Vijfenzeventig stripbesprekingen 2017 (661 tot en met 735)

In-druk-wek-ken-de luchtscènes, prachtige beelden vanuit die vliegende doodskisten. De overzichtssequenties (pagina's 42-43) lijken zo geplukt van Google Air View, alsof een fotograaf steeds mee op pad is om journalistiek alles op pellicule vast te leggen. Eens er trouwens gevechten losbarsten, waan je je er tussen, zo levensecht geeft Hugault het weer. Neem de beschieting op pagina 35 (kader 5) of de houding iets verder (44-5). En wat dacht je van de glinstering op het water (46-4/5). Wow. Naast het technische aspect bevredigt Hugault ook de mannelijke lustverlangens. Hoewel Angela zich zedig gedraagt, gaat ze toch als een echte pin-up te gepasten tijde uit de kleren. Yann blijft zoeken naar verhaalpistes. In dit deel komt de scenarist er behoorlijk goed uit, al maskeren de prachtige tekeningen van Hugault vaak de leemtes. Paradise birds, dolle pret.
- Acriborea 5
- All New X-Men 009
- Angel Wings 4
- Angel Wings 4 LTD ED
- Atalante 9
- Blauwbloezen, De 61
- Boes Integraal 5

Een mastodont van een strip, een 'graphic novel' in de puurste zin van het woord (elk hoofdstukje is een novelle die een stukje uit het helse leven van Charley Bourne beschrijft) nog voor de term gemeengoed werd en te pas en te onpas gebruikt werd door pseudo-intellectuelen. Het lijkt taai om de bundel van magazinebijdrages (elke episode is met de 4 bladzijden op verschijningsmaat geschreven) te doorworstelen, toch leest de trip door het hellegat als een stoomtrein: robuust en zonder hindernissen in één beweging. Die lotgevallen van Charley zijn zo pakkend geschreven, je kan het je amper voorstellen dat de jongen (17 jaar) nog maar slechts een achttal maanden in de loopgraven verblijft. Je herademt eens Charley door zijn verwondingen naar huis wordt gestuurd om dan het verhaal vanuit een Londens perspectief te beleven. Ook daar was het kommer en kwel met de Duitse luchtaanvallen. Joe Colquhouns tekeningen worden achterin terecht extra bejubeld door scenarist Pat Mills. Zijn toelichting als bonus bij het verhaal geven de artiest de eer die hem toekomt, de herinneringen aan het realiseren van dit tijdloze document plaatsen sommige anekdotes in de verantwoorde context. Niet te missen!
- Charley's oorlog 3
- Claire DeWitt 3 HC
- Claire DeWitt 3 SC
- Cosa Nostra 14
- Donjon Ochtendgloren -84
- Drakenbloed 11
- Er was eens De mens 2
- Er was eens Het leven 1
- Eugène 9
- Fake Vintage Book Covers 3
- Garfield dubbel-album 40
- Garfield dubbel-album 41
- Goblins 2
- Grote dode, De 7
- Hauteville House 12
- Hemel in strijd 1
- Hemel in strijd 2
- Hemel in strijd 3
- Hemel in strijd 4
- honden van Pripyat, De 1
- Kid Lucky, De avonturen van naar Morris 4
- Kort & Triest 5
- Kramikske Integraal 2
- Kramikske Integraal 2 LX

Het dipje van het vorige deel is rechtgezet. Shanja is nog altijd even ondernemend, laat ondanks de voorheen ingelopen vallen zich toch weer in de luren leggen en blijkt eveneens niet gespaard van grootse spionagepraktijken. Een mini Homeland waarbij één seizoen gecomprimeerd wordt in zesenveertig bladzijden. Strak gedaan van Aymond, met sterk efficiënt realistisch tekenwerk.- Lady S 13
- Legendariërs, De 8
- Legendariërs, De 9
- Merlijn De Profeet 1
- Merlijn De Profeet 2
- Merlijn De Profeet 3

Onmogelijk om die heroïsche strijd tussen twee kampen in achtenveertig pagina's helder weer te geven. Zelfs al focussen de scenaristen Falba en Fabbri zich slechts op een segment van D-Day (de bestorming van Pointe du Hoc), het blijkt niet haalbaar om die kleine verhaaltjes van alle spelers te comprimeren. Dus je ondergaat, net als het soldatenvee dat naar de slachtbank wordt geleid. Ondanks de oorlogschaos best indrukwekkend. Knappe tekeningen van Dalla Vechia.
- Operatie Overlord 4 HC
- Operatie Overlord 4 SC
- Operatie Overlord 5 HC
- Operatie Overlord 5 SC
- Orde van de Drakenridders 17
- Orde van de Drakenridders 18

De Orde van de Drakenridders gaat niet altijd over het bekampen van de drakeninvloed, die zo gevreesde veill. Toch niet rechtstreeks. Soms veroorlooft Ange zich meer menselijke uitstapjes, zoals nu. En dat doet een frisse wind waaien. Twee buitenbeentjes uit de orde worden als straf met een karavaan meegestuurd om toezicht te houden op het goede en veilige verloop. Naast het spannende element van de constante dreiging is het vooral het speurderswerk om de verraders te ontmantelen én het eigenzinnige gedrag van de twee protagonisten die Tegengif doorspekken. Andere insteek, rijkere 'queeste'. De fijnzinnigheid vertaalt zich ook in de tekeningen van Boutin-Gagné. Hoekig, met een heel dunne lijn, technisch verfijnd. Waar hij het best mee scoort zijn de vaak zeer rijkgevulde pagina's met een kwappe opbouw (43, 19 kadertjes!), actie (de stille scène op pagina 21) met als summum de doorlopende vechtscène (zo je in 5 segmenten kunnen opdelen). Qua montage en mise-en-scène een lust voor het oog.
- Orde van de Drakenridders 19
- Rechter, De 20
- Ridders van Heliopolis
- Rode Ridder 254 LX (velours)
- Rode Ridder 255 LX (velours)
- Rode Ridder 256
- Rode Ridder 256 LX (linnen rug)
- Rode Ridder 256 LX (velours)

Mooi, de toelichting over Studio Greg aan het Koning Overwinnaarsplein. Met zowel de positieve als de negatieve kanten van Gregs persoonlijkheid die aan bod komen. Eveneens goed als extraatje, de aanvulling met twee korte verhaaltjes die je anders toch nooit te zien krijgt. Dit keer dus wel een goed dossier. Over Het karveel van heb-ik-jou-daar: een reis naar Oz, met onderweg de Yellow Brick Road waarop Roze Bottel en c° allerlei gevaren moeten trotseren en ieder introspectief het beste uit zichzelf moet halen. "En eens te meer is het kwade gestraft en het goede beloond. Vrienden, blijf eenvoudig en wees dankbaar dat het lot ons zoveel moed heeft toebedeeld." Poepsimpel moor o zo inventief. Ware vriendschap. Ware opoffering. Een waar groots avontuur. Met trouwens een sterk begin dat de (nieuwe) lezer mee begeleidt naar Droomland. Over De lange reis naar het Ongerijmde: straf, de grote mensenwereld staat dit keer voor het ongerijmde! En de ongelukkige man Iedersvriend wordt de toegang tot Droomland 'ontzegd' omdat de arme stakker opgeroepen werd om zijn legerdienst te doen. En dat voor een pacifist! Hoe kunnen Roze Bottel en c° hem van dit juk verlossen? Het antimilitarisme druipt van de pagina's, Greg en Dany nemen de gelegenheid te baat het leger in het hemd te zetten. Ze spotten met de verbetenheid waarmee kolonels bevelen afvuren op minder moedwillige soldaten. Voor een keer is de fantasie in deze realiteit (wat wil je) veraf. "Wel, hierdoor komt men in de vervelende Grotemensenwereld waar men veel spreekt zonder iets te zeggen!" Gelukkig staat de dromenpoort voor de juiste personen altijd open. De lange reis naar het Ongerijmde, confronterend. En over Een vogel vloog verloren: de vogel die zijn weg kwijt is (het verloren vliegen), blijkt een ijzeren vliegtuig te zijn met échte mensen aan boord die onverhoeds en totaal onvoorzien in Droomland terecht komen. Ineens wordt de fantasiewereld geïnfecteerd door het realisme van de mens die niet beschikken over enige verbeeldingskracht. Scepticus Roze Bottel ruikt onraad, de Droomlanders daarentegen niet. Hoe kan je je tegen het gedrag van mensen die met beide voeten op de grond leven (en die dus materialistisch zijn ingesteld) wapenen? Roze Bottel probeert maar hij is niet bestand tegen de naïviteit van de Droombewoners. Akelig toch hoe de mens met regels en hebzucht alles verpest. Is deze Een Vogel Vloog Verloren de voorbode van Dany's latere Een verhaal zonder helden. Alleen is de crash hierin minder fatalistisch en storten ze niet neer in de jungle, wel in dromenland.
- Roze Bottel Integraal 1 LX
- Roze Bottel Integraal 2
- Roze Bottel Integraal 2 LX
- Sigmund 27
- Sisters 12
- Ster van de woestijn, De 4

