Vijfendertig stripbesprekingen 2017 (416 tot en met 450)

Provocatieschrijver Zidrou snijdt elk mogelijk onderwerp aan om welke thematiek ook optimaal te exploiteren. Incest (Onafscheidelijk), probleemkinderen (Merci), psychische stoornis (Lydie), zwakbegaafd (Michel) en nu dus ook De adoptie waarbij het opnemen van een vreemd kind in een Westers gezin centraal staat. O, wat is het zo voorspelbaar, de oude man die gaandeweg toch smelt voor het o zo schattige Zuid-Amerikaanse meisje. De geleidelijke transformatie van de brompot die uiteindelijk de beschermheer wordt van dat iele, frêle meisje. Vertederend en heerlijk melig volgens het boekje van de geslaagde zaterdagavond-waterlandersfilm. Met als dit grote verschil: de perfectie die het haalt van de stroperigheid. En dat is niet alleen te danken aan Zidrous uitmuntende schrijfkwaliteiten (een verhaal met een staart), Arno Monins zachte tekeningen en de uitmuntend geregisseerde pagina-opbouw dragen mee doorheen deze verknochtingsreis. Hij is ook een van de weinige die een kind zoals het hoort weet weer te geven, Qinaya met dat grote hoofdje. Een bewuste keuze die Monins genialiteit illustreert. De cover, links het vreemde kind, klein in kikvorsperspectief kijkend op het uiterst groene grasveld (is zij de personificatie van de vrijheid, van de natuur?) tegenover de opa op de betonachtige plaveien, eerder westers verstedelijkt, neerbuigend, vertwijfeld vogelperspectief met daarachter de inkrimpende schaduw. Een staaltje illustratieve kunst. Het drama van een Adoptie in een notendop.
- Adoptie, De 1
- Arcadia Archief 41 Melisande 20
- Bff's 4

Dat zijn nog eens creatieve geesten, die Wilms en Raymakers. Het slakkenhuis gebruiken als helm. Een octopus als gazonsproeier. Een pladijs als frisbee. Een polsstok om op vogels te jagen. Ook giraffen hebben de elementaire beleefdheid om naar het toilet te gaan. Ook Wilms en Raymakers hebben hun variant op De zelfmoordkonijntjes. Baden met een nijlpaard, niet zo'n goed idee! Kan het nog erger voor een bijtende krokodil met een rechtopstaande stok in de muil? Toch wel! Veel zelfkastijding en pijnlijke verminkingen voeden het sadisme van de mens. Dierenvriend Boes komt vaak ongewild wreed uit de hoek (hoe skiën zonder sticks?). Klasse. Al blijkt de tweede helft van het boek nog bekoorlijker: kwijlen terwijl het koud is, niet zo'n al te goed idee. Een opgezet everzwijn, is die daar mee opgezet? Best geen haasje over spelen met een nijlpaard. Vissen zonder hengel? Het kan! Gebruik een vlieger. Hoe praktisch overleven? Boes toont het. Pinguïn, pas op voor de inktvis. Ook onder de schildpadden bestaan potloodventers. Dit deel heeft enkele supergrappige gags. Een aanrader.
- Boes Integraal 4 ****
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 21
- Geronimo Stilton 13
- Herlock Sholmes Integraal 1
- Lady Spitfire 4 HC
- Lady Spitfire 4 SC
- Lanfeust Odyssey 8 HC
- Lanfeust Odyssey 8 SC

Iets te luxueus uitgegeven Dupuis-reeks, toch moet je Arcadia erkentelijk zijn om de magische draad terug op te pakken. Gilson is van de schrijversstoel verdwenen, Clarke klaart de klus op zijn eentje en brengt twee veranderingen aan. Het tovertoernooi leest als een echt verhaal vermomd achter een aaneenschakeling van gags. Los van elkaar en toch een geheel vormend. Bovendien steekt er iets anders in het leven van Melisande de kop op: de verliefdheid. Dit keer zelfs als een verplichting, wil Melisande immers, haar krachten verloren door de opkomende puberteit, terugwinnen. Wie nu denkt dat ze hiervoor haar maagdelijkheid moet opgeven, heeft het mis. Of moet je je fantasie op het einde toch de vrije loop laten? De cover ziet er wel extreem melodramatisch uit. Het tovertoernooi, een blij weerzien.
- Melisande 20
- Mooie Navels eerste pesterijen 1
- Nick Integraal
- Pokereiland 5 HC
- Pokereiland 5 SC
- Rani 6

Zo eenvoudig en efficiënt kan een ridderavonturenstrip zijn. Onderweg en op pad, altijd het ideale instrument om je protagonist(en) heel wat te laten beleven. Een reis van A naar B bevat zonder GPS heel wat onvoorziene hindernissen. Wanneer je dan ook nog eens belaagd wordt, is het zaak uit handen van de achtervolgers te blijven. Legendre schrijft zonder franjes en dat levert geslaagd amusement op. En ook Bono lijkt zich meer en meer in zijn rol te schikken in het soms woordloze lot. De heks en Merlijn, zo heb je ze graag.
- Rode Ridder 255
- Rode Ridder 255 LX
- schat van 't stad, De
- Snoesje, De nieuwe avonturen van 1

Terug in de tijd, heerlijk. Suske en Wiske lenen zich uitstekend om historische uitstapjes te maken, nu naar het Parijs uit het begin van de 20ste eeuw (1911). Kunstvervalsing, zelfs toen hadden ze er al mee te maken. En wie is de schuldige, de doorwinterde reekslezer heeft ongetwijfeld het juiste vermoeden. Grappige interventies, voornamelijk van losbol Lambik, fleuren het mysterieuze verhaal op. Kom je finaal de waarheid te weten omtrent Mona Lisa's dubbelzinnige lach? Van Gucht speelt ermee. Met een gastoptreden van Picasso, het modernisme doet zijn intrede. Vallen jou die realistische afbeeldingen op de cover ook op? Stekkebeen Morjaeu heeft een specifieke stijl, hij drukt zijn stempel op de grafiek. Vooral tijdens het lopen levert dat ongewild komische poses op. Het Monamysterie, goed.
- Suske en Wiske 341
- Suske en Wiske 341 LX (linnen rug)
- Suske en Wiske 341 LX (semileer)

De kroniek van een aangekondigde dood. "Classics, de avonturen van Suske en Wiske zoals Willy Vandersteen ze vandaag zou uitgeven." Neen, Vandersteen mag dan heel wat kunstgrepen hebben uitgehaald om de reeks te moderniseren, de vergane glorie op deze manier in ere herstellen, onmogelijk. Afstappen van het traditionele rood? Ongehoord. Dé kans om de classics chronologisch op de markt te brengen, kan je nu ook al vergeten. Het origineel in ere herstellen? Met de doorgevoerde aanpassingen ben je geen authentiek boek meer aan het lezen. Noem je collectie dan Suske en Wiske gemoderniseerd, maar NIET Classics. De meeste dromen zijn bedrog, maar deze realiteit is dan weer boerenbedrog. Prutswerk van marketingmensen die niet verder kijken dan hun neus lang is. Hoe lang gok jij dat deze reeks meegaat? Net als de opgestarte herdrukken van een paar jaar geleden met nieuwe covers van Luc Morjaeu. Echt lang duurde het niet. Erger nog, de reeks werd nooit finaal herdrukt en dus blijven er nog steeds hiaten in het fonds. Als je je eigen markt om zeep wil helpen, goed bezig. Obelix zou zeggen: "Rare jongens, die van de Standaard". Duitse muziek zal weldra weer galmen in de stripcatacomben wanneer de boeken geadapteerd worden door Ramsjstein! Gelukkig blijft de inhoud van het boek enigszins overeind
- Suske en Wiske Classics 1
- Suske en Wiske Classics 2
- Suske en Wiske Classics 3
- Suske en Wiske Classics 4
- Suske en Wiske Classics 7
- Suske en Wiske Classics 8
- Urbanus 175
- Zij schreven geschiedenis 1 Vercingetorix HC
- Zij schreven geschiedenis 1 Vercingetorix SC

