Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (476 tot en met 500)

Je leest een Leo en toch is het geen Leo. Zo veel dynamischer getekend en ook beweeglijker van pagina-indeling. Bovendien hebben de personages meer volume en zijn ze minder tweedimensionaal. Waar Rodolphe en Leo je ook mee naartoe voeren, Kenya, Namibia of Amazonia, ze met plezier volgen doe je toch. Is the truth out there? Amazoniamusant.
- Agent 327 2 HC
- Agent 327 2 SC
- Amazonia 2
- Atalante De Legende 8

Eindelijk iets van Alex Maleev vertaald. Het is dan misschien niet zijn beste (lees mooiste) werk, de tekeningen zijn iets afgezwakt, gemakzuchtiger, toch stijgt zijn bijdrage boven de middenmoot uit. Krikt hij Gregg Hurwitz' scenario extra de hoogte in? Feit is dat de invulling van Clayface de man op de kaart zet, een gek met een grondige reden, de uitgestotene die gezien wil worden. Batman bekampt niet alleen zijn tegenstanders, hij ontleedt ze bovendien ook. Dankzij een grondige analyse de psyche en de ziel doorgronden, alleen zo kan je hen verstaan annex verslaan. De wisselwerking met commissaris Gordon is top (een **** waard). Daarna volgt het tweeluik Sprakeloos en Duistere engel, het eerste deel behorend tot de originele uitdaging binnen de uitgeverij om binnen elke stripreeks van hun fonds een woordloze episode op te voeren. Zonder tekst weet Hurwitz toch klaar en duidelijk zijn vluchteling/inwijkeling-verhaal te vertellen. Hoe illegalen uitgebuit worden. Gelukkig komt Bats tussenbeide. De grafiek is helaas niet groots, wel efficiënt en daardoor niet storend (***½). Bombastischer en strak in het pak is Ethan Van Sciver, afgelikt het mindere buitenbeentje. Het is wederom de scenarist die evenwicht brengt en aldus heeft de Manbat-vete toch iets verrassends te bieden (***). Interessante verwijzingen in deeltje 24: Munch (plaat 16) en The Killing (17, kader 2).
- Batman 5 The Dark Knight 4 Klei

Djief pikt er niet de makkelijkste materie uit om aan het papier toe te vertrouwen. Theater, vaudeville, cabaret, dat beweegt, dat danst én dat zingt. Hoe breng je zoiets over? De artiest probeert hardnekkig, hij slaagt er niet in. Treft hem schuld? Schuld is hier niet het juiste woord gezien de levensverwachtingen en de negatieve spiraal waarin Chapman's Paradise zich bevindt, lijkt het net doelbewust dat de auteur kiest om die magie niet over te brengen. En toch is Broadway wonderlijk mooi. De dames zijn zo sierlijk elegant, de glitter en glamour stralen van het papier, de droefenis zet steeds een domper op de voorziene euforie. Dus wacht je op de wederopstanding wanneer het spektakel in het vervolg hopelijk openbarst. Zelfs al heb je nu nog niet de grootse show, glamoureus is Broadway op zijn minst. Zo elegant.
- Broadway - Een straat in Amerika 1

Een echte steampunk-actiethriller opgesplitst in twee delen, al laten de auteurs duidelijk het deurtje open om te kunnen vervolgen. Het eerste deel leest rommelig en vergt toch enige concentratie om de draad niet te verliezen. Door het volgen van verschillende protagonisten op even verschillende locaties blijft het aftasten wie qan welke zijde staat. Jean-Baptiste Hostache weet van wanten en pakt vooral uit met getemperde en zeer sfeervolle kleuren. Het werk aan de kade (pagina's 20-21) met de kist in de lucht hangend, de nachtelijke scènes of de storm op zee, het maskeert zijn iets beperktere kunnen om mensen menselijk weer te geven. De imposante pre-Transformers-verschijning is des te imposanter. Het open einde nodigt meteen uit. Spannend.
- Clockworx 1
- Clockworx 2

De geest van Tolkien waart rond in dit grootse epos. Qua grandeur kan er weinig tegen op. Het verschrikkelijke leger, de koelbloedige vijand, de meest onverschrokken strijder, de ongenaakbare moed, de onovertroffen vriendschap, het misselijkmakende verraad. Bezwerend vol clichés en toch verrassend. Neen, de strijd is nog niet ten einde. Kastennroc komt traag op gang en eindigt in een explosie van geweld. Pathos op zijn best.
- Elfen 11 HC
- Elfen 11 SC

Bravo Morvan, je blijft bevestigen. Bravo Buchet, je uitzonderlijk talent verzekert ee, originele invulling. Dit is tenminste schience fiction van de éénentwintigste eeuw. Ook al ben je wel even de kluts kwijt, want hoe verging het Nävis in de vorige aflevering ook alweer? Geen nood, zonder of met, je blijft onwetend, net omdat Morvan blijft opbouwen. Tegenstanders worden medestanders, medestanders blijken ineens terug vijanden te zijn! Buchet en Morvan razen toepasselijk door de race en ontsluiten stelselmatig enkele geheimen. Helaas is het wederom wachten op de finale ontknoping in deel 14 van deze illegale wedstrijd. Brood en spelen voor het gepeupel ten koste van de moderne gladiatoren.
- Konvooi 13
- Lance Crow Dog Integraal
- Moebius De ogen van de kat
- Moebius De ogen van de kat LX
- Ravian Integraal 3

Wanneer de teksten en dialogen zo vlot, ritmisch of zelfs lyrisch geschreven zijn (ook in vertaling) dan vormen de lange of wollige passages geen struikelblok. Ayroles schrijft natuurlijk en laat de theatraliteit zijn gang gaan. Dat wat betreft de literaire capaciteiten, want Sabels en Galjoenen heeft nog een andere extra troef: die fantastische fantasie van de auteur, even fenomenaal gevisualiseerd door Masbou. Zelfs al is het na een verschijningshiaat (hoe lang geleden verscheen het vorige deel niet?), het plezier en de schoonheid waarmee de auteurs jou prikkelen zijn antipretbedervers. Tegenslagen horen hier niet thuis. Leve de euforie! Leve het schouwtoneel.
- Sabels en Galjoenen 9
- Smikkelen & smullen 1

Carlos Puerta speelt met vuur. Wie herken je nadrukkelijk als zogezegd kameraad Friedrich maar eerder de opponent van Manfred von Richthofen? Benedict Cumberbatch heeft nu ook zijn striprol te pakken. Die expressieve kop is er één uit de duizend. Hoe zit dat nu met het portretrecht? Desalniettemin toch petje af voor het fotorealistisch werk, al die retouches en photoshopgepruts vergt eveneens monnikenwerk. De Rode Baron die zich door het wegblijven van zijn speciale krachten menselijker voelt, dan pas merk je dat die telekinetische hocus pocus nooit nodig was. Donjons en draken, gelukkig geen draak van een strip, wel fascinerend. Een mooi beeld wanneer er over het stadhuis van Cambrai gevlogen wordt (pagina 28).
- Rode Baron, De 3 HC
- Rode Baron, De 3 SC
- Tessa Intergalactische Agente 7

