Vijftig stripbesprekingen (16)

Een bizar en ongemakkelijk boek waarbij André Benn out of the box denkt en traditionele grenzen verlegt. Realistischer dan de detectivereeks Mick Mac Adam, eerder aanleunend bij Woogee, qua sfeerschepping brengt de auteur de cabaretscène eind jaren '20 van de 20ste Eeuw in kaart met Berlijn fungerend als decor. Eentje van uitbuiting en miserie. Nigel Kimberley vindt er zijn weg niet in terug tot hij een buikspreekpop op de kop kan tikken. Eentje die niet op zijn bek is gevallen, de vertegenwoordiging van de cynische kant van Nigels karakter. Nigel gaat via Elmer erg ver, zo ver dat hij zelfs zijn stijve penis bovenhaalt om een welgemanierde dame alsnog de mond te snoeren. Eigenaardig om zoiets vulgairs in het oeuvre van de doorgaans brave Benn tegen te komen. Je kan Nigel moeilijk vatten, weifelend tussen risico's nemen en toch alle bruggen verbranden, of toch maar bij de schoenmakers leest blijven? Alsof Benn puurt uit het eigen gespleten karakter, kanaliseert hij de commentaren via de ongehoorde spreekbuis Nigel annex Elmer. Eentje die geen blad voor de mond neemt en die desnoods in de tegenaanval gaat bij eender welke opmerking. Hoe ver zal Nigel zich in het verderf laten storten? Wrang is alvast het voorgevoel. Door de zwartwituitgave missen de pagina's enig contrast, een gemis om de tekeningen extra te accentueren. Wel een voordeel om van Benns fijne lijn te genieten.
- Advocaat, De 2
- Angelique
- Arcadia Archief 34 Luxe Elmer en ik 1
- Arcadia Archief 36 Luxe Sliert, De 7
- Batman Detective Comics 4 Wrath
- Dwergen 3 HC
- Dwergen 3 SC
- Elmer en ik 1
- Fenix Collectie 114 Vrolijke Bengels 7
- Fenix Collectie 115 Vrolijke Bengels 8
- George Maduro Held van Curaçao tot Madurodam
- Guus Slim, De complete 3 Luxe
- Huurling, De Definitieve editie 2 HC
- Huurling, De Definitieve editie 2 LX

Ondanks de verwittiging voorin dat het om een satirische kroniek gaat vol gedramatiseerde feiten hebben Peet en Varekamp het natuurlijke talent om alles waarschijnlijk echt te laten lijken. Alsof je de geschiedenispil zonder medische voorkennis toch slikt omdat ze zo lekker smaakt zonder er vragen bij te stellen. Waarheidsgetrouw met een korrel zout te nemen. Om tot de befaamde John F Kennedy te komen belichten de auteurs eerst vader Kennedy, notoir rokkenjager en succesvol manipulerend zakenman. Je huivert door het gekonkelfoes in de achterkamertjes en walgt van de immorele attitudes, alleen verzacht die wondermooie esthetiek van Peet en Varekamp (een heerlijke symbiose van lijnen en kleuren) het leed dat de mensheid ondergaat. Anekdotisch en vaak van de hak op de tak springend, het deert niet. De man die president wilde worden is plezant in het zich niet au sérieux nemen-genre.
- Kennedy Files 1 HC
- Kennedy Files 1 SC
- Kiekeboes, De 147
- Kiekeboes, De 147 Luxe
- Kiekeboes, De 147 Superdeluxe
- Lucky Luke (anno 2016) 1