Educatieve boeken met een geschiedkundige waarde schieten hun doel een beetje voorbij wanneer een ander educatief v(l)ak ontsierd wordt door taalfouten! Leraren Nederlands vinden het alvast beschamend. Het artistieke team gebruikt de 48 pagina's om belangrijke fragmenten uit Keizer Karels leven uit te schrijven en te tekenen. Het dossier achterin bevestigt hetgeen je gelezen hebt en omgekeerd. Alomvattend zijn is onmogelijk, maar dit benadert op zijn minst de overlevering. Interessant materiaal.
- Zij schreven geschiedenis 3 Karel de Grote HC
- Zij schreven geschiedenis 3 Karel de Grote SC

Vijfenvijftig stripbesprekingen 2017 (346 tot en met 400)

Olala, wie droomt er niet van om ooit een origineel van Giraud te bezitten? En dat mag gerust uit deze Mister Blueberry komen. De artiest die geregeld elk kadertje volpropt met lijntjes, kringetjes, rookwolkjes, schaduwen (pagina 18, kaders 6 en 9) slaagt er toch in om alles leesbaar te houden. Toch zeker wanneer je de daaropvolgende plaat bewondert waar alles efficiënt gebalanceerd is. Prachtig, die rustgevende leegtes. Sherpa is duidelijk liefhebber van de bron en reproduceert geregeld de zwart-wit-versies. Je beseft pas bij het lezen dat Giraud je volledig meesleurt in de drie-eenheid (Geronimo-Earp-Blueberry) waardoor je weinig oog hebt voor de tekeningen die door gebrek aan kleur overdadig zijn als aanvulling op de tekstblokken Het grote genot komt wanneer je los vanop afstand het titanenwerk bewondert. Twintig jaar oud en compleet tijdloos. Een knotsgek verhaal (Blueberry slechts als passant) met fenomenale Giraud-tekeningen (pagina's 20-21 en 30-31).
- Attila, De complete 1
- Attila, De complete 1 LX
- Berentand 5
- Beverpatroelje, De complete 5
- Beverpatroelje, De complete 5 LX
- Blueberry LX 24 Mister
- Blueberry LX 25 Tombstone

Wondermooie kroniek met een avonturier in de hoofdrol die zijn lot vol hindernissen moet ondergaan. Tiburce Oger gebruikt het trucje van het verhaal in het verhaal, de fotograaf die de avonturen van Edmund Fisher opsnort, terwijl je meteen daarna een pioniersfamilie volgt die op een ongewone manier kennismaakt met deze eenzaat en hij gaandeweg zichzelf blootgeeft om de tikkende tijd te verdrijven. Het is daar dat Ed zelf in de laatste uren voor de finale confrontatie zijn rijkgevulde leven reconstrueert, een echt raamverhaal. Het biedt Tiburce de mogelijkheid om te freewheelen, eerst door de jeugd te herkauwen met de verschillende episodes die hem toen al tekenden (zijn ouders, halve slavernij, de onzinnige oorlog, Karen, zijn geliefde). Menig leed werd hem niet gespaard, toch kiest Tiburce niet voor het fatalisme. De wederopstanding doorbreekt de tragiek en bezorgt het boek én Ed een tweede leven. Met open geest catalogiseert de medemens niet, nuchter durft hij de eigen fouten inzien, een sterke renaissance geeft hoop die uiteindelijk toch gefnuikt wordt door nieuwe tegenslagen, getuige de prachtige twist op het einde van het verhaal. Tiburce hanteert een eigenzinnige, soms grillige en contrasterende inkleuring, het bezorgt de strip een bijzondere extra gloed. Daar waar hij voorheen overvloedig en rijkelijk overdreef (gesatureerd), is het in Buffalo Runner uitstekend gedoseerd. How the West was won met slechts ééén protagonist in de hoofdrol.
- Buffalo Runner (blauwe cover)
- Buffalo Runner (rode cover)

Wijn en Roep blijven bevestigen, elke 'nieuwe' Douwe Dabbert is toch wel een schot in de roos. Terwijl De laatste plager het vooral moet hebben van de sympathieke grapjes en de kwajongensstreken is vooral het kortverhaal Douwes kerstavontuur een subliem pareltje waarin de archetypische elementen van zo'n eindejaarsgebeurtenis handig gerecycleerd worden. Douwe die huiselijke gezelligheid geweigerd wordt wanneer hij een schuilplaats zoekt en merkt dat er bij de dieren buiten veel meer warmte te vinden is. Op de koop toe loopt hij de Kerstman tegen het lijf, samen gaan ze op pad. Natuurlijk met het obligate lesje dat gegeven wordt, wie wind zaait zal storm oogsten. Al valt dat met Douwe in de buurt nog reuze mee. Hoewel ingekleurd moet je letten op het zwartwit-spel, Piet Wijn laat de inkt rijkelijk vloeien. Mooi.
- Douwe Dabbert 12 SC
- Douwe Dabbert 12 HC
- Elsje (A4) 4
- Garfield dubbel A4 39
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 127
- Kiekeboes special, De 8

Even een toelichting: Sarina Ahmad-Nys heeft een hersenziekte en probeert er ondanks deze aandoening het beste van te maken. Zo krijgt ze de gelukzalige opdracht om deze AVI-boekjes te illustreren. Geen kind die er op let, de allerjongsten worden al in dit voorbereidende stripbad ondergedompeld in de hoop dat ze vrij snel overschakelen naar het echte leeswerk van de strips. En de uitgever probeert een commerciële fundering te leggen door de figuur er met de paplepel in te gieten. Educatief verantwoord door met leesniveaus te werken die de goedkeuring wegdragen van de nodige commissies. Je valt steil achterover, Jommeke heet immers niet meer Jommeke, net als Filiberke niet meer Filiberke heet. Pijnlijk om te merken dat dit stuk (Vlaamse) identiteit - de diminutief - opgegeven wordt om aan de normen te voldoen. Jom en Fil, zonder hoofdletters vanzelfsprekend beleven een debiel avontuur in korte, eenvoudige zinnen, het achter een onvindbare bal aanhollen dat eeuwig lijkt te duren. De pointe brengt redding. En dan kom je terug bij Sarina Ahmad-Nys die nog niet de draagkracht heeft om Jommeke op zijn best voor te stellen. Perspectief- (de dakgoot, pagina 11, vergelijk het huis links en rechts op 28-29) en anatomische fouten (Filiberke ten opzichte van Jomme, euh, sorry, fil en jom, 23). De kriebels krijg je ervan, negatieve kriebels weliswaar. Vlug dus het schitterende Kik van Gerben Valkema ter hand nemen.
- Leren lezen met Jommeke 1 jom en de bal
- Leren lezen met Jommeke 2 jom zoekt de schat
- Leren lezen met Jommeke 3 jom in het bos
- Leren lezen met Jommeke 4 jom en de hoed
- Leren lezen met Jommeke 5 Fil maakt een grap
- Leren lezen met Jommeke 6 Jom en de bal

