar snel komen.
- Wollodrïn 5
- Wolverine 003

Vijftig stripbesprekingen (17)

Hoeveel gagstrips kom je in het leven tegen die je daadwerkelijk continu aan het lachen brengen? Niet die waarbij je geregeld gniffelt om een leuke vondst. Niet die waarbij je een heel boek moet doorworstelen om eens echt te schateren. Al sinds jaar en dag lukt dat Wilms en Raymakers. Sla gewoon het boek open op de eerste pagina. Blijf je daar onbewogen bij, dan kan je meteen vermalen worden tot zuurpruimboesmoes. De kunstige specht, de gulzige kameleon, de slepende lengte van de hond en vooral het vogeltje met een minderwaardigheidscomplex. Zelfs al gaat het er soms boertig aan toe (wat wil je met os Boes die de taak van dierenliefhebbende boerderijhouder op zich neemt) en mag je de auteurs wel eens betichten van kaka-pipi-humor (het gevangen vogeltje), de uitwerking getuigt van een geraffineerde finesse. De vogelverschrikker die flasher wordt, de vlinders en hun scharnierfunctie, de kangoeroe en zijn politionele inbreng. Liefdevol (letterlijk de zwanen), dwaas, kunstig én esthetisch mooi. Dankzij Boes kom je te weten dat ook dieren kunnen genieten van een goeie grap. Zaklopen bij kangoeroes. De ooievaar brengt nieuw leven, in geval van een inktvisje vereist dat vele tussenstops. De pamper moet immers voortdurend ververst worden. Airbags voor bokken die elkaar bekampen. Domme gorilla's. Gevangengenomen in een muizenval? Elk nadeel heb zijn voordeel, Piep weet wel raad. Boes blijf je lezen en herlezen. Hoe repetitief ook, het verveelt niet.
- Boes Integraal 1
- Boes Integraal 2
- Boes 1
- Boes 2
- Brasser - Paul De Valck (1937-2001)
- Canardo 24
- Cycloop Integraal
- F.C. de Kampioenen omnibus 8
- Futura 2
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 125
- Golden City 11

Zalig, die oprispingen van Brian Michael Bendis wanneer hij nog eens volgens het ouwe getrouwe recept van levendige conversaties ook hier stevige dialogen verzint. Een gesprek tussen mens en alien, levensecht, alsnog je er zelf tussen staat. Prachtig hoe de scenarist de rol en het imago van Tony Stark uitspeelt, deze flamboyante playboy speelt meer nog dan Peter Quill in deze aflevering de show. Overtuigd van zijn mannelijkheid loopt deze ruiter op het witte paard bij de groene Gamora een blauwtje. Femme fatale en sexy babe Angela derft de leespret op het einde met haar voorlopig onbegrijpelijke interventie.
- Guardians of the Galaxy 002
- Hartendiefjes, De 1
- Helena integraal luxe
- Jacky Ickx 1 HC
- Jacky Ickx 1 SC
- Kat, De 5
- Kleine Circus, Het
- Koning van de Ribauds, De 2 HC

Valt niets op aan te merken. Met al die onderwerpen reflecteert Lectrr het nieuws van het jaar. Regio- of internationale politiek, het heengaan van (muzikale) beroemdheden, economische achteruitgang, maatschappelijke beslommeringen. Geëngageerd neemt Lectrr het op voor de man in de straat en al degenen die zich niet kunnen verweren. Wat een dikke turf.
- Lectrr 2016 Lectrr steekt
- Magasin General Integraal 1
- Maxentius 1
- Maxentius 2
- Nero - De premières 5
- Nero - De premières luxe (linnen rug)
- Nero - De premières luxe (semileer)
- Onthoofde Arenden gebundeld, De 11
- Peter van Straaten-collectie 17
- P.I.G.S.
- Ravermoon 3
- S1ngle 15

Convard en Adam diepen het gegeven Sneeuw verder uit door rond de oorsprong te fantaseren. Een oorsprong toen Sneeuw nog geen personage van betekenis was. Een oorsprong waarbij het desolate en de wanhoop amper perspectieven bieden. De scenaristen hadden ook gerust met iets totaal nieuw op de proppen kunnen komen, het aandeel Sneeuw blijft beperkt in deze apocalyptische wereld waardoor de instap makkelijker is. Het resultaat: een stevige, goed onderbouwde actiethriller. Tekenaar Fred Vignaux toont karakter en creëert niet De Twaalf maar wel tweeënvijftig mooi gecomponeerde bladzijden. Knap.
- Sneeuw - De oorsprong 1
- Star Wars Rebels 3
- Station Tijd
- Suus & Sas 10
- Te Paard! 1
- Tessa 5
- Tibet - De genezing van Mhusha de slagersdochter Luxe
- Trizia 1
- USA über alles 1 HC
- USA über alles 1 SC
- Violetta 2

