Bijbenen (6):George RR Martins A game of thrones, John Tiffany, Michel Vaillant

Dit is tenminste een verstripping die naam waardig. Al zijn het schaarse momenten, de bewerking benut tenminste de kracht van het medium. Je hebt de vierde pagina en daarbij mooi aansluitend de vijfde waarin een herinnering uit het verleden opdoemt. Van een gelijkaardige flashback kan je achteraan (pagina 47) genieten. Martins verhaal is fantastisch, een ridderepos dat meteen begint met de doodnormale onheroïsche dood van een ridder. Het absolute begin waar de dunne lijn van het ethische overschreden wordt. Dunk liegt en wringt zich in allerlei bochten om zijn ideaal waar te maken: ridder zijn. En dat net nu er een ukkie zich aan hem opdringt om hem - net als in Dunks situatie toen hij jong was - wil bijstaan als schildknaap. Wat een sympathieke, verrassende kennismaking. Uitgeverij Mynx bracht deze strip reeds integraal op de markt, vormgegeven volgens het oorspronkelijke Amerikaanse A5-formaat. Dark Dragon kiest voor A Game of Thrones-uniformiteit en blaast de tekeningen op volgens de Europese marktrichtlijnen. De tekeningen zijn daardoor vergroot en versterken de leemtes. Toch is deze Hagenridder veel aanschouwelijker dan voornoemde A Game of Thrones. Al lezend stoor je je daar niet aan en geniet je van de weg die ser Duncan zal afleggen. Vlug, waar is dat vervolg!
- A Game of Thrones 11 ***
- A Game of Thrones - Kronieken - De Hagenridder 1 ***½
- Assassin's Creed DDB 5 SC ***½
- Assassin's Creed DDB 6 SC ***½

Een mooie, prestigieuze uitgave met integraal de gags uit de vijf albums (voor zover verificatie mogelijk was). Markant, de verschijning van stripfiguur Nero als Keizer Nero (pagina 108). Zo'n dikke verzameling, is dat niet te veel van het goede? Waarom niet! Het voordeel van voornamelijk één-pagina-gags is dat je het boek bij tijds terzijde kan leggen om daarna bij gelegenheid de draad weer op te pikken. De Poorteres kracht schuilt in de duistere weergave van de mens, hoe noodlottig diens avonturen zijn, hoe gemeen(zaam) in de eenzaamheid zijn, hoe we vaak misbegrepen worden, hoe de intenties verkeerd kunnen uitvallen. Het sombere fatalisme laat weinig ruimte voor (een sprankeltje) hoop. Ondanks de kleuren is de strip gitzwart. En wij maar geniepig sadistisch in het vuistje lachen. Jammer dat de Poortere de finale lijn niet weet te vinden om het esthetisch af te maken. Geniet van die schitterende potloodtekeningen achterin. Waarom gaat hij er met de botte (vette pen) bijl overheen in plaats fijnzinnig af te werken. Gesproken van waar voor je geld, dit boek is er één. Alleen al voor de Poorteres ideeëntrommel.
- Boerke bijbel ***½

Hoera, een uitgever die het waagt om Casper en Hobbes terug uit te geven. In de categorie van strookjesstrips één van de beste dingen ooit geproduceerd. Bill Watterson schetst de situatie van een één-kind-gezin, het verwende sprotje dat af en toe toch onder familiale druk moet inbinden. Het jongetje dat stelselmatig met de hulp van zijn soms tot leven gewekte knuffelbeer de grenzen verlegt, aftastend hoe ver hij ten opzichte van het ouderlijke gezag mag opereren én de ontdekkingstocht in de wijde wereld kan realiseren zonder al te veel op zijn bek te gaan. Veel draait rond expressie, maar een gedeelte ook rond de kijk op de wereld, zijnde de niet zo vrijblijvende bedenkingen. De nieuwe uitgever die ook opnieuw vertaalt doorbreekt de filosofische kwestie van de naamsverandering niet. Calvin blijft in het Nederlands Casper. Jammer. Nog zo'n opvallende vertaalkronkel: Een plakje tekkel! Het ligt maar op jouw boterham. Net als de vraag waar je terechtkomt na de dood? Lelystad blijkbaar (20-12-1985). Casper en Hobbes waarin eenvoud en complexiteit hand in hand gaan.
- Casper en Hobbes 1 ****
- Franka 14 Luxe ****½
- Franka 14 HC ****½
- Franka 14 SC ****½
- Goud der dwazen, het 2 **½
- Guust - Gas geven, Guust! ***½
- Hein, Het jaar van 2014 *½