Zeer knappe, uitnodigende kaft, geschilderd. Kan Paolo Grella dat binnenin waarmaken? Neen, want zijn techniek is voor het 'gewone' werk anders, zwartwit lijnwerk apart ingekleurd. Het is dan wel misschien niet zo illustratief, Grella toont meteen heel wat in zijn mars te hebben. Viriel, elegant en fijnzinnig, vooral de texturen in het kleurwerk geven een bijzondere dimensie (pagina 4, de lucht en het water, pagina 5, de decoratieve wanden). Slechts zelden is hij vluchtig, slordig, onvoldoende als struikelblok. Helaas weten Rudi Miel en Fabienne Rigière dit grafisch talent niet optimaal te ondersteunen. Het verhaal is te gehakkeld, mist structuur en overtuigingskracht waardoor je niet bezield raakt door de rebellerende Misson. Zijn mission, het stichten van de utopische vrijheidsstad Libertalia. Hopelijk zetten de schrijvers voor het vervolg alle zeilen bij.
- Libertalia 1

Ben jij ook bevangen door het charmeoffensief waarmee Scotto-Stoffel en Tanco de wereld van Pagnol tot leven brengen. Als dit 'slechts' een afgietsel is van diens romantisch jeugdbeeld, begrijp je maar al te goed het succes en de literaire erkenning. Zelden zo'n ongebreidelde liefde voor het kind-zijn (Jojo) zien etaleren in woord en beeld. "Men haalde me weg van mijn vaderland. Op het ritme van hoefgetrappel ging ik achterwaarts naar de toekomst. En zachte regendruppels weenden op zijn gezicht." Ja, ook in de vertaling blijven de teksten poëtisch overeind. "Elke ochtend had ik net voor mijn koffie met melk recht op een dictee van zes lijnen waarvan elke zin vol mijnen lag zoals het strand bij de landing op D-Day." Taalvirtuositeit alom, de genegenheid koesterend van terugblikkende mijmeringen. "Ik zag wel hoe hij de doodskist van de vakantie dichttimmerde". Vol leuke en grappige anekdotes ben je nu al fan van Pagnol. Na De triomf van mijn vader is dit de perfecte introductie in Pagnols autobiografie.
- Marcel Pagnol - Het kasteel van m'n moeder

Een gouden raad: lees het dossier achterin niet, enkele ontwikkelingen uit het volgende deel worden reeds uit de doeken gedaan waardoor bevooroordeling je mogelijk zal beïnvloeden en verwachtingen creëert die niet ingelost worden. Vooral wat betreft Topazes andere invulling van zijn carrière denk je ogenschijnlijk een variant van Elsschots Kaas in handen te hebben? Maar eerst dus de kennismaking met het kneusje, de fantastisch naïef en onschuldig zijnde schoolleraar die overal goed ziet en goed doet maar daar helaas in een hardvochtige wereld niet voor beloond wordt. Dit eerste deel is een schoolvoorbeeld van hoe iemand optimaal te manipuleren. Of het de schooldirecteur is, een bevallige lerarencollega of de vrijgevochten moeder van leshulpbehoevend kind, allen maken ze misbruik van meneertje onschuld. En eens hij niet meer in het kraam past, wordt hij zonder pardon aan de kant geschoven. Wat volgt lijkt een onbelangrijk zakelijk intermezzo, het zal de rest van Topazes carrière bepalen. Topaze is behoorlijk theatraal gezien de situering en de acteerprestaties, maar de bewerkers zorgen voor levendigheid, de karikaturale stijl draagt er extra toe bij. Dat komische zorgt voor die lichte toets die het sérieux onderuit haalt. Mooi. Vergelijk Hübschs interpretatie met de filmpersonages, ver wijken ze er niet van af. Alleen minder streng. Met een goede balans tussen tekst en tekeningen, is het team goed op weg om ook deze kant van Pagnol naar waarde te schatten.
- Marcel Pagnol - Topaze 1
- Marcel Pagnol - Topaze 2
- Meesters van de Gerst, De Integraal 1

Zidrou verplicht Jordi Lafebre iets te doen wat niet vanzelfsprekend is in getekende verhalen: de protagonisten door de jaren heen portretteren. Een dertiger als vijftiger, een zeventiger als twintiger, een kind als adolescent. Bovendien met familiebanden moet je ook nog eens specifieke trekjes kunnen overnemen. Voor Jordi Lafebre: missie geslaagd. Wederom een vertederend, lief, charmant en hartverwarmend spektakel met de typische vakantieperikelen, in deze fase verergerd door familieoptrekjes. Ouders samen met grootouders, wie denkt dat gezinsvolwassenen automatisch met elkaar aarden, vergeet het maar. Zidrou trekt het in het extreme met de opdringerige, bazige ka, ze krijgt zelfs een verantwoording voor haar gedrag waarbij oprechte emoties ontbolsteren. Schoonheid zit ook in de afronding, hoe bepaalde details finaal mooi samenvloeien. Wat jij meekreeg van je ouders hoop je zelf aan je kinderen meegegeven te hebben.
- Mooie zomers 3
- Moréa 7 HC
- Moréa 7 SC
- Niklos Koda 15
- Octopus (Mark Hendriks)

Jacamon heeft er zijn werk van gemaakt om het boek van Willock te verstrippen. Behoorlijk wat beschrijvende passages (vooral in het begin) zorgen voor taaie kost, verfraaid met schitterende beelden die de leeszeden verzachten. Een vanzelfsprekende reconstructie is het alvast niet, de jeugd van Tannhauser die in bloed ontaardt met daarna een verspringing in de tijd. Veel protagonisten, dus dat vereist een zekere oplettendheid. De vele nevenverhaaltjes verstrengelen en kadreren de karakters, Tannhauser voorop. Maar ook de wrede Ludovico, de mysterieuze Amparo en de verweesde Orlandu eisen al hun rol op, net als de bedwelmende Carla. Godsdienstfanatisme is van alle tijden, de Katholieke Kerk laat zich van zijn beste inquisitie-kant zien. Een portret eeuwen geleden gesitueerd, nu nog steeds brandend actueel. Jacamon trakteert met schoonheid.
- Orde, De 1 HC
- Orde, De 1 SC

Even een uitstapje naar de droomwereld van prinses Barbara, dé Barbie met haar ex Ken. Nadat ze zelf talloze personages creëerde en hen een bestemming gaf, geraakte deze in de vergetelheid, het resultaat van volwassenwording. Alleen was één protagonist in die fantasiewereld daar niet mee gediend en wil deze zich definitief manifesteren. De 'koekoek' wil uitvliegen! Het duurt een tijdje vooraleer je Neil Gaimans intenties kan inschatten, de nevenpersonages lijken in eerste instantie onbeduidend. En toch hebben ze elk een verhaal en verrijken ze deze A game of you. Daag de heer der dromen, kortweg Myrphy genaamd, niet uit, de wetten die in zijn universum gelden moet je respecteren. Tenzij je hem alsnog gunstig kan stemmen. Sandman A game of you, Gaiman put uit de collectieve verbeelding. Inkleurder Daniël Vozo zorgt voor meer uniformiteit, Shawn McManus neemt de grafische hoofdbrok voor zijn rekening.
- Sandman Deluxe 5