Verwacht niet te veel logica in de wereld van Stoppeltje. Hoe hij die taartjes bereidt in de kookpot van de smiksmakkende kannibalen? Hoe hij van de ene in de andere wereld belandt? Hoe hij door eenvoudige turnoefeningen in ééntweedrie zijn overgewicht kan wegwerken? In een perspectiefloos bestaan (Bailly kiest duidelijk voor vlakke afbeeldingen in twee dimensies, let op de voorstelling van het dorp, pagina 14), moet je je plan kunnen trekken. Al is hulp onderweg altijd wel welkom. Leuke, onschuldige kinderstrip die jaarlijks verschijnt. Telkens er een nieuw deel op de markt komt is het aangesproken lezertje de reeks al ontgroeid!
- Stoppeltje 7
- Stoppeltje 8
- Superior Spider-Man, The 9
- Superior Spider-Man, The 10
- Superior Spider-Man, The 11
- Suske en Wiske Classics 9
- Suske en Wiske Classics 10
- Suske en Wiske Classics 11
- Suske en Wiske Classics 12
- Swamp Thing 9
- Te paard! 2

Schoonheid thuisbezorgd. Op de snelle afhandeling van het einde na reikt dit westernverhaal zo goed als aan de perfectie. Een gestage opbouw, met een herinnering aan de jongere jaren die de relatie met de mogelijke slechterik Birdy netjes kadert. Tex Willer op pad om de kastanjes uit het vuur te halen. Heden en verleden mooi met elkaar verweven. We leren het karakter van Birdy beter kennen. Is de lafaard een echte zielenpoot? En waarom blijft Lily in zijn buurt rondhangen? Deze Tex Willer is nog altijd doordrenkt met wreedheden. Met wraak. In een The revenant-achtige desolaatheid (wil het lukken: eveneens met een wild berengevecht op leven en dood) is de mens op zichzelf aangewezen. Of kan je toch op iemand vertrouwen. Dé troef is Giulio de Vita die zich helemaal heeft teruggevonden, weg van dat Thorgal-universum. Schitterende decors (pagina 2, het landschap en de boot), de openingsscène, wow. Dat heerlijk aangevuld met een sublieme inkleuring (de sneeuw die mee binnenstormt op pagina 36) geeft een bevrediging van alle visuele prikkels. Bestaat de western naast Undertaker? Ja, via Krachtmeting in het Noorden. Wie is de volgende artiest die zich met de Vita moet meten?
- Tex Willer (kleur) 3
- Trent Integraal 3
- Uncanny Avengers 009

Zal in tijden van zoektochten naar opvolgers van 'uitgestorven' reeksen Ralph Meyer vroegtijdig het Undertaker-veld verlaten om zijn rol als gedoodverfde opvolger voor Blueberry in te lossen? De kans is klein, want in een mum van tijd groeide deze reeks uit tot een verkoopkanon. Geen reden dus om af te wijken van het uitgekiende parcours dat Dorison uitdokterde (hij pretendeerde een verhaallijn van minstens 12 delen te voorzien). Nochtans wordt in deze vierde een hoofdstuk afgesloten. Valt het jou ook op: de wreedheid waarmee alles gepaard gaat. Het sadisme van de dokter, een psychopatische geest die nergens voor terugdeinst gecombineerd met het meedogenloze even wrede karakter van de doodgraver. Bij beiden is er wel 'een hoek af'. Neen, erg subtiel is Dorison niet. Bovendien leest de strip onnatuurlijk, een beetje kunstmatig, alsof het verhaal geen literaire kracht uitstraalt. Is dat een beperking van de schrijver die soms bombastisch uit de hoek komt zonder melodieus te klinken of komt dat door een povere vertaling. Het vloeit niet over. Deadwood mag dan rauw en robuust zijn, je zit naar groots theater te kijken annex te luisteren met hetgeen ze daar declameren. De schaduw van Hippocrates wordt dan ook voornamelijk gedragen door die fenomenale tekeningen van Meyer (met dito inkleuringen).
- Undertaker 4
- Uur U 10
- Zeven detectives
- Zeven pistoleros

Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (451 tot en met 475)

Zen met een korrel zout: kom tot rust met de nodige meditatie. Wat als de meester zelf zich zo opwindt? Hoe moet deze zich dan kalmeren! Het notitieboek geeft de auteurs de mogelijkheid verschillende genres te beoefenen: SF, film noir, superhelden, high school romantiek, oertijd. Kortom de inspirerende rol van literatuur met een zeer mooie ontknoping. Kort geding: gerechtelijke dwalingen best juridisch inkorten. Soms iets snel afhandelen levert niet het gewenste resultaat op. En Een eivol eiland toont dat de Angry Birds net als de mens toch een soort van kuddegeest kennen. Angry Birds Movie Comicsstijgt ver boven de eerste reeks uit. Leesbaarder, inhoudelijk sterk, mooi getekend en intelligent.
- 24 uren van Le Mans 1 HC
- 24 uren van Le Mans 1 SC
- Agent 327 5 HC
- Agent 327 5 SC
- Angry Birds Movie comics 3

Waar haalt Gomez het geduld en de precisie vandaan om zo accuraat, levendig, karaktervol en realistisch te tekenen? Niet enkel de verbeten en expressieve gelaatsuitdrukkingen imponeren, in de decors is hij even gedetailleerd met imposante kerkportalen en verfijnd geringde maliënkolders. En om die grandeur extra glans te geven beweegt hij voortdurend met de camera en wisselt voortdurend naar ongewone perspectieven zonder dat het artificieel lijkt. Visueel zit het meer dan snor. Delalande en Mogavino blijven babbelziek en verplichten Gomez rekening te houden met tonnen tekst. Incorporeren doet hij op zo'n vanzelfsprekende manier dat je het lief en leed van de getormenteerde Eleonora voor waar aanneemt. Begripvol weet je dat het een verstandige keuze was om het verhaal niet in drie delen te prangen. Zij verlevendigen de middeleeuwse perikelen van de Aquitaanse hertogin. Een bonuspunt voor inkleurder José Luis Rio.
- Bloedkoninginnen Eleonora De zwarte legende 4
- Doomsday 3
- F.C. de Kampioenen 95

Wow. Ineens al een hele stap vooruit. De spraak van de holbewoners is immers vrij snel verder ontwikkeld. Jammer, Bocquet laat daar een (educatieve) uitdaging bij de jonge lezers liggen. Gelukkig verliest de strip niets van haar pluimen. De vuurdoop blijft even leuk, soms zelfs hilarisch met een jongen die ineens veel sneller volwassen wordt dan gepland. Brice Cossu tekent naar beste kunnen: functioneel sterk. Twee delen gelijktijdig verschenen, je kan nu al niet wachten op het vervolg.
- FRNK 2
- Garfield Pocket (kleur) 100
- grote zeeslagen, De 2 Trafalgar

Beschuldig Roelof Wijtsma van grafisch minimalisme, diens tekeningen zijn rudimentair, alsof ze zonder schets aan het papier worden toevertrouwd. Net iets meer uitgewerkt dan een filmisch storyboard. Maar die aanpak zorgt er wel voor dat je meer dan anderhalf album krijgt voor de prijs van ééntje. Wijtsma kiest voor dynamiek en visuele vertelling zonder er al te veel woorden aan vuil te maken. Tijd dus om dit talent te ontdekken. Complexloos avontuur in deze menslievende context (gemaakt in opdracht van Christelijke Tijdschriften NV) dat effectief humane waarden promoot zonder het uit te braken. Koop daarom deze Thorgal op jongerenmaat (trouwens zonder de interstellaire poeha) zodat Wijtsma al meteen aan het volgende verhaal kan beginnen. Als de wereld gered wordt, komt dat door de idealistische jongeren!
- Ivo en de Vikingszoon 3