De prijs van een album (7.95 euro) maal drie, dus de integrale uitgave komt op hetzelfde neer. Helaas doet Dargaud geen extra moeite om de bundel op te smukken met een deftig dossier. Een introbrief van Rodolphe en drie pagina's schetsvarianten van de covers? Povertjes. Over De vallei van de angst: geen geluk voor eenzaat Trent. Alsof het geleden leed niet voldoende is, 'mag' hij nu ook de held gaan spelen voor de vrouw waar hij een oogje op had. Hoe wreed is het lot. De strip is het mooist wanneer de knalrode mountie door het witte sneeuwlandschap zwerft. Prachtig hoe de kleuren van Alluard afsteken. Rodolphe en Leo trachten te variëren, ze komen vast te zitten in het melige. Een strip met een enorme emotionele en psychologische geladenheid. Over Wild Bill: niet Wild Bill Hickok, wel de gelijkaardig uitziende Wild Bill Turkey speelt als een kalkoen in dit vijfde deel. Het is het verhaal zoals je het kent uit My name is nobody, de oude revolverheld die vreest dan zijn nefast eindigende nachtmerrie bewaarheid zal worden: het laatste duel waarin je het onderspit moet delven. Voorspelbaar en toch verrassend. Leo's stijl leent zich moeilijk voor emoties. En over Land zonder zon: desolaatheid troef met Trent die vecht tegen zijn demonen, de eenzaamheid voorop. Nochtans heeft hij er als vluchtweg zelf voor gekozen. Ondanks de winterse kou straalt Trent als een warme glinsterende ster in dit Land zonder zon. Leo en baby's annex kinderen, het is een combinatie die niet helemaal geslaagd is.
- Trent Integraal 2
- Urbanus Speciaal 15
- Vikings 1
- Warcraft Broederschap van drie
- Wielergek! 12

Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (216 tot en met 240)

Veronderstellend dat Scott Snyder het grootste deel van het schrijfwerk op zich genomen heeft, is hij verantwoordelijk voor het hoogdravende Joker-verhaal. De gewelddadige waanzin waarmee Batmans ergste vijand uitpakt, is zo beangstigend reëel, zelfs een grens te ver overschrijdend, die van welvoeglijkheid weliswaar, dat je een aversie krijgt van de macabere, exuberante, dodelijke injecties van die immer lachende clown. Vermoeiend is de hoogdravendheid waarmee The Joker uitpakt. Voor elke handeling wel een woordje uitleg, lees een monoloog zonder ruimte voor weerwoord. Het zorgt ervoor dat je nog langer stilstaat bij het violente karakter. Wat volgt is dan eerder een verademing met vooral Jocks bijdrage die uit de band springt. Hij is de redder in nood die het even in issue 18 overneemt. Knap, beheerst en zonder al te veel tierlantijntjes. Even verwacht je ook van Alex Maleev een uitschieter, helaas infecteren het obscurantisme en de Superman-team-up zijn grafische werk. Dood van de familie, een verwarrende titel, want de derde Batman and Robin heette ook zo.
- All new X-Men 008
- Batman New 52 3 Dood van de familie
- Betty & Dodge Art Book
- Bloem van de Nieuwe Wereld
- Canciones - Federico Garcia Lorca

Andreas wordt voor een keer ingehaald door een opmerkzame lezer. Zich verdiepend in de materie ontdekte deze een steeds weerkerend element, het woord Terminus. Na heel wat opzoekingswerk gaf deze puzzel een onwaarschijnlijk resultaat. Nog voor het Capricornus-epos eindigt, gunt de uitgever jou een oplichtende tip van de sluier, nauw aansluitend bij de titel van het boek. Alleen al daarom weet je waarom je de David lynch van de strip zo graag leest. Want zelfs al ben je slechts de ontvanger van dit openbarende nieuws, hiermee heb je toch het gevoel je weer wat dichter in die Andreas-waanzin te mogen wentelen. Fascinerende ontdekkingen. Terminus is net nog niet het einde. Een viersterrenstrip, en dat zelfs zonder herlezen!
- Capricornus 19
- Cordelia 14
- Esther Verkest 14
- F.C. de Kampioenen 94
- Heiligdom Genese 1
- Heiligdom Genese 2
- Huiver zonder hoop
- Ik ben een Kathaar 6
- Ik wil de koning zijn
- Iron Man 008
- Magic 7 3
- Mermaid Project 3
- rechter, De 19
- Star Wars Classic Remastered Episode VI SC

De grote commerciële fout die de gebroeders Maffre maken is de keuze om een verhaal van 80 bladzijden te vertellen. Hierdoor werk je dubbel zo lang aan een boek en verschijnt er eerder sporadisch een nieuw deel. Uit het oog, uit het hart, voor je het weet is de oorspronkelijke koper jou al volledig vergeten (Undertaker heeft er ondertussen al drie!). Nochtans volledig onterecht, want Stern is één van de uitspringende buitenbeentjes, een atypische western die ondanks eenzelfde uitgangspunt als voornoemde reeks (een doodgraver in de hoofdrol) het basisprincipe zelfs in dit tweede deel volledig negeert. Als er gegraven wordt, is dat eerder in Sterns verleden. De lijken die uit de kast komen hebben daar betrekking op, niet Sterns beroep. Scenarist Frédéric focus zich volledig op de mensenschuwe protagonist, hij die zo ver mogelijk van zijn soortgenoten vandaan wil blijven. Wanneer de poëet noodgedwongen naar de grootstad Kansas moet, is het hek van de dam. De man uit de wildernis beseft maar goed dat de geciviliseerde wereld niet noodzakelijk beschaafd is in De stad der wilden. De kalmte zelve komt de introverte Stern in een spiraal van onnodig geweld terecht. Een beetje te vergelijken met het parcours dat Wigelow moet afleggen in het dubbelluik De minnaar en Gek van vrouwen. Een even hilarische zoektocht, een absurde queeste naar Sterns geliefde literatuur. Net als Wigelow tuint de nietsvermoedende Stern in de eerste de beste vertrouwensval. Het bewijs van de menselijke valsheid is meteen gegeven. Alsof de link met de superstrip van het duo Durand-Rodolphe nog niet expliciet genoeg is, leg je best de covers van de twee delen naast elkaar. Het lijkt erop dat zelfs Julien Maffre zich liet inspireren door Michel Durand. Totaal geschift en weinig vertrouwenswekkend in de medemens, je zou voor minder afgezonderd gaan leven.
- Stern 2

Lee Bermejo stelt je geduld danig op de proef, de climax (of ontknoping) stilt weliswaar de honger, net nu wil je bij het omslaan van de laatste pagina natuurlijk meer. Brood en spelen, het spektakel wordt verzorgd door hedendaagse gladiatoren, Suiciders genoemd. Identiteitsloos staan ze hun mannetje in de arena om roem en geld te vergaren. En dat terwijl ze toch in één klap gewist kunnen worden. Puppets on a string, meer zijn ze niet. Je ondergaat en geniet van het indrukwekkende samenspel tussen Bermejo en Hollingsworth, visueel prikkelend met een krachtig realisme. Bij Matt Hollingsworth krijgt het inkleuren steeds een extra dimensie. Een scenarist of redacteur had Bermejo een beetje kunnen bijsturen qua duidelijkheid in diens intenties, al struikel je daar op het einde niet meer over dankzij die geweldige ontknoping. Suiciders 1, genieten geblazen. Met dit brood en spelen is je honger gestild.
- Suiciders 1
- Uncanny Avengers 008
- Urbanus 174
- Virus 1

Mag kommer en kwel ook een keer benadrukt worden? Een draak van een strip. Veelal korte strookjes over het wel en wee in een Zoo. Een kiekenkot, een varkensstal, een kippenren, een apenkooi, kortom de gemiddelde dierlijke werkvloer waarbij menig deelnemer zich beestig gedraagt. Het meest elementaire wordt door Abe Borst genegeerd: degelijk tekenwerk. Dit is de povere lijntrekkerij van een artiest die de principes van esthetica niet beheerst, pijnlijk gestuntel en geklungel waarbij geen enkel (noch menselijk, noch dierlijk) anatomisch correct is. Al doende leert men? Toch liever eerst een degelijke opleiding volgen. Bizar het engagement van Strip 2000 om dit uit te geven. Idem voor de redactie van Kids Week die met de ogen dicht dit amateurisme een spreekbuis geeft. Logisch dat je dan over de grappen heen leest. Met zo'n uiterlijk is innerlijk niets grappig.
- Zoo & zo 1

Vijftig stripbesprekingen (20)