Over De Kerels van Vlaanderen: een heringekleurde heruitgave biedt de mogelijkheid een strip te verbeteren of te versterken. Wanneer het oorspronkelijke drukmateriaal ontbreekt en je niet enkel zwartwit wil publiceren (al had dat met Bob de Moors werk geen kwaad gekund), is dat de beste optie. Helaas is ze nogal vlak en gaat daardoor het authentieke karakter verloren. De Moor volgt Consciences woorden nauwgezet en wil niets verloren laten gaan. Hierdoor verzandt de strip in ellenlange beschrijvingen die alle dynamiek afremmen. De onafhankelijkheidsstrijd wordt tot in de puntjes beschreven zonder overzichtelijke indringendheid. De Kerels van Vlaanderen is zo'n stukje geschiedschrijving waarvan je zeventig jaar na datum twijfelt of de accuraatheid van de feiten niet te romantisch werd ingevuld. Tover de kleuren weg en geniet vooral van de Moors tekeningen. Over De Leeuw van Vlaanderen: Bob de Moor haalt alles uit de kast om Consciences natiebewuste Slag der Gulden Sporen door een even romantische bril te portretteren. Het Vlaamsche ideaalbeeld van verzettelijke onverzettelijkheid, de strijdbare onderdrukte die vecht voor vrijheid terwijl de opdringerige Fransen steeds meer eisten van dit vruchtbare gebied. Trop is te veel, wat uiteindelijk zal leiden tot de finale revolte. Bob de Moor volgt het verhaal getrouw, pikt de passages uit die oorzaak en gevolg netjes illustreren. Opwerkend naar de climax met natuurlijk dat heroïsche gevecht als culminatiepunt. De Moors klare lijn is zuiver en mooi gebalanceerd tussen zwart en wit. De ensceneringen zijn groots met daar waar nodig waanzinnige decors. Waar Coscience je zonder beelden liet wegdromen en alles aan je eigen fantasie overliet, brengt de Moor nu een loepzuivere uitbeelding vol drama en pathos. Moet ongetwijfeld bij verschijnen erg begeesterend zijn geweest. De Leeuw van Vlaanderen, als tijdsdocument een klassieker. Als klassieker weliswaar gedateerd. Over Sterke Jan: Wow, de facsimile druk van de originele pagina achterin (bladzijde 39) en in het klein erbij de ingekleurde coverversie. In dit opgekuiste boek wordt Bob de Moors werk te clean afgelijnd, een stukje authenticiteit gaat door de nieuwe inkleuring verloren. Alsof een anonieme inkter over de tekeningen is gegaan. De Moor is ondertussen een betere verteller geworden en kan zich al meer beperken in de veelvuldige beschrijvingen. Sterke Jan is daardoor minder een geschiedenisboek, meer een flitsend avontuur over een goedhartig man die opkomt voor rechtvaardigheid. Fijn getekend, relatief goed ingekleurd (op het te perfect opkuisen van de originelen na), een waardige afsluiter van de Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen. Te lezen.
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor pakket
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor verzamelbox
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 1
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 2
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 3
- Old Pa Anderson Luxe
- Olivier Schrauwen-collectie 4 29.000 Years of Bad Luck
- Retroworld Integraal 5 HC
- Retroworld Integraal 5 SC

De Marsupilami is terug bij de oorspronkelijke familie ondergebracht waardoor Dupuis-artiesten het beestje rechtenvrij kunnen implementeren in hun universum. Vehlmann wijdt er een heel album aan, door vooral een plausibele verklaring te verzinnen voor de lange afwezigheid binnen de reeks. Door de Zwendelstraal werd dat belangrijk stukje uit hun verleden immers gewist. Vehlmanns uitgangspunten zijn origineel: de melancholie van de Marsu, de herinnering aan de kameraadschap met Robbe en Kwabbernoot koesterend, terwijl frustratie en woede voor hun gedrag indertijd die zijn agressie voedt en motiveert en het oprakelen van Wiebeling. Veel aanzetten die niet bevredigend worden afgerond. Vooral het einde is gemakzuchtig afgehaspeld. Yoann heeft de figuurtjes onder de knie en begint zich helemaal thuis te voelen. De Marsu mag dan woest zijn, jij bent als Robbedoes-lezer tevreden, toch?
- Robbedoes en Kwabbernoot 55
- Sam Integraal 1 luxe
- Simon van de Rivier Integraal 2
- Simon van de Rivier Integraal 3
- Simon van de Rivier Integraal 2 LX
- Simon van de Rivier Integraal 3 LX
- Suicide Squad 1