In het spoor van De oorlog van de Lulu's verplaatsen Dugomier en Ers zich in de geestestoestand van jongeren tijdens de oorlog. Hoe ervaren zij deze onaangenaam opgedrongen situatie, minder naïef dan je zou denken. Kan het dat hun bevattingsvermogen reeds zo ontwikkeld is (weg met de kinderlijke onschuld) dat ze op termijn het eigenzinnige initiatief nemen om zich tegen de bezetters te verzetten. Idealistisch en misschien nogal overdreven overmoedig, toch sympathiseer je met deze twee jongens en het meisje. Knap ook dat aandacht wordt besteed aan de gevolgen van hun acties, iets waar je (of ze) in eerste instantie niet aan denkt. Een goed begin.
- Kinderen in het verzet 1
- laatste grens, De 4

Bouzard mag in de voetsporen treden van Matthieu Bonhomme door zelf een eigenzinnige invulling van Lucky Luke te geven. Na Bonhommes glansprestatie is het welhaast onmogelijk om eenzelfde respect af te dwingen. Met De moordenaar van Lucky Luke leverde deze laatste zo'n hoog niveau af (zowel inhoudelijk als artistiek) dat je van goede huize moet zijn om dat enigszins te benaderen, laat staan evenaren. En aangezien Bouzard tot de Franse non-school behoort, het hanteren van een losse, simplistische, nihilistische stijl (Blutch, Trondheim en zelfs een vleugje Cromheecke) klasseer je jezelf in een totaal ander segment. Je beseft meteen een andere, minder My name is nobody-achtig geladen sfeer op het stripbord te krijgen. Nochtans met goede, originele ideeën (het verhaspelen van de clichés) blijft het boek fris. De verbroken relatie tussen zonderling Luke en zijn apathische paard voorop. Helaas is er die stijlkundige discrepantie die zorgt voor een gebrek aan waardering (waarom het grote plaatje op pagina 34?). Jolly Jumper antwoordt niet meer, zet even de visuele schroom opzij en geniet van het psychologische spel van het getormenteerde paard.
- Lucky Luke door Bouzard Jolly Jump
- Oorlog der werelden, de 1
- Oorlog der werelden, de 2
- Piet Pienter en Bert Bibber - 't Mannekesblad 27

Willem Ritstier en Roelof Wijtsma zorgen er inderdaad voor dat Roel Dijkstra's thuiskomst hartelijk en herklenbaar is. Met een familiaal gevoel schrijft Ritstier een bescheiden thriller die geloofwaardig kan zijn. Het niet betrekken van de politie zie je door de vingers, voor de rest is alles levensecht. Dat wordt vooral bewerkstelligd door het schitterende tekenwerk van Roelof Wijtsma. Karaktervol, uitdagend (niet traditioneel met brave camerastandpunten) en actievol. Noodzakelijk stelt hij een papieren voetbalmatch levensecht voor. Met Thuisfront scoren Ritstier en Wijtsma.
- Roel Dijkstra 1 HC
- Roel Dijkstra 1 SC
- Rooie Oortjes 48
- Steven Sterk Integraal 2

Uitgever Hum is iets te overmoedig door meteen na de release van Jordi Bernets Tex Willer een andere uit te brengen. De krachtdadige versie van Bernet valt niet te evenaren. Nochtans is Massimo Rotundo eveneens een klassebak. Zijn inkting is veel beheerster, eleganter, minder ruw. Iets te clean voor de donkere scènes, maar wel extra passend bij Miss Hood. De inkt vloeit rijkelijk, net als het bloed. Schrijver Pasquale Ruju is het type van de rauwe cowboystrip. Tex Willer grijpt hierin veel sneller naar de wapens, is geen doetje en laat recht waar nodig meteen geschieden. Tweehonderdzesentwintig clichépagina's, maar dan wel van de vermakelijke soort!
- Tew Willer Classics 8

Een leuke detective, Sherlock Holmes waardig. Hoe zullen Djian en Legrand Holmes bij elk nieuw avontuur op de achtergrond plaatsen, een bijfiguur die uiteindelijk toch nog spiritueel een hoofdrol speelt, merk de ontwikkeling op het einde van dit deel op. Politiek geweven met spionage, liefde en vriendschap gekoppeld aan verraad en haat. Djian en Legrand staan stevig in de schoenen en meten zich met Conan Doyle. Tekenaar Etien weet uitmuntend sfeer weer te geven, mede dankzij de passende kleuren (het nachtelijk blauw vanaf pagina 46). De groezelige decors maken het 19de eeuwse Londen echt. Alleen jammer dat hij voor de personages een eentonige lijn gebruikt en amper de inkt laat vloeien. Gelukkig voor het verhaal geen pretbederver.
- vier van Baker Street, De 2 SC
- vier van Baker Street, De 2 HC

Vijfenvijftig stripbesprekingen 2017 (346 tot en met 400)

Olala, wie droomt er niet van om ooit een origineel van Giraud te bezitten? En dat mag gerust uit deze Mister Blueberry komen. De artiest die geregeld elk kadertje volpropt met lijntjes, kringetjes, rookwolkjes, schaduwen (pagina 18, kaders 6 en 9) slaagt er toch in om alles leesbaar te houden. Toch zeker wanneer je de daaropvolgende plaat bewondert waar alles efficiënt gebalanceerd is. Prachtig, die rustgevende leegtes. Sherpa is duidelijk liefhebber van de bron en reproduceert geregeld de zwart-wit-versies. Je beseft pas bij het lezen dat Giraud je volledig meesleurt in de drie-eenheid (Geronimo-Earp-Blueberry) waardoor je weinig oog hebt voor de tekeningen die door gebrek aan kleur overdadig zijn als aanvulling op de tekstblokken Het grote genot komt wanneer je los vanop afstand het titanenwerk bewondert. Twintig jaar oud en compleet tijdloos. Een knotsgek verhaal (Blueberry slechts als passant) met fenomenale Giraud-tekeningen (pagina's 20-21 en 30-31).
- Attila, De complete 1
- Attila, De complete 1 LX
- Berentand 5
- Beverpatroelje, De complete 5
- Beverpatroelje, De complete 5 LX
- Blueberry LX 24 Mister
- Blueberry LX 25 Tombstone

Wondermooie kroniek met een avonturier in de hoofdrol die zijn lot vol hindernissen moet ondergaan. Tiburce Oger gebruikt het trucje van het verhaal in het verhaal, de fotograaf die de avonturen van Edmund Fisher opsnort, terwijl je meteen daarna een pioniersfamilie volgt die op een ongewone manier kennismaakt met deze eenzaat en hij gaandeweg zichzelf blootgeeft om de tikkende tijd te verdrijven. Het is daar dat Ed zelf in de laatste uren voor de finale confrontatie zijn rijkgevulde leven reconstrueert, een echt raamverhaal. Het biedt Tiburce de mogelijkheid om te freewheelen, eerst door de jeugd te herkauwen met de verschillende episodes die hem toen al tekenden (zijn ouders, halve slavernij, de onzinnige oorlog, Karen, zijn geliefde). Menig leed werd hem niet gespaard, toch kiest Tiburce niet voor het fatalisme. De wederopstanding doorbreekt de tragiek en bezorgt het boek én Ed een tweede leven. Met open geest catalogiseert de medemens niet, nuchter durft hij de eigen fouten inzien, een sterke renaissance geeft hoop die uiteindelijk toch gefnuikt wordt door nieuwe tegenslagen, getuige de prachtige twist op het einde van het verhaal. Tiburce hanteert een eigenzinnige, soms grillige en contrasterende inkleuring, het bezorgt de strip een bijzondere extra gloed. Daar waar hij voorheen overvloedig en rijkelijk overdreef (gesatureerd), is het in Buffalo Runner uitstekend gedoseerd. How the West was won met slechts ééén protagonist in de hoofdrol.
- Buffalo Runner (blauwe cover)
- Buffalo Runner (rode cover)