Toch wel een sterke aanvulling in kleur, extra stomend. Over De Schakelaar 1: het klinkt misschien mannelijk seksistisch en dus oneerbiedig, maar dit is toch wel één van de mijlpalen uit de erotische (porno)stripgeschiedenis. Juist door het fantasierijke en dualistische van de gereserveerde vrouw wiens driften ontketend worden door een klein machientje dat in haar geplant werd, laat voor beide geslachten het water in de mond lopen door het opsnuiven van deze perverte geilheid. Wanneer verleg je je grenzen? Hoe bevredig je je lusten als je ongebreideld je fantasieën mag botvieren? Manara tekent uiterst sensueel zonder echt vulgair te zijn, het hoerige zit 'm net in de ongewilde gedragingen van de karakters. Bovendien doet hij er een schep humor bovenop. Geniet volop mee, maar pas op dat je op de achtergrond geen klik hoort. Wie weet wordt jouw apparaatje op maximum gezet. Over De Schakelaar 2: eerder een visuele aanvulling dan een verrassende uitdieping van het fenomeen de schakelaar. Manara gebruikt een ander vertelritme (drie stroken in plaats van de minimum vier in het voorgaande deel) en dat compenseert zich door er extra pagina's aan te breien. Toch heb je het gevoel minder om handen te hebben. De lekkernij begint op te raken, zelfs de introductie van Honingpotje lijkt onbelangrijk of zelfs irrelevant. Even aanstootgevend als diens voorganger, perverser zelfs, naar het kinky en masochistische toe. Wat zou jij doen als je zo'n schakelaar in handen kreeg? Bij jezelf inplanten? Laat je fantasie wegdromen. Manara maakt ze reëel.
- Schakelaar, De Integraal 1
- Schakelaar, De Integraal 2

Nieuwe formule, nieuwe uitgave-vorm, nieuwe ambities. Niet meer gratis, niet meer tweemaandelijks (was al een tijdje zo), niet meer glossy en veel minder op de actualiteit inspelend en ook zonder stripbesprekingen, tenzij het neersabelen van de laatste Blake en Mortimer. Komt het doordat tussen verschijning van een strip en de publicatie van het blad er een te grote tijdsspanne ligt? Stripgids 2.0 meet zich een coffeetablebook-uitstraling aan waarmee ook The Comics Journal mee uitpakte eens het intellectueel volwassener werd in de hoop de arty farty-lezer helemaal over de stripstreep te trekken. Deze nieuweling staat dan ook vol sérieux met toepasselijk uitgeschreven volzinnen, waarin ondanks de hang naar commerciële bevrediging (de populaire strip komt wel degelijk aan bod) de alternativo's wederom hun hart kunnen ophalen. Kortom: meteen in een verdomhoekje gedrumd. In een markt waar behoorlijk wat pareltjes verschijnen – in welk genre ook – heb je na het lezen van Stripgids 2.0 niet het gevoel dat die effectief ergens te vinden zijn. Veertig bladzijden Nix, dat is niet niks. Exclusieve voorpublicaties die binnenkort toch in boekvorm verschijnen, de bewieroking van Johan de Smedt – ooit verguisd bij de uitgeverij – nu op handen gedragen als pater familias van The Wolfpack, neen, echt bevredigd ben je na 140 pagina's niet. Desalniettemin: prestigieus met veel leesvoer.
- Stripgids 2.0 1
- Suske en Wiske 339
- Suske en Wiske 339 LX (linnen)
- Suske en Wiske 339 LX (semileer)
- Suske en Wiske 340
- Suske en Wiske 340 LX (linnen)
- Suske en Wiske 340 LX (semileer)

Jordi Bernet! Besef je dat wel, Jordi Bernet die Tex Willer tekent! Een waar traktaat. En de visuele grootmeester laat zich ook nog eens van zijn beste kant zien, niet het gemakzuchtig afhaspelen van een klassiek westerntje. Terwijl Serpieri ook weliswaar zichzelf bleef maar de essentie van een goeie strip uit het oog verloor, zit Bernet in zijn hoogdagen en goochelt met sierlijkheid, variatie en expressieve creativiteit. Daterend van 1998 is dit – net als het genre – volledig tijdloos. De uitdrukkingen op ieders gelaat, de afdalende en afdwalende paarden steeds op weg, de femme fatale die fataal uit de hoek komt. En hoewel Claudio Nizzi's scenario behoorlijk klassiek en banaal is, word je voldoende verrast en voedt de pathos de plot. Eind goed al goed voor De man van Atlanta? Ontdek het zelf. Klasse.
- Tex Willer Classics 7
- vampire diaries, The 3
- Vasten 3 HC
- Vasten 3 SC

Bec in een uiterst beschrijvende stemming, hij nestelt zich diep in het uitgeverswereldje met een voor hem atypisch verhaal. Oké, een vlaag obscurantisme (de Leviathan en de geestesverschijningen) doemt op, over het algemeen schittert Vasten met een warme menselijkheid. De op- en ondergang van een boekhandelaar annex uitgever, waarbij de meningen van sterauteurs impact hebben op de verkoop. De hindernissen op de levensweg (het opkomende anarchisme, de revoltes) haalt Bec er te pas bij zonder er dieper op in te gaan, zelfs al spelen ze een belangrijke rol. Bec houdt dat aspect wel wazig, hij rondt de plot wel af, voor hem een uitzonderlijke prestatie. De melancholie brengt je in de juiste sfeer. Ook Paolo Mottura hoort niet thuis in het archetypische Bec-rijtje. Even ongewoon tekent deze artiest karikaturaal komisch met een zeemzoete inkleuring vol vermakelijke tonen. Vasten, een bijzonder drieluik. Jammer trouwens dar het echte einde gebroken wordt door de herneming van een stuk van een prent uit het verhaal. Deze specifieke scène straalt inderdaad een soort van bevrijding en verlossing uit, het doet echter afbreuk aan het slot en onttrekt je uit de realiteit.
- wereldliteratuur in strip - complete set in box
- wereldliteratuur in strip - De odyssee
- wereldliteratuur in strip - Don Quichot
- wereldliteratuur in strip - Madame Bovary
- wereldliteratuur in strip - Oliver Twist
- wereldliteratuur in strip - Reis om de wereld in 80 dagen
- wereldliteratuur in strip - Robinson Crusoë
- wereldliteratuur in strip - Schateiland

Vijftig stripbesprekingen (15)

Spannende thriller rond de vuurtoren van Alexandrië en de daarbij horende bibliotheek. Twee mannen gaan verplicht samen op pad, elk heeft een eigen beweegreden om het mysterie te ontrafelen. Wie wil trouwens de grote Archimedes uitschakelen en trekt aan de touwtjes van dit complot? "Ben je een vrij man die vecht voor zijn land of een hond die blindelings doet wat zijn meester hem vraagt? Wie wacht op jou tot je thuis komt? Of is de trouw aan de vorst jouw enige doel in het leven? En tegelijk je ketting?" Plichtsgetrouw of zelfbehoud, deze morele kwestie staat centraal voor Ptolemaeus. Over verdwenen wereldwonderen bestaan maar weinig betrouwbare geschriften, dus dat biedt enorm veel mogelijkheden om er op los te fantaseren. De fictie die Blengino bij elkaar schrijft, boeit. Bennato imponeert met de massascènes, krasserig moduleert hij de personages. De inkleuring vult sfeervol aan. De vuurtoren van Alexandrië zet je in vuur en vlam.
- 7 Wonderen, De 3 HC
- 7 Wonderen, De 3 SC
- Amoras De Complete Saga Integraal

