Dertig stripbesprekingen 2017 (736 tot en met 765)

Waar blijven ze de ideeën toch vandaan halen? Jarry maakt er een groots, bombastisch spektakel van met tussen de gevoerde veldslagen veel rust en hoop. De ontknoping is dan ook verrassend maar getuigt van een schep strijdersinzicht. Na een iets te beschrijvende opening (dit had gerust tussenin als flashback verwerkt kunnen worden) komt Oosram van de zwervers echt op gang. Afscheid nemen na 56 pagina's doet pijn, al vermoed je toch dat hier ooit een vervolg op verschijnt. Bordier tekent in de lijn van de andere artiesten.
- Beestjes 8
- Buurtpolitie, De 1
- Centaurus 3 HC
- Centaurus 3 SC
- Donjon Ochtendgloren -83
- Dwergen 4 HC
- Dwergen 4 SC

Het korte interview achterin verduidelijkt: Jims bewondering voor het boulevardtheater. De erectie is inderdaad een opvoering, 'geacteerd' door een koppel in conflict met zichzelf vanwege verschillende omgevingsfactoren. Terwijl de ene creatief de relatie (en zijn geslacht) wil opkrikken, ziet de ander dat als een aanval op de integriteit ervan. Gek hoe het standpunt man-vrouw hier radicaal uitvergroot wordt. Klopt het dat de masculiene volgeling eerder Madammeke, waar maak jij je druk om denkt en zich aan de zijde van Florent schaart terwijl de dames 'broederlijk' begrip opbrengen voor Lea's houding. Of dit echt in twee deel had gemoeten, dat hangt van de vervolgende uitkomst af. Na verloop van tijd raak je al geïrriteerd door het gekissebis, dat onnodig langdradig rekken van familieruzies voortdurend doordrammend in plaats van alles met de mantel der liefde te bedekken. Wat kunnen mensen toch eenvoudig complex zijn. Jim maakt daar handig gebruik van.
- erectie, De 1 HC
- erectie, De 2 HC
- erectie, De Integraal
- Game Over 16
- January Jones 9 HC
- January Jones 9 SC

Na enkele 'gewone' verhalen die jou de magische zeven beter leerden kennen, wordt Hoe het begon uitgeplozen: een greep uit het verleden die een stukje ontstaansgeschiedenis blootlegt. Wat stel je vast? Kid Toussaint weet de gevreesde overbodigheid van zo'n aanhangseldeel uit te wissen en maakt er meteen de beste episode van. Deels doordat hij een beroep kan doen op het talent van een schare Dupuis-tekenaars (Bodart, Clarke), deels ook door de korte intermezzo's die neigen naar de klasse van een Fables. De legende van Hamelen in een notendop, met een eerste kennismaking met de Sjamaan en de Telepate. Wrang. De klopjacht, het begin van de apocalyps? De vloek van de alchemist, dan ontwerp je goed functionerende werktuigen, maakt de mens er oorlogsmachines van. Erg deprimerend voor de uitvinder. Het hilarische De onverstoorbare helderziende, soms geef je de moed op. En poëtisch prachtig, Utopia. Neen, wanneer je met dit deel Magic 7 voor het eerst leest, ben je zeker gegrepen door de setting. Hoe het begon, ijzersterk.
- Magic 7 4

Prachtig toch, wanneer je je liefde voor zowel de muziek als voor het schrijven kan combineren in een visueel portret. Een filmisch-theatrale opvoering, een zimmerspiel met een beperkte cast op een gebonden locatie als speelveld. Deze mannen onder elkaar hebben veel verloren tijd in te halen. Wat veroorzaakte de breuk, welk pad bewandelde ieder afzonderlijk. Een blik doorheen verschillende levens, in het verleden en het heden, plus afwachtend wat de toekomst zal brengen. Misschien is het allemaal wat te extreem met een hoog rockgehalte wat deze 'maten' allemaal overkomt, met al die grote drama's die openbarsten. Ondanks de tragiek straalt deze intimistische mannen onder elkaar hoop uit. Zep wijkt niet af van zijn Happy-tekenstijl, hoewel ietsje volwassener. Scoren doet de artiest met de prachtige sequenties of zelfs slechts één beeld dat gescheiden wordt via de inkleuromkadering (pagina 4, kaders 4-5). Subtiel en efficiënt gebruik van framing. Jim (Nacht in Rome) mag dan een patent hebben op de midlifecrisisstrip, Zep nestelt zich daar netjes tussen.
- Mannen onder elkaar
- Nerd Vader
- Piet Pienter en Bert Bibber 1

Een boek waar je toch stil van wordt. Met weinig woorden slagen Meynet en Joly er in om je stil te laten staan bij de problematiek van het dagdagelijkse grensoverschrijdende gedrag dat heel wat meisjes en vrouwen moeten ondergaan. Zonder ze in een drumhoekje als slachtoffers te plaatsen komen de verschillende aspecten aan bod. Sluw golvend van de ene naar de andere figuur, elk hoofdstukje opent steeds verder de ogen. Hoe ver kan je als man gaan? Moet je überhaupt provoceren? Waar trek je als vrouw de grens? Verzwijg ik het of zegge men het voort? En hoe reageer je op de reacties van je ouders? Eerst heb je er geen erg in waar de auteurs naartoe slenterend sloffen totdat de puzzelstukjes steeds strakker in elkaar passen. Zonder pathetisch te zijn een verhaal vertellen dat jongeren aanspreekt. Aanmoedigend. Soms subtiel, vaak recht voor de raap. Hoewel behoorlijk roze en violet van kleur is Stille meisjes geen doordeweeks girlie girlie-boekje. Het is een volwassen interpretatie van een adolescententhema. En dat in een grafisch uitdagende stijl. Vrijelijk gestileerd met veel warmte gekleurd.
- Stille meisjes