Wijn en Roep blijven bevestigen, elke 'nieuwe' Douwe Dabbert is toch wel een schot in de roos. Terwijl De laatste plager het vooral moet hebben van de sympathieke grapjes en de kwajongensstreken is vooral het kortverhaal Douwes kerstavontuur een subliem pareltje waarin de archetypische elementen van zo'n eindejaarsgebeurtenis handig gerecycleerd worden. Douwe die huiselijke gezelligheid geweigerd wordt wanneer hij een schuilplaats zoekt en merkt dat er bij de dieren buiten veel meer warmte te vinden is. Op de koop toe loopt hij de Kerstman tegen het lijf, samen gaan ze op pad. Natuurlijk met het obligate lesje dat gegeven wordt, wie wind zaait zal storm oogsten. Al valt dat met Douwe in de buurt nog reuze mee. Hoewel ingekleurd moet je letten op het zwartwit-spel, Piet Wijn laat de inkt rijkelijk vloeien. Mooi.
- Douwe Dabbert 12 SC
- Douwe Dabbert 12 HC
- Elsje (A4) 4
- Garfield dubbel A4 39
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 127
- Kiekeboes special, De 8

Even een toelichting: Sarina Ahmad-Nys heeft een hersenziekte en probeert er ondanks deze aandoening het beste van te maken. Zo krijgt ze de gelukzalige opdracht om deze AVI-boekjes te illustreren. Geen kind die er op let, de allerjongsten worden al in dit voorbereidende stripbad ondergedompeld in de hoop dat ze vrij snel overschakelen naar het echte leeswerk van de strips. En de uitgever probeert een commerciële fundering te leggen door de figuur er met de paplepel in te gieten. Educatief verantwoord door met leesniveaus te werken die de goedkeuring wegdragen van de nodige commissies. Je valt steil achterover, Jommeke heet immers niet meer Jommeke, net als Filiberke niet meer Filiberke heet. Pijnlijk om te merken dat dit stuk (Vlaamse) identiteit - de diminutief - opgegeven wordt om aan de normen te voldoen. Jom en Fil, zonder hoofdletters vanzelfsprekend beleven een debiel avontuur in korte, eenvoudige zinnen, het achter een onvindbare bal aanhollen dat eeuwig lijkt te duren. De pointe brengt redding. En dan kom je terug bij Sarina Ahmad-Nys die nog niet de draagkracht heeft om Jommeke op zijn best voor te stellen. Perspectief- (de dakgoot, pagina 11, vergelijk het huis links en rechts op 28-29) en anatomische fouten (Filiberke ten opzichte van Jomme, euh, sorry, fil en jom, 23). De kriebels krijg je ervan, negatieve kriebels weliswaar. Vlug dus het schitterende Kik van Gerben Valkema ter hand nemen.
- Leren lezen met Jommeke 1 jom en de bal
- Leren lezen met Jommeke 2 jom zoekt de schat
- Leren lezen met Jommeke 3 jom in het bos
- Leren lezen met Jommeke 4 jom en de hoed
- Leren lezen met Jommeke 5 Fil maakt een grap
- Leren lezen met Jommeke 6 Jom en de bal

Zeer knappe, uitnodigende kaft, geschilderd. Kan Paolo Grella dat binnenin waarmaken? Neen, want zijn techniek is voor het 'gewone' werk anders, zwartwit lijnwerk apart ingekleurd. Het is dan wel misschien niet zo illustratief, Grella toont meteen heel wat in zijn mars te hebben. Viriel, elegant en fijnzinnig, vooral de texturen in het kleurwerk geven een bijzondere dimensie (pagina 4, de lucht en het water, pagina 5, de decoratieve wanden). Slechts zelden is hij vluchtig, slordig, onvoldoende als struikelblok. Helaas weten Rudi Miel en Fabienne Rigière dit grafisch talent niet optimaal te ondersteunen. Het verhaal is te gehakkeld, mist structuur en overtuigingskracht waardoor je niet bezield raakt door de rebellerende Misson. Zijn mission, het stichten van de utopische vrijheidsstad Libertalia. Hopelijk zetten de schrijvers voor het vervolg alle zeilen bij.
- Libertalia 1

Ben jij ook bevangen door het charmeoffensief waarmee Scotto-Stoffel en Tanco de wereld van Pagnol tot leven brengen. Als dit 'slechts' een afgietsel is van diens romantisch jeugdbeeld, begrijp je maar al te goed het succes en de literaire erkenning. Zelden zo'n ongebreidelde liefde voor het kind-zijn (Jojo) zien etaleren in woord en beeld. "Men haalde me weg van mijn vaderland. Op het ritme van hoefgetrappel ging ik achterwaarts naar de toekomst. En zachte regendruppels weenden op zijn gezicht." Ja, ook in de vertaling blijven de teksten poëtisch overeind. "Elke ochtend had ik net voor mijn koffie met melk recht op een dictee van zes lijnen waarvan elke zin vol mijnen lag zoals het strand bij de landing op D-Day." Taalvirtuositeit alom, de genegenheid koesterend van terugblikkende mijmeringen. "Ik zag wel hoe hij de doodskist van de vakantie dichttimmerde". Vol leuke en grappige anekdotes ben je nu al fan van Pagnol. Na De triomf van mijn vader is dit de perfecte introductie in Pagnols autobiografie.
- Marcel Pagnol - Het kasteel van m'n moeder

Een gouden raad: lees het dossier achterin niet, enkele ontwikkelingen uit het volgende deel worden reeds uit de doeken gedaan waardoor bevooroordeling je mogelijk zal beïnvloeden en verwachtingen creëert die niet ingelost worden. Vooral wat betreft Topazes andere invulling van zijn carrière denk je ogenschijnlijk een variant van Elsschots Kaas in handen te hebben? Maar eerst dus de kennismaking met het kneusje, de fantastisch naïef en onschuldig zijnde schoolleraar die overal goed ziet en goed doet maar daar helaas in een hardvochtige wereld niet voor beloond wordt. Dit eerste deel is een schoolvoorbeeld van hoe iemand optimaal te manipuleren. Of het de schooldirecteur is, een bevallige lerarencollega of de vrijgevochten moeder van leshulpbehoevend kind, allen maken ze misbruik van meneertje onschuld. En eens hij niet meer in het kraam past, wordt hij zonder pardon aan de kant geschoven. Wat volgt lijkt een onbelangrijk zakelijk intermezzo, het zal de rest van Topazes carrière bepalen. Topaze is behoorlijk theatraal gezien de situering en de acteerprestaties, maar de bewerkers zorgen voor levendigheid, de karikaturale stijl draagt er extra toe bij. Dat komische zorgt voor die lichte toets die het sérieux onderuit haalt. Mooi. Vergelijk Hübschs interpretatie met de filmpersonages, ver wijken ze er niet van af. Alleen minder streng. Met een goede balans tussen tekst en tekeningen, is het team goed op weg om ook deze kant van Pagnol naar waarde te schatten.
- Marcel Pagnol - Topaze 1
- Marcel Pagnol - Topaze 2
- Meesters van de Gerst, De Integraal 1

Zidrou verplicht Jordi Lafebre iets te doen wat niet vanzelfsprekend is in getekende verhalen: de protagonisten door de jaren heen portretteren. Een dertiger als vijftiger, een zeventiger als twintiger, een kind als adolescent. Bovendien met familiebanden moet je ook nog eens specifieke trekjes kunnen overnemen. Voor Jordi Lafebre: missie geslaagd. Wederom een vertederend, lief, charmant en hartverwarmend spektakel met de typische vakantieperikelen, in deze fase verergerd door familieoptrekjes. Ouders samen met grootouders, wie denkt dat gezinsvolwassenen automatisch met elkaar aarden, vergeet het maar. Zidrou trekt het in het extreme met de opdringerige, bazige ka, ze krijgt zelfs een verantwoording voor haar gedrag waarbij oprechte emoties ontbolsteren. Schoonheid zit ook in de afronding, hoe bepaalde details finaal mooi samenvloeien. Wat jij meekreeg van je ouders hoop je zelf aan je kinderen meegegeven te hebben.
- Mooie zomers 3
- Moréa 7 HC
- Moréa 7 SC
- Niklos Koda 15
- Octopus (Mark Hendriks)

Jacamon heeft er zijn werk van gemaakt om het boek van Willock te verstrippen. Behoorlijk wat beschrijvende passages (vooral in het begin) zorgen voor taaie kost, verfraaid met schitterende beelden die de leeszeden verzachten. Een vanzelfsprekende reconstructie is het alvast niet, de jeugd van Tannhauser die in bloed ontaardt met daarna een verspringing in de tijd. Veel protagonisten, dus dat vereist een zekere oplettendheid. De vele nevenverhaaltjes verstrengelen en kadreren de karakters, Tannhauser voorop. Maar ook de wrede Ludovico, de mysterieuze Amparo en de verweesde Orlandu eisen al hun rol op, net als de bedwelmende Carla. Godsdienstfanatisme is van alle tijden, de Katholieke Kerk laat zich van zijn beste inquisitie-kant zien. Een portret eeuwen geleden gesitueerd, nu nog steeds brandend actueel. Jacamon trakteert met schoonheid.
- Orde, De 1 HC
- Orde, De 1 SC