Nederland heeft maar weinig goeie realistische tekenaars, Peter Nuyten is daar één van. Wat een supertalent die Giraud als studieobject gebruikte en toch tracht met Apache Junction zijn idool te benaderen. Helaas leest Nuyten ter voorbereiding veel te veel historische boeken die hij absoluut in het te krappe albumformaat wil proppen. Met de continue verwijzingen naar en uitleg over de indianengebruiken remt hij het avontuur grandioos af. Waar Giraud in de Mister Blueberry-cyclus er naadloos in slaagde om het grote verhaal met zijsprongen te verrijken, heeft Nuyten alle moeite om je aandecht gefocust te houden. Een overdaad die schaadt. Een redacteur of co-scenarist hadden Schaduwen in de wind moeten vereenvoudigen of gewoon zorgen dat de beelden meer voor zich zouden spreken. Schaduwen in de wind, grafisch sterk, inhoudelijk sputterend.
- Agent 327 The Making Of 04 HC
- Agent 327 The Making Of 04 Luxe
- Alex Senator 5
- Alleen 10
- Apache Junction 2 SC
- Apache Junction 2 HC
- Batman and Robin 3
- Beestjes 7
- Berentand Integraal 1
- Biep en Zwiep 4
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24 LX
- Bouncer integrale

Je ook altijd afgevraagd waarom dit dodelijke Cutting Edge-spel gespeeld moest worden? Want na drie delen bleef je in het ongewisse. Francesco Dimitri spreekt klare taal en geeft duidelijke antwoorden. Het monsterlijke wordt helemaal uitgeklaard en krijgt wel een heel episch karakter, duidelijk niet aan tijd gebonden. Verrassend op zijn minst. Niet zo verrassend is het spectaculaire tekenwerk van Mario Alberti. Hij blijft weergaloze, grandioze paginacomposities fabriceren, inkt viriel elk blanco blad vol (te overvol). Cutting Edge, stripkunst van een hoog niveau.
- Cutting Edge 3 HC
- Cutting Edge 4 HC
- Cutting Edge 3 SC
- Cutting Edge 4 SC
- Duivel der Zeven Zeeën, De Integraal
- Hauteville House 11
- Flodder 1

Een fatalistische biografie met twee gezichten. In eerste instantie bewandelt Irmina het pad van de hoop. Vol durf trotseert ze als Duitse buitenstaander de Britse maatschappij. Overrompeld door haar ontmoeting met een zwarte docent geraakt ze in vervoering. Volgens de traditie van de gemiste kans worden de ware liefdesemoties nooit getoond. Dus niet enkel Britse gereserveerdheid. Terug in het thuisland keert de situatie helemaal om en wordt Irmina onderdeel van een fascistisch apparaat. Wat dan volgt is de beschrijving van de overleving van een vrouw in een vijandige omgeving, haar lot ondergaand. Zich ongemakkelijk voelend bij de gebeurtenissen (ten opzichte van de Joden), haar vrijgevochten principes volledig de kop in gedrukt door het gewicht van een geïndoctrineerde samenleving. Barbara Yelin blijft oppervlakkig en graaft niet in de ziel van Irmina. Je krijgt immers nooit haar dagboekschrijfsels te zien, al vermoed je heel wat verzuchtingen met de gemiste kansen. Hoe romantisch ook, Irmina blijft Brits afstandelijk, waarbij gevoelens amper worden vrijgegeven. Yelin kiest niet voor een happy end met menselijk geluk, ze ensceneert de repressie van een gehersenspoeld volk. Of dat grootse stripinkt oplevert, neen. Waarschijnlijk omdat Irmina geen helden bevat, geen winnaars. Een verloren leven, dat is wat rest. Gezien de grootte van het project verliest Yelin een deel van haar artistieke interesse. De finesses van in het begin (de elegantie, het mooie profiel met Irmina's gezicht, pagina 17) wordt deels ook door het omslaan van de situatie grauwer en schetsmatiger. Yelin probeert niet om er een kunstwerk van te maken, ze vertelt naar beste kunnen. Je hoort het haar al hardop zeggen in de ooit te verschijnen filmbewerking: "I once had a farm in Africa",het lot van Karen Blixen achterna.
- Irmina
- Keizer die zijn land ontvluchtte, De
- Killer, De Integraal (groot formaat) 1
- Lady Mechanika 1 beurseditie
- Lady Mechanika 2 beurseditie
- Lady Mechanika 3 beurseditie
- Lady S.
- Lady Spitfire 3 HC
- Lady Spitfire 3 SC

Wie is Kristof Berte die zo maar uit het niets zich manifesteert tussen de grote jeugdstripmakers? Qua inventiviteit en uitwerking behaalt de artiest (met de hulp van een co-scenarist) een uiterst hoog niveau. Zelfs al leunt het verhaal dicht aan bij het universum van Monsters en c°, lijken de soldaten op Game Over-blorks, Lise op monstereiland is zo geloofwaardig, creatief en leuk. Alles past perfect met een geknipte balans tussen sérieux en lichtvoetigheid. Misschien is de afhaspeling en afronding op het einde iets te abrupt, het derft de dolle pret niet. Als kind weet je wat te doen na het lezen van Lise op monstereiland: snel wegdromen van nieuwe avonturen.
- Lise op monstereiland 1
- Miauw! 3
- Mikel
- Mooie Momenten Luxe

Een mooie geste van de uitgever om dit album met meer prestige uit te brengen, een hommage aan één van hun pijlers. Terwijl Marc Sleen de eeuwige stripjachtvelden opzoekt, spreken intimi, vrienden, kennissen, bewonderaars hun respect uit voor Sleen. Deze getuigenis is er niet in opgenomen, in extremis: "Peetvader van Het B-Gevaar Marc Sleen is niet meer. Ondanks de 93 lentes was hij toch in de herfst van zijn leven beland en viel maandag het laatste vitale blaadje van de noeste knotwilg. Hij was een graag geziene gast in Het B-Gevaar, kwam soms met trots piepen wanneer hij om de hoek een hapje ging eten en controleerde dan altijd of Nero wel representatief aanwezig was in de winkel die zijn naam droeg. Wat herinner ik me nog goed de manier waarop hij sceptisch en kritisch de ideeën neersabelde waarmee ik Nero telkens in de kijker wilde zetten. Hoe creatief en inventief ook, als er een bevriende collega niet aan een tentoonstelling meewerkte, schoot hij de intentie op voorhand reeds af. Totdat Sleen het resultaat zag en weer glunderde op de zoveelste geslaagde receptie wanneer hij kon doen waar hij het best in was: alle aandacht opeisen. Ja, zijn ego was groot. Maar wat wil je, een man die zo'n verdienstelijk en schitterend oeuvre bijeen getekend heeft en dat dan stilletjes ziet wegkwijnen omdat je uitgever jouw nalatenschap niet naar behoren beheert? Logisch die frustratie. Een frustratie die Het B-Gevaar altijd zal bekampen. Want Het B-Gevaar, de ultieme verjongings- en verouderingsmachine en symbool voor het stripverhaal, zal Nero's naam, Sleens alter ego, blijven promoten. Wij zorgen dat het langer gaat duren en niet zo rap gedaan zal zijn! Desnoods fungeren we als schildknaap voor Ridder Sleen."
- Nero In memoriam-editie Zilveren tranen
- Night of the Living Dead 1 beurseditie
- Night of the Living Dead 2 beurseditie