Terwijl Frank Miller na verloop van tijd volledig ontspoorde, wist Klaus Janson met de steun van John Romita wél nog eens een mijlpaal af te leveren die even opwindend leest als Dark Knight returns. Heerlijk om te genieten van een hulpeloze en radeloze Steve Rogers die in de hel van Dimensie Z probeert te overleven. En dat met een onwaarschijnlijke partner aan diens zij: de zoon van zijn opperrivaal die Steve ondertussen geadopteerd heeft als ware het zijn eigen bloed. Prachtig de verspringingen in tijd en ruimte, een stukje van Steves schrijnende jeugd ontblotend, de harde overlevingsstrijd van migranten. Uitstekend hoe Zola weergegeven wordt, het dimensionaal dreigend wezen. Viriliteit, artisticiteit, kwaliteit.
- Captain America 002
- Captain America 003
- Captain America 004
- Celestine en de Paarden 4
- Centaurus 2 HC
- Centaurus 2 SC

Aranill en Gmor, die zijn voorbestemd om nog vele avonturen te beleven. Een matige cover (of toch het design) en de veel te grote lettering binnenin doen de strip geen eer aan. Nochtans is deze De eerste missie een heerlijk eenvoudig weglezertje dat gezwind en vlot voortzoeft. Open tekeningen, veel actie en complexloos avontuur, de buddy-strip met slechts één extra pion die de koers en het einde bepaalt. Als introductie zijn deze 128 pagina's zeker interessant, je hoopt zelfs al op een vervolg. Echt groots zijn de tekeningen niet (in de voorkafttekening zit veel meer vrijheid en dynamiek), voldoende om dit popcornverhaal te dragen.
- Dragonero 1 HC
- Dragonero 1 SC
- Dwergen 1 HC
- Dwergen 1 SC
- F.C. De Kampioenen 71 Stickerstrip
- Frontlinies 3 HC
- Frontlinies 3 SC
- Hindenburg 2 HC
- Hindenburg 2 SC
- Jan, Jans en de Kinderen 57
- Jan, Jans en de Kinderen 58
- Joodse Brigade, De 3 + verzamelbox

Een geactualiseerde Blake en Mortimer. Even oubollig als de voornoemde reeks en toch bevat Kaplan en Masson meer dynamiek, is het moderner. Thibert gooit de vertelregisters open door met de pagina-opbouw te spelen, het traditionele schuift hij aan de kant. Ritmisch met veel wisselende camerastandpunten. Het past goed samen. De perfectie zit er nog niet in, soms mist een gag de juiste timing of de ideale pointe. Niet zoals het laatste plaatje, want dan zit Thibert er helemaal op. Kunnen we Hitler redden?, erg leuk entertainend.
- Kaplan & Masson 2
- Kiekeboes, De 146
- Kiekeboes, De 146 Luxe
- Kiekeboes, De 146 Superdeluxe
- Largo Winch 19-20 LX
- Meisje van Paname, Het 1

Het ziet er Leo-achtig uit. Het voelt Leo-achtig aan. En het proeft Leo-achtig en je wil meer. Nochtans kenmerkt Memphis zich door zich te onderscheiden van alles wat Leo produceert: het geeft wél een antwoord op al de mystieke vragen. Rodolphe rondt nihilistisch, eerder zelfs vrij fatalistisch, af waarbij je je best bij de overgebleven situatie neerlegt. Zijn wij Truman Show-gewijs slechts poppen in een poppenkast? "Overlevenden die in een reservaat gedropt werden? Mooi hoe de link wordt gelegd met de algemene fundamentele politieke vrijheid die we bezitten. "Ik heb niet de indruk dat ik vrij ben, maar dat anderen voor mij beslissen." Een combinatie van Invasion of the body snatchers, Westworld, The X-Files en David Lynch. Low profile schrijver Rodolphe zorgt voor een knaller. Marchal brengt met zijn visueel volume extra levendigheid in dit theatrale stuk. No man's land, een waardige afsluiter.
- Memphis 3

Je hebt van die zeldzame parels en dit is er één van. Zidrou raakt je gevoelige snaar en bespeelt je emoties, gelukkig niet op een betuttelende, pathetische manier. Terwijl je een adolsecententerechtwijzing verwacht van een jonge opstandige dame die terechtgewezen wordt, fileert Zidrou de jeugddelinquentie met een vooruitstrevende wisselwerking. Er is nog hoop, geef de jongeren vooral inspraak, creëer betrokkenheid. En dat is niet zo onoverkomelijk. Dorpspolitiek vermenselijkt waarbij het initiatief niet gefnuikt wordt. Ruimte voor reële poëzie is er, niet enkel in geschreven vorm. Zidrou houdt zich gelukkig ver van het paternalistische, hij gunt ieder zijn waarde met de klemtoon op menselijkheid. Alleen degenen die zich niet weten te bevrijden van het strebersideaal blijven gekooid. Dank voor Merci, Zidrou. Dank voor dit boek waarvan je nooit wou dat het lezen ervan ophield. Met een lach en een traan, merci. Het lettertype van de poëzie had mooier gekund.
- Merci

Wat een geschift maar o zo fascinerend universum van Grant Morrison. Nu met een Hellboy-achtige ingeving: hoe zou de wereld er uit zien als het buitenaardse kind 'Superman' in handen van Adolf Hitler was gevallen en aan de basis zou liggen van de New Reichsmen? Een worstelende superheld aan de duistere zijde die een geloofscrisis heeft. Begint hilarisch met Hitler op de pot, een Superman-strip lezend. Eindigt defaitistisch met de val van de Glorie. Jim Lee en stoere, robuuste superhelden, dat is vanzelfsprekend grotesk.
- Multiversity 7
- Night of the Living Dead 1
- Night of the Living Dead 2
- Oktoknopie 7
- Orakel 5 HC
- Orakel 5 SC
- Prins Valiant 26
- Rhonda 2 dossiereditie
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 5
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 6
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 7
- Roodhaar, De Kronieken van 2 dossiereditie
- Slapende Woud, Het
- Smurfen, De vakantieboek De Smurfenspelen
- Stomp 2 LX
- Suske en Wiske Blauwe Reeks LUXE 7
- Suske en Wiske Het Verloren Verleden LX groot
- Suus & Sas 9
- Urbanus Omnibus 5

François Lapierre schrijft een fris en verrassend scenario, een keertje van het geëffende pad afwijkend, out of the box denkend. Een sirene in een meer, de bijzondere bewaakster, een kordate jongedame die met haat haar vijand wil uitroeien. En dat zonder dat je ook maar één ziel opgevreten ziet worden. Net wanneer de plot afgerond is, legt Lapierre de doos van Pandora voor je neus, de ongezonde menselijke nieuwsgierigheid wil die openen. Laat dus dat tweede deel maar snel komen. Patrick Boutin-Gagné is geen groots artiest. Toch maakt hij met zijn specifieke stijl, gecombineerd met dit zielenvretende verhaal, er een bijzondere belevenis van die magie oplevert. Na De wachter is je zielenhonger niet gestild.
- Zielenvreter, De 1 HC
- Zielenvreter, De 1 SC