Even een uitstapje naar de droomwereld van prinses Barbara, dé Barbie met haar ex Ken. Nadat ze zelf talloze personages creëerde en hen een bestemming gaf, geraakte deze in de vergetelheid, het resultaat van volwassenwording. Alleen was één protagonist in die fantasiewereld daar niet mee gediend en wil deze zich definitief manifesteren. De 'koekoek' wil uitvliegen! Het duurt een tijdje vooraleer je Neil Gaimans intenties kan inschatten, de nevenpersonages lijken in eerste instantie onbeduidend. En toch hebben ze elk een verhaal en verrijken ze deze A game of you. Daag de heer der dromen, kortweg Myrphy genaamd, niet uit, de wetten die in zijn universum gelden moet je respecteren. Tenzij je hem alsnog gunstig kan stemmen. Sandman A game of you, Gaiman put uit de collectieve verbeelding. Inkleurder Daniël Vozo zorgt voor meer uniformiteit, Shawn McManus neemt de grafische hoofdbrok voor zijn rekening.
- Sandman Deluxe 5

Toch wel een sterke aanvulling in kleur, extra stomend. Over De Schakelaar 1: het klinkt misschien mannelijk seksistisch en dus oneerbiedig, maar dit is toch wel één van de mijlpalen uit de erotische (porno)stripgeschiedenis. Juist door het fantasierijke en dualistische van de gereserveerde vrouw wiens driften ontketend worden door een klein machientje dat in haar geplant werd, laat voor beide geslachten het water in de mond lopen door het opsnuiven van deze perverte geilheid. Wanneer verleg je je grenzen? Hoe bevredig je je lusten als je ongebreideld je fantasieën mag botvieren? Manara tekent uiterst sensueel zonder echt vulgair te zijn, het hoerige zit 'm net in de ongewilde gedragingen van de karakters. Bovendien doet hij er een schep humor bovenop. Geniet volop mee, maar pas op dat je op de achtergrond geen klik hoort. Wie weet wordt jouw apparaatje op maximum gezet. Over De Schakelaar 2: eerder een visuele aanvulling dan een verrassende uitdieping van het fenomeen de schakelaar. Manara gebruikt een ander vertelritme (drie stroken in plaats van de minimum vier in het voorgaande deel) en dat compenseert zich door er extra pagina's aan te breien. Toch heb je het gevoel minder om handen te hebben. De lekkernij begint op te raken, zelfs de introductie van Honingpotje lijkt onbelangrijk of zelfs irrelevant. Even aanstootgevend als diens voorganger, perverser zelfs, naar het kinky en masochistische toe. Wat zou jij doen als je zo'n schakelaar in handen kreeg? Bij jezelf inplanten? Laat je fantasie wegdromen. Manara maakt ze reëel.
- Schakelaar, De Integraal 1
- Schakelaar, De Integraal 2

Nieuwe formule, nieuwe uitgave-vorm, nieuwe ambities. Niet meer gratis, niet meer tweemaandelijks (was al een tijdje zo), niet meer glossy en veel minder op de actualiteit inspelend en ook zonder stripbesprekingen, tenzij het neersabelen van de laatste Blake en Mortimer. Komt het doordat tussen verschijning van een strip en de publicatie van het blad er een te grote tijdsspanne ligt? Stripgids 2.0 meet zich een coffeetablebook-uitstraling aan waarmee ook The Comics Journal mee uitpakte eens het intellectueel volwassener werd in de hoop de arty farty-lezer helemaal over de stripstreep te trekken. Deze nieuweling staat dan ook vol sérieux met toepasselijk uitgeschreven volzinnen, waarin ondanks de hang naar commerciële bevrediging (de populaire strip komt wel degelijk aan bod) de alternativo's wederom hun hart kunnen ophalen. Kortom: meteen in een verdomhoekje gedrumd. In een markt waar behoorlijk wat pareltjes verschijnen – in welk genre ook – heb je na het lezen van Stripgids 2.0 niet het gevoel dat die effectief ergens te vinden zijn. Veertig bladzijden Nix, dat is niet niks. Exclusieve voorpublicaties die binnenkort toch in boekvorm verschijnen, de bewieroking van Johan de Smedt – ooit verguisd bij de uitgeverij – nu op handen gedragen als pater familias van The Wolfpack, neen, echt bevredigd ben je na 140 pagina's niet. Desalniettemin: prestigieus met veel leesvoer.
- Stripgids 2.0 1
- Suske en Wiske 339
- Suske en Wiske 339 LX (linnen)
- Suske en Wiske 339 LX (semileer)
- Suske en Wiske 340
- Suske en Wiske 340 LX (linnen)
- Suske en Wiske 340 LX (semileer)

Jordi Bernet! Besef je dat wel, Jordi Bernet die Tex Willer tekent! Een waar traktaat. En de visuele grootmeester laat zich ook nog eens van zijn beste kant zien, niet het gemakzuchtig afhaspelen van een klassiek westerntje. Terwijl Serpieri ook weliswaar zichzelf bleef maar de essentie van een goeie strip uit het oog verloor, zit Bernet in zijn hoogdagen en goochelt met sierlijkheid, variatie en expressieve creativiteit. Daterend van 1998 is dit – net als het genre – volledig tijdloos. De uitdrukkingen op ieders gelaat, de afdalende en afdwalende paarden steeds op weg, de femme fatale die fataal uit de hoek komt. En hoewel Claudio Nizzi's scenario behoorlijk klassiek en banaal is, word je voldoende verrast en voedt de pathos de plot. Eind goed al goed voor De man van Atlanta? Ontdek het zelf. Klasse.
- Tex Willer Classics 7
- vampire diaries, The 3
- Vasten 3 HC
- Vasten 3 SC

Bec in een uiterst beschrijvende stemming, hij nestelt zich diep in het uitgeverswereldje met een voor hem atypisch verhaal. Oké, een vlaag obscurantisme (de Leviathan en de geestesverschijningen) doemt op, over het algemeen schittert Vasten met een warme menselijkheid. De op- en ondergang van een boekhandelaar annex uitgever, waarbij de meningen van sterauteurs impact hebben op de verkoop. De hindernissen op de levensweg (het opkomende anarchisme, de revoltes) haalt Bec er te pas bij zonder er dieper op in te gaan, zelfs al spelen ze een belangrijke rol. Bec houdt dat aspect wel wazig, hij rondt de plot wel af, voor hem een uitzonderlijke prestatie. De melancholie brengt je in de juiste sfeer. Ook Paolo Mottura hoort niet thuis in het archetypische Bec-rijtje. Even ongewoon tekent deze artiest karikaturaal komisch met een zeemzoete inkleuring vol vermakelijke tonen. Vasten, een bijzonder drieluik. Jammer trouwens dar het echte einde gebroken wordt door de herneming van een stuk van een prent uit het verhaal. Deze specifieke scène straalt inderdaad een soort van bevrijding en verlossing uit, het doet echter afbreuk aan het slot en onttrekt je uit de realiteit.
- wereldliteratuur in strip - complete set in box
- wereldliteratuur in strip - De odyssee
- wereldliteratuur in strip - Don Quichot
- wereldliteratuur in strip - Madame Bovary
- wereldliteratuur in strip - Oliver Twist
- wereldliteratuur in strip - Reis om de wereld in 80 dagen
- wereldliteratuur in strip - Robinson Crusoë
- wereldliteratuur in strip - Schateiland

Vijftig stripbesprekingen (20)