Onbekend is onbemind. Een boek dat uit het niets opduikt en tussen de massa even snel weer verdween. Dat hier meteen verandering in moge komen. Nimona is één van de fijnste, leukste en meest frisse jeugdstrip voor jong en oud die in 2016 verscheen. Het ontwapenende meisje dat het hart van zowel de 'slechterik' als de lezer inpalmt, Noelle Stevenson speelt het karakter van de zelfstandige meid goed uit. Eerst brutaal ondernemend, risicovol en onstuimig, met Zwarthart die er een hele kluif aan heeft om haar in het gareel te houden. En terwijl je denkt te sympathiseren met de duistere zijde (Nimona heeft toch morbide kantjes), ontwart Stevenson het mysterieuze bolletje achtergrondgeschiedeniswol van alle partijen. Zoals het een modern sprookje betaamt, niets is wat het lijkt. Met een vleug moraal verdient het verhaal de nodige praal. Staat de Jadewortel immers niet symbolisch voor kernenergie? Terwijl wetenschappers er de nodige krachten proberen aan te onttrekken, wordt de bevolking in het ongewisse gelaten over de nadelen ervan. Noelle Stevenson meet zich geen alledaagse stripstijl aan. Geen Jeff – Bone – Smith, geen klare lijn of Amuletten, noch bombastisch gestoeld op de superheldenspierballen. Wel een beetje losjes de Franse school genre Sfar en Trondheim. Met schoonheidsidealen die er geen zijn (Nimona is mollig elegant). Na de luchtigheid uit de beginfase verandert de toon naar grotesk en fantastisch. Met Nimona ontwaakt er bij uitgever Bloombooks een wondermooie bloem.
- Nimona
- Nocturno 2

Over de eerste helft: verschijnt onopvallend, maar verdient al jouw aandacht. Wat hebben de Fransen toch met hun oorlogsverleden? Veel van hun verhalen hebben betrekking op de periode 40-45. Vaak bombastisch, de wereldgeschiedenis kopiërend, soms intimistisch grote verhalen vertellen over kleine mensen. Zoals Dethorey dat deed in het wondermooie De Pechvogel baadt Rode Schoenen in eenzelfde naïeve, onschuldige sfeer. En toeval of niet, Rode Schoenen werd in een gelijkaardige aquareltechniek geschilderd. Bijna te mooi en te lyrisch om dit nakende drama te illustreren. Want in het begin is het allemaal peis en vree, niets kan de poëzie in de natuur bezoedelen. De hoofdpersonen worden daardoor gemoedelijk geïntroduceerd. Tot het kwade ten tonele verschijnt en de hemel met represaillemaatregelen rood kleurt. En zelfs dan is Cousseau genuanceerd, Werner blijft het symbool van de hoop in deze barre, bange tijden. Uitstekend verteld, prachtig getekend (slechts één stoorzender: de gelijkenis tussen Jules en de verzetsjongen), met een spannende climax die je meteen doet verder lezen. Over deel 2 na de pauze: "De wereld zit slecht in elkaar. Het hoofd van een handvol bazen verklaart oorlogen terwijl het hart van de meeste mensen vrede verlangt." Of wat dacht je van: "7 Juli. 12 Uur. Voor de eerste keer werd de stoofpot van het gezin opgewarmd door vlammen die traag likten aan de vuile kleren die gescheurd waren door de rotsen." Twee staaltjes van poëtische literatuur die het boek verheffen. In het tweede deel is Cousseau ruwer, realistischer, met weinig ruimte voor hoop. Het luchtige uit de beginfase heeft reeds ruime tijd plaats gemaakt voor de wrede opwellingen van de übermensch die zich als untermensch gedraagt. Jammer dat Rode Schoenen niet in de Vrije Vlucht-collectie verscheen. Dan zouden Cousseau en Cuvillier meer erkenning genieten. Helaas mist Cousseau zijn grande finale. Niet zozeer de keuze van de fatalistische afloop, wel vooral de vraagtekens omtrent enkele verzetshiaten. Toch doet dit geen afbreuk aan de pracht, want Rode Schoenen is een schitterend tweeluik.
- Rode Schoenen, De 1 SC
- Rode Schoenen, De 2 SC
- Rode Schoenen, De Integraal
- Ssst... ik lees! Daan vangt een vis

Wow, drie klassebakken aan het werk. Archie Goodwin die op basis van de op voorhand vrijgegeven info tracht de film te reduceren nog voor hij er (bewegende) beelden van heeft gezien. Lees zeker het stukje middenin over de totstandkoming van de strip. Goodwin benadert vrij dicht het origineel! En dan is er de tandem Al Williamson en Carlos Garzon, geniet van de twee ongekleurde facsimile-pagina's achterin waar het zwart gebalanceerd afsteekt. Je herleest en bekijkt de beelden als een volwaardig kunststukje, de geladenheid van een iconische film in een notendop van honderd pagina's geschetst. Zelfs zonder moving pictures is er die beklijvende opwinding. De herinkleuring moderniseert de strip en maakt deze Star Wars tijdlozer dan voorheen.
- Star Wars Classic Remastered Episode V
- Star Wars Filmspecial Episode I
- Star Wars Luke Skywalker 5
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) LX
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) SC
- Trizia 1 beurseditie

Is schrijver Hubert dezelfde man die het voorgaande deel inkleurde? Terwijl Hubert het zo lyrisch vertelt, onderga je met Matthew Hayward de ene na de andere helse scène. Deze liefhebber van schoonheid wordt voortdurend in zijn enthousiasme getemperd. Zeg maar eerder gefnuikt. Pure pijnlijke waanzin, met als klap op de vuurpijl het schijnheilige van heel de opoffering. Dan probeer je je geest zuiver te houden voor het vaderland (rechtvaardigheid), dan probeer je je lichaam zuiver te houden voor je geliefde, het mag niet baten. Want als hond wordt verwacht dat je mooi in je mandje, zonder tegenspraak, gaat zitten. Waanzinnig wreed. Vertellen zonder woorden, over welk een luxe (pagina 26) kan Hubert beschikken. Voor Etienne Le Roux begon te schitteren in 14-18 maakte hij dit pareltje.
- WW 2.2 6
- XIII Mystery verzamelbox 3

Vijftig stripbesprekingen (16)

Een bizar en ongemakkelijk boek waarbij André Benn out of the box denkt en traditionele grenzen verlegt. Realistischer dan de detectivereeks Mick Mac Adam, eerder aanleunend bij Woogee, qua sfeerschepping brengt de auteur de cabaretscène eind jaren '20 van de 20ste Eeuw in kaart met Berlijn fungerend als decor. Eentje van uitbuiting en miserie. Nigel Kimberley vindt er zijn weg niet in terug tot hij een buikspreekpop op de kop kan tikken. Eentje die niet op zijn bek is gevallen, de vertegenwoordiging van de cynische kant van Nigels karakter. Nigel gaat via Elmer erg ver, zo ver dat hij zelfs zijn stijve penis bovenhaalt om een welgemanierde dame alsnog de mond te snoeren. Eigenaardig om zoiets vulgairs in het oeuvre van de doorgaans brave Benn tegen te komen. Je kan Nigel moeilijk vatten, weifelend tussen risico's nemen en toch alle bruggen verbranden, of toch maar bij de schoenmakers leest blijven? Alsof Benn puurt uit het eigen gespleten karakter, kanaliseert hij de commentaren via de ongehoorde spreekbuis Nigel annex Elmer. Eentje die geen blad voor de mond neemt en die desnoods in de tegenaanval gaat bij eender welke opmerking. Hoe ver zal Nigel zich in het verderf laten storten? Wrang is alvast het voorgevoel. Door de zwartwituitgave missen de pagina's enig contrast, een gemis om de tekeningen extra te accentueren. Wel een voordeel om van Benns fijne lijn te genieten.
- Advocaat, De 2
- Angelique
- Arcadia Archief 34 Luxe Elmer en ik 1
- Arcadia Archief 36 Luxe Sliert, De 7
- Batman Detective Comics 4 Wrath
- Dwergen 3 HC
- Dwergen 3 SC
- Elmer en ik 1
- Fenix Collectie 114 Vrolijke Bengels 7
- Fenix Collectie 115 Vrolijke Bengels 8
- George Maduro Held van Curaçao tot Madurodam
- Guus Slim, De complete 3 Luxe
- Huurling, De Definitieve editie 2 HC
- Huurling, De Definitieve editie 2 LX