Jammer dat Desberg zijn keurmerk van de luxehoer uit I.R.$. recycleert en ook in deze intrige integreert van John Tiffany. Zo is deze huurmoordenaar de evenknie van zielenpoot Larry B. Max die in alle eenzaamheid kiest voor betaalde sex en een onbereikbare (of niet af te kopen) liefde annex gezellin. Een lichte schandvlak, want die andere Killer leeft tenminste voor zijn gezin. Moest je dat voor de hand liggende Desberg-element uit deze strip weglaten, je zou het je niet kunnen inbeelden dat de scenarist verantwoordelijk is voor dit verhaal. Daarvoor is het te ingenieus, te speels, te weldoordacht? Je kan niet anders dan vermoeden dat Dan Panosian het laken naar zich toe heeft getrokken en zich naar hartenlust uitleeft in dit verlangen in het kwadraat. Spannend, verrassend en vooral spectaculair getekend in een retrostijl die toch modern oogt.
- John Tiffany 2 ****

Niet ontbloot, maar toch duidelijk een uitnodigende pin-up pose op de cover. Wie of wat zorgt er voor Hoogspanning in Michels leven? Deze dame die pronkt met haar twee... horloges? Of draait het toch weer om de financiële perikelen binnen het bedrijf? De twee scenaristen blijven op hetzelfde elan doorgaan. Even volwassen, zowel het menselijke als het zakelijke uitpuren met daar tussenin de typische Vaillant-actie via de autoraces. Geen probleem voor Bourgne en Benéteau. Zalig de pagina's 4 en 5 vanuit de cockpit 'getrokken'. Terwijl Bourgne de figuren volume en karakter geeft, zorgt Benéteau voor hoogspanning in de decors.
- Michel Vaillant Seizoen 2 3 HC ***½
- Michel Vaillant Seizoen 2 3 SC ***½
- Odyxes 1 HC ***
- Odyxes 1 SC ***
- Prins Valiant - Gewone editie 23 ***
- Rode Ridder, De 61 zwartwit **½
- Rode Ridder, De 63 zwartwit ***

Een prachtig voorbeeld van hoe eigentijdsheid toch nog actueel kan blijven. Een jongetje dat behoorlijk dik is, niet voor niets 'bolleke' genaamd, dat veelal complexloos door het leven gaat. Behalve wanneer het de omgeving is die via pesterijen hem terecht wijst. Mooi hoe de vader het voor zijn zoon oplost. Het zijn die typische vaderlijke tussenkomsten die enorm veel liefde uitstralen. Verwonderlijk voor een auteur die zelf nooit kinderen zou hebben. Denk nu niet dat kinderen baas zijn. Piet kan wel degelijk streng zijn en het ouderlijk gezag laten gelden. Te gepaste tijde die jongen op zijn plaats zetten en indien nodig straffen. Steeds wel met de nodige zachtheid. Lachen met onnozelheden, kattenkwaad, goede bedoelingen en kinderspelletjes. de avonturen van een vader en zijn zoon 8, een strip waar je met gemak mee lacht. John F Kennedy gunt Bolleke een statige pose (gag 737). Mooi hoe eenvoudig rasterkleuren zo veel charme uitstralen.
- vader en zijn zoon, De avonturen van een 8 ****

MMS

Matz kan dus meer dan Killertje schrijven. Hij blijft dezelfde misdaadweg inslaan, dit keer met een politieagent die twee grenzen onherroepelijk zal overschrijden. Enerzijds die van zijn beroepseer, anderzijds de letterlijke border tussen de VS en Mexico. Zijn aanpak is niet meteen de meeste diplomatische. Met een stok in het hoenderhok haalt hij zich heel wat problemen op de hals. Dit eerste deel is spannend, verrassend (hoewel, heb je reeds heel wat politieseries en -films gezien, dan is je giswerk doelgericht) met vooral zo veel schwung dat je meteen naar het opvolgende middelpunt (het is immers een drieluik) wil verdergaan. Een werkloze Mezzomo zou zonde zijn. Diens natuurlijk talent beweegt zich met souplesse voort. Alsof het vanzelfsprekend is om die grenswoestenij te illustreren en het broeierig hete van de situatie vurig om te zetten. Mexicana, boeiend.
- Mexicana 1 ****
- Miss Oktober 3 ***
- Sisco 8 ***