Nederland heeft maar weinig goeie realistische tekenaars, Peter Nuyten is daar één van. Wat een supertalent die Giraud als studieobject gebruikte en toch tracht met Apache Junction zijn idool te benaderen. Helaas leest Nuyten ter voorbereiding veel te veel historische boeken die hij absoluut in het te krappe albumformaat wil proppen. Met de continue verwijzingen naar en uitleg over de indianengebruiken remt hij het avontuur grandioos af. Waar Giraud in de Mister Blueberry-cyclus er naadloos in slaagde om het grote verhaal met zijsprongen te verrijken, heeft Nuyten alle moeite om je aandecht gefocust te houden. Een overdaad die schaadt. Een redacteur of co-scenarist hadden Schaduwen in de wind moeten vereenvoudigen of gewoon zorgen dat de beelden meer voor zich zouden spreken. Schaduwen in de wind, grafisch sterk, inhoudelijk sputterend.
- Agent 327 The Making Of 04 HC
- Agent 327 The Making Of 04 Luxe
- Alex Senator 5
- Alleen 10
- Apache Junction 2 SC
- Apache Junction 2 HC
- Batman and Robin 3
- Beestjes 7
- Berentand Integraal 1
- Biep en Zwiep 4
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24 LX
- Bouncer integrale

Je ook altijd afgevraagd waarom dit dodelijke Cutting Edge-spel gespeeld moest worden? Want na drie delen bleef je in het ongewisse. Francesco Dimitri spreekt klare taal en geeft duidelijke antwoorden. Het monsterlijke wordt helemaal uitgeklaard en krijgt wel een heel episch karakter, duidelijk niet aan tijd gebonden. Verrassend op zijn minst. Niet zo verrassend is het spectaculaire tekenwerk van Mario Alberti. Hij blijft weergaloze, grandioze paginacomposities fabriceren, inkt viriel elk blanco blad vol (te overvol). Cutting Edge, stripkunst van een hoog niveau.
- Cutting Edge 3 HC
- Cutting Edge 4 HC
- Cutting Edge 3 SC
- Cutting Edge 4 SC
- Duivel der Zeven Zeeën, De Integraal
- Hauteville House 11
- Flodder 1

Een fatalistische biografie met twee gezichten. In eerste instantie bewandelt Irmina het pad van de hoop. Vol durf trotseert ze als Duitse buitenstaander de Britse maatschappij. Overrompeld door haar ontmoeting met een zwarte docent geraakt ze in vervoering. Volgens de traditie van de gemiste kans worden de ware liefdesemoties nooit getoond. Dus niet enkel Britse gereserveerdheid. Terug in het thuisland keert de situatie helemaal om en wordt Irmina onderdeel van een fascistisch apparaat. Wat dan volgt is de beschrijving van de overleving van een vrouw in een vijandige omgeving, haar lot ondergaand. Zich ongemakkelijk voelend bij de gebeurtenissen (ten opzichte van de Joden), haar vrijgevochten principes volledig de kop in gedrukt door het gewicht van een geïndoctrineerde samenleving. Barbara Yelin blijft oppervlakkig en graaft niet in de ziel van Irmina. Je krijgt immers nooit haar dagboekschrijfsels te zien, al vermoed je heel wat verzuchtingen met de gemiste kansen. Hoe romantisch ook, Irmina blijft Brits afstandelijk, waarbij gevoelens amper worden vrijgegeven. Yelin kiest niet voor een happy end met menselijk geluk, ze ensceneert de repressie van een gehersenspoeld volk. Of dat grootse stripinkt oplevert, neen. Waarschijnlijk omdat Irmina geen helden bevat, geen winnaars. Een verloren leven, dat is wat rest. Gezien de grootte van het project verliest Yelin een deel van haar artistieke interesse. De finesses van in het begin (de elegantie, het mooie profiel met Irmina's gezicht, pagina 17) wordt deels ook door het omslaan van de situatie grauwer en schetsmatiger. Yelin probeert niet om er een kunstwerk van te maken, ze vertelt naar beste kunnen. Je hoort het haar al hardop zeggen in de ooit te verschijnen filmbewerking: "I once had a farm in Africa",het lot van Karen Blixen achterna.
- Irmina
- Keizer die zijn land ontvluchtte, De
- Killer, De Integraal (groot formaat) 1
- Lady Mechanika 1 beurseditie
- Lady Mechanika 2 beurseditie
- Lady Mechanika 3 beurseditie
- Lady S.
- Lady Spitfire 3 HC
- Lady Spitfire 3 SC

Wie is Kristof Berte die zo maar uit het niets zich manifesteert tussen de grote jeugdstripmakers? Qua inventiviteit en uitwerking behaalt de artiest (met de hulp van een co-scenarist) een uiterst hoog niveau. Zelfs al leunt het verhaal dicht aan bij het universum van Monsters en c°, lijken de soldaten op Game Over-blorks, Lise op monstereiland is zo geloofwaardig, creatief en leuk. Alles past perfect met een geknipte balans tussen sérieux en lichtvoetigheid. Misschien is de afhaspeling en afronding op het einde iets te abrupt, het derft de dolle pret niet. Als kind weet je wat te doen na het lezen van Lise op monstereiland: snel wegdromen van nieuwe avonturen.
- Lise op monstereiland 1
- Miauw! 3
- Mikel
- Mooie Momenten Luxe

Een mooie geste van de uitgever om dit album met meer prestige uit te brengen, een hommage aan één van hun pijlers. Terwijl Marc Sleen de eeuwige stripjachtvelden opzoekt, spreken intimi, vrienden, kennissen, bewonderaars hun respect uit voor Sleen. Deze getuigenis is er niet in opgenomen, in extremis: "Peetvader van Het B-Gevaar Marc Sleen is niet meer. Ondanks de 93 lentes was hij toch in de herfst van zijn leven beland en viel maandag het laatste vitale blaadje van de noeste knotwilg. Hij was een graag geziene gast in Het B-Gevaar, kwam soms met trots piepen wanneer hij om de hoek een hapje ging eten en controleerde dan altijd of Nero wel representatief aanwezig was in de winkel die zijn naam droeg. Wat herinner ik me nog goed de manier waarop hij sceptisch en kritisch de ideeën neersabelde waarmee ik Nero telkens in de kijker wilde zetten. Hoe creatief en inventief ook, als er een bevriende collega niet aan een tentoonstelling meewerkte, schoot hij de intentie op voorhand reeds af. Totdat Sleen het resultaat zag en weer glunderde op de zoveelste geslaagde receptie wanneer hij kon doen waar hij het best in was: alle aandacht opeisen. Ja, zijn ego was groot. Maar wat wil je, een man die zo'n verdienstelijk en schitterend oeuvre bijeen getekend heeft en dat dan stilletjes ziet wegkwijnen omdat je uitgever jouw nalatenschap niet naar behoren beheert? Logisch die frustratie. Een frustratie die Het B-Gevaar altijd zal bekampen. Want Het B-Gevaar, de ultieme verjongings- en verouderingsmachine en symbool voor het stripverhaal, zal Nero's naam, Sleens alter ego, blijven promoten. Wij zorgen dat het langer gaat duren en niet zo rap gedaan zal zijn! Desnoods fungeren we als schildknaap voor Ridder Sleen."
- Nero In memoriam-editie Zilveren tranen
- Night of the Living Dead 1 beurseditie
- Night of the Living Dead 2 beurseditie

Onbekend is onbemind. Een boek dat uit het niets opduikt en tussen de massa even snel weer verdween. Dat hier meteen verandering in moge komen. Nimona is één van de fijnste, leukste en meest frisse jeugdstrip voor jong en oud die in 2016 verscheen. Het ontwapenende meisje dat het hart van zowel de 'slechterik' als de lezer inpalmt, Noelle Stevenson speelt het karakter van de zelfstandige meid goed uit. Eerst brutaal ondernemend, risicovol en onstuimig, met Zwarthart die er een hele kluif aan heeft om haar in het gareel te houden. En terwijl je denkt te sympathiseren met de duistere zijde (Nimona heeft toch morbide kantjes), ontwart Stevenson het mysterieuze bolletje achtergrondgeschiedeniswol van alle partijen. Zoals het een modern sprookje betaamt, niets is wat het lijkt. Met een vleug moraal verdient het verhaal de nodige praal. Staat de Jadewortel immers niet symbolisch voor kernenergie? Terwijl wetenschappers er de nodige krachten proberen aan te onttrekken, wordt de bevolking in het ongewisse gelaten over de nadelen ervan. Noelle Stevenson meet zich geen alledaagse stripstijl aan. Geen Jeff – Bone – Smith, geen klare lijn of Amuletten, noch bombastisch gestoeld op de superheldenspierballen. Wel een beetje losjes de Franse school genre Sfar en Trondheim. Met schoonheidsidealen die er geen zijn (Nimona is mollig elegant). Na de luchtigheid uit de beginfase verandert de toon naar grotesk en fantastisch. Met Nimona ontwaakt er bij uitgever Bloombooks een wondermooie bloem.
- Nimona
- Nocturno 2