Tex Willer in Patagonië, je verwacht het niet meteen dat hij tussen Argentinië en Chili zal rondstruinen. Mauro Boselli gooit alle registers open en schrijft een subliem verhaal over trouw, eer, verraad en insubordinatie. Een vriendschap die zwaar onder vuur komt te staan met Tex zich wederom ontplooiend tot guerrillastrijder. Hoe ver reikt de menslievend- of vergevingsgezindheid? Tex, de eeuwige diplomaat, kiest partij. Sterk is de wending iets voorbij halfweg het boek, het moment waarbij het conflict afgerond is. Dan tovert Boselli een vervolg uit de hoed dat heroïsche proporties aanneemt. Normaal leest Tex Willer als amusementspulp, dit is nog een klasse hoger, je zo meeslepend waarbij je zelf in het zadel wil kruipen en je je aan Tex' zijde wil scharen. Het verhaal kan zich makkelijk ontplooien door die even sublieme tekeningen van Pasquale Frisenda. Het begint al meteen met de sfeerbeelden rond het aangevallen legerkamp, alsof zombies uit hun graf opstaan. De fijne lijntjes waarmee hij gezichten afbakent, de groeven portretteert, fijne karakterkoppen neerpennend (Kit Carson, pagina 26, kader 4 en 27-2). Even onopvallend compositorisch (83-5): de ruiter die naar het einde van de pagina rent met als extra richtingaanwijzer de speer. Wordt William Vance zo bejubeld om zijn fantastische decors, Frisenda pakt voortdurend uit met prachtwerk (99-1, 102-1, 112-1). Bijna te mooi om de bladzijden met opengesperde mond aan te gapen. Het spel met zwart en wit zit hem in het bloed. Tex Willer in Patagonië, een western van het allerhoogste niveau.
- Tex Willer Classics 006
- Thorgal 35 HC
- Thorgal 35 SC
- Thor, God of Thunder 006
- Tour de France, Le - De officiële strip
- Urbanus 171
- Urbanus vertelt 23
- Vito 3 ***½

Het kleurgebruik speelt Willem parten. De combinaties die hij toepast (een pastelachtig geel met een bloeddoorlopen rood) heeft niet eenzelfde indringendheid als in Guarnido's Blacksad. Nochtans met voldoende flair getekend in een iets meer open, cartoony stijl. Geen privédetective als hoofdrolspeler, wel een berooide (nog een overeenkomst) vliegenier met een hekel verleden. Zelfs dat ontbloot de scenarist in het heetst van de strijd, ondertussen kennen we Faulkners gevaarlijkste opponent. En dat opent al perspectieven voor een hopelijk sprankel vervolg.
- Vleugels van de aap, De 1
- Wolverine 006
- Ype 9
- YS, de legende 3 HC
- YS, de legende 3 SC

Een Disney filmstrip die wel kan overleven zonder de film gezien te hebben. Sterker zelfs, deze Zootropolis brengt je volledig in vervoering en laat je sympathiseren met de twee hartverwarmende protagonisten. Vooroordelen staan centraal, met als doorzettingsvermogen, karakter en het feit dat je jezelf net daarom wil bewijzen. Lieflijk getekend (zonder het als zeemzoet te klasseren), alles perfect op elkaar afgestemd. En net wanneer je denkt dat de cirkel rond is, doorbreken de auteurs zelfs dit vooroordeel door er nog een extra finaal einde aan te breien. Een konijn en een vos, je draagt ze als team een warm hart toe.
- Zootropolis

Bijbenen (7): Aquablue, Kiekeboes, Kid Paddle, Donjon Monsters

Het koloniseren van onontgonnen gebieden, het is van alle tijden. Zelfs in de toekomst. Cynisch wordt eens geponeerd dat de mensensoort geleerd heeft uit de fouten gemaakt in het verleden. Met de destructie van de Aarde als onberispelijk bewijs. Niets is minder waar. Potentaten vinden sowieso manieren om hun onverzadigbare (wel)lust te voeden, liefst ten koste van anderen. Standard-island is dan ook de typische spiegel voorgehouden, met als ultieme vijand de separatisten die met geweld hun staat, hun habitat willen behouden. Vrijheid voor alles! En dat liefst zonder de onmenselijke mens in de buurt.
- Aquablue 14 HC ***½
- Azimut 2 ***

Geen Buck Danny 2.0-modernisering, wel rustig voortbordurend op het klassieke patroon van Charlier en Hubinon. Zumbiehl en Arroyo lijden niet aan het Blake en Mortimer-syndroom om met overdaad het leesplezier te schaden door overroepen pre- en sequels. Zelfs met al die gerichte monologen is de indeling functioneel. Sonny blijft zijn rol als 'sucker' spelen, de (on)gewilde clown van dienst. Ingenieus ook om beide partijen - zowel de Amerikanen als de Russen - aan het woord te laten. Zo vermijd je eenzijdigheid. Zumbiehl is ondanks het Koude Oorlog-gegeven met de tijd mee en schrijft behoorlijk dynamisch. Arroyo? Die doet even vergeten dat je het liefst Hugault een keer Buck Danny wil zien tekenen. Arroyo laat evenzeer de oude glories met veel glamour vliegen.
- Buck Danny Classic 1 ***½
- Donjon monsters 5 ***
- Fokke & Sukke Het afzien van 2014 ***
- Fokke & Sukke thematisch 6 Aan het infuus ***
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2014 ***