In de categorie Elfen- en Dwergenachtige fantasystrips komt deze Walkure verrassender en krachtiger uit de hoek. Ten eerste is er het voordeel van het afgeronde verhaal. In rondjes danst Cordurié niet, het definitieve eindpunt wordt met de laatste pagina bereikt. Ten tweede steekt het tekenwerk met kop en schouder boven dat van voornoemde reeksen uit. Af en toe denk je aan Ralph Meyers prestatie in Asgard. En hoe mooi het portret op de cover ook is, het reflecteert het kunnen van Kovacevic niet. Zelfs al speelt een groot deel van het verhaal zich boven onze hoofden af, al die referenties naar de godenwereld eisen een zekere kennis van zaken, met of zonder ga je verwonderd mee op een groots avontuur. Walkure, een aanwinst.
- Walkure Integraal HC
- Walkure Integraal SC
- Wunderwaffen 6 HC
- Wunderwaffen 6 SC

Mmm. Weer zo'n heerlijke thriller die een tipje van de XIII-sluier licht. Fred Duval kiest voor de voice over-vertelling, Calvin Wax die het verhaal van zijn leven aan Walter Sheridan oprakelt. De plot chronologisch uitstippelen ware beter geweest, gevarieerder zonder al die uitgesponnen beschrijvingen. Het meest geniet je van Corentin Rouges tekeningen die tussen Vance, Giraud, Boucq en Hermann met veel overtuiging de demonische karakters neerzet. In Calvin Wax geen wassenbeeldenpoppen.
- XIII Mystery 10 HC
- XIII Mystery 10 LX Klein
- XIII Mystery 10 LX Groot
- XIII Mystery 10 SC

Vijftig stripbesprekingen (13)

Grappig, want dit is echt gitzwart materiaal op maat geschreven van een Berthet. Artiest Brüno heeft hem met een patserige cabrio stijlvol ingehaald. Meer nog dan voornoemde bezwijkt hij niet onder de Pin-ups en laat de artiest zich leiden door de overvloedige inkt die Nury laat vloeien. En hoe minimalistisch ook, zonde dat Brüno kiest voor een inkleuring. Zonder zou het extra genieten zijn. Beeld deze maar eens weg! En toch derft het de pret niet, het legt andere klemtonen op. Nury vraagt je vanaf het begin vooral veel geduld. Afwachten geblazen hoe het de crimineel finaal vergaat in de ergste gevangenishel op aarde. R broeit wat als een hen broedend op het ei dat ooit uit moet komen. Letterlijk, want iemand met ambitie wil immers echt uit de Angola State Farms geraken. Liever levend dan dood. Tyler Cross is erg ambitieus en weet zich godzijnietdank te manifesteren als een engeltje annex duiveltje op aarde. Angola, genieten.
- Tyler Cross 2
- Agent 212 29
- Beestjes 5
- Boeken van de Zieners, De Robin Hobb 9
- Campus Stellae 4
- Diep in de Zee 1
- ElfQuest 7
- F.C. De Kampioenen bundel 21
- F.C. De Kampioenen Luisterboek 1
- F.C. De Kampioenen Luisterboek 2
- Fokke & Sukke Thematisch 7 Aan het Examen

Mathieu Reynès heeft goed opgelet bij de productie van Alter Ego en Enorme Angst. Als tekenaar leert hij via andere scenaristen de knepen van het vak en dat zet hij nu zelf om in een eigen harmonieus verhaal. Hoewel volledig gehuld in een waas van mysterie is dat het nu net dat dit eerste deel zo sterk maakt. De lezer ontdekt samen met het hoofdpersonage wat haar overkwam. Een mini X-Men ontbloot zich, over het hoe, wat en waar is het afwachten geblazen. De sterkte zit hem in de 'drive', het opgebouwde ritme raast vooruit, nochtans straalt alles rust uit. Memento scherpt het geheugen en prikkelt de nieuwsgierigheid. Mooi!
- Harmony 1
- Heer Vastenavond van As, De Integraal
- Insecten 3
- Iron Man 004
- Jacques Gipar, Een Avontuur van 1
- Jheronimus Bosch
- Jommeke 280
- Kat, De 4
- Kinky & Cosy 3
- Nero - De Premières 4
- Nero - De Premières 4 (linnen rug)
- Nero - De Premières 4 (semileer)
- Nocturno 1
- Okko 10 Dossiereditie