Over de eerste helft: verschijnt onopvallend, maar verdient al jouw aandacht. Wat hebben de Fransen toch met hun oorlogsverleden? Veel van hun verhalen hebben betrekking op de periode 40-45. Vaak bombastisch, de wereldgeschiedenis kopiërend, soms intimistisch grote verhalen vertellen over kleine mensen. Zoals Dethorey dat deed in het wondermooie De Pechvogel baadt Rode Schoenen in eenzelfde naïeve, onschuldige sfeer. En toeval of niet, Rode Schoenen werd in een gelijkaardige aquareltechniek geschilderd. Bijna te mooi en te lyrisch om dit nakende drama te illustreren. Want in het begin is het allemaal peis en vree, niets kan de poëzie in de natuur bezoedelen. De hoofdpersonen worden daardoor gemoedelijk geïntroduceerd. Tot het kwade ten tonele verschijnt en de hemel met represaillemaatregelen rood kleurt. En zelfs dan is Cousseau genuanceerd, Werner blijft het symbool van de hoop in deze barre, bange tijden. Uitstekend verteld, prachtig getekend (slechts één stoorzender: de gelijkenis tussen Jules en de verzetsjongen), met een spannende climax die je meteen doet verder lezen. Over deel 2 na de pauze: "De wereld zit slecht in elkaar. Het hoofd van een handvol bazen verklaart oorlogen terwijl het hart van de meeste mensen vrede verlangt." Of wat dacht je van: "7 Juli. 12 Uur. Voor de eerste keer werd de stoofpot van het gezin opgewarmd door vlammen die traag likten aan de vuile kleren die gescheurd waren door de rotsen." Twee staaltjes van poëtische literatuur die het boek verheffen. In het tweede deel is Cousseau ruwer, realistischer, met weinig ruimte voor hoop. Het luchtige uit de beginfase heeft reeds ruime tijd plaats gemaakt voor de wrede opwellingen van de übermensch die zich als untermensch gedraagt. Jammer dat Rode Schoenen niet in de Vrije Vlucht-collectie verscheen. Dan zouden Cousseau en Cuvillier meer erkenning genieten. Helaas mist Cousseau zijn grande finale. Niet zozeer de keuze van de fatalistische afloop, wel vooral de vraagtekens omtrent enkele verzetshiaten. Toch doet dit geen afbreuk aan de pracht, want Rode Schoenen is een schitterend tweeluik.
- Rode Schoenen, De 1 SC
- Rode Schoenen, De 2 SC
- Rode Schoenen, De Integraal
- Ssst... ik lees! Daan vangt een vis

Wow, drie klassebakken aan het werk. Archie Goodwin die op basis van de op voorhand vrijgegeven info tracht de film te reduceren nog voor hij er (bewegende) beelden van heeft gezien. Lees zeker het stukje middenin over de totstandkoming van de strip. Goodwin benadert vrij dicht het origineel! En dan is er de tandem Al Williamson en Carlos Garzon, geniet van de twee ongekleurde facsimile-pagina's achterin waar het zwart gebalanceerd afsteekt. Je herleest en bekijkt de beelden als een volwaardig kunststukje, de geladenheid van een iconische film in een notendop van honderd pagina's geschetst. Zelfs zonder moving pictures is er die beklijvende opwinding. De herinkleuring moderniseert de strip en maakt deze Star Wars tijdlozer dan voorheen.
- Star Wars Classic Remastered Episode V
- Star Wars Filmspecial Episode I
- Star Wars Luke Skywalker 5
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) LX
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) SC
- Trizia 1 beurseditie

Is schrijver Hubert dezelfde man die het voorgaande deel inkleurde? Terwijl Hubert het zo lyrisch vertelt, onderga je met Matthew Hayward de ene na de andere helse scène. Deze liefhebber van schoonheid wordt voortdurend in zijn enthousiasme getemperd. Zeg maar eerder gefnuikt. Pure pijnlijke waanzin, met als klap op de vuurpijl het schijnheilige van heel de opoffering. Dan probeer je je geest zuiver te houden voor het vaderland (rechtvaardigheid), dan probeer je je lichaam zuiver te houden voor je geliefde, het mag niet baten. Want als hond wordt verwacht dat je mooi in je mandje, zonder tegenspraak, gaat zitten. Waanzinnig wreed. Vertellen zonder woorden, over welk een luxe (pagina 26) kan Hubert beschikken. Voor Etienne Le Roux begon te schitteren in 14-18 maakte hij dit pareltje.
- WW 2.2 6
- XIII Mystery verzamelbox 3

Vijftig stripbesprekingen (19)

Leo en mysterieuze aanzetten, zelfs al komt het verhaal niet op zijn pootjes terecht na de afronding van een cyclus, de premisse is vaak uitermate geslaagd. En bij deze Amazonia is het niet anders. De setting klopt, de sfeer klopt, de karakters kloppen. Spannend geschreven met een dagdagelijkse invalshoek (de klagende vader, de koppelende moeder) en realistisch uitgetekend door Marchal.
- Amazonia 1
- Ambulance 13 Integraal 3
- Arcadia Archief Luxe 37

Een pre-Abeltje van Renaud Dillies (oorspronkelijk uit 2003) waarbij pagina 65 (kader 6) zelfs reeds een voorbode bevat. Tja, soms ligt het geluk voor het rapen en laat je het toch door de vingers glippen (pagina 30). Rice is het rijstkorreltje dat onder een oceaan van verdriet verzwolgen wordt (78). Geen weg wetend met zijn liefde voor de femme fatale, verliest hij Betty, de blues breekt zijn jazz-hart. Melancholisch gaat hij weg, op weg, liefst zo ver mogelijk van de muziek, van de herinnering, van Betty. Anekdotisch verspringt Dillies van personage naar personage. Met centraal Betty en Rice die zich geleidelijk aan terugvinden. Verwacht geen happy end, want ondanks de jazz-anarchie overheerst de fatalistische blues. Kiest Dillies daarom bewust voor harde lijnen in plaats van het veel levendiger potlood? De schets van de covertekening (pagina 80) verstart in inkt. Waarom deze keuze? Betty Blues, mistroostig mooi.
- Betty Blues
- Bob Morane, De nieuwe avonturen van 2
- Boy
- Blueberry Integraal 2
- Blueberry Integraal 3

Lemaire geeft de spionnen een gezicht. Door hun gedragingen wordt een stuk van hun persoonlijkheid gekarakteriseerd (bijvoorbeeld dandy Kim Philby). Bovendien met heel veel ruimte om hun ideologie te verdedigen. Als in een J'accuse worden de spelers ondervraagd over hun motieven, in de hoop een betere wereld te kunnen creëren. Het bewijs werd immers geleverd: ook die Westerlingen offerden heel wat mensen op. Elke revolutie eist haar slachtoffers omdat ze, ondanks alles, de wereld wil veranderen en daarom alle verzet met bloed in de kiem moet smoren. Anthony Burgess vervolledigt: De revolutie is de oplossing niet. En ja, we hadden ongelijk. Even straf, de symbiose van het drama met de geschiedenis. Nogal overweldigend, al die informatie, maar wel bepalend voor de koers die de protagonisten varen. Olivier Neuray is de omzetter van dienst. Hij maakt er geen saaie opsomming van, kadreert goed en componeert evenwichtige pagina's, heeft oog voor detail in de decors en tekent de figuren geloofwaardig. 54 Broadway, in het genre zeer goed.
- Cambridge Five 2

Wat een luxe voor Trondheim en Sfar om te plukken uit de Franse tekentalenten. Yoann mag in zijn eigen kleurrijke stijl de knotsgekke Donjon-wereld bevolken. Eindelijk nog eens een topboek in de reeks die de opwinding van weleer uit de beginfase, toen Herbert van Kwansuis en Marvin je met hun capriolen wisten te vermaken. En al is Grogro's avontuur weer het summum van non-verhalende absurditeiten, de onnozele sloeber komt uiteindelijk toch goed op zijn pootjes terecht. De even komieke nevenfiguren, de geschifte situaties waarin ze belanden en de tegenstanders die ze moeten trotseren, het is lachen geblazen. Dat in combinatie met de even fantasierijke schilderijtjes van Yoann en je hebt een kinderlijk kunstwerkje. Herrie bij de brouwers, monsterlijk goed.
- Donjon Monsters 6