Bijbenen (5): J.Rom, Charles Burns, Franka, Andreas, Delaby, Storm

Dé afbeelding: een uiterst gedetailleerde tekening van Andreas in heerlijk zwartwit met een indrukwekkende draak erop. Stijl: Cromwell Stone, dan weet je immens veel kijkplezier eraan te zullen beleven. Laat staan dat je daadwerkelijk achter een bureau gaat zitten om uren puzzelplezier te beleven. Wie zou dan het langst aan het werk zijn? Jij, de puzzelaar? Of Andreas, de artiest? Een ongewone uitgave van Sherpa, wél origineel.
- Andreas Dragon puzzel ****
- Andreas Dragon puzzel luxe ****
- Apostata bundel 1 **½
- Apostata bundel 2 ***
- Apostata bundel 3 ***
- Charles Burns' X 3 Suikerschedel **½

Het chroom van zowel de Cadillac-bolides als van het koetswerk van de Harley Davidsons werd opgepoetst en blinkt als nooit tevoren. Ingenieus gevonden van Henk Kuijpers om oud portfolio-materiaal te bewerken en in een nieuwe vorm te gieten om alzo een licht aanvullend programma te presenteren. Eventjes detective spelen is voor Franka de boodschap, omgetoverd in een prozaïsche vorm. Hoewel kundig verteld met allitererende volzinnen als "waarmee bij een sax de knoppende kleppen kunnen laten kantelen" (helaas te weinig) merk je dat de focus steeds gaat naar de grote tekeningen waaraan je je vergaapt. Om het de verzamelaar toch interessant te maken, voegt Kuijpers er kersverse van 2014 aan toe.
- Franka 0 Chroom SC ***
- Franka 0 Chroom HC ***
- Franka 0 Chroom Luxe ***

De tweede poging van Standaard Uitgeverij om het Vandersteen-erfgoed nieuw leven in te blazen. Dit keer met een heuse superheldenstrip volgens Amerikaanse makelij. Voor wie niets beters gewoon is scoort J.Rom behoorlijk goed. Dynamisch, zonder al te veel overvloedig gepalaver J.Roms heden en verleden trachten te vatten via de herinneringen. De vaart zit er in om de hoofdpersoon uit zijn schaduw te doen treden, je wordt meegesleurd van de ene bedreiging naar de andere hindernis. Lang hoef je niet te wachten, zelfs de wederopstanding komt reeds aan de beurt. Bewust werd gekozen voor een artiest die op de Amerikaanse comicmarkt zijn sporen heeft verdiend. Romano Molenaar doet wat hij moet doen: het idioom van de superheldenstrip overhevelen naar dit klassieke Sus & Wis-gegeven. Helaas is J.Rom echter in hetzelfde bedje ziek als waar de Amerikaanse soortgenoten eveneens aan lijden. Holle fraseringen, weinig diepgang, doorsneetekeningen en een overgesatureerde inkleuring. De auteurs doen geen moeite om de middelmatigheid te overstijgen, om er iets memorabel van te maken. Na Amoras de tweede gemiste kans.
- J.ROM - Force of Gold 1 SC ***
- J.ROM - Force of Gold 1 HC ***
- J.ROM - Force of Gold 1 LX (linnen rug) ***
- J.ROM - Force of Gold 1 LX (kunstleer ***

Een extra aanvulling van schetsen voor een relatieve meerprijs. Vooral de voorbereidende quasi afgewerkte studie van de platen 32 en 33 zijn indrukwekkend met de talrijke vlucht- en perspectieflijnen. Een schitterend voorbeeld van hoe meticuleus Delaby te werk ging en het er dus niet zo vrijblijvend wordt opgezet als dat je zou vermoeden. Het verhaal wordt er weliswaar niet beter door, maar Delaby dwingt er wel extra respect mee af. Niemand is vervangbaar? Na de dood van artiest Delaby is het ex-assistent Jérémy die de man eert door deze opdracht tot een goed einde te brengen. Jérémy doet zijn uiterste best en treedt in diens voetsporen. De verschillen vallen amper op. Goed versus kwaad volgens Dufaux' principes. De scheidingslijn is gewoontegetrouw erg dun. Ondanks de kilte van het onderwerp is dit deel van de Genaderidders een warm spektakel
- klaagzang van de Verloren Gewesten, De 8 De Genaderidders 4 SC ***½
- klaagzang van de Verloren Gewesten, De 8 De Genaderidders 4 Dossier ***½
- Marec 12 Leve Selfië **½

Ze doen het weer, je met liefde voor de gek houden. Hoewel, met een titel als Op zijn kop! kan je de auteurs moeilijk verwijten leugens te verkondigen. Menig traditioneel verzamelaar zal zich bekocht voelen, jij weet wel beter. Dit is pure onversneden stripanarchie en zo wil jij dat ook. Zwartgallig, sarcastisch, gruwelijk, liefhebbend, idioot. In dit genre weten Thitaume en Pujol je danig te verblijden. Superleuk.
- Rabbids 3 ****
- Rode Ridder, De 52 zwartwit **½
- Storm - De kronieken van Roodhaar 1 HC ***
- Storm - De kronieken van Roodhaar 1 SC ***

Bijbenen (2): Batman, Ulli Lust, Charley's oorlog, Amoras

Wederom een deel van het feuilleton dat ondertussen deels je interesse verloren heeft. Eerste storende factor: dat je hip en trendy wil zijn, betekent niet dat je het doden volgens Vandersteens kindvriendelijke erfenis nu expliciet moet tonen. Uiteenspattende hersenen (plaat 27, kader 9) hoort niet thuis in een 'volwassen' Sus & Wis voor 'kinderen'. Tweede storende factor: dat er gefoefeld wordt, tot daar aan toe. Echter om Jerusalem even expliciet overal te laten scheefpoepen met zowel Lambik als Suske, niet om de moraalridder uit te hangen, maar erg stichtend is het toch niet. Derde immer storende factor: de afgeleefde Krimson die duidelijk wél de erfenis draagt uit het Vandersteen-imperium. Enkel met pilletjes en overgesticulerend gedrag kan hij net als voorheen overleven. Daar blijven de auteurs wél trouw aan het origineel. Zou het niet zijn dat je niet gewoon bent om zo'n episodische reeks te lezen waar om zeggen veel gebeurt maar uiteindelijk niet veel verteld wordt en je dus door de plot raast zonder het gevoel te hebben ergens te geraken. En dat je deze rit nu reeds beu bent.
- 100 Bullets 16 ***
- Amoras 2047 4 ***
- Amoras 2047 4 luxe (linnen kaft) ***
- Amoras 2047 4 luxe (velours) ***

Nog eentje uit de relatief oude Batman-doos. Klaus Janson, assistent van Frank Miller voor The Dark Knight returns, wordt gekoppeld aan dat jonge broekventje Grant Morrison. De Britse schrijver zorgt voor een verrassende invalshoek. Je verwacht een Gotham doordrenkt van Goth-gedachten en veel minder de impact van Gothische kathedralen. Koppel daar het Faust-thema aan en je krijgt een ongeëvenaarde tegenstander voor Bruce Wayne. Morrison blijft origineel uit de hoek komen door poëzie te implementeren, een stukje traumatische Wayne-geschiedenis zelf aan te vullen (gedurfd, voor het eerst als verenigd gezin samen naar de bioscoop gaan) en dat terwijl je in eerste instantie gewoon een wraakengelverhaal verwacht. Batman Gothic is inquisitorisch duivels, met ook Batman die demonen moet bestrijden. Klaus Janson is robuust en hoekig, hij mist souplesse. Toch zorgt hij voor de nodige grandeur, alsof je in overstijgende kerken vertoeft. Het enige wat na herziening opgepoetst had moeten worden, is de inkleuring. Het verhaal schreeuwt om een meer sfeervolle revisie die de plot en tekeningen alle eer aandoet. Gothic, groezelig griezelen.
- Batman Gothic ***½
- Buffalo Bill **