Robert Kirkman zit al een stadium verder. Voor stripreeksen worden de filmrechten gekocht wanneer studio's er meteen heil in zien. Zelfs al duurt het dan nog jaren vooraleer ze effectief uitgevoerd worden – als ze überhaupt gerealiseerd worden – een stripreeks rendeert net extra door die optie. Kirkman heeft meteen raak met Outcast. Naast de TV-serie is er ook de strip. Of omgekeerd. Gelijktijdig. In hoeverre ze – zoals bij Walking Dead parallel lopen is niet belangrijk. Dé hamvraag is: blijft het stripverhaal Outcast overeind? Ja. Misbruik makend van de episodische opbouw en sluw informatie achterhoudend prikkelt Kirkman de nieuwsgierigheid. Je geduld wordt op de proef gesteld, beetje bij beetje krijg je puzzelstukjes voorgelegd die als vanzelf ook wordt samengesteld. Geen zombiehorror dit keer, wel duiveluitdrijving. Tekenaar Azaceta is naast stylist ook een goed artiest. Stripachtig en toch reëel. Versterkt door een even esthetische inkleuring geniet je van de demonische insteek.
- Outcast 1 HC
- Outcast 1 SC
- Outcast 2 SC
- Philemon 9

Bij de les blijven en best het voorgaande deel herlezen. Gaudin en Peynet creëren verdere verwachtingen en houden het enorm spannend. Pure Fringe-toestanden waarbij het steeds duidelijker wordt dat verschillende dimensies ongewild met elkaar interageren. Daar waar Corbeyran met Uchronie(s) door zijn grootheidswaanzin niet in slaagde, is Gaudin meer bescheiden. Rustig opbouwen, geleidelijk aan puzzelstukjes vrijgeven. Door net de intensiteit kan je je nieuwsgierigheid verder bedwingen. Laat de rest van de thriller maar op je afkomen.
- Phoenix 2
- Pieter de Poorteres Zoekboek 2 Thuis in Theater
- Pioniers van de Nieuwe Wereld, De 20

Cyclus ten einde? Meteen wordt de ruimte gecreëerd voor een nieuw avontuur. Mooie bootscènes waarbij Franck Bonnet zich uitleeft op de zeevaartschepen met de stoomboot als uithangbord van het nakende modernisme. Hoe trouwens dit gevaarte onverstoorbaar en onhoorbaar langs de vijandelijke linies kan passeren, een klein geruisloos mirakel.
- Piraten van Barataria, De 9
- Ravian en Laureline 4 LX
- Ravian en Laureline 5 LX

Niet het venijn, wel de klasse zit 'm in de staart. David Ratte gaat gemoedelijk op hetzelfde elan verder, rustig een ogenschijnlijk oppervlakkig verhaal vertellend met dé befaamde Barrabas in de hoofdrol. De commerciële zet om De Reis van de Vaders als dekmantel te gebruiken, voelt niet geslaagd aan. Slechts twee passages waarbij je het pad van Jonas kruist! Tot de grootse finale voor een verrassende krop in de keel zorgt. Knap!
- Reis van de Vaders, De 4
- Spotters
- Superior Spider-Man, The 004

