Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (216 tot en met 240)

Veronderstellend dat Scott Snyder het grootste deel van het schrijfwerk op zich genomen heeft, is hij verantwoordelijk voor het hoogdravende Joker-verhaal. De gewelddadige waanzin waarmee Batmans ergste vijand uitpakt, is zo beangstigend reëel, zelfs een grens te ver overschrijdend, die van welvoeglijkheid weliswaar, dat je een aversie krijgt van de macabere, exuberante, dodelijke injecties van die immer lachende clown. Vermoeiend is de hoogdravendheid waarmee The Joker uitpakt. Voor elke handeling wel een woordje uitleg, lees een monoloog zonder ruimte voor weerwoord. Het zorgt ervoor dat je nog langer stilstaat bij het violente karakter. Wat volgt is dan eerder een verademing met vooral Jocks bijdrage die uit de band springt. Hij is de redder in nood die het even in issue 18 overneemt. Knap, beheerst en zonder al te veel tierlantijntjes. Even verwacht je ook van Alex Maleev een uitschieter, helaas infecteren het obscurantisme en de Superman-team-up zijn grafische werk. Dood van de familie, een verwarrende titel, want de derde Batman and Robin heette ook zo.
- All new X-Men 008
- Batman New 52 3 Dood van de familie
- Betty & Dodge Art Book
- Bloem van de Nieuwe Wereld
- Canciones - Federico Garcia Lorca

Andreas wordt voor een keer ingehaald door een opmerkzame lezer. Zich verdiepend in de materie ontdekte deze een steeds weerkerend element, het woord Terminus. Na heel wat opzoekingswerk gaf deze puzzel een onwaarschijnlijk resultaat. Nog voor het Capricornus-epos eindigt, gunt de uitgever jou een oplichtende tip van de sluier, nauw aansluitend bij de titel van het boek. Alleen al daarom weet je waarom je de David lynch van de strip zo graag leest. Want zelfs al ben je slechts de ontvanger van dit openbarende nieuws, hiermee heb je toch het gevoel je weer wat dichter in die Andreas-waanzin te mogen wentelen. Fascinerende ontdekkingen. Terminus is net nog niet het einde. Een viersterrenstrip, en dat zelfs zonder herlezen!
- Capricornus 19
- Cordelia 14
- Esther Verkest 14
- F.C. de Kampioenen 94
- Heiligdom Genese 1
- Heiligdom Genese 2
- Huiver zonder hoop
- Ik ben een Kathaar 6
- Ik wil de koning zijn
- Iron Man 008
- Magic 7 3
- Mermaid Project 3
- rechter, De 19
- Star Wars Classic Remastered Episode VI SC

De grote commerciële fout die de gebroeders Maffre maken is de keuze om een verhaal van 80 bladzijden te vertellen. Hierdoor werk je dubbel zo lang aan een boek en verschijnt er eerder sporadisch een nieuw deel. Uit het oog, uit het hart, voor je het weet is de oorspronkelijke koper jou al volledig vergeten (Undertaker heeft er ondertussen al drie!). Nochtans volledig onterecht, want Stern is één van de uitspringende buitenbeentjes, een atypische western die ondanks eenzelfde uitgangspunt als voornoemde reeks (een doodgraver in de hoofdrol) het basisprincipe zelfs in dit tweede deel volledig negeert. Als er gegraven wordt, is dat eerder in Sterns verleden. De lijken die uit de kast komen hebben daar betrekking op, niet Sterns beroep. Scenarist Frédéric focus zich volledig op de mensenschuwe protagonist, hij die zo ver mogelijk van zijn soortgenoten vandaan wil blijven. Wanneer de poëet noodgedwongen naar de grootstad Kansas moet, is het hek van de dam. De man uit de wildernis beseft maar goed dat de geciviliseerde wereld niet noodzakelijk beschaafd is in De stad der wilden. De kalmte zelve komt de introverte Stern in een spiraal van onnodig geweld terecht. Een beetje te vergelijken met het parcours dat Wigelow moet afleggen in het dubbelluik De minnaar en Gek van vrouwen. Een even hilarische zoektocht, een absurde queeste naar Sterns geliefde literatuur. Net als Wigelow tuint de nietsvermoedende Stern in de eerste de beste vertrouwensval. Het bewijs van de menselijke valsheid is meteen gegeven. Alsof de link met de superstrip van het duo Durand-Rodolphe nog niet expliciet genoeg is, leg je best de covers van de twee delen naast elkaar. Het lijkt erop dat zelfs Julien Maffre zich liet inspireren door Michel Durand. Totaal geschift en weinig vertrouwenswekkend in de medemens, je zou voor minder afgezonderd gaan leven.
- Stern 2