Onwaarschijnlijk welke levenslessen Stoppeltje (en dus de lezertjes) in zo'n korte tijd allemaal niet voorgeschoteld krijgt. Bailly en Fraipont werken subtiel thematisch, je merkt hoe kalmte Stoppeltje en c° kunnen redden in plaats van het impulsieve gedrag van de pirate. Superschattig (de zeepreep) en efficiënt vol lieflijke en liefdevolle scènes.
- Stoppeltje 9
- Timo 5
- Trollen van Troy 22 HC
- Trollen van Troy 22 SC
- USA über alles 2 HC
- USA über alles 2 SC
- Ward 4
- Wonderball 4 HC
- Wonderball 4 SC
- Wunderwaffen 8 HC
- Wunderwaffen 8 SC

De menselijke hebzucht ten voeten uit. Op Grief na (een verwijzing naar het Engelse woord verdriet) loopt iedereen achter de te kopen parels aan. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks veroveren. De Zoon van de Zon is een mooi avontuur waarbij Nury Jack Londons verhaal niet hapklaar serveert. In stukjes (letterlijk verdeeld via hoofdstukken), terwijl de reis je op verschillende exotische plekken brengt. Met als climax het te trotseren natuurgeweld en de confrontatie met de mededingers. Nury bouwt stelselmatig op en toont zowel wat menselijkheid als onmenselijkheid is. Henninot zet zijn onverschillig Carthago-realisme wat opzij en komt met lossere, meer poëtische tekeningen op de proppen. Het maakt het Jack London-avontuur des te levendiger. Zonneklaar, De Zoon van de Zon is tropisch warm.
- Zoon van de Zon, De

Zestig stripbesprekingen 2017 (526 tot en met 585)

Creatief zijn na 36 delen, kan het? Ach, gewoon teruggrijpen naar het ouwe vertrouwde recept moet Ferri gedacht hebben. Ammehoela, waarom niet ronduit kopiëren! Al van De ronde van Gallië gehoord? Ferri vermoedt dat het jonge, nieuwe publiek slechts gestart is met Asterix lezen vanaf De papyrus van Caesar. Zo'n doorslagje met even een rondtrip door de Italiaanse laars om even de plaatselijke gebreken of specialiteiten in de verf te zetten. En poging om de Adriatische buren te paaien? Zo mak, zo ongecoördineerd alsof Ferri alle conventies aan zijn laars lapt en vooral vergeet een consistent geheel te brengen. De vele verwijzingen en knipoogjes mogen dan goedbedoeld zijn, ze verzuipen in de drukte van de massa, zo vlak en zwak dat ze niet opvallen. Diezelfde zwakte vind je in Conrads tekeningen. Alsof de eer nu reeds verdwenen is en hij al na twee delen op automatische piloot schetst en inkt. Alleen al de verhoudingen van Asterix en Obelix op de cover, de ene megagroot hoewel hij klein is, de andere proportioneel niet echt kosher. Dit zevenendertigste deel: kan zelfs Jan Modaal tevreden zijn?
- Asterix 37
- Brokkensmakers, De Integraal 2

De oogst, dat klinkt alsof de cyclus van het wijnbouwen finaal wordt afgerond. Gezien de finale ontwikkelingen rond Alexandra's beheer van het domein lijkt het daar ook op. Is dit het verhoopte 'Eind goed, al goed'? Neen, Corbeyran houdt nog een wordt vervolgd achter de hand. Châteaux Bordeaux, het leest als een opvoedkundig lesje in de oenologie (ben je daarna een oen?), verpakt als een ondernemende avonturenroman. Espé heeft zich ondertussen aardig ingewerkt.
- Châteaux Bordeaux 7
- Diep in de zee 4

Weer een knaller van formaat. Daklozenplaatjes voor de straatkrant. Robben best niet opstellen tijdens een belangrijke internationale voetbalwedstrijd. De hondenuitlaatdienst. Alles mag weer. Verkeerd zitten. De volgende patiënt. Kappers zonder afspraak. Van Druten. Uit de comfortzone keren. Een avondje gezellig op de bank. Proficiat voor het creatieve team, alleen het langere verhaal rond De grootmeester is niet even constant. Klassehumor.
- DirkJan 23
- Duke 1 LX
- Elno, De complete
- Elno, De complete LX

Een krantenstrookjesstrip, ofwel vertel je een verhaal, ofwel gebruik je het als een medium om op satirisch-humoristische wijze de lezer een spiegel voor te houden, de reflectie van wat er rondom je gebeurt waar behoorlijk wat commentaar op te geven valt. Of dat nu Trump is, de primitieveling die al in de oertijd een hart van steen had, of de manie van iedereen en alleman om alles overmatig te filmen of te fotograferen en het nadien ook nog eens online te zetten! Wat leunt deze Elsje-strip toch dicht aan bij Calvin en Hobbes, dit keer Elsjes fantasie iets minder de vrije loop latend. Valkema's variant van Guusts Juf Jannie (hier ook een juf) is best grappig. Herlezing dringt zich snel op om van het expressieve tekenwerk te genieten (waarvoor een halve ster extra).
- Elsje (A4) 4 SC
- Elsje (A4) 4 HC
- Guardian 3
- Moses Rose 1 SC
- Moses Rose 1 HC
- Pirates of the Caribbean 5
- Storm 30 SC
- Storm 30 HC
- Suus & Sas 12