Twee Tros Kompas-'kort'verhalen die nu in de reguliere reeks opgenomen, grafisch en inhoudelijk twee pareltjes. Over Expeditie Robikson: een Wiske met krulletjes in het haar, de lossere tekeningen geven al meteen meer cachet. Van Gucht en Morjaeu op speed met een uiterst actieve en attractieve Lambik die Robinsonse rust wil. Jerom is aandoenlijk als Lang Weekend (in plaats van Vrijdag). Expeditie Robikson heeft zo'n vaart dat je over de pagina's rolt. Met constante gags (Lambik als voetpomp) en woordgrapjes (onbewoonbaar eiland) verveel je je geen seconde. Rijk gevuld en plezant, al was de toevoeging van Arturito niet noodzakelijk. Over Taxi Tata: kort en krachtig, je hebt niet veel pagina's nodig om een uitstekend verhaal te vertellen. 'Het was maar een droom', een gemakkelijk excuus om een strip af te ronden of een onorthodoxe te beëindigen, laat Lambik op die manier nog maar veel nachtmerries beleven. Met een goeie pointe op het eind. Deze sublieme luxe bevat schitterende schetsen van Stallaert achterin. Dynamisch, gedetailleerd, met finesse afgewerkt. Lambik heeft karakter, beweegt en leeft, meer nog dan in de reguliere reeks. De studiomedewerkers amuseren zich duidelijk en dat levert een uitzonderlijk kortverhaal op. Meer van dat.
- Suske en Wiske 334
- Tenniskids 1

Schande, o schande indien je dit pareltje links laat liggen. Rangers over de grens is een waar visueel traktaat met Mario Alberti die eens te meer bewijst dat pulp kunst kan zijn. Met een accurate, losse, dun gefileerde lijn laat hij ongeremd de personages bewegen (een kraakheldere Robert Mitchum op pagina 19, kader 5). Vluchtig, schetsmatig als in een duel waarin de wet van de snelste telt. In die snelheid zit de nodige elegantie, eentje waar Mezzomo (Luka, Ethan Ringler, Mexicana) ook graag mee uitpakt. Alberti is ietsje netter. Ook het verhaal verrast met het ongewone uitgangspunt van de op de achtergrond opererende Tex Willer. Viriliteit troef? Een extra pluim voor de uitstekende inkleuring (het effect op pagina 25, kader 6). Heerlijk.
- Tex Willer kleur 1
- Tony Rabbit - Ronan Rabbit 1
- Uncanny Avengers 004
- Urbanus Vertelt 20
- Victor & Vishnu 5
- Vrouwen in 't Wit 38
- Werelden van Thorgal, De - De Jonge Jaren 4 HC
- Werelden van Thorgal, De - De Jonge Jaren 4 SC
- Wezentrein, De 6
- Ythaq 13 HC

Vijftig stripbesprekingen (8)

Frederik Peeters, schitterende tekenaar, wat een talent. Het realisme waarmee hij uitpakt, de vlotte pennenstreek, het heeft wat weg van Jean Giraud. Niet onverwacht dat hij uiteindelijk ook in het westerngenrre belandt. Alleen volgt Peeters een ander pad. Een pad dat dichter aanleunt bij Blueberry de film waarin de Indiaanse intermezzo's geestesverruimend je zintuigen kruiden. Duidelijk het segment Moebius dat in Een beeld van een jongen rondwaart. Dat je spookachtige verschijningen op de gevoelige plaat eventueel registreert, begrijpelijk. De suggestiviteit is aannemelijk. Maar het als waarheid opleggen wordt heel wat moeilijker. Met ectoplasmes en bepaalde krachten om via specifieke kreten met dieren te kunnen communiceren. Dat is een brug te ver. Het ondermijnt de kracht van deze interessante driehoeksverhouding. De goedgekozen titel registreert subtiel de inhoud: de fotografe (het beeld), het vooroordeel met de geheimen (het beeld dat je hebt van de jongen/man), de jongens geklasseerd in verschillende leeftijdscategorieën. Op relationeel vlak zijn Peeters en Phang sterk, het metafysische buiten beschouwing gelaten. De prijsgegeven identiteiten, de onderlinge rangorde en verstandhoudingen, de explorerende, denigrerende koloniale ondertoon. Weggevaagd door een zweem van bovenzintuiglijke waarnemingen. Niet verwonderlijk dan ook dat de inkleuring bij wijlen psychedelisch is.
- Aspis 4
- beeld van een jongen, Een
- Captain America 6
- Champions, The 27
- Chateaux Bordeaux 6
- Comanche Integraal 2
- Comanche Integraal 2 LX
- Dejah Thoris 1
- Diep in de zee 2
- Douwe Dabbert 10 HC
- Douwe Dabbert 10 SC
- Durango 17 HC
- Durango 17 SC