Ondanks de verwittiging voorin dat het om een satirische kroniek gaat vol gedramatiseerde feiten hebben Peet en Varekamp het natuurlijke talent om alles waarschijnlijk echt te laten lijken. Alsof je de geschiedenispil zonder medische voorkennis toch slikt omdat ze zo lekker smaakt zonder er vragen bij te stellen. Waarheidsgetrouw met een korrel zout te nemen. Om tot de befaamde John F Kennedy te komen belichten de auteurs eerst vader Kennedy, notoir rokkenjager en succesvol manipulerend zakenman. Je huivert door het gekonkelfoes in de achterkamertjes en walgt van de immorele attitudes, alleen verzacht die wondermooie esthetiek van Peet en Varekamp (een heerlijke symbiose van lijnen en kleuren) het leed dat de mensheid ondergaat. Anekdotisch en vaak van de hak op de tak springend, het deert niet. De man die president wilde worden is plezant in het zich niet au sérieux nemen-genre.
- Kennedy Files 1 HC
- Kennedy Files 1 SC
- Kiekeboes, De 147
- Kiekeboes, De 147 Luxe
- Kiekeboes, De 147 Superdeluxe
- Lucky Luke (anno 2016) 1

Over De Kerels van Vlaanderen: een heringekleurde heruitgave biedt de mogelijkheid een strip te verbeteren of te versterken. Wanneer het oorspronkelijke drukmateriaal ontbreekt en je niet enkel zwartwit wil publiceren (al had dat met Bob de Moors werk geen kwaad gekund), is dat de beste optie. Helaas is ze nogal vlak en gaat daardoor het authentieke karakter verloren. De Moor volgt Consciences woorden nauwgezet en wil niets verloren laten gaan. Hierdoor verzandt de strip in ellenlange beschrijvingen die alle dynamiek afremmen. De onafhankelijkheidsstrijd wordt tot in de puntjes beschreven zonder overzichtelijke indringendheid. De Kerels van Vlaanderen is zo'n stukje geschiedschrijving waarvan je zeventig jaar na datum twijfelt of de accuraatheid van de feiten niet te romantisch werd ingevuld. Tover de kleuren weg en geniet vooral van de Moors tekeningen. Over De Leeuw van Vlaanderen: Bob de Moor haalt alles uit de kast om Consciences natiebewuste Slag der Gulden Sporen door een even romantische bril te portretteren. Het Vlaamsche ideaalbeeld van verzettelijke onverzettelijkheid, de strijdbare onderdrukte die vecht voor vrijheid terwijl de opdringerige Fransen steeds meer eisten van dit vruchtbare gebied. Trop is te veel, wat uiteindelijk zal leiden tot de finale revolte. Bob de Moor volgt het verhaal getrouw, pikt de passages uit die oorzaak en gevolg netjes illustreren. Opwerkend naar de climax met natuurlijk dat heroïsche gevecht als culminatiepunt. De Moors klare lijn is zuiver en mooi gebalanceerd tussen zwart en wit. De ensceneringen zijn groots met daar waar nodig waanzinnige decors. Waar Coscience je zonder beelden liet wegdromen en alles aan je eigen fantasie overliet, brengt de Moor nu een loepzuivere uitbeelding vol drama en pathos. Moet ongetwijfeld bij verschijnen erg begeesterend zijn geweest. De Leeuw van Vlaanderen, als tijdsdocument een klassieker. Als klassieker weliswaar gedateerd. Over Sterke Jan: Wow, de facsimile druk van de originele pagina achterin (bladzijde 39) en in het klein erbij de ingekleurde coverversie. In dit opgekuiste boek wordt Bob de Moors werk te clean afgelijnd, een stukje authenticiteit gaat door de nieuwe inkleuring verloren. Alsof een anonieme inkter over de tekeningen is gegaan. De Moor is ondertussen een betere verteller geworden en kan zich al meer beperken in de veelvuldige beschrijvingen. Sterke Jan is daardoor minder een geschiedenisboek, meer een flitsend avontuur over een goedhartig man die opkomt voor rechtvaardigheid. Fijn getekend, relatief goed ingekleurd (op het te perfect opkuisen van de originelen na), een waardige afsluiter van de Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen. Te lezen.
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor pakket
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor verzamelbox
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 1
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 2
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 3
- Old Pa Anderson Luxe
- Olivier Schrauwen-collectie 4 29.000 Years of Bad Luck
- Retroworld Integraal 5 HC
- Retroworld Integraal 5 SC

De Marsupilami is terug bij de oorspronkelijke familie ondergebracht waardoor Dupuis-artiesten het beestje rechtenvrij kunnen implementeren in hun universum. Vehlmann wijdt er een heel album aan, door vooral een plausibele verklaring te verzinnen voor de lange afwezigheid binnen de reeks. Door de Zwendelstraal werd dat belangrijk stukje uit hun verleden immers gewist. Vehlmanns uitgangspunten zijn origineel: de melancholie van de Marsu, de herinnering aan de kameraadschap met Robbe en Kwabbernoot koesterend, terwijl frustratie en woede voor hun gedrag indertijd die zijn agressie voedt en motiveert en het oprakelen van Wiebeling. Veel aanzetten die niet bevredigend worden afgerond. Vooral het einde is gemakzuchtig afgehaspeld. Yoann heeft de figuurtjes onder de knie en begint zich helemaal thuis te voelen. De Marsu mag dan woest zijn, jij bent als Robbedoes-lezer tevreden, toch?
- Robbedoes en Kwabbernoot 55
- Sam Integraal 1 luxe
- Simon van de Rivier Integraal 2
- Simon van de Rivier Integraal 3
- Simon van de Rivier Integraal 2 LX
- Simon van de Rivier Integraal 3 LX
- Suicide Squad 1

Tex Willer in Patagonië, je verwacht het niet meteen dat hij tussen Argentinië en Chili zal rondstruinen. Mauro Boselli gooit alle registers open en schrijft een subliem verhaal over trouw, eer, verraad en insubordinatie. Een vriendschap die zwaar onder vuur komt te staan met Tex zich wederom ontplooiend tot guerrillastrijder. Hoe ver reikt de menslievend- of vergevingsgezindheid? Tex, de eeuwige diplomaat, kiest partij. Sterk is de wending iets voorbij halfweg het boek, het moment waarbij het conflict afgerond is. Dan tovert Boselli een vervolg uit de hoed dat heroïsche proporties aanneemt. Normaal leest Tex Willer als amusementspulp, dit is nog een klasse hoger, je zo meeslepend waarbij je zelf in het zadel wil kruipen en je je aan Tex' zijde wil scharen. Het verhaal kan zich makkelijk ontplooien door die even sublieme tekeningen van Pasquale Frisenda. Het begint al meteen met de sfeerbeelden rond het aangevallen legerkamp, alsof zombies uit hun graf opstaan. De fijne lijntjes waarmee hij gezichten afbakent, de groeven portretteert, fijne karakterkoppen neerpennend (Kit Carson, pagina 26, kader 4 en 27-2). Even onopvallend compositorisch (83-5): de ruiter die naar het einde van de pagina rent met als extra richtingaanwijzer de speer. Wordt William Vance zo bejubeld om zijn fantastische decors, Frisenda pakt voortdurend uit met prachtwerk (99-1, 102-1, 112-1). Bijna te mooi om de bladzijden met opengesperde mond aan te gapen. Het spel met zwart en wit zit hem in het bloed. Tex Willer in Patagonië, een western van het allerhoogste niveau.
- Tex Willer Classics 006
- Thorgal 35 HC
- Thorgal 35 SC
- Thor, God of Thunder 006
- Tour de France, Le - De officiële strip
- Urbanus 171
- Urbanus vertelt 23
- Vito 3 ***½

Het kleurgebruik speelt Willem parten. De combinaties die hij toepast (een pastelachtig geel met een bloeddoorlopen rood) heeft niet eenzelfde indringendheid als in Guarnido's Blacksad. Nochtans met voldoende flair getekend in een iets meer open, cartoony stijl. Geen privédetective als hoofdrolspeler, wel een berooide (nog een overeenkomst) vliegenier met een hekel verleden. Zelfs dat ontbloot de scenarist in het heetst van de strijd, ondertussen kennen we Faulkners gevaarlijkste opponent. En dat opent al perspectieven voor een hopelijk sprankel vervolg.
- Vleugels van de aap, De 1
- Wolverine 006
- Ype 9
- YS, de legende 3 HC
- YS, de legende 3 SC