Een consumptiefeuilleton dat erg snel wegleest. Rosinski schildert de 'jonge' Thorgal op de cover wel erg volwassen. Surzhenko laat zich niet al te veel beïnvloeden en behoudt een eigen minder Rosinski-achtige stijl. En het scenario van Yann, tja, dat dwaalt verder af met Aaricia die ongewild andere oorden zal opzoeken waardoor Thorgal zelf op pad moet gaan om haar terug te vinden. Voer voor ettelijke nieuwe albums. Bovendien rakelt Yann een onaangenaam stukje verleden op en betrekt er het SF-stuk weer bij. Net wat je bij deze Viking-strip niet nodig had. Slive, steriel.
- Thorgal, De jonge jaren 5 HC
- Thorgal, De jonge jaren 5 SC
- Willems Wereld 18 HC
En vanaf hier volgt een hele reeks herdrukken van strips die al een tijdje niet meer beschikbaar waren, sommige ervan terug opgepikt door een andere uitgeverij of in een verbeterd jasje.
- Blauwbloezen 18
- Blauwbloezen 20
- Blauwbloezen 21
- Blauwbloezen 41
- Blauwbloezen 43
- Blauwbloezen 51
- Blauwbloezen 53
- Blauwbloezen 54
- Cédric 9
- Cédric 18
- Durango 4 SC
- Durango 5 SC

Segrelles bekijk je vooral voor de indrukwekkend geschilderde plaatjes, een samenstelling van mini-illustraties. Net door die techniek op doek gaat het er minutieus en statisch aan toe, dus echte dynamische actie moet je niet van de artiest verwachten. Het verhaal is dan ook behoorlijk flinterdun en wordt gedragen door een gracieuze grafiek. En toch blijkt de cirkel van Het offer mooi rond te zijn. Segrellles heeft een macabere climax in petto. Voor heroïsche daden moet je bij De Huurling zijn. Altijd knap.
- Huurling Definitieve editie, De 4
- Huurling Definitieve editie, De 4 LX
- Jommeke 7
- Jommeke 74
- Jommeke 101
- Jommeke 116
- Jommeke 145
- Jommeke 149
- Jommeke 176
- Jommeke 190
- Jommeke 208
- Jommeke 219
- Jommeke 237
- Jommeke 250
- Lucky Luke 40 (new look)
- Lucky Luke 53 (new look)

Het is en blijft wennen, die artificiële toevoeging van kleur. Trekt dit nieuwe lezers over de schreef? Echt overtuigend is het alvast niet. Gelukkig blijft het verhaal overeind. De chaotische opeenstapeling van alle penibele situaties waarin Nero en consorten in terechtkomen, je vergeeft het Sleen. Ze belanden van de ene onwaarschijnlijkheid in de andere op zo'n ongedisciplineerde manier dat het aanvaardbaar wordt. Sleen werkte in recordtempo aan deze krantenstrip waardoor de grote coherentie soms ver zoek is. En toch, ja toch, blijft de auteur volledig bij de pinken door geregeld oude elementen op te rakelen, verwijzend naar wat reeds gebeurde. Of running gags uitbuitend, op 52 pagina's geeft dat tal van mogelijkheden. Tuizentfloot, Meneer en Madam Pheip, Petoetje en Nero, zo'n talrijke cast die met veel expressie uitstekend op elkaar inspeelt. De granaatslikker is grappig, onnozel, inventief en als geheel een uitstekende strip. Sleen bewijst dat je op een kale, desolate plek heel wat kan vertellen.
- Nero - De premières 7
- Nero - De premières 7 LX

Had scenarist Runberg Kleokalt, Mezoke, Ifken en Schwigo Morrs echt niet gewoon Jan, Piet, Joris en Corneel kunnen noemen? De complexiteit van al die namen en personages maakte het er niet makkelijker om. Wie behoort tot welke groep? Waar komt deze of gene vandaan? Toch heb je daar uiteindelijk niet zo'n last van. Wat in het eerste deel moeilijk lag -eveneens de namen van rassen, planeten en figuren- ebt hier weg doordat alles zich concentreert rond de ultieme confrontatie. Je voelt de dreiging gaandeweg groeien, de spanning stijgt ten top en de climax is bevredigend. Orbital 2 is een spannende actiestrip met mooi tekenwerk, vooral wanneer Pelle explosieve silhouetten toont bij lichtgevende uitbarstingen.
- Orbital 1 HC
- Orbital 2 HC
- Orbital 3 HC
- Orbital 4 HC
- Orbital 1 SC
- Orbital 2 SC

Als er één goede reden is om dit te kopen, dan kom je terecht bij Pellé's schitterende schilderijen. Neem al de kleurtonen en het minutieuze decorwerk dat verfijnd een stad weergeeft op de achtergrond, je vergaapt je aan de pagina's 8 en 9. Zelfs voor een niet-realist dwingt Pellé respect af voor de combinatie van pagina-opbouw, dynamisme, de filmische decoupage en de levensechte aliens en mensen. Orbital leeft, dat is zo klaar als een klontje. Daarbovenop mogen we ook genieten van een spannende plot waarbij de interplanetaire vrede bedreigd wordt door 'wezens' die er niet bij gebaat zijn dat het in het heelal er rustig aan toegaat. Hopelijk moeten we géén twee jaar wachten op het vervolg, want dit vraagt om snel méér.
- Orbital 3 SC
- Orbital 4 SC
- Pirates of the Caribbean 2
- Pirates of the Caribbean 3