Even leek het weer een zoveelste inhoudsloos avontuur te bevatten, dit vijfde deel van Ekho. Actie met hier en daar een scheut humor. Echter Arleston overtreft zichzelf door de reeks klaar en duidelijk af te ronden. Heel wat onthullingen verklaren waarom Fourmille zich in de Spiegelwereld bevindt. Verhelderend en verrassend met natuurlijk een finaal poortje dat mogelijkheden biedt om Fourmilles finale lot uit te stellen. Zelfs al leest Het geheim van de Preshaunen gezapig en doordeweeks, de tekeningen van Barbucci schitteren en stralen plezier af. Rome door de fantasy-ogen van Barbucci: prachtig. Interessant is de manier waarop Arleston de twee kampen voorstelt. Alsof de mens het land van de Preshaunen even kwam kolonialiseren. Weliswaar met goede bedoelingen.
- Ekho 5 HC
- Ekho 5 SC
Taalkunstenaars De Blouw en Evenboer halen het onderste uit de etymologische kan en spelen met dubbelzinnigheden of laten figuurlijke betekenissen voor wat ze zijn en vatten alles letterlijk op. Resultaat: grappige pointes. Gekoppeld aan de esthetiek van een Lectrr zou Evert Kwok nog bekoorlijker zijn. Het ontbreekt de artiesten aan geraffineerde verfijndheid. Een andere tekengoochelaar zou de kers op de taart bereiken. Een kort geding, de ziekte van lijm, pottenkijkers, de zwangere wiskundelerares. Om van te smullen.

- Evert Kwok 6
- FC De Kampioenen bundel 22
- Floris 2
- Garfield dubbelalbum (A4-kleur) 35

De afsluitende plotlijn rond Raccoon en zijn eventuele soortgenoot in het heelal. Zelfs daarin weet Skottie Young je nog aangenaam te verrassen. Wat een explosieve climax terwijl Raccoon het definitieve huiselijke lesje leert. Gelukkig volgt er nog een vertelseltje uit de mond van... Groot! Hilarisch puzzelt de lezer de stukjes bijeen en mag je Ik ben Groot in elke zin proberen te ontcijferen. Beschouw het als een woordloze strip waarbij je zelf alle associaties moet ontrafelen. De ontknoping is even ontluisterend. Dacht je dat Jake Parker een eendagsvlieg was, ook het laatste verhaaltje is met evenveel ironie en intelligentie gemaakt. Guardians op deze wijze gerealiseerd wil je meer lezen.
- Guardians of the Galaxy 6
- Guus Slim, De Complete 3
- Heroveringen 4
- Iris 1
- J.Rom 5 SC
- J.Rom 5 LX (linnen rug)
- J.Rom 5 LX (kunstleer)

Eindelijk eens een vampierenverhaal dat niet in het zog van Walking Dead, Interview with a Vampire en Zang van de Vampiers (ongelukkige naamskeuze voor deze laatste) opereert. Wat als binnen de Vampierskolonie er ook een gradatie is tussen goed en kwaad. Nil had dat in het eerste deel reeds bewezen, nu graaft David Munoz in Nils verleden en legt diens(on)dodelijke overgang bloot. Je bent nu voorbij halfweg (een drieluik) en hebt nu al moeite om er afscheid van te nemen. Dit universum vraagt om verdere uitdieping. Manuel Garcia is op één ding na top: voluit getekende lichamen lijken steeds dwergen te zijn (pagina 6, kader 6). Kadrering, decoupage, flashbacks, qua visualisering (samen met de kleur): klasse. Requiem, efficiënt spannend.
- Land van de Vampiers 2 HC
- Land van de Vampiers 2 SC

Een van de mooiste gagstrips die er bestaan. Door de schoonheid wordt de reflecterende spiegel des te grappiger. Herkenbaarheid troef rond zelfvertrouwen, verliefd zijn, leugentjes om bestwil en dies meer. Frank Cho, duidelijk een welopgevoed man. Een verlevendiging van Davids schilderij De dood van Marat (12-1-3). Andere concrete verwijzingen: Gone with the Wind (pagina 13, gag 2, kader 3), Wonder Woman (11-3-3), de hel waar Nixon de plak zwaait (15-2-4), Titanic (16-2-3), Steve Canyon (18-1-2), I believe I can fly (21-1-4), Spy vs Spy uit Mad (20-2-2), Toy Story (31-1-4). Wat doet de cast van 48 Hours in strook 1 van pagina 39? Patiënten in het wild, wild ben je van deze patiënten.
- Liberty Meadows 3