Lee Bermejo stelt je geduld danig op de proef, de climax (of ontknoping) stilt weliswaar de honger, net nu wil je bij het omslaan van de laatste pagina natuurlijk meer. Brood en spelen, het spektakel wordt verzorgd door hedendaagse gladiatoren, Suiciders genoemd. Identiteitsloos staan ze hun mannetje in de arena om roem en geld te vergaren. En dat terwijl ze toch in één klap gewist kunnen worden. Puppets on a string, meer zijn ze niet. Je ondergaat en geniet van het indrukwekkende samenspel tussen Bermejo en Hollingsworth, visueel prikkelend met een krachtig realisme. Bij Matt Hollingsworth krijgt het inkleuren steeds een extra dimensie. Een scenarist of redacteur had Bermejo een beetje kunnen bijsturen qua duidelijkheid in diens intenties, al struikel je daar op het einde niet meer over dankzij die geweldige ontknoping. Suiciders 1, genieten geblazen. Met dit brood en spelen is je honger gestild.
- Suiciders 1
- Uncanny Avengers 008
- Urbanus 174
- Virus 1

Mag kommer en kwel ook een keer benadrukt worden? Een draak van een strip. Veelal korte strookjes over het wel en wee in een Zoo. Een kiekenkot, een varkensstal, een kippenren, een apenkooi, kortom de gemiddelde dierlijke werkvloer waarbij menig deelnemer zich beestig gedraagt. Het meest elementaire wordt door Abe Borst genegeerd: degelijk tekenwerk. Dit is de povere lijntrekkerij van een artiest die de principes van esthetica niet beheerst, pijnlijk gestuntel en geklungel waarbij geen enkel (noch menselijk, noch dierlijk) anatomisch correct is. Al doende leert men? Toch liever eerst een degelijke opleiding volgen. Bizar het engagement van Strip 2000 om dit uit te geven. Idem voor de redactie van Kids Week die met de ogen dicht dit amateurisme een spreekbuis geeft. Logisch dat je dan over de grappen heen leest. Met zo'n uiterlijk is innerlijk niets grappig.
- Zoo & zo 1

Bijbenen (5): J.Rom, Charles Burns, Franka, Andreas, Delaby, Storm

Dé afbeelding: een uiterst gedetailleerde tekening van Andreas in heerlijk zwartwit met een indrukwekkende draak erop. Stijl: Cromwell Stone, dan weet je immens veel kijkplezier eraan te zullen beleven. Laat staan dat je daadwerkelijk achter een bureau gaat zitten om uren puzzelplezier te beleven. Wie zou dan het langst aan het werk zijn? Jij, de puzzelaar? Of Andreas, de artiest? Een ongewone uitgave van Sherpa, wél origineel.
- Andreas Dragon puzzel ****
- Andreas Dragon puzzel luxe ****
- Apostata bundel 1 **½
- Apostata bundel 2 ***
- Apostata bundel 3 ***
- Charles Burns' X 3 Suikerschedel **½

Het chroom van zowel de Cadillac-bolides als van het koetswerk van de Harley Davidsons werd opgepoetst en blinkt als nooit tevoren. Ingenieus gevonden van Henk Kuijpers om oud portfolio-materiaal te bewerken en in een nieuwe vorm te gieten om alzo een licht aanvullend programma te presenteren. Eventjes detective spelen is voor Franka de boodschap, omgetoverd in een prozaïsche vorm. Hoewel kundig verteld met allitererende volzinnen als "waarmee bij een sax de knoppende kleppen kunnen laten kantelen" (helaas te weinig) merk je dat de focus steeds gaat naar de grote tekeningen waaraan je je vergaapt. Om het de verzamelaar toch interessant te maken, voegt Kuijpers er kersverse van 2014 aan toe.
- Franka 0 Chroom SC ***
- Franka 0 Chroom HC ***
- Franka 0 Chroom Luxe ***