Gouden zusjes

Blijft na acht delen vol variaties op hetzelfde thema nog steeds even leuk. Water en vuur, hemel en aarde, Noord- versus Zuidpool, warm en koud, die twee zusjes, elkaars tegenpolen en toch kunnen ze niet zonder elkaar. Als ze maar gelukkig is! maakt je gelukkig en vereist een gezond relativeringsvermogen.
- Golden Dogs 2 ***
- Kathy's kat 2 ***
- Sisters 8 ***½

Jorikus Cowala

Heerlijk, een volledig politiek incorrecte strip die consequent overal lak aan heeft. Roover rooft alle scabreuze grappen van de meest gore onderbroekenloltapper en schaamt zich niet voor zo veel platvloersheid. Dierenrechtenorganisaties, wees poesliever. Feministes, kijk in eigen boezem. Kinderen, gedraag jullie minder volwassen. Religieuze fanatici, hou de kerk in het midden. En cafégangers, neem d'r een goed geschuimde pint op. Café Cowala 2: soms flauw, maar vaak uitermate geniaal.
- Café Cowala 2 ***½
- Cassio 8 ***
Al maken Criva en Verhast een rare kronkel in hun afwerkend slot, met Jorikus Magnus bewijzen ze aan de artistieke top te staan van het Vlaamse striplandschap. Onbegrijpelijk dat ze internationaal nog niet zijn doorgebroken en geen onderdak vonden bij Delcourt of Soleil. Komt het door de keuze van de zeer karikaturale grafiek in een realistisch decor (de bosscène in het groene woud en de vertederende hertjes)? Niet verwonderlijk dat Muppets Waldorf en Statler met hun interventie zelfs niet eens opvallen tussen de andere karakterkoppen. Dat in schril contrast met de wellustige dames in het badhuis. Aan schoonheid in Jorikus Magnus geen gebrek. Interessant is de ontwikkeling van de wraakactie. De manipulatie van de twee Noorderlingen die de aanval op hun keizer inzetten. Knap hoe ze hun kansen vergroten door op twee paarden te gokken. Helaas bevredigt het verrassende slot niet. Veel te veel vragen blijven onbeantwoord omtrent motieven en reacties. Criva en Verhast hebben ten opzichte van het eerste deel zich wat getemperd en kiezen voor een klassiekere paginaopbouw. Het komt de strip enorm ten goede. De vergelding, bijzonder knap.
- Jorikus Magnus 2 SC ***½

Agent 421

Terwijl Stephen Desberg anno eenentwintigste eeuw je zes albums lang verveelt met een uitgesponnen Empire USA-plot, propte hij vroeger al die ideeën in één 'éénvoudig' album. Zelfs James Bond kan in zo'n snelvaart al die terroristische acties niet verijdelen. Wat een gedrevenheid in het visuele, wat een minimalisme in hetgeen gezegd wordt. Desberg kiest perfect voor de essentie zonder al te veel poeha en laat de vaar door Eric Maltaite maken met flitsende ensceneringen. Rechttoe rechtaan. Falco, spanning en sensatie zoals het moet. Gelieve bij een heruitgave de kleuren iets bij te schaven.
- 421 7 ****
- Elfquest 1 **
- Maagdenbos, het box ****