Vijftig stripbesprekingen (17)

Hoeveel gagstrips kom je in het leven tegen die je daadwerkelijk continu aan het lachen brengen? Niet die waarbij je geregeld gniffelt om een leuke vondst. Niet die waarbij je een heel boek moet doorworstelen om eens echt te schateren. Al sinds jaar en dag lukt dat Wilms en Raymakers. Sla gewoon het boek open op de eerste pagina. Blijf je daar onbewogen bij, dan kan je meteen vermalen worden tot zuurpruimboesmoes. De kunstige specht, de gulzige kameleon, de slepende lengte van de hond en vooral het vogeltje met een minderwaardigheidscomplex. Zelfs al gaat het er soms boertig aan toe (wat wil je met os Boes die de taak van dierenliefhebbende boerderijhouder op zich neemt) en mag je de auteurs wel eens betichten van kaka-pipi-humor (het gevangen vogeltje), de uitwerking getuigt van een geraffineerde finesse. De vogelverschrikker die flasher wordt, de vlinders en hun scharnierfunctie, de kangoeroe en zijn politionele inbreng. Liefdevol (letterlijk de zwanen), dwaas, kunstig én esthetisch mooi. Dankzij Boes kom je te weten dat ook dieren kunnen genieten van een goeie grap. Zaklopen bij kangoeroes. De ooievaar brengt nieuw leven, in geval van een inktvisje vereist dat vele tussenstops. De pamper moet immers voortdurend ververst worden. Airbags voor bokken die elkaar bekampen. Domme gorilla's. Gevangengenomen in een muizenval? Elk nadeel heb zijn voordeel, Piep weet wel raad. Boes blijf je lezen en herlezen. Hoe repetitief ook, het verveelt niet.
- Boes Integraal 1
- Boes Integraal 2
- Boes 1
- Boes 2
- Brasser - Paul De Valck (1937-2001)
- Canardo 24
- Cycloop Integraal
- F.C. de Kampioenen omnibus 8
- Futura 2
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 125
- Golden City 11

Zalig, die oprispingen van Brian Michael Bendis wanneer hij nog eens volgens het ouwe getrouwe recept van levendige conversaties ook hier stevige dialogen verzint. Een gesprek tussen mens en alien, levensecht, alsnog je er zelf tussen staat. Prachtig hoe de scenarist de rol en het imago van Tony Stark uitspeelt, deze flamboyante playboy speelt meer nog dan Peter Quill in deze aflevering de show. Overtuigd van zijn mannelijkheid loopt deze ruiter op het witte paard bij de groene Gamora een blauwtje. Femme fatale en sexy babe Angela derft de leespret op het einde met haar voorlopig onbegrijpelijke interventie.
- Guardians of the Galaxy 002
- Hartendiefjes, De 1
- Helena integraal luxe
- Jacky Ickx 1 HC
- Jacky Ickx 1 SC
- Kat, De 5
- Kleine Circus, Het
- Koning van de Ribauds, De 2 HC

Valt niets op aan te merken. Met al die onderwerpen reflecteert Lectrr het nieuws van het jaar. Regio- of internationale politiek, het heengaan van (muzikale) beroemdheden, economische achteruitgang, maatschappelijke beslommeringen. Geëngageerd neemt Lectrr het op voor de man in de straat en al degenen die zich niet kunnen verweren. Wat een dikke turf.
- Lectrr 2016 Lectrr steekt
- Magasin General Integraal 1
- Maxentius 1
- Maxentius 2
- Nero - De premières 5
- Nero - De premières luxe (linnen rug)
- Nero - De premières luxe (semileer)
- Onthoofde Arenden gebundeld, De 11
- Peter van Straaten-collectie 17
- P.I.G.S.
- Ravermoon 3
- S1ngle 15

Convard en Adam diepen het gegeven Sneeuw verder uit door rond de oorsprong te fantaseren. Een oorsprong toen Sneeuw nog geen personage van betekenis was. Een oorsprong waarbij het desolate en de wanhoop amper perspectieven bieden. De scenaristen hadden ook gerust met iets totaal nieuw op de proppen kunnen komen, het aandeel Sneeuw blijft beperkt in deze apocalyptische wereld waardoor de instap makkelijker is. Het resultaat: een stevige, goed onderbouwde actiethriller. Tekenaar Fred Vignaux toont karakter en creëert niet De Twaalf maar wel tweeënvijftig mooi gecomponeerde bladzijden. Knap.
- Sneeuw - De oorsprong 1
- Star Wars Rebels 3
- Station Tijd
- Suus & Sas 10
- Te Paard! 1
- Tessa 5
- Tibet - De genezing van Mhusha de slagersdochter Luxe
- Trizia 1
- USA über alles 1 HC
- USA über alles 1 SC
- Violetta 2

In de categorie Elfen- en Dwergenachtige fantasystrips komt deze Walkure verrassender en krachtiger uit de hoek. Ten eerste is er het voordeel van het afgeronde verhaal. In rondjes danst Cordurié niet, het definitieve eindpunt wordt met de laatste pagina bereikt. Ten tweede steekt het tekenwerk met kop en schouder boven dat van voornoemde reeksen uit. Af en toe denk je aan Ralph Meyers prestatie in Asgard. En hoe mooi het portret op de cover ook is, het reflecteert het kunnen van Kovacevic niet. Zelfs al speelt een groot deel van het verhaal zich boven onze hoofden af, al die referenties naar de godenwereld eisen een zekere kennis van zaken, met of zonder ga je verwonderd mee op een groots avontuur. Walkure, een aanwinst.
- Walkure Integraal HC
- Walkure Integraal SC
- Wunderwaffen 6 HC
- Wunderwaffen 6 SC