De tweede poging van Standaard Uitgeverij om het Vandersteen-erfgoed nieuw leven in te blazen. Dit keer met een heuse superheldenstrip volgens Amerikaanse makelij. Voor wie niets beters gewoon is scoort J.Rom behoorlijk goed. Dynamisch, zonder al te veel overvloedig gepalaver J.Roms heden en verleden trachten te vatten via de herinneringen. De vaart zit er in om de hoofdpersoon uit zijn schaduw te doen treden, je wordt meegesleurd van de ene bedreiging naar de andere hindernis. Lang hoef je niet te wachten, zelfs de wederopstanding komt reeds aan de beurt. Bewust werd gekozen voor een artiest die op de Amerikaanse comicmarkt zijn sporen heeft verdiend. Romano Molenaar doet wat hij moet doen: het idioom van de superheldenstrip overhevelen naar dit klassieke Sus & Wis-gegeven. Helaas is J.Rom echter in hetzelfde bedje ziek als waar de Amerikaanse soortgenoten eveneens aan lijden. Holle fraseringen, weinig diepgang, doorsneetekeningen en een overgesatureerde inkleuring. De auteurs doen geen moeite om de middelmatigheid te overstijgen, om er iets memorabel van te maken. Na Amoras de tweede gemiste kans.
- J.ROM - Force of Gold 1 SC ***
- J.ROM - Force of Gold 1 HC ***
- J.ROM - Force of Gold 1 LX (linnen rug) ***
- J.ROM - Force of Gold 1 LX (kunstleer ***

Een extra aanvulling van schetsen voor een relatieve meerprijs. Vooral de voorbereidende quasi afgewerkte studie van de platen 32 en 33 zijn indrukwekkend met de talrijke vlucht- en perspectieflijnen. Een schitterend voorbeeld van hoe meticuleus Delaby te werk ging en het er dus niet zo vrijblijvend wordt opgezet als dat je zou vermoeden. Het verhaal wordt er weliswaar niet beter door, maar Delaby dwingt er wel extra respect mee af. Niemand is vervangbaar? Na de dood van artiest Delaby is het ex-assistent Jérémy die de man eert door deze opdracht tot een goed einde te brengen. Jérémy doet zijn uiterste best en treedt in diens voetsporen. De verschillen vallen amper op. Goed versus kwaad volgens Dufaux' principes. De scheidingslijn is gewoontegetrouw erg dun. Ondanks de kilte van het onderwerp is dit deel van de Genaderidders een warm spektakel
- klaagzang van de Verloren Gewesten, De 8 De Genaderidders 4 SC ***½
- klaagzang van de Verloren Gewesten, De 8 De Genaderidders 4 Dossier ***½
- Marec 12 Leve Selfië **½

Ze doen het weer, je met liefde voor de gek houden. Hoewel, met een titel als Op zijn kop! kan je de auteurs moeilijk verwijten leugens te verkondigen. Menig traditioneel verzamelaar zal zich bekocht voelen, jij weet wel beter. Dit is pure onversneden stripanarchie en zo wil jij dat ook. Zwartgallig, sarcastisch, gruwelijk, liefhebbend, idioot. In dit genre weten Thitaume en Pujol je danig te verblijden. Superleuk.
- Rabbids 3 ****
- Rode Ridder, De 52 zwartwit **½
- Storm - De kronieken van Roodhaar 1 HC ***
- Storm - De kronieken van Roodhaar 1 SC ***

fatale vrouw

Hoewel opvallend met de klemtoon op de close-up van de vermoedelijke femme fatale, geeft die voorkafttekening Cabanès' grootse klasse niet weer. Alleen al de eerste pagina's stralen een onwaarschijnlijke sfeer uit. Te beginnen met sommige structuren die hij gebruikt in de decors. De herfstige heide en het moerassige modderpad (pagina 3, kader 1), de baardharen van de jager (3-2/3), de geschilderde strepen als luchtverplaatsing (6-1/2), het krijtachtige bankje (6-3) en de kleurveranderende rode sjaal/hoofddoek (6-3/4/5/6). Femme fatale is zo oogverblindend mooi dat je het boek logisch al in de hogere regionen catalogeert. Met die schoonheid focust Cabanes je aandacht op deze bevreemdende, mysterieuze, verslindende vrouw. Manchettes verhaal valt het best te vergelijken met Miller's Crossing, er was eens een voorbijganger die in een slapend stadje het vuur aan de lont steekt. Alleen in plaats van een (ex-)gangster in de hoofdrol, nu zo'n rasechte vamp die haar mannetje weet te staan. Cabanes speelt het spel volgens het Manchette-plan geniepig en geeft met mondjesmaat informatie vrij. Wat zijn de beweegredenen? Wie speelt welke rol in het verhaal? Toch zit er daar een mankement in verscholen. De vrouw die je net volledig doorgrond wil zien worden, ze blijft verborgen kantjes hebben. Ondanks haar naaktheid geeft ze zichzelf niet helemaal bloot. Gemakzucht van de schrijver of voor hem niet relevant? Jammer, want van Aimée wil je met totale overgave houden. Alleen zorgen dat je je vingers aan dit heet lucifertje niet verbrandt.
- Arq 17 ***
- Capricornus 16 ***
- femme fatale ****
- Zuster Fidelma 1 SC **½
- Zuster Fidelma 1 HC **½
- Zuster Fidelma 1 LX **½