Midam en co blijven de hoofdvogel in de games afschieten, al lijkt het bereiken van het einde of de uitgang nog steeds een utopie voor Kids avatar. De grootste hindernis voor het stoutmoedige ventje is eerder het proberen redden van het vriendinnetje. Door haar interventies worden alle succesvolle missies toch gefnuikt omdat de dame zich iets te veel gedraagt als een... Marina! Pas op voor anti-feministische vooroordelen. Een ander sterk punt is de inbreng van suggestiviteit, vooral op het gebied van seksualiteit (pagina 10). Evenzeer verrassend: Kids vader die door zijn gedragingen zich beschamend opvoert ten opzichte van vreemden in huis (gags 522, 538, 543). Serial gamer, enkele geniale ideeën doorbreken het seriewerk en bezorgen dit veertiende deel een hoog niveau.
- Kid Paddle 14 ****
- Kiekeboes, De 141 **½
- Kiekeboes, De Luxe 141 **½
- Kiekeboes, De Superdeluxe 141 **½
- Lefranc 25 **½

Je hoort hun namen niet vaak afroepen: Oscar Vertonghen, Lange So, Bikini van Slype en Fonske Verschuren (gag 653). Wanneer ze zich spiegelen aan een bekende popgroep (gag 646) breken ze internationaal door. De Beatles prijken op een affiche. Wie een kuil graaft voor een ander, valt er vaak zelf in, een zegswijze helemaal van toepassing op 'schurk' Flurk. Grappig om Fonske eens zonder petje te zien (639). Wat kunnen zieke kinderen soms zo vrolijk zijn. Goedaardige kwajongensstreken niet bedoeld om de medemens pijn te doen. Het kon indertijd nog. Lieflijk, charmant en grappig. Een onbezorgd kinderleven die nog weten wat ravotten is en kattenkwaad uitsteken. Die Het Volk-uitgaves: flutboekjes, maar wel 53 strippagina's gevuld.
- Lustige Kapoentjes, De 10 ***1/2
- Nero - De premières luxe (linnen) 1 **
- Nero - De premières luxe (velours) 1 **
- Rode Ridder, De 68 - ZW ***
- Rode Ridder, De 75 - KL **½
- Rode Ridder, De 75 - ZW**½

De vastgeroeste basis is er, reeds de sporen verdienend op verschillende fronten. Te beginnen met het succes van de boeken zelf, daarna de verfilmingen (inclusief de Amerikaanse remake) en nu dus de verstripping. Vanwege de beperkingen (nochtans 2 x 64 pagina's) natuurlijk compacter en minder tijd en ruimte overhoudend om de personages voortdurend van dichtbij te volgen met al hun subplots. De strip is meer rudimentair en eerder gefocust op het thrillerelement. Dat is ook hierin top, de spanning blijft immers stijgen omtrent de schuld of onschuld van Lisbeth én het lot van de mishandelde vrouwen. Millennium de strip bevestigt de kracht van schrijver Larsson, Runberg weet daar perfect uit te distilleren. Tekenaar Man is minder imposant als Homs, toch draagt zijn vrij hoekige stijl de kracht van het aangedane leed.
- Stieg Larsons Millennium 4 ***½

In de categorie 'waar voor je geld' mag je genieten van een spaghettithriller, Tex Willers zoektocht naar de mysterieuze verschijning van de geest die een ware klopjacht houdt onder enkele zogezegde vrienden. Meer dan tweehonderd pulppagina's in sfeervol zwartwit. Vooral met de pointillistische inkleding maakt artiest Civitelli indruk. Welke technieken hij ook gebruikt, het zorgt voor een verhoogd echtheidsgehalte. Mooi om zien.
- Tex Willer 2 ***

Geen bubbels

Zoals steeds een dubbelspel in dit Bubbelspel: Fanny en Konstantinopel proberen de ware toedracht achter de inbraken te achterhalen terwijl Kiekeboe en Charlotte nonkel Vitals protestbeweging moeten trachten te temperen. Een plot dat twee richtingen uitgaat en op het einde toch terug mooi samenkomt. Met een gastrol voor De Ronde-ster Chris Willemsen. Grootse champagne met knallende bubbels levert Bubbelspel niet op. Matig, al geniet Merho van het rondspuien van kritiek op allerhande toestanden.
- Kiekeboes, De 140 **½
- Kiekeboes, De 140 luxe **½
- Kiekeboes, De 140 superdeluxe **½