Mmm. Weer zo'n heerlijke thriller die een tipje van de XIII-sluier licht. Fred Duval kiest voor de voice over-vertelling, Calvin Wax die het verhaal van zijn leven aan Walter Sheridan oprakelt. De plot chronologisch uitstippelen ware beter geweest, gevarieerder zonder al die uitgesponnen beschrijvingen. Het meest geniet je van Corentin Rouges tekeningen die tussen Vance, Giraud, Boucq en Hermann met veel overtuiging de demonische karakters neerzet. In Calvin Wax geen wassenbeeldenpoppen.
- XIII Mystery 10 HC
- XIII Mystery 10 LX Klein
- XIII Mystery 10 LX Groot
- XIII Mystery 10 SC

Ozymandias

Wow, toch wel een huzarenstuk van schrijver Len Wein om het ware gelaat van Adrian Veidt annex Ozymandias te tonen en de biografie perfect te laten aansluiten met de originele Watchmen. De hoogdravendheid is verantwoord want weerspiegeld net het karakter van melomaan Veidt. De dunne lijn voor de slimste mens op aarde plaatst hem boven iedereen. Zijn Goddelijke wil om schoon schip te maken met deze wereld waar alles voortdurend in het honderd loopt, is verontrustend. De laconieke terugkeer van die ene sleutelzin Who watches de Watchmen weerlegt Ozymandias met forse daden. Ruimte voor discussie is er in zijn monologe bestaan niet. Zijn opgelegde wil wordt wet. En al wie zich daar niet bij neerlegt, moet het ontgelden. Het circulaire spel benadrukt de geometrische structuur. Je loopt voortdurend in het rond om uiteindelijk daar te geraken waar alles begon. Intelligent, visueel knap (de repetitieve, circulaire rondingen) en absoluut aanvullend. Die Before Watchmen, allesbehalve platte commerciële exploitatie.
- Before Watchmen Ozymandias ****
- Carbeau - Barones en bolides 2 SC **½
- Game Over 12 ***½
- Hotel Particulier **½
- Walking dead 18 ***½

Batman, het bedrijf

Vrijblijvende amusementsverhaaltjes, die moet je van Grant Morrison niet verwachten. Dat geldt evenzo voor Batman Incorporated. Is het intellectuele spielerei voor een schare die hard fans? Is het een vertelling op het allerhoogste superheldenniveau? Of vergaloppeert de auteur zich met een overdadige cast die moeilijk te situeren valt? Vaak begrijp je de verspringingen in de plot niet en zit je verweesd te staren naar de volgende scène. Morrison eist alertheid, wil dat je meer doet dan enkel consumeren, meer dan passief absorberen. De eindjes vallen moeilijk aan elkaar te knopen (ook omdat het traditionele beeld dat we hebben van Batman door de jaren heen grondig werd uitgebreid, Batmans zoon Damian op kop), vooral omdat de auteur springt van de hak op de tak. Een mankement? Neen, want je geest wordt constant geprikkeld en eist een totale overgave. Er hangt een zweem van magie rond in Batman Incorporated. Groots is de manier waarop Morrison dingen weglaat, niet expliciet vertelt. Een verandering van decor en setting, het is aan jou om dat groot – voor een strip toch – gat in te vullen, bij te fantaseren. Niet zo maar hapklaar, die brok. Uiteindelijk voel en merk je dat er in die chaos een stevige beredeneerde structuur zit. Het niveau ligt meteen een pak hoger dan bij de doorsnee Batman comics. Hoe hij Damian plaatst tussen de moeder en de vader, de klasse waarmee Morrison het verleden reconstrueert. Allesbehalve vrijblijvend. Buiten het openende nulnummer (oorspronkelijk tussen delen 3 en 4 verschenen), dat zeer gestileerd wordt uitgebeeld, ligt een groot deel in het verlengde van de Morrisons partner in crime Frank Quietly-stijl. Soms zelfs aanleunend bij Frank Millers Dark Knight. Ondanks de verschillende artiesten word je niet afgeleid door storende verschillen. Heeft Batman Incorporated überhaupt wel nadelen? Ja, de onopgeloste vragen. Want hoe zit dat nu met de Leviathan? Batman Incorporated, een uitdagende strip.
- Batman Incorporated 1 ****½
- Junior Suske en Wiske 10 **
- Jump 5 (herdruk) ****
- Kogaratsu 13 ***½
- laatste grens, De 1 ***
- nacht in Rome, Een Integraal ****½
- Superman Family Adventures 2 **

Fabels-achtig

Zo'n bundel met allemaal verschillende verhalen uit de Fabelwereld is memorabeler dan één groot plot. De gewone weglezertjes vergeet je al gauw, maar sommige oneshots zijn zo fantastisch dat je niet anders kan dan Bill Willingham op te hemelen. Te beginnen met het Jack of Fables-avontuur Zak met botten. We weten ondertussen dat de fabelfiguren ook niet allemaal heilig zijn, d'r lopen evenzeer allerhande opportunisten rond. Een af- of weerspiegeling van de mens dus. De slinkse wijze waarop Jack de duivel uitdaagt en er levensbelangrijk profijt uithaalt, je moet er maar opkomen. Een verhaal met een moraal (bezint eer gij begint) met een wrange epiloog tot gevolg. Vindingrijkheid troef in de voetsporen van zwartkijker Ambrose Bierce. De andere verhalen kunnen er amper aan tippen. Toch merk je dat de schrijver bijzonder geconcentreerd zijn grootse plan verder uittekent (Boy Blue en Roodkapje) om later deze aanzetten te gebruiken en er voort op te borduren. Super is het om Slapend Kasteel-tekenares Linda Medley in deze feeërieke Fables-groep opgenomen te zien worden. Wie trekt er aan het kortste eind in deze Fables Deluxe 2? Een oersterke bundel.
- Dino's 4 **½
- Fables Deluxe 2 ****½
- Fables Deluxe 3 ***½
- Jeremiah 33 SC ***
- Jeremiah 33 HC ***
- Witte Klauw 2 ***½