Een Disney filmstrip die wel kan overleven zonder de film gezien te hebben. Sterker zelfs, deze Zootropolis brengt je volledig in vervoering en laat je sympathiseren met de twee hartverwarmende protagonisten. Vooroordelen staan centraal, met als doorzettingsvermogen, karakter en het feit dat je jezelf net daarom wil bewijzen. Lieflijk getekend (zonder het als zeemzoet te klasseren), alles perfect op elkaar afgestemd. En net wanneer je denkt dat de cirkel rond is, doorbreken de auteurs zelfs dit vooroordeel door er nog een extra finaal einde aan te breien. Een konijn en een vos, je draagt ze als team een warm hart toe.
- Zootropolis

Vijftig stripbesprekingen (9)

Ongetwijfeld Marc Legendres beste scenario in jaren. Heerlijk, dat sprook- en spookjesachtige karakter volgepropt met vooroordelen. Prachtige dialogen (pagina 3, kader 1-4): "Niettegenstaande U een bespottelijke parodie lijkt, kan ik me niet van de indruk ontdoen dat U een Schot bent?" Heerlijke oneliners als "Wie hoopt dat dit avontuur eindigt met een levensles heeft het mis" (36-5) en moraliserende kwinkslagen (38-5). "Het fenomeen vrije meningsuiting is razend populair onder dommeriken." Dat alles in een nauwsluitend stripjasje dat perfect past. Wilbert van der Steen levert weer perfectie af. Vloeiend orkestrerend, spelende met de bladspiegel (over de reling reeds het volgende plaatje beschrijvend, pagina 6) of je ontregelend met een onwaarschijnlijke verandering van camerastandpunt (pagina 10, kaders 1-2, een kwartslag in de kamer). Statisch hoort niet in van der Steens vocabularium thuis, alles beweegt, zo vloeiend. Zowel de personages als de pagina-opbouw. Ayak + Por is Hilda minder chaotisch. Uitstekend gecomponeerd.
- Ayak & por 3
- Batman The Dark Knight 3

Petje af voor deze herinterpretatie door Geoff Johns. Bij aanvang denk je meteen: wat voor zin heeft het nog om een verhaal te bedenken over een figuur maar alles al over gezegd is geweest. Mispoes. Johns start terug bij nul, actualiseert (mobiele telefoons bestaan al) maar ontwikkelt een nieuwe plot die zich akelig dicht bij het origineel nestelt van Batman Year One. Bruce Wayne die zich een plaats in de Gothamse misdaadwereld opeist met Alfred die meer militaristische dan opdienersstreekjes heeft. Agent Gordon die de idealen nastreeft en allesbehalve corrupt is. Broer en zus Dent die de stad van het gespuis willen verlossen en grote kuis houden. En de zeer innemende Killer Croc. Johns schrijft hiermee geschiedenis, verrassend en spannend. Gary Frank is soms hoekig, houterig. Toch hebben de figuren volume en dynamiek. Een meer duistere, gestileerdere inkleuring had deze Earth One helemaal afgemaakt. Uitzonderlijk: de verwijzing naar René Magritte. Nochtans, zo surreëel is Earth One niet.
- Batman Earth One Boek 2

Het multimediale project (een theatervoorstelling, de projectie van animatiefilms annex livebegeleiding door de band Yuko) krijgt nu ook een papieren versie. Om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen, werd ook de CD van Yuko bij het album gevoegd, lezen op het ritme van de muziek is echter niet vanzelfsprekend. Vooral omdat de woordloze vertellingen sneller vooruit glijden. Extra duiding krijg je via het aanvullende dossier dat je wel de nodige info verschaft over het beschreven (of eerder be'tekende') dier. Het gemis van tekst in de beeld-verhalen laat zich voelen, niet altijd zijn de overgangen klaar en duidelijk en mis je versterkende woorden. Vooral olifant Jenny lijkt daaronder te lijden. De meer rudimentaire tekeningen van Klochkov helpen de geloofwaardigheid ook niet vooruit. Gracia's Jackie wel. Sterke decoupages, indringend zwartwitgebruik en grotendeels goed aanvullende kleuren. Ook het echtheidsgehalte bij Adriaenssens Stubby zit goed. De sfeer zit er volledig in. Cher ami, maak nieuwe a(ni)micalevrienden.
- Cher Ami
- Chlorophyl integraal 2

Een criminele bende waarvan de reputatie onlosmakelijk verbonden is met de cowboy die sneller schiet dan zijn schaduw. De Daltons moeten het voortdurend ontgelden telkens ze het tegen Lucky Luke opnemen. Je zou je voor minder omdraaien in het graf. Trouwens, beroept Morris zich na een dodelijke confrontatie zich niet op de neven van de Daltons! Olivier Visonneau pakt het realistischer aan en geeft de jongens een hart en ziel. Ook hierin moeten de broe(de)rs het ontgelden wanneer het recht dat zij uitdragen niet zegeviert. Onrecht viel hen reeds thuis ten deel. Een zuipende vader met losse handjes. Terwijl de oudste recht wil doen gelden, blijkt ook dat een illusie te zijn. De opvoeding, de omgeving, de maatschappij, alles vormt de voedingsbodem voor het leven dat de broertjes uiteindelijk zullen leiden, psychologisch door Visonneau goed onderbouwd. Atypisch voor een serieuze, realistische western is de vlotte tekenstijl van Jesús Alonso. Schetsmtig, cartoony, alsof het de realiteit ontkracht en verzacht. En toch werkt het, het rauwe, harde en harteloze blijft overeind. De eerste dode, een sterke thriller.
- Daltons, De 1
- Dirkjan 22
- dood van Stalin, De
- Eeuw der schimmen 6
- Elsje 3

De beste kronieken die er rond Excalibur bestaan. Istin neemt de tijd om de legende van het zwaard bewaarheid te zien worden. Vooreerst moet een hele – legendarische – weg afgelegd worden met een tegenstelling tussen de religieuze kerk en het heidens geloof als voedingsbodem. De gezant van God die de traditionele waarden wil uitroeien door machtshebbers tegen elkaar op te zetten. Brion is een uitstekend landschapsschilder. De weidse scènes, de levendige natuur, alleen met de mens die der in rondloopt ziet het er minder natuur-lijk uit. Majestueus en kleurrijk, een mooi gezongen vierde lied.
- Excalibur Kronieken 4 HC
- Excalibur Kronieken 4 SC
- Frontlinies 2 HC
- Frontlinies 2 SC
- Game Over 14
- Garfield Pocket (kleur) 92
- Garfield Pocket (kleur) 93
- Gelukkige tijden
- Hand van Pangboche, De 2

Reynès is volwassen geworden. Qua tekeningen zat het al snor, nu kneedde hij ook het scenario lang genoeg en zet de plot volledig naar zijn hand. Eigenlijk weinig op aan te merken, buiten dat je nieuwsgierigheid verder wordt geprikkeld. Goede karakterontwikkeling, een intrigerend verhaal, sterke tekeningen. Kortom, Harmony is een harmonieus geheel.
- Harmony 2
- Homs – Cabin Fever