Op de cap van capricornus

Verknipt actievol verhaal waarbij enige verwantschap met het Assassin's Creed-imperium toch wenselijk is. Zelfs na drie dikke verhalencycli met telkens andere protagonisten heb je als niet-speler weinig vat op de heldenstatus van de virtuele avonturiers annex moordenaars. Karl Kerschl en Cameron Stewart doen er nog een schep bovenop door voortdurend van het heden naar het verleden te springen, maar ook door in het heden het tijdsverloop door elkaar te schudden. Vandaar de raad om Brahman in één ruk uit te lezen. De actie is zo gezwind dat een gevoel van opwinding je meesleurt in deze mythische heksenketel. Knap.
- Assassin's creed 3 HC ***½
- Bruxman 2 (Bonte 37) *½
- Capricornus 15 ***
- Sombrero Zwarte Reeks 111 De priesteres van Zsusus **½
- Tim Tijdloos 1 **½

Anders A is een anagram van Andreas: Rork

Dit tweede integrale deel ligt zwaar op de hand, terwijl de inhoud eerder impact heeft op de maag. Samen gebundelde verhalen staan dan misschien mooi in de kast, de letterlijke gewichtigheid eist na verloop van tijd zijn tol met overbelaste armen. Laat dat de pret niet derven. Het uitstekende dossier voorin, de extra toevoegingen van Sherpa, toont wat respectvol heruitgeven is. Dit verdient een patrimoniumprijs. Onderga wederom een ondoorgrondelijk avontuur van Rork. Een oude getrouwe kruist zijn pad (of hij wordt door haar aangetrokken), een cyclische sterrenbeweging zal voor een bijzondere confrontatie zorgen. Is de mens wel bestand tegen het Sterrenlicht? Niet zozeer complex, wel gesloten. De vraag die nazindert: wat wil Andreas nu vertellen? Laat je een beetje kouder dan warm. Gelukkig is er Capricornus. Astor leest de geschiedenis van Rork met reeds de aankondiging van De afdaling. Dit is duidelijk geen Rork voor beginners. Andreas leeft zich grafisch uit met verre stadsgezichten, een indrukwekkend beeld van New York wordt op een atypische Andreas' manier overgebracht. De plot is als De numerieke kubus niet te vatten. In dat opzicht is het verhaal in het verhaal (het Rork-avontuur in boekvorm gelezen door Capricornus' archivaris) nog het meest aards. De oude pulpthriller beschrijft het eeuwigdurende gevecht tussen Capricornus en Mordor Gott. Hoewel zeer afstandelijk is Capricornus zeer knap. In De afdaling valt iets anders op. Twintig maal vijftien kaders met elk een aparte bewegende tekening (pagina 164), wie doet nu dat Andreas na? Wat een decadent stripschouwspel, een prachtig staaltje stripkunst. Andreas is duidelijk iemand die grenzen van het medium ongeëvenaard overschrijdt. Het is een minivertelling die een half boek in beslag zou kunnen nemen, al struikel je over de functionaliteit ervan. De auteur daagt uit (pagina 181): "Wat een idee ook dat 'n machine een levend wezen probeert te begrijpen." Met De afdaling probeert het lezend levend wezen het andere levende auteurswezen te begrijpen. En zelfs dat onbegrip waardeer je bij Andreas. Want net als een strohalmpje begrip opduikt, verlies je de pedalen met het volgende feit. Blijft over Terugkeer. Andreas' reis (of moet je het eerder bestempelen als een trip) heeft veertien jaar geduurd waarbij je als lezer zweefde op een wazige wolk die allesbehalve doorzichtig was. Het resultaat: een hermetisch huzarenstuk dat uitnodigt tot lezen, helaas net minder door de beslotenheid tot herlezing (terwijl dat dit net nodig is). Want zelfs al kan je de puzzelstukjes gewoon al van elkaar onderscheiden en ordelijk sorteren, het lijkt haast onmogelijk het geheel in elkaar te steken. Laat je echter niet ontmoedigen. In de categorie 'waar voor je geld' beleef je met Rork talloze herleesbeurten vol troebele gedachten. Lang voor we overstelpt werden met poorten naar andere dimensies pionierde Andreas reeds en overschreed grenzen die voorheen onontgonnen waren. Niet alleen geestelijk, ook visueel.
- Eridu 3 *½
- Rork Integraal 2 ***½
- Suske en Wiske 325 ***