Romeinse nachten

Wat een volwassen atypisch stripverhaal. De lichtvoetigheid van de tekeningen en de romantische, lyrische waas die er rond hangt, het staat in schril contrast met de pijn en de pathos van het 'onschuldige slippertje'. Jim weet dat verlangen, die zucht naar sensatie weg van het vertrouwde zo accuraat weer te geven. De evocatie van de grote liefde die je blind eender waar en op eender welk moment terug omarmt omdat je zo in de ban bent van die persoon. Een ongezonde fixatie waarbij je steeds de illusie van de misgelopen leven blijft koesteren. Jim zorgt ervoor dat de cirkel rond is. Begon het eerste deel met het heden, met de tragische beslissing van Marie, gevolgd door de flashback, hierin wordt de tijdlijn aangevuld en komt er die noodzakelijke annex. Een uitsluitsel over wat dit uitstapje, deze Een nacht in Rome finaal heeft teweeg gebracht. Je kan al de protagonisten netjes analyseren. Marie die zelf veel te verwijten valt omdat ze zich indertijd niet kon binden en maar al te graag haar macht over Raphaël (nog altijd) wil doen gelden. Het gefrustreerde meisje (ondertussen vrouw) dat nu zelf onbeantwoord achterblijft in een niet zo hechte relatie. Geheimen, openbaringen, afschermen, zich blootgeven, stukmaken, lijmen, liefde, haat. Zo mooi gecombineerd in een uiterst matuur kunststukje. Een nacht in Rome laat je niet onbewogen.
- Angry Birds 2 **
- Elfquest 3 **
- kraker, de agent, de jurist en de stad, De **½
- Nacht in Rome, een 2 HC ****½
- Nacht in Rome 2 SC ****½
- Tomb Raider 2 **½

Herinneringen aan heroveringen

Je krijgt van hetzelfde laken een pak: uiterst knap realistisch tekenwerk in een nogal steriele omgeving. Oorlogje spelen met indrukwekkende olifanten en mythische wezens (griffioenen). Opgepast dat je niet overrompeld wordt. Het stuk machtswellust blijft de hoofddrijfveer tussen al deze koningen en prinsessen. Het ene kamp is nog wreedaardiger dan het andere. Niets is des menselijks. Mooi kijkboek, jammer dat Miville-Deschênes er zo lang over doet om een vervolg te breien aan deze klassieke kroniek.
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 9 **
- Harry Humus 3 **
- Heroveringen 2 ***
- Khaal - Kronieken van een intergalactische keizer 2 ***
- song Called City, A *½
- Tell me lovely little stories **

SOS Parodie

Die voorkaft alleen al doet je reikhalzend uitkijken naar de andere vondsten die al parodiërend het Jacobs-patrimonium met eerbied onderuit halen in deze S.O.S. Meteorologen (versus SOS Meteoren. Resumeer je de opzet, dan lig je in een deuk. Hoe komt Pierre Veys erop om Mortimer met een gespleten persoonlijkheid à la Hyde op te zadelen. Ja, ook Stevenson moet er aan geloven. En bij Mortimer is het eerder chronisch, niet afhankelijk van nieuw ingenomen doses. Of de hoofdrol die Olrik dit keer mag spelen als tweederangsfiguur. Daar gaat zijn hardnekkig overambitieus imago. En dan natuurlijk ook Blake die de zelfkant van de maatschappij bewandelt om informatie in te winnen over zijn verdwenen vriend. Een kapitein die thuis is buitengeschopt omdat mama hem liever kwijt is dan rijk. Die kleine, fijne elementjes (de bende uit A clockwork orange van Stanley Kubrick) entertainen verfrissend. Echter de grandeur waarmee Veys en Barral in de vorige delen uitpakten is een beetje afgevijld, minder scherp. Alsof ze een echt verhaal wilden vertellen en niet verder komen dan de optelsom van leuke momenten. Nog meer anarchie, nog meer pastiche heeft Philip en Francis nodig. Alsof nu ideeën gespaard worden voor latere delen. S.O.S. Meteorologen, minder geschater dan voorheen, al merk je bij recapitulatie dat er toch behoorlijk wat te gniffelen viel en je toch meer herinnert van die spielereien. Geniet van Barrals expressieve tekeningen.
- Atalante 6 ***½
- meiden van oom Bob, De **½
- Philip en Francis , De avonturen van 3 ***½