Pennenzakrock

De gestrande pennenzak is meer dan een geslaagde product placement. De gestrande pennenzak is de ode aan het oeroude Jommeke-principe: het vanzelfsprekende avontuur veroorzaakt door een typische omwisseltruc. Hanteert Gerd Van Loock een weinig origineel uitgangspunt door op zijn Kiekeboes annex Piet Pienter en Bert Bibbers Gilles Bates met zijn googleglassbril te laten opdraven? Van Loock zet de computergigant meteen naar zijn hand door er woordgrapjes en versprekingen aan toe te voegen. Wat te denken van de ironische knipoog naar het goedkope witte zand uit de doe-het-zelf? Of 'Ik ben geen mol' (10) dat meteen bij de slimste kop een licht doet branden. En zo kom je dus toch in het Belgische Mol terecht met hun receatiecentrum Zilvermeer. De aanleidende inleiding is geslaagd. Wat dan volgt is de typische machtswellust – zogezegd voor het universele goede doel – die zich ten koste van de vrijheid opdringt. Wat voor Jommeke en c° een pleziertrip moet worden, eindigt door sabotagedaden in een nachtmerrie. Grappig (Filiberke en het achtervolgende huiswerk), stereotiep (de verdwenen pennenzak), misdadig (de saboterende kampeerders) en bovenal avontuurlijk met veel achtervolgingen. Het mag gezegd, het Zilvermeer wordt uitstekend in de verf gezet. Maar dé apotheose is ongetwijfeld de onverwachtse eindclimax. Zo natuurlijk had je deze verrassende reclame niet zien aankomen. Proficiat!
- I.R.$. Team 3 **½
- I.R.$. Team 4 ***
- Jommeke 270 ****

De gouden honden van Gauguin

Intrigerend portret dat helaas geen enkele verwachting - mocht er die al zijn - inlost. Le Roy vult naar believen Gauguins laatste maanden suggestief in. In hoeverre de reconstructie waarheidsgetrouw is (het blijft een interpretatie van geschriften en getuigenissen), Le Roy slaagt er niet in om in Gauguins psyche binnen te dringen. Interessanter is Gaultiers grafiek die zich deels vermengt met Gauguins techniek. Een striktere scheiding tussen hetgeen de schilder op papier zet en de realiteit rondom hem zou Gauguins waanzin en state of mind beter tot uiting brengen. Buiten gebaande paden blijft braaf binnen het geëffende pad.
- F.C. de Kampioenen 80 **
- Gauguin - Buiten gebaande paden ***
- Golden Dogs 1 ***

Perico

Berthet eindelijk weg van de Pin-up-recyclage en de mislukte retro-SF-uitstapjes. Hij nestelt zich terug in het genre waar alles indertijd mee begon: de 'polar'. Dat merk je aan de pulpachtige kaft die de zwartgele pockets van de Franse variant op de geschreven film noir recreëert. Berthet kiest voor een keurmerk (collectie Zwartlijn) in plaats van zich verder conceptueel uit te sloven (de cover). Hautière focust zich op de naïeve Cubaan die met opengesperde mond de diva, de femme fatale blindelings volgt. De jongen heeft zich in nesten gewerkt en zal een vluchtroute moeten gebruiken die hem hopelijk een veilige thuishaven oplevert. Kan de anonimiteit van Hollywood dit bieden? Ondanks de 64 pagina's blijft dit eerste album een aanzet. In een gestaag tempo raak je lichtelijk geïrriteerd door de vanzelfsprekendheid waarmee Joaquin zich laat inpalmen en ringeloren. Dit eerste deel van Perico is leuk, toch verwacht je wat meer pit.
- Black Op 7 ***
- Perico 1 ***
- Urbanus vertelt 12 Mieleke Melleke Mol ***

Aaargh gebundeld, Krän gebundeld en Sienna ongebundeld

Trop is te veel. Terwijl je hongert naar veel bedient AAaRGh je gul op je wenken. Maar die overdadige overvol gevulde pagina's (2 cartoons op een blad) sméken om meer rust, net zoals Lectrr dat zo handig bespeelt in zijn bundels. Je kan hierin haast niet op adem komen. Niet dat trop te veel is, een gebalanceerdere presentatie zou wonderen doen. Positief aan AAaRGh is het tweelandenpubliek dat hij bespeelt. Afhankelijk van de opdrachtgever is de ene cartoon op Nederland gericht, de andere op Vlaanderen. Dat zorgt tenminste voor een beetje herkenbaarheid. De meest esthetische artiest is AAaRGh niet, vooral met het voetenwerk neemt hij vaak een loopje. De 10de pagina (Actie tegen oprukkende woestijnen), rechts de gespitste schoen, links afgerond. Of de houding op pagina 20 (Speeltoestellen) van de man in het blauw. Met zo'n pose val je onmiddellijk omver. AAaRGhs grappen daarentegen hebben wel punch. Het jaar van AAaRGh, een amusante, kritische ontlading.
- AAaRGh, Het jaar van 2013 ***
- Krän bundel 1 ***
- Sienna 2 ***