Julien Neel is eindelijk met beide voeten op de grond en doet waar hij het best in is: menselijke relaties kleinschalig portretteren. Wanneer je De Hut begint te lezen, overvalt een gevoel van gelukzalige nostalgie jou, alsof André Geerts en zijn Jojo je weer doen terugkeren naar je jeugd. Lieflijk en innemend goedlachs en wereldverbeterend. Dat zeemzoete vertaalt zich ook in Neels tekeningen, alsof je in een snoepwinkel dat kakofonische van al dat gekleurd lekkers overstelpt wordt, pastelachtig je in een andere wereld wanend. Slechts één moment wijkt Neel af, de theaterregisseur die zijn personages even verplicht uit hun rol te vallen om hun mening over de liefde te declameren. Nochtans was de rest van het boek al de ultieme ode aan dit fantastische fenomeen. Zelfs zonder Oom Tom is De Hut uniek.
- Lou 7
- Lucky Luke, De avonturen van naar Morris 7
- Marc Coucke 1

Het leven zoals het had moeten zijn, zoals het is of zoals het zou kunnen zijn. Jim weet het temporele, vervliegende perfect weer te geven. In een tijd van hectische beslommeringen is er weinig tijd voor onthaasting, reflectie en op zoek naar innerlijke rust. Met enkele kortverhalen drukt de auteur ons met de neus op de feiten. Hoe banaal het leven, onze pogingen om het naar een hoger niveau te verheffen lijken gedoemd om te mislukken. De toon is meteen gezet. De mijmerende vader die in een flitsfragment daar nu alleen zit, zijn gemis uitend. De genestelde man die zich voor één nacht laat verleiden en het fundament van zijn leven ondermijnt, de zekerheid van een relatie op de helling zettend voor een flirt. Het elkaar graag zien door de jaren heen, ondanks het fysieke verval. Hoe overschouw je dat? Mannelijk pragmatisme om het geruststellende cadeau te geven met nefaste gevolgen. Je smartphonefoto's als vervalste reportage van je opgepoetste leven. De vrouw die haar vrouwelijkheid ten volle benut. De bewonderende ontmoeting met een facebookfenomeen, hoe vluchtig kan die zijn. Een vader-zoon-moment. Het belang van virtuele likes. En zo gaat het maar door. Mooie momenten is een waar traktaat van filosofische cursiefjes. Zonder pretentie. Zonder vingerwijzing. Zonder denigrerend te zijn. Zonder afbreuk te doen aan de schoonheid van het leven. Warmte, liefde, verdriet, pijn. Kortom: het leven zoals het had moeten zijn, zoals het is of zoals het zou kunnen zijn.
- Mooie momenten
- Mosselen om half twee
- Moréa 5 HC
- Moréa 5 SC
- Narrenschip 3 HC
- Narrenschip 3 SC

Wow. Kinderlijke magie en een ongebreidelde fantasie, je wordt als volwassene verwend. Deze Wonderlandse Turf-Alice is zo'n speciaal buitenbeentje, de auteur die ondanks het ingesloten Truman Show-gevoel denkt out-of-the-box. Geschifte personages en gekke ontwikkelingen (het uitschakelen van Ambrosius), het lijkt allemaal structuurloos. Of de auteur daadwerkelijk erin zal slagen een coherent geheel af te leveren, doet er zelfs niet toe. Elk boek afzonderlijk is een bijzondere reis in een betoverend universum. Logisch dat de artiest even vernuftig afgeleide producten (onder andere een ganzenbord) liet fabriceren. Wondermooi. Gekwater, gek-water of ge-kwater. Oorspronkelijk was het poëtischer Mallewaatren (Eauxfolles).
- Narrenschip 4 HC
- Narrenschip 4 SC
- Nero bundeling 3
- Oorlog van de Lulu's 4
- Preacher 3
- Queeste van Yin, De 1
- Robert en Bertrand 26 HC
- Rooie Oortjes 47
- Sfinx 2

Het voordeel van 'neutraal' auteur te zijn, is dat je via de personages verschillende meningen kan ventileren, veralgemeende ergernissen van jezelf of zelfs andersdenkenden die het oneens zijn met overpolitiek correcte opinies een forum bieden. Een asielzoeker? Die ziet Sigmund maar al te graag weer vertrekken (pagina 10, strook 2). Weg met de grenzen? Je therapeut weet wel raad (12-2). Het zware leven voor teruggekeerde Syriëstrijders (59-3). Soms kan Sigmund lekker seksistisch uit de hoek komen, al krijgt hij daarna wel op zijn bek of eindigt met een tissue in de hand in bed. Sigmund heeft geen bezwarend geweten. Lees je best met mate, des te groter het genot.
- Sigmund 26
- Storm – De kronieken van Roodhaar 3 HC
- Storm – De kronieken van Roodhaar 3 SC

Sleen: Nero (2)

Hoe vaak kom je ze tegen: een getekend boek van Marc Sleen.