Verrassend, een integrale die teruggrijpt naar het origineel, ongedrukte zwartwit-tekenwerk van een artiest in plaats van te kiezen voor de reproductie van de eerste kleurenedities. In deze versie kan je de grootse glorie van Jijé ontdekken en bewonderen. Genieten is het alvast van de inkt'vlakken/lijnen' waarmee de auteur speelt. De reden van deze keuze lees je in het dossier, net als de interessante omkadering rondom Jijé's vrijheid het verhaal te sturen naar eender welke richting where the wind blows. Go with the flow was duidelijk zijn leuze, zich moeilijk kunnen binden aan een vooropgezet plan. Over Golden creek: Jijé duidelijk van alle markten thuis. Na de cartooneske Robbedoes-stijl waagt hij zich ook aan het realisme. Een gestileerd realisme weliswaar. En wat een mooi gebalanceerd zwartwitwerk, zo duidelijk leesbaar in contrast met het groezelige, meer gedetailleerde Blueberry-aspect van Giraud. Jijé ontvoogdt zich van Red Ryder en heeft meteen zijn grip op een eigen western met Mexicaanse roots. Rechtschapen vecht de eervolle Jerry tegen het gespuis dat de gewone mens het gewone dagelijkse leven dwarsboomt. Toch is Spring niet zo naïef dat hij zich voortdurend in de luren laat leggen. Zestig jaar oud en nog steeds zo veel klasse. Te ontdekken. Over Yucca Ranch: je kan de ergernis van scenarist Rosy begrijpen wanneer Jijé zich niet strikt aan het voluit geschreven verhaal houdt en via bochtenwerk de schrijfintenties aan zijn laars lapt. Het plezier van de artiest zit hem in de kijk op Pancho, vooroordelen ten opzichte van deze Mexicaan met Indianenroots voeden de angst en het wantrouwen. Zelfs Spring is er onderhevig aan. (On)Bewust schermt Jijé met (anti)racisme, vooruitstrevend. Yucca Ranch, Jijé te paard in volle galop.
- Jerry Spring, De Complete 1
- Jerry Spring, De Complete 1 lx
- J.Rom 4 LX (linnen rug)
- J.Rom 4 LX (kunstleer)
- Koralovski 3

IJzersterk verhaal van Céka, een piste die een andere kijk op de ontdekking van Amerika geeft. Efficiënt zonder al te veel poeha met een mooie romantische inkleding waarbij de vriendschap het haalt op de veroveringsdrang. Neen, verwacht geen biografie over Columbus, Céka zet dé man van het jaar 1492 centraal, een andere dan die je normaal zou verwachten. Dé ster van dit boek is echter Tandiang. Met een geheel eigen stijl imponeert hij met schilderachtige, natuurlijke taferelen. Soms met hele fijne dunne lijntjes (pagina 14, kader 7), vaak met karaktervolle realistische decors (6-1) en vooral levensecht geportretteerd door die schitterende aanvullende inkleuring. De lucht (18-8 of 19-4), het strand (21-2 en 3), technicolor op papier. Wow.
- Man van het jaar 6
- Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen 1
- Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen 2
- Operatie overloard 1 HC
- Operatie overloard 1 SC
- Philemon 8

Een afgescheiden verhaal getekend door Peter Snejbjerg, One Man's War, de achtergrond van Starr ontrafeld. Snejbjerg kan heel gestileerd uit de hoek komen (plaat 25, kader 4, het schaduwspel in de wagen), alleen spiegelt hij zich te vaak aan Dillons stijl waardoor alles gereduceerd wordt tot een lijnenspel. Echt doorworstelen (tenzij de massa's taalfouten) moet je niet, Preacher leest als een pulpstrippende trein. Dillon en Ennis overschrijden de grenzen van het fatsoen, totdat je aan de special The story of you-know-who komt, prachtig getekend door Richard Case, met een innemend, sterk, schrijnend portret van een jongen wiens leefwereld niet zo rooskleurig is dat hij geleid wordt tot zelfmoord. Onder impuls van zijn omgeving, vader, moeder, school en zijn zogezegd beste vriend. Ondanks deze indringende, begrijpelijke blik deelt Ennis een extra mokerslag uit met de mening van een nabestaande. Meer dan een doordenkertje is haar reactie. Meer dan een vuistslag aan al degenen die Kurt Cobain wilden imiteren. Een parel van een kortverhaal dat een 9 op 10 verdient. Ook The good old boys wijkt even van het priesterlijke pad af, een Deliverance waarin Ennis lekker kan spotten met de clichés van de stoere held en de femme fatale. Ezquera tekent Europees, Jijé en Gir achterna.
- Preacher 4
- Sam Integraal 1
- Scott Leblanc 4
- Sliert, De 7
- Space Gangsters 1
- Spoedgeval 1
- Sprookjes van Grimm zonder woorden
- Star Trek 1
- Star Wars C-3PO
- Star Wars Chewbacca 1
- Star Wars Chewbacca 2

Designer Howard Chaykin houdt zich in en tekent meer traditioneel volgens de opgelegde regels. In zijn eigen reeksen spat normaal de vernieuwing van de pagina's af. Hier echter een optimale invulling van de stripreconstructie. Roy Thomas volgt zeer getrouw de film en versterkt hier en daar door voice over achtergrondelementen of commentaren toe te voegen, wat in de films niet gedaan wordt (of die je normaliter via de doorlopende actie te zien krijgt). Chaykin bevestigt met fijngevoeligheid. Een pruillip van Prinses Leia, een gorilla-achtige Chewbakka, een jaloerse Luke, een flirtende Han en een zeurende C3PO. Het collectief van personages is even aanstekelijk als in de film. Het recreëren van die opwinding: geslaagd!
- Star Wars Classic Remastered IV HC
- Star Wars Classic Remastered IV SC
- Star Wars Classic Remastered V HC
- Star Wars Classic Remastered V SC
- Star Wars Obi Wan 2
- Star Wars Prinses Leia 2
- Star Wars Rebels 2

Vijftig stripbesprekingen (6)

Het dosssiertje voorin had de uitgever iets professioneler kunnen opmaken, een designer werd hier niet op losgelaten. Deze bundel wil je natuurlijk hebben voor het laatste nooit eerder gepubliceerde verhaal De verschrikkingen van de zwarte jungle. Het is wederom een geschift avontuur met de overdreven romanfiguur docteur Mystère, de onoverwinnelijke archeheld als drager van een even onwaarschijnlijk verhaal. Castelli doet er alles aan om het overdrijven tot kunst te verheffen. De taal is literair pompeus en toch lichtvoetig verhelderend, de dialogen sprankelend lachwekkend, theatraliteit ten top. De voice over die zegt: "Ik moet toegeven dat de ongeletterdheid van Cigale mij soms kan ergeren". Gevolgd door en de daarbij horende uitleg: "Jouw ongeletterdheid ergert mij, Cigale." Dit terwijl de dochter van Lord Brooke voor de onoplettende ogen van iedereen ontvoerd wordt. In die geest doet het de 19de eeuwse romanhelden alle eer aan. Oubollig op een moderne manier. Filippucci voelt zich thuis in dit universum en recreëert met een gelijkaardige souplesse dit overacterende acteursspel. Jammer voor degenen die reeds de eerdere twee delen aanschaften. Geluk voor de ontdekkingsreiziger die voor het eerst al de mysteries van de Docteur gebundeld ziet. Over Milanese mysteries: het interesseert je zelfs niet om te weten wie waar de mosterd vandaan haalde. Is Docteur Mystère een kloon van The League of Extra-Ordinary Gentlemen of niet? Heeft Castelli bewust Alan Moore geplagieerd? Wat doet het ertoe? Want deze strip is puur genieten. In een oubollige schrijf- en tekenstijl worden historische/literaire figuren opgevoerd in een decor van authenticiteit. Met de nodige ironie voel je de finesses waarmee Castelli en Filippucci verhalen en strips parodiëren waar uitgever Lefranc indertijd een patent trachtte op te hebben. Mislukte reeksen als Rouletabille, Fantomas, de Markies, allen refereerden wel eens naar de literatuur, geen van hen kon dit boeiend verwoorden. Deze Italiaanse auteurs weten echter wel van wanten. Met een kort en krachtdadig optreden passeren doodgewaande helden (Quasimodo, Het spook van de Opera), lach je een breuk met Docteur Mystères hilarische deducties en amuseer je je kostelijk met de verrassende plotwendingen. Neem je deze strip echter té au sérieux, dan vrees ik dat het plezier ver te zoeken is. En over De oorlog der werelden: je hebt van die strips waarbij het meteen klikt. Je slaat ze open, leest de eerste regels en geniet van de tekeningen. En hop, je bent vertrokken. Dat geweldige gevoel overviel me bij het ontdekken van deel 1. Argwaan alom met die bijzondere vraag of De oorlog der werelden van hetzelfde kaliber zou zijn. De moeite om te herlezen, heb ik niet gedaan. Castelli en Filippucci moesten het maar afzonderlijk bewijzen. Het begint al steevast op de cover: Authentieke Herinneringen Van Docteur Mystère - Persoonlijk verteld aan de beroemde auteurs Castelli en Filippucci. met daaronder zo'n ogenschijnlijke oude ets (jammer voor de commerce dat ze werd ingekleurd) en het onderschrift 'Bon Dieu de la France, het is de interplanetaire invasie!' schreeuwde Docteur Mystère, met een pistool in z'n hand. Je vraagt het je af: wat is er allemaal van waar. Hoe hebben Castelli en Filippucci deze wereld kunnen creëren die zo levensecht lijkt. Levensecht dan wel alsof de avonturen van de held daadwerkelijk geschreven werden in het begin van de 20ste eeuw. Een vermoeden dat ontkracht door de vele verwijzingen naar hedendaagse science fiction-iconen. De verrassing blootleggen zou een deel van jullie leesplezier wegnemen. Begin daarom terstond aan De oorlog der werelden waarin heerlijke, historische sf-elementen je doen gniffelen en getemperd schaterlachen. Filippucci weet Castellis woorden perfect in herkenbare beelden om te zetten. Ontrafel zelf de grappige knipoogjes in het leven van een onwaarschijnlijke held. H.G. Wells mag trots zijn.
- Baard en Kale, De complete 4
- Baard en Kale, De complete 4 LX
- Batman Arkham City
- Captain America 5
- Carmen McCallum 10
- Docteur Mystère Integraal
- Elfen 9 HC
- Elfen 9 SC
- Enorme angst 3
- Gloria Victis 3