Een Bijbelse kat

Philippe Geluck heeft de luxe om elke kreet die hij slaat of wind die hij laat, elk woord dat hij praat, eender welke pas hij gaat op één of andere mediatieke manier vereeuwigd te zien worden. Om te beweren dat hij 'eventjes' de Bijbel volgens zijn inzicht bewerkt, is te denigrerend. Daarvoor heeft hij zich iets te fanatiek uitgesloofd en behoorlijk wat opeenvolgende cartoons gemaakt over dit specifiek religieuze onderwerp. Weldoordacht met leuke vondsten, een verhaal zelfs vertellend om de chronologie van de schepping niet te dwarsbomen én de Goddelijke essentie te vatten. Toch zie je hem liever gevarieerd cartoons maken met de Kat gewoon als kater zonder enig hemelsch inzicht. De bijbel volgens de Kat verveelt dan ook na verloop van tijd en kan je amper boeien. De pogingen van de vertaler om het even spitsvondig met woordgrapjes te vullen lukt zonder problemen. Alleen mis je een écht verhaal, zo eentje waarmee Desberg en Johan de Moor uitpakten in Kobe de Koe. Michelangelo geparodieerd op de voorkaft met 'Geluck zij met ons!' Helaas zijn wij niet met Geluck.
- Biebel - De stroken (Strip2000) 5 ***
- Kat, De - De bijbel volgens de Kat ***
- Marc Sleen in Ons Volkske 1945 **½

Voor een heel klein beetje geluk

Galandon kiest weer voor de oorlogse poëzie. Een oorlogsslachtoffer dat gehavend naar huis komt, een deel van de persoonlijkheid kwijt. OM niet enkel afhankelijk te zijn van de reacties van omstaanders (dorpsleden en familie) vervolledigt de scenarist de plot met een moordenaarsenquête. Er vallen heel wat doden, weliswaar onder het vee. Een afleidende thriller om de lezer meer te bieden dan enkel emotioneel geladen vrouwelijkheid. De zwakte van het resultaat zit hem in de draagkracht van artiest Dan. Die is te licht om er een echte hoogwaardige Vrije Vlucht van te maken. In de troosteloosheid is ruimte voor een beetje hoop. De gebroken levens die de oorlog overleefd hebben, zoeken een reden van bestaan. Voor de ene is dat traditioneel, voor de andere gewaagder, avontuurlijker rondtrekkend als ze bohémien met de verrassende plotwendingen (toch verschillende) forceert Galandon de dramatiek. De weinig voorspellende samenhang is gemakzuchtig. Dan blijft even beduusd zijn 'realisme' etaleren. Zonder overtuiging. Voor een beetje geluk, toch een 'leuk' verhaal genre Un long dimanche de fiançailles.
- Jeroen en Klaas 3 **½
- Timo 4 ***
- Voor een beetje geluk Integraal ***

Woestenij-valk

Zumstein die in zijn dankwoord onder andere Enrico Marini in de schijnwerper plaatst. Logisch, de manier van inkleuren (structureel de achtergrond weergevend zonder met zwart af te werken) is kenmerkend voor de tekenaar van De Schorpioen. Illustratief zit het snor in Saqqara, toch vooral wat machinerie en decors betreft. De personages zelf zijn iets statischer. Mooiogende prentjes en vergezichten bekoren de lezende wereldreiziger. Gek genoeg bedankt Zumstein ook zijn redactrice. Nochtans heeft die geen bijdrage geleverd in het bijsturen van de auteur. Schrijver/tekenaar Zumstein rommelt er maar op los en kan op geen enkel moment de schattenjacht spannend voor stellen. Hij moddert aan en maakt er zo'n knoeiboel van dat het avontuur je niet boeit. Opgezadeld met familieleed (ook de vrouw des huizes trekt haar stoute schoenen aan) krijg je ineens een romantisch onderonsje. De drie sterren zijn voor de tekeningen.
- Jeroen en Klaas 2 ***
- Woestijnvalk 4 HC ***
- Woestijnvalk 4 SC ***

Als de Duisternis valt

Iedereen die kickt op Yves - Legende, Prins van de Nacht - Swolfs, Iko overtreft hem. De artiest is nog minutieus, ambitieus en enthousiast. Hij haalt alles uit de kast om te imponeren. Bec geeft hem die ruimte. Niet enkel door weidse landschappen, ook door het beperken van de dialogen. Het spektakel heerst daardoor. Dat heeft als nadeel dat de plot traag vooruit gaat en zich amper ontwikkelt. Koning Ti-Harnog, bombastisch spectaculair.
- Alexander de Grote 0 ***
- Duisternis 4 ***½
- Robert Moses - De man die New York bouwde ***

Antarctica

Bartoll nestelt zich graag in een wirwar van intriges vol geopolitieke complexiteiten à la Insiders, Diamanten en MX-22. In Bedrog is hij rechtlijniger en tapt uit een romantischer dramavaatje. Je hebt enerzijds de strijd om de verovering van de Zuidpool en anderzijds de ontboezemingen tussen Knut en Maureen, een liefdesverhaal waardoor beide lezende seksen zoet gehouden worden. Helaas camoufleert dat de voortgang van de race tegen de tijd en verschuift de concrete concurrentiestrijd naar de achtergrond. Antarctica moet daardoor nog op gang komen. Het boek is trouwens als harde kaft helaas te duur voor dit doorsnee-amusement.
- Alexander de Grote 1 **
- Alexander de Grote 2 **½
- Antarctica 1 ***