Het verschil met De Loopgravenoorlog van Tardi zit hem in de focus op één overheldhaftig personage. Terwijl Tardi gewone mensen toont van allerlei nationale slag (Frans of Duits) en kort episodisch hun doen en laten volgen in een verbitterde geest, pakken Pat Mills en Joe Colquhoun eerder uit met het simplistisch idealisme van een jongeling, geïndoctrineerd, die mee wil werken aan een meer vreedzame wereld. Jeugdig enthousiasme geconfronteerd met de realiteit. Stelselmatig beseft de onversaagde dat hij niet enkel vecht tegen een meedogenloze teenstander, ook vindt Charley een zekere hostiliteit terug binnenin de eigenste rangen. De kracht van Charley's oorlog openbaart zich door de brieven van en naar het thuisfront. Niet enkel actie wordt gedeeld, ook het dagdagelijkse drama met annex de ongecensureerde ontboezemingen. Al blijft Charley in zijn antwoorden haast cynisch oppervlakkig, de lezer weet dat zijn omfloerste bewoordingen geen onrust willen veroorzaken. Rauw en wreed, meeslepend en pijnlijk. Charley's oorlog, een oerdocument in het genre.
- Charley's oorlog ****
- Havik, De 7 SC ***½
- Havik, De 8 SC ***½
- Kort & Triest ***½
- Kruistocht 8 SC ***
- Kruistocht 8 HC ***
- Nero, De avonturen van bundeling 1 ***
- Rode Ridder, De 35 (zw) **½
- Rode Ridder, De 44 (kl) ***
- Rode Ridder, De 44 (zw) ***
- Smurfen, De Winterboek 2014 ***
- Transmetropolitan 10 ***

Een uitnodigend, intrigerend boek, deze pseudo-autobiografische reconstructie van Ulli Lusts leven. De jeugdige, onbezonnen levensweg wordt beschreven met misschien wel ondoordachte, rebelse keuzes waarbij Ulli ongewild in heel wat valkuilen trapt en behoorlijk wat psychologische schade ondergaat. Eigen schuld, dikke bult, zou je kunnen zeggen, een keuze om zich tegen het establishment te uiten door de punker uit te hangn (of gewoon te zijn) en alle elementaire regels aan de laars te lappen (de familie helemaal wegcijferen). De prijs die Ulli betaalt is nogal hoog. Terwijl je naar een culminatiepunt leest, het moment dat effectief de laatste dag zal komen van de rest van haar leven ben je aan het einde van het boek. The coming of age heeft zich met horten en stoten gemanifesteerd. Hoe prikkelend en ongemakkelijk deze ontboezemingen ook, Ulli Lust kan de verwachtingen niet inlossen. Meer dan een beschrijving is het niet, waarbij de oncomfortabele affiniteit je voortdurend voortsleept. Vandaag is de laatste dag van je leven, geen must have.
- Vandaag is de laatste dag van de rest van je leven ***
- Vandaag is de laatste dag van de rest van je leven ***

Bijbenen (1): Dirkjan, Lectrr, Jacques Martin, Vandersteen, Franquin

Met zevenmijlslaarzen die achterstand eens proberen helemaal bij te werken. Van 18 oktober tot nu, dagelijkse een grote portie stripbesprekingen en de daaraan gekoppelde links.

De uitgave van een boek heeft natuurlijk invloed op de perceptie van de lezer. Zo is de gehanteerde lettering niet de ideale aanvulling van Yelins zachte potloodtekeningen. Of de donkere druk die ervoor zorgt dat bepaalde passages haast onleesbaar zijn, ze verdoezelen dan wel makkelijker Barbara Yelins beperkte grafiek. Hoewel ze in de close-ups overtuigend is, merk je vooral aan de decors dat de rudimentaire basis (simpele kromme lijntjes) weinig finesse en klasse aan de dag legt. Peer Meter en Yelin doen geen moeite om de ziel van Gesche Gottfried bloot te leggen, noch om haar onschuld te bewijzen of psychologische bewijsvoering aan te brengen. Je bent via een 'toevallige' passant getuige van een tijdsgeest die duidelijk niet openstond voor bepaalde (psychiatrische) inzichten. Dat maakt het boek fascinerend en 'objectief' gezwind. Het is de schrijfster die er ongewild ingezogen wordt en zichzelf als progressief feministe moet staande houden in dit conservatief vat. Waar steekt het gif in? De oermasculiene maatschappij of hetgeen ze op haar boterham krijgt? Gif, boeiend.
- bedreigde evenwicht, Het **½
- Block 109 6 HC **
- Conan - de weg der koningen 6 **½
- Daniël Van Dicht ***
- DirkJan 20 ***½
- erfenis van de duivel, De 3 HC ***
- Gif ***½
- Izuna - Legende van de Scharlaken Wolken 1 ***
- Jan, Jans en de kinderen 54 ***

Onnavolgbaar. Met klare taal en heldere beelden is Lectrr de verslaggever van één jaar op deze aardkloot. Scherp, gevoelig, recht voor de raap, soms flauw, vaak subtiel. In vergelijking met zijn 'gewone universele' cartoons (in Hara Kiwi, niet actualiteits- of politiek gebonden) wijkt de artiest her en der wel eens af van zijn rondere contouren. Niet enkel voor figuren die gekarakteriseerd moeten worden, soms gaat het er nog rauwer aan toe. Vergelijk Poetin met de soldaat, pagina's 122 en 279. Atypisch voor Lectrr met een haast pre-Nix-karakter. Lectrr gromt, het knapste jaaroverzicht.
- Lectrr 2014 ****
- Lefranc, De reizen/reportages van Ardennenoffensief ***
- Lucky Luke 35 ***
- Oog van de Dobermanns, Het 2 HC ***½

Neen, neen. Hoe mooi opgepoetst ook, de charme van de oorspronkelijke weergave (pagina 26 in vergelijking met 5) is er volledig uit. Zelfs al zaten er volgens Franquin inkleuringsfoutjes in het origineel (de groene wagen op het eerste plaatje links, nu zachtgeel met bruinrood dak), de warmte die de pagina's uitstralen (deels door het vergeelde papier) wordt uitgewist. De Super Quick is wederom een opvulverhaaltje van drie keer niks, je leest omdat Robbedoes erin voorkomt, altijd benieuwd naar diens capriolen. Of toch vooral die van Kwabbernoot. Alleen worden deze schamele 22 pagina's telkens verveelvoudigd met het originele werk in facsimile (wow) én even belangrijk, aangevuld met tal van achtergrondinformatie, al betreft het in dit geval veel giswerk omdat de auteurs zelf niet meer aan het woord kan komen. Prachtig, Delportes foto op de Boulevard Lemonnier te Brussel (27) en de weergave van garage Wismeyer in Ukkel (28). De Super Quick, een hebbeding.
- Robbedoes en Kwabbernoot Retro 9 De super Quick ***½
- Tomb Raider 3 **