Ongetwijfeld vindt de gemiddelde Guardians-lezer er geen bal aan, maar dit deel is subliem. Skottie Young heeft alle macht in handen door zowel voor het verhaal als de tekeningen in te staan. Raccoon in semisolo, Groot bevindt zich weliswaar nog aan zijn zij, dwars het universum doorkruisend om zijn onschuld te bewijzen. Dat terwijl menig tegenstander hem een kopje kleiner wil maken. Herinner je je Han Solo. Het begint verrassend en het eindigt even verrassend. Grappig, gezwind en gezellig. Het atypische valt meteen op door de stijl. Young is fris en losjes, cartoony perfect passend bij Raccoon. Je zou de combinatie met Beaulieu kunnen bekritiseren, het erg uitgelaten kleurenpalet steekt af, toch werkt het. Dit volledig los te lezen vijfde Guardians of the Galaxy-deel: uitzinnig.
- Guardians of the Galaxy 5
- Lady Mechanica 1
- Lady Mechanica 2
- Lady Mechanica 3
- Legendariërs 5

Wederom een lust voor het oog. Brrémaud kiest het perfecte voorhistorische moment om een belangrijke omwenteling weer te geven (genre Ice Age). Subtiel reikt hij tijdens de actie her en der hints aan voor wat komen gaat. Ondertussen is het genieten van deze realistische survival of the fittest. Heerlijke overzichtsdubbelpagina's gevolgd door moorddadige scènes. Bertolucci toont in Love zijn liefde voor de strip. Het is en blijft een visueel schouwspel waarnaar je bewonderend blijft kijken. Sterk.
- Love 4
- Marie-Leontine

Een cover die een beetje wegheeft van Over de grenzen van de tijd, een opvallende compositie waarbij je je afvraagt waar de persoon zich bevindt. Ducoudray neemt een niet voor de hand liggend onderwerp, de Russische moeder op zoek naar haar verdwaalde soldatenzoon in de Tsjetsjeense zone. Ondanks haar vernederende positie in de maatschappij recht ze de rug en gaat op zoek naar het allerbelangrijkste in een mensenleven, hetgeen je gebaard hebt. Je moet behoorlijk sterk in je schoenen staan om te ondergaan wat zij meemaakt, om dit traject af te leggen, een oorlogszone betreden en een eerzuchtige 'barbaar' confronteren. Het moedertje is gelukkig niet zo fatalistisch, hoopvol vecht ze voor haar verloren zoon, op haar pad verrassende vrienden makend door haar hartelijke, liefdevolle inborst bewijzend dat er geen vijanden zijn en dat de mens veelal tegen zijn evenbeeld vecht, gelijkgestemden bekampend omdat het je van hogerhand opgedrongen wordt. Intens, pijnlijk (die ontknoping) en rauw poëtisch van een verrassende schoonheid. De geschilderde achterkafttekening is nog liederlijk zacht, binnen overheerst de grauwe, zwarte lijn. Moeder Rusland, zeer mooi.
- Moeder Rusland Integraal
- Moeder Rusland 1
- Moeder Rusland 2
- Mooie Zomers 2

Weer zo een fascinerende invalshoek van Grant Morrison die blijft verrassen. De genialiteit zit hem in de gecompliceerde spielereien, het uitdagen van de lezer door hem/haar in het hemd te zetten. De criticaster bekritiseerd! Wij (de lezers) zijn degenen die het lot van deze helden (mee) bepalen. Vooral wanneer de schrijver terechtgewezen wordt op zijn intellectuele prietpraat. Voor een unieke leeservaring moet je bij Grant Morrison zijn.
- Multiversity 8
- Multiversity 9
- Niklos Koda 14
- Nomaden
- Noortje 15
- Onzichtbare echo's 2
- Op missie 2 (cover Tweede Wereldoorlog van Dace Sietina)
- Op missie 2 (cover Eritrea van Floor de Goede)
- Op missie 2 (cover Kosovo van Marcel Ruijters)
- Op missie 2 (cover Mali van Emma Ringelding)
- Op missie 2 (cover Pakistan van Rob van Barneveld)
- Orakel 4 HC
- Orakel 4 HC
- Oude Bokken 1
- Oude Bokken 2
- Overlevenden 4
- Pim 1
- Pim 2
- Pinkerton 4
- Pornhollywood
- Robert en Bertrand 21 HC
- Robert en Bertrand 22 HC
- Robert en Bertrand 23 HC
- Robert en Bertrand 24 HC
- Robert en Bertrand 25 HC
- Superman Action Comics 3
- Thor 5

Twee fotografenverhalen die gelijktijdig verschijnen, zetten aan tot vergelijken. Max de Radrigues en Wouter Mannaert dompelen zich onder in het leven van pers- en sensatiefotograaf Weegee. Bonin is minder autobiografisch en ontrafelt de Sliding doors-geschiedenis van Walter Benedict. Het speelse van Schijn bedriegt steekt ook in deze The time before de kop op. Walter geniet van zijn verworven kracht en maakt er handig misbruik van. Je verwacht dat de strip een opeenstapeling wordt van zaligmakende egocentrische materiële verbeteringen in Walters leven. Gelukkig wijkt Bonin van dit principe af en focust zich op het vinden van het ultieme geluk. Kan je het verleden beïnvloeden om alsnog de richting van de toekomst positief te beïnvloeden? Elke interventie heeft immers nefaste gevolgen. De apotheose zorgt voor berusting, je onrust wordt net als die van Walter ingetoomd. Een beetje zoals en Frank Capra-film, licht dramatisch met een filosofische kwinkslag afgehandeld. Bonin heeft de scherpe kantjes en stilering van zijn oorspronkelijke Fog-stijl afgevijld. Iets slordiger vliegt hij vaak over de scènes. Enkel het efficiënte vertellen telt. Het doet gelukkig geen afbreuk aan The time before, it's a wonderful life.
- Time before, The
- Travis 10