Je hunkert naar deze bunker

Een mix van Meneer Johan en Welkom in Boboland van Dupuy en Berberian, maar dan anders getekend en in strookjesvorm. Reinhart heeft zich een eigen atypische stijl aangemeten, figuratief met geometrische figuurtjes. Zelfs in de abstracte wereld is de werkelijkheid ontzettend nabij. De vader van dienst kan putten uit alledaagse toestanden met vrouw en kind(eren) aan zijn zij. Het eigen ego centraal met genoeg acteursruimte voor die meelevende personen. Het is o zo herkenbaar. En of het nu meisjes zijn, twee jongens of gemengd, de koters gedragen zich allemaal eender. Druk, onhandelbaar, gezag ondermijnend, al moet gezegd dat het vaak ongewild grappige situaties oplevert. Kortom: het leven zoals het is in deze flink opgeschoten bunker waarin je alsmaar naar meer hunkert. Knap en grappig reflecterend.
- Doomsday 1 **
- Hunker Bunker 3 ****
- Rechter, De 16 **½

Niet voor wel na de oorlog

Het verlengstuk van Nieuwe tijden, het vervolg op dat Belgische oorlogsdrama. Was het eerste deel relatief kleinschalig, nu overschrijden Warnauts en Raives de internationale grenzen en tasten de naoorlogse geopolitiek af. Ondanks de pogingen om er drama in te stoppen is het huilen met de pet op. Niet vanwege de pathos, wel net door het ontbreken ervan. Wie is er immers begaan met deze personages? Jij? Flauw.
- Hotel Nevelzicht 2 **
- Jump 4 (herdruk) ***
- Nieuwe tijden 2 Na de oorlog **½

Maanzwart

Eindelijk nog eens een gewone Zwarte Maan op niveau. Het oorlogszuchtige en bombastische heeft plaats geruimd voor vrede en verzoening. Een verademing die zich ook doorzet in Anglerauds fijnere tekeningen. Propvolle scènes zijn zelfs nu ineens zeer leesbaar geworden. Die elegantie illustreert hij via de raamvertelling: de nakomelingen van Wismerhill kijken terug vanuit hun paradijselijk plekje naar het verleden. Angleraud heeft zo'n vooruitgang geboekt dat hij van Terra Secunda een kijkspektakel maakt met onder andere de art nouveau geïntroduceerd in deze demonische strip. En Froideval, die heeft eindelijk de smaak van het origineel terug te pakken. De grapjes van weleer herleven. De Kronieken zijn na 15 delen niet uitgeblust, de herbronning is geslaagd.
- Insecten 1 **½
- Kronieken van de Zwarte Maan 15 HC ***½
- Kronieken van de Zwarte Maan 15 SC ***½

Gouden zusjes

Blijft na acht delen vol variaties op hetzelfde thema nog steeds even leuk. Water en vuur, hemel en aarde, Noord- versus Zuidpool, warm en koud, die twee zusjes, elkaars tegenpolen en toch kunnen ze niet zonder elkaar. Als ze maar gelukkig is! maakt je gelukkig en vereist een gezond relativeringsvermogen.
- Golden Dogs 2 ***
- Kathy's kat 2 ***
- Sisters 8 ***½

Jorikus Cowala

Heerlijk, een volledig politiek incorrecte strip die consequent overal lak aan heeft. Roover rooft alle scabreuze grappen van de meest gore onderbroekenloltapper en schaamt zich niet voor zo veel platvloersheid. Dierenrechtenorganisaties, wees poesliever. Feministes, kijk in eigen boezem. Kinderen, gedraag jullie minder volwassen. Religieuze fanatici, hou de kerk in het midden. En cafégangers, neem d'r een goed geschuimde pint op. Café Cowala 2: soms flauw, maar vaak uitermate geniaal.
- Café Cowala 2 ***½
- Cassio 8 ***
Al maken Criva en Verhast een rare kronkel in hun afwerkend slot, met Jorikus Magnus bewijzen ze aan de artistieke top te staan van het Vlaamse striplandschap. Onbegrijpelijk dat ze internationaal nog niet zijn doorgebroken en geen onderdak vonden bij Delcourt of Soleil. Komt het door de keuze van de zeer karikaturale grafiek in een realistisch decor (de bosscène in het groene woud en de vertederende hertjes)? Niet verwonderlijk dat Muppets Waldorf en Statler met hun interventie zelfs niet eens opvallen tussen de andere karakterkoppen. Dat in schril contrast met de wellustige dames in het badhuis. Aan schoonheid in Jorikus Magnus geen gebrek. Interessant is de ontwikkeling van de wraakactie. De manipulatie van de twee Noorderlingen die de aanval op hun keizer inzetten. Knap hoe ze hun kansen vergroten door op twee paarden te gokken. Helaas bevredigt het verrassende slot niet. Veel te veel vragen blijven onbeantwoord omtrent motieven en reacties. Criva en Verhast hebben ten opzichte van het eerste deel zich wat getemperd en kiezen voor een klassiekere paginaopbouw. Het komt de strip enorm ten goede. De vergelding, bijzonder knap.
- Jorikus Magnus 2 SC ***½

Gek van voetbal

Verandering van spijs doet eten. Net op tijd voor het WK in Brazilië brengt de uitgever een Nederlandstalige versie van deze Franse strip met aangepaste tenuetjes. Oranje en de Belgische tricolore prijken op de cover, al voel je binnenin dat het soms eerder gefocust is op de Franse nationale ploeg. Gelukkig zijn FC Leerklooiers eerder neutraal van oorsprong en kan je ze toepassen op eender welk caféploegje. Zij zorgen voor de toeristische verplaatsing naar deze voetbalhoogmis. Zo goed als een album lang vertoeven zij als deelnemer aan een plaatselijk toernooi (met het gebruikelijke geklooi) en spelen ze bovendien hun rol van fervent supporter. Een beetje weg van het echte voetbal kan duidelijk geen kwaad.
- Flo gebundeld 6 ***
- Plunk 2 ***½
- Voetbalgek! 7 ***