In de 23 jaar Het B-Gevaar heb ik Sleen zelf nooit een tekeningetje zien maken, de weinige gelukkigen mogen hem dankbaar zijn. Nochtans beweert Sleen duizenden albums gesigneerd te hebben. Hoe komt het dan dat je een album met een Sleen dédicace zo weinig tegenkomt? Behoorlijk uniek dus.
L 22 x H 30 (in album). Blauw. Met Bic.

Sleen: Nero (1)

Tekening die Marc Sleen in 1992 maakte op A3-formaat, een 'eenvoudig' hoofdje van Nero, die dienst zal doen als uithangbord.
Het bewijs is meteen geleverd. De trouwste fan van Nero is niemand minder dan Marc Sleen zelf. Telkens Hij een bezoekje brengt aan Het B-Gevaar neemt Hij een Nero-strip ter hand en overschouwt of alles goed is. Als Oppermeester keurt Hij het uiteindelijke resultaat van maanden zwoegen. En Hij zag dat het goed was. Zijn vreugde kan niet op, totdat gepeild wordt naar onze dagelijkse leesinteresse voor de krantenverschijning. Maar het ontbreken hiervan in onze collectie stemt hem droevig.

Toch heeft dit Nero-bastion in hartje Brussel diens voorliefde voor de dikneus met twee haarsprieten duidelijk geuit via talrijke ex-librissen, luxe-uitgaves, zeefdrukken en portfolio’s. Tot Sleens grote tevredenheid. Ook die dag kwam Hij en zag dat alles goed was. Hij keert tevreden terug.
L 30 x H 41. ZW.

Sleen: Artistiek werk

In 1999 organiseerde Het B-Gevaar de tentoonstelling Sleen contra Neels, een expo gericht om de kunstenaarskant van deze stripauteur aan het grote publiek kenbaar te maken. Via een twintigtal werken openbaarde zich Sleens ontzettende verbeeldingskracht die volledig losstond van al het stripwerk waarmee hij furore maakte.

Tot mid jaren zestig was hij nog creatiever actief, eens echter het contract met Standaard Uitgeverij getekend, besloot hij zich enkel nog te focussen op zijn geesteskind Nero. Eén van de tentoongestelde werken was deze Masereel-achtige zwartwittekening uit mid jaren veertig, gesigneerd Marc.
L 15 x H 20. ZW. Ingekaderd: L 20 x H 30.

Bijbenen (7): Aquablue, Kiekeboes, Kid Paddle, Donjon Monsters

Het koloniseren van onontgonnen gebieden, het is van alle tijden. Zelfs in de toekomst. Cynisch wordt eens geponeerd dat de mensensoort geleerd heeft uit de fouten gemaakt in het verleden. Met de destructie van de Aarde als onberispelijk bewijs. Niets is minder waar. Potentaten vinden sowieso manieren om hun onverzadigbare (wel)lust te voeden, liefst ten koste van anderen. Standard-island is dan ook de typische spiegel voorgehouden, met als ultieme vijand de separatisten die met geweld hun staat, hun habitat willen behouden. Vrijheid voor alles! En dat liefst zonder de onmenselijke mens in de buurt.
- Aquablue 14 HC ***½
- Azimut 2 ***