Poppy en Maggy vormt een vormelijk zeer interessant experiment. Vandersteen speelt met de bladspiegel om de soms niet zo vanzelfsprekende leesrichting toch te kunnen volgen. Leutig zijn de gags, echt een avontuur is het niet. Vandersteen gebruikt de via heksentovenarij wegdromende kinderen om hun grappige belevenissen te portretteren. In plaats van duiding te geven omtrent het magazine Le Petit Monde, verzuipt Danny de Laet de lezer met details en verwijzingen die niet nodig zijn. Gelukkig spreken de illustraties en tekeningen voor zich. Die twee kleurenintermezzo's: zeer mooi.
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 16 ***½
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 17 ***½
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 18 ****
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 19 ***
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 20 ***½

Suske toch

Een heel fantasierijk verhaal met everzwijnmensen en hindedames waarin Suske, Wiske en Lambik opereren als mogelijk heldhaftige oplossers van het probleem. Ondanks de insteek mis je toch de illusievolle magie die de verwikkelingen écht kan maken. Kortom, je bent veel minder mee met de onwaarschijnlijkheid van de gebeurtenis. Het ontbreekt Het gebroken dorp aan overtuiging. Lambiks hersenen functioneren als Woody Allens breinkamer in Everything you always wanted to know about sex but were afraid to ask. Leuk om zien hoe Luc Morjaeu zich laat inspireren door de grafiek van Vandersteen bij de oude, oorspronkelijke Lambik.
- Suske en Wiske 327 ***
- Suske en Wiske 327 Luxe (linnen kaft) ***
- Suske en Wiske 327 Luxe (velours) ***

Een explosieve Blast

Het slotstuk van Mancinis levens- annex lijdensweg. Manu Larcenet doet alle moeite om in de gestoorde hersenen te kijken van deze (gebroken) man. Een geestelijke aandoening met kwalijke gevolgen, enkel behandelbaar via sterk toezicht en gedoseerde medicijnen. D'r zit inderdaad een vijs los bij menig protagonist. Aan jou om ermee of erin te participeren. Erg moeilijk voor een buitenstaander. Blast is daarom een zeer verdienstelijk project, helaas zonder groeven en sporen na te laten. Larcenet probeert extra diepgang in te bouwen via het interview met de inspecteurs helemaal achteraan. Het ritme en de vlotheid waarmee hij voorheen vertelde, wordt compleet geblokkeerd en vastgezet door droge monologen. Manu, ook in dialogen helpt visuele interactie. En nu maar hopen dat de boeddhisten zich vergissen, titanenwerk.
- Blast 4 ***
- Max Miller 2 **½
- Suske en Wiske 147 **

Zonder Smurfen

De omgekeerde wereld: een doodzieke Pirrewiet op de boot voelt zich eindelijk in zijn sas wanneer het echt stormweer is op zee (pagina's 5 en 6). Dat everzwijnen in Asterix-land niet met rust worden gelaten, tot daar aan toe. Maar ook nog eens bij Johan en Pirrewiet (13). Mooi poëtisch (pagina 16, kader 10): "Maar die nacht. Terwijl elke slappeling een slaap vol zoete hoop slaapt, sluipt een schim tersluiks door het dorp en slaat de weg naar het slot van Gulbrand in." Tel de s-en, goed vertaald. Pirrewiet weet hoe met reuzen om te gaan (29 en 30). Grappig: heer Gubbrand gaat op jacht (22) en komt pas twee dagen later terug (30). Hopelijk had hij ergens toch een plek om te slapen. Bevinden Johan en Pirrewiet zich in het aards paradijs, de hof van Eden met de oude goddelijke man en al zijn slangen (36)? Pirrewiet speelt handig in op de sensibiliteit van de man. Staat de bron symbool voor de appel? Niet Gullivers reizen, wel die van Johan en Pirrewiet en alle magische plaatsjes die ze onderweg tegenkomen. Nostalgisch eeuwigdurend.
- Johan en Pirrewiet 6 ***½
- Suske en Wiske 260 ***
- Suske en Wiske 260 Luxe ***

Boris en Kito

Wie uit nostalgisch oogpunt een vervanger zoekt voor de indertijd onnavolgbare Pol, Pel en Pingo, die vindt een geschikt alternatief met deze Kito & Boris. Magertjes zijn de zestien bladzijden, maar dat geeft beginnende lezers net voldoende ademruimte om zich niet te vergapen aan een compleet dubbeldik verhaal. Bovendien zeer schappelijk van prijs. Aimée de Jongh speelt met natuurlijke luchtigheid, het fijne leven van een konijn en de bevriende beer acterend in een open theater. Het bewijs dat gewoon ravotten nog kan zonder mechanische hulpmiddelen. Vrij en blij met tal van ongecomplexeerde vrienden (de vogeltjes) in je omgeving. De Jongh neemt het soms anatomisch niet zo nauw in deze lossere kribbels, het kleurgebruik zorgt voor de nodige sfeer, uitstekend in Herfst. In Dit ben jij kan ieder kind zich wel herkennen.
- Babyblues **
- Kito & Boris 2 ***½
- Pandala 3 ***
- Suske en Wiske pocket 38 **

Dolfje Weerwolfje aan de telefoon?

Zoals de titel het zegt: een strip doe boek. Het doen bestaat niet enkel uit lezen van geïllustreerde teksten en stripjes, je moet ook raadsels oplossen. Dat kan gaan van het kraken van een gekende code, een sudoku invullen, iets natekenen en je schrijfdegens kruisen met woorden of hopelijk lachen met de getapte mopjes. Jij doet het natuurlijk voor de strips, al zijn het slechts 25 pagina's. Het is een gevarieerd lot met bijdrages van Rob Phielix, Michiel van de Vijver, Gerard Leever en Maarten Gerritsen. Je merkt dat degene die het meest buiten de lijntjes kleurt (en daardoor niet gebonden is aan het Dolfje-thema) zich het best kan manifesteren. Dat geldt toch voor Gerritsen in De rampier. Uitstekend getekend in een moraalverhaal. De Yeti's is typisch Gleever. Hij blijft zijn Felix Flux-stijl trouw (pagina 55) met een atypische bladspiegel. De Dolfje intermezzo's moeten zich houden aan de dresscode van het origineel. Voor analfabeten dé kans om het populaire figuurtje van Paul van Loon optimaal te leren kennen. En na 68 pagina's is de maat vol.
- Dolfje Weerwolfje Strip-doe-boek 1 ***
- Robert en Bertrand - Standaard Uitgeverij 21 ***
Een kleine sympathieke uitstap in het land van Sinterklaas. "Alle volwassenen moesten zo'n stukje van jeugd in zichzelf kunnen bewaren! Ze zouden niet zo veel oorlog voeren!" Spyros is de geïnspireerde gids die met historische fragmenten het leven van de goedheiligman reconstrueert. Voor een keer niet opdringerig didactisch, wel natuurlijk menselijk. De mirakels die hij verricht worden afgezwakt en krijgen meer aardse, verklaarbare proporties. Spyros is duidelijk goed op de hoogte en weet de mythe goed te verpakken. Sint-Nikolaas van het Oosten naar het Westen, een tof geschenk voor 6 december.
- Sint-Nikolaas van het Oosten naar het Westen ***
- Sombrero Zwarte Reeks 105 Telefoonsex ***