Je hebt het hoofdverhaal waarbij Bill Willingham op verschillende fronten de tweestrijd spannend opvoert (hoe de aanval zou moeten gebeuren, wat de reactie van de fables in de mundanenwereld kan zijn), soms geeft hij de lezer en zichzelf wat rust door zijsprongen te maken via een ontroerend kerstvertelling, een ontluisterende vader-zoon-episode (nochtans een onderdeel van de continuïteit), het magische verhaal rond Het verjaardagsgeheim en het sublieme Brandende vragen. In dit laatste geeft Willingham uitstekend in verhaalvorm antwoord op hekele kwesties die een enkele lezer bezig hield. Genre: Hoe word je opgeleid tot lid van de Muizenpolitie of Wat breit Frau Totenkinder toch? Heerlijk hoe de auteur geen enkele verwachting inlost, maar eigengereid je met een kwinkslag verrast.
- Fables 7

De consumptiemaatschappij uitgehold. Leemans hekelt onze koopdrang en het daardoor onbewust ondermijnen van de kleinhandel door massaal over te schakelen naar internetaankopen. De anagrammen van Boldotcom en Zalando zetten de schuldigen op het voorplan, al blijft ieder natuurlijk verantwoordelijk voor de eigen daden! Zelfs het café van Pascale moet het ontgelden. Laat dus De pakjesoorlog niet aan huis leveren, maar ga deze gewoon in je gespecialiseerde zaak kopen voor ook die met sluiting bedreigd wordt. Dank voor de steun, Hec!
- F.C. de Kampioenen 92
- Fenix Collectie 111 Kari Lente
- Fenix Collectie 112 Kari Lente
- Fenix Collectie 113 Nonkel Zigomar, Snoe en Snolleke
- Fenix Collectie 116 Rob Roy
- Fenix Collectie 117 De nieuwe fratsen van Tijl en de Lamme
- Fenix Collectie 118 Dees Dubbel
- Fenix Collectie 119 Pluk

Als je de 'boekskes' van Charel Cambré volgt zijn Koning Filip en zijn gemalin Mathilde minder wereldvreemd dan je zou vermoeden. Met enige affiniteit volgen ze de hedendaagse politiek, zijn begaan met het lijden van de bevolking of trachten een internationaal probleem pragmatisch te bekijken (oplossen is andere koek). De auteur schuwt de actualiteit niet en zalft toch een beetje de wonden (pagina 36, de aanslagen in Parijs, Trump in Brussel). Daar waar de bundeling van Story-gags wel eens te lijden had aan de wisselvallige inkting en pagina-opbouw, is deze nieuweling uniformer. Alles leest cleaner en dat komt het geheel ten goede. Met gastrollen van Trump, Peter Goossens, premier Michel, Jambon, De Block, de Crem, (onrechtstreeks) Arne Quinze, Maxima en Willem-Alexander, Demis Roussos, Poetin en Clark Kent. Filip & Mathilde, de verzuchtingen van het volk in een notendop.
- Filip en Mathilde
- Druuna Integraal 2
- Druuna Integraal 3
- Jommekescollectie, De 1
- Jommekescollectie, De 2
- Legendariërs, De 6

Leo voor een keer niet in de ruimte, maar met beide voeten op de aardse grond. De situatie is niet zoals ze nu is, enkele machtsverschuivingen hebben plaatsgevonden waardoor andere gezagsdragers nu de plak zwaaien in Frankrijk. Pas na 18 pagina's krijg je via een omweg een correcte omkadering van de veranderde wereldorde. Als er één overeenkomst is met Leo's andere scenario's, de jeugdige naïviteit van de hoofdpersoon. Romane ondergaat bovenal deze queeste en zorgt dat de lezer even verwonderd mee op onderzoek trekt. Dat Fred Simons tekenstijl afwijkt van Leo's gebruikelijke partners is een pluspunt. De overtuiging is er en die prikkelt je nieuwsgierigheid.
- Mermaid Project 1
- Mermaid Project 2
- Meta-Baron 2
- Meta-Baron Integraal 1
- Minimensjes, De Integraal 1
- Musketiers, De 3 (Arcadia)

Hoe. Had Nicolas Barral zich niet gestort op Nestor Burma? Ineens komt Moynot weer opduiken! En Moynot is alvast in topvorm. Het scenario is top, de tekeningen zijn top en de inkleuring is helemaal top. De grijszwarte bril die Tardi opzette, ongetwijfeld het toonbeeld van de groezelige filmnoir, Chantal Quillec overbluft het zelfs niet met technicolour, ze doet het origineel volledig vergeten. In gedempte kleuren met hier en daar heerlijke accenten: de rosse dame, een gele affiche, een rode sjaal of een prachtig retroblauw voor de flashback. Het zaakje tussen Moynot en Quillec loopt gesmeerd. Moynot durft Burma meer volume te geven (pagina 27, kader 5), de tweedimensionale held krijgt een ruimtelijk gezicht. Je ondergaat weliswaar de Vertigo Hitchcock-thriller, Moynot zuigt je via Malet volledig in de kluchtige misdaadplt. Straf.
- Nestor Burma 11
- oog van de Dobermanns, Het 3 HC
- oog van de Dobermanns, Het 3 SC

Over Outcast 3: gestaag brengt Kirkman extra 'leven' in de brouwerij. Hoewel, in deze context mag je eerder spreken over 'extra dood in de brouwerij'. Nu je weet dat het over exorcisme gaat, kan je je afvragen wie nu nog allemaal bezeten is. De zoektocht begint en brengt je bij enkele ogenschijnlijk vreedzame figuren. Elk van de eenzaten is ze wel een buitenstaander. Hoe verder het verhaal evolueert, hoe meer je er van overtuigd bent dat eerder Kyle de buitenstaander, de Outcast is. Hoe intrigerend de vertelling ook, het zijn bovenal de tekeningen van Azaceta én de inkleuring van Breitweiser die Outcast volledig op de kaart zetten en je zintuigen prikkelen. Wat een esthetisch genot. Niet fascinerend mooi. Wel fascinerend én mooi. Over Outcast 4: een retorische vraag, hoe lang kan Robert Kirkman hiermee doorgaan? Afgaande op de oneindigheid van Walking Dead: oneindig. De scenarist geeft weliswaar geleidelijk aan antwoorden op vragen, ondertussen reikt hij wel nieuwe problemen aan waarbij het speelveld alsmaar groter wordt. De sterkte van de reeks is de ruimte die genomen wordt voor stilzwijgende momenten. In zichzelf gekeerde mijmeringen vol twijfels, het (on)geloof van een esoterische realiteit. Of de woordloze interacties die door het inzoomen op bepaalde elementen meer zegt dan duizend woorden (de scène waar Kyle in de derde episode gewaar wordt dat er een dreiging schuilt bij alle omstaanders rondom hem). Outcast, een esthetisch genot via een beklemmende thriller. Een papieren feuilleton.
- Outcast 3
- Outcast 4
- Outcast bundel 2
- Parijs zien... 2
- Rode Ridder, De 252
- Rode Ridder, De LX (linnen rug) 252
- Rode Ridder, De LX (semileer) 252
- Skylanders - Terugkeer van de drakenkoning 2
- Star Wars Darth Vader 4
- Star Wars Darth Vader 5
- Veerman, De
- Veerman, De LX
- Wolvin 6 SC
- Wolvin 6 HC

Oké, dit is nog niet de ultieme Frederik Peeters die je wil leren kennen, maar Zandkasteel benadert toch de perfectie. Aan goede storytelling geen gebrek. Het in beeld brengen van de verouderingsprocessen is zo akelig geslaagd dat je met elke omslaande bladzijde mee vergrijst en je hart van pure pijn verschrompelt. Terwijl je bij Peeters' andere boeken smacht naar verklaringen voor de absurde en surreële componenten, aanvaard je hierin genre The X-Files, Fringe of welke bovennatuurlijke Lost-aflevering ook de doos van Faraday waaruit niemand kan ontkomen. Eerst verwacht je een traditionele detectivethriller met het net ontdekte lijk. Niet doorhebbend dat de pionnen die van het schaakbord verdwijnen natuurlijk afvallen. Totdat een mogelijke verklaring valt en het aan de overlevenden is om dit al dan niet gracieus in te vullen. Berustend. Bang. Bedroefd. Het gebouwde zandkasteel spoelt door het getijde van de tijd weg. Wondermooi, die tragische melancholie.
- Zandkasteel
- Zandkasteel luxe