Geen Buck Danny 2.0-modernisering, wel rustig voortbordurend op het klassieke patroon van Charlier en Hubinon. Zumbiehl en Arroyo lijden niet aan het Blake en Mortimer-syndroom om met overdaad het leesplezier te schaden door overroepen pre- en sequels. Zelfs met al die gerichte monologen is de indeling functioneel. Sonny blijft zijn rol als 'sucker' spelen, de (on)gewilde clown van dienst. Ingenieus ook om beide partijen - zowel de Amerikanen als de Russen - aan het woord te laten. Zo vermijd je eenzijdigheid. Zumbiehl is ondanks het Koude Oorlog-gegeven met de tijd mee en schrijft behoorlijk dynamisch. Arroyo? Die doet even vergeten dat je het liefst Hugault een keer Buck Danny wil zien tekenen. Arroyo laat evenzeer de oude glories met veel glamour vliegen.
- Buck Danny Classic 1 ***½
- Donjon monsters 5 ***
- Fokke & Sukke Het afzien van 2014 ***
- Fokke & Sukke thematisch 6 Aan het infuus ***
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2014 ***

Midam en co blijven de hoofdvogel in de games afschieten, al lijkt het bereiken van het einde of de uitgang nog steeds een utopie voor Kids avatar. De grootste hindernis voor het stoutmoedige ventje is eerder het proberen redden van het vriendinnetje. Door haar interventies worden alle succesvolle missies toch gefnuikt omdat de dame zich iets te veel gedraagt als een... Marina! Pas op voor anti-feministische vooroordelen. Een ander sterk punt is de inbreng van suggestiviteit, vooral op het gebied van seksualiteit (pagina 10). Evenzeer verrassend: Kids vader die door zijn gedragingen zich beschamend opvoert ten opzichte van vreemden in huis (gags 522, 538, 543). Serial gamer, enkele geniale ideeën doorbreken het seriewerk en bezorgen dit veertiende deel een hoog niveau.
- Kid Paddle 14 ****
- Kiekeboes, De 141 **½
- Kiekeboes, De Luxe 141 **½
- Kiekeboes, De Superdeluxe 141 **½
- Lefranc 25 **½

Je hoort hun namen niet vaak afroepen: Oscar Vertonghen, Lange So, Bikini van Slype en Fonske Verschuren (gag 653). Wanneer ze zich spiegelen aan een bekende popgroep (gag 646) breken ze internationaal door. De Beatles prijken op een affiche. Wie een kuil graaft voor een ander, valt er vaak zelf in, een zegswijze helemaal van toepassing op 'schurk' Flurk. Grappig om Fonske eens zonder petje te zien (639). Wat kunnen zieke kinderen soms zo vrolijk zijn. Goedaardige kwajongensstreken niet bedoeld om de medemens pijn te doen. Het kon indertijd nog. Lieflijk, charmant en grappig. Een onbezorgd kinderleven die nog weten wat ravotten is en kattenkwaad uitsteken. Die Het Volk-uitgaves: flutboekjes, maar wel 53 strippagina's gevuld.
- Lustige Kapoentjes, De 10 ***1/2
- Nero - De premières luxe (linnen) 1 **
- Nero - De premières luxe (velours) 1 **
- Rode Ridder, De 68 - ZW ***
- Rode Ridder, De 75 - KL **½
- Rode Ridder, De 75 - ZW**½

De vastgeroeste basis is er, reeds de sporen verdienend op verschillende fronten. Te beginnen met het succes van de boeken zelf, daarna de verfilmingen (inclusief de Amerikaanse remake) en nu dus de verstripping. Vanwege de beperkingen (nochtans 2 x 64 pagina's) natuurlijk compacter en minder tijd en ruimte overhoudend om de personages voortdurend van dichtbij te volgen met al hun subplots. De strip is meer rudimentair en eerder gefocust op het thrillerelement. Dat is ook hierin top, de spanning blijft immers stijgen omtrent de schuld of onschuld van Lisbeth én het lot van de mishandelde vrouwen. Millennium de strip bevestigt de kracht van schrijver Larsson, Runberg weet daar perfect uit te distilleren. Tekenaar Man is minder imposant als Homs, toch draagt zijn vrij hoekige stijl de kracht van het aangedane leed.
- Stieg Larsons Millennium 4 ***½

In de categorie 'waar voor je geld' mag je genieten van een spaghettithriller, Tex Willers zoektocht naar de mysterieuze verschijning van de geest die een ware klopjacht houdt onder enkele zogezegde vrienden. Meer dan tweehonderd pulppagina's in sfeervol zwartwit. Vooral met de pointillistische inkleding maakt artiest Civitelli indruk. Welke technieken hij ook gebruikt, het zorgt voor een verhoogd echtheidsgehalte. Mooi om zien.
- Tex Willer 2 ***