Donderende kogels

Science fiction is al meteen een ver van mijn bed-show, toch zeker in de pure futuristische vorm. Frederik Peeters doet dat net als Godard en Ribera met hun Axel Moonshine in een menselijker context. Zelfs in extreme buitenaardse toestand omgeven door robotica eist het humane de hoofdrol op. Verloc is een mens van vlees en bloed. Met angsten, verlangens en vooral gebreken. Getraumatiseerd door het verleden is hij een speelbal in deze nieuwe toekomst. Peeters verwacht geduld van de lezer want de bevreemdende situaties waarin de protagonisten zich bevinden, is allesbehalve verhelderend. Aâma bevat Peeters' bijzondere schrijfstijl.
- 100 Bullets 14 **½
- Aâma 1 ***½
- Kiekeboes, de 35 Superdeluxe **½

Batmans Uilenhof

Ongewoon van een reguliere reeks om met zo'n sterk verhaal te verrassen. De herbronning heeft duidelijk deugd gedaan want DC Comics bezorgt de mythische figuur van Batman een nieuw elan. Het hof der uilen is rijk aan openbaringen: scenarist Snyder duikt in het verleden van de Waynes en graaft voor een keer veel verder dan het trauma van de vermoorde ouders. Hij vult aan met nieuwe personages (de ambitieuze burgemeesterskandidaat, al verdwijnt die snel uit het gezichtsveld), een ontwaakte tegenstander (de uilen), verrassende wendingen (omtrent Nightwing). Enige voorkennis is niet vereist, al kan je daardoor sommige 'verschijningen' beter plaatsen (drie Robins!). Het ambitieuze project van Snyder levert een uitstekend resultaat op. Hij wentelt zich in de duistere krochten van de riolen, achterbuurten en zelfs onontgonnen stukjes grond van Gotham City (tussen gebouwen!), extra gemotiveerd door een opgedrongen waanzin. Is het verhaaltje van Het hof der uilen slechts een verzinseltje? Greg Capullo stond lang ten dienste van Todd McFarlane. Met een krachtige (hoekige) dynamiek begeleidt hij Snyders verhaal. Spannend met een te verwachten wordt vervolgd.
- Batman boek 1 Hof der uilen ***½
- Belem 3 ***
- Kiekeboes, de 35 Luxe

L'étranger

Van een onmetelijk nihilisme gesproken, zo kan je de persoonlijkheid van Meursault het best omschrijven. Nergens maalt hij om, door niet wordt hij gepassioneerd. Liefde beantwoordt hij niet, de dood laat hem koud en weekt geen emoties los. Wat een onverschilligheid. Wat een apathie. Het tweede deel van het boek focust zich op Meursaults proces, vergelijkbaar met de absurde enscenering in Max Havelaar van Multatuli. Barbertje moet hangen, al lijkt Meursault zich te schikken in zijn (nood)lot. Alsof hij zoals de Heiland voor de menigte geslachtofferd wordt terwijl Barabas vrijgesproken wordt. Camus verscherpt die onderliggende tegenstrijdigheid door hem te confronteren met de aalmoezenier. Meursault staat in schril contrast met deze gelovige: hij representeert de verloochening, het hier en nu, het non-geloof. Ferrandez is niet afstandelijk genoeg om deze gevoelloze man te portretteren. Waarom hij bovendien enkele aquarelscènes inlast – mooie sfeervolle plaatjes weliswaar – is een raadsel. Ze vloeken of passen niet met de harde realiteit. De vreemdeling: bevreemdend. De mooiste zin uit het boek: "Hij praat nooit om niets te zeggen." Tijd voor een moment van stilte.
- Kiekeboes, de 35 (herziene versie) **½
- Urbanus vertelt 13 **½
- vreemdeling, De (Camus) ***

Roxanne, you don't have the put on the green light

Niet de vijand van je vijand wordt hierin je vriend. Het is de vijand zelf die zich aan Hal Jordan opdringt om samen gemaakte fouten recht te zetten. Knap uitgangspunt . Green Lantern Sinestro is een onderhoudend interstellair superheldenverhaal waarbij verschillende hoofdrolspelers hun vergissingen uit het verleden willen wissen. Hoewel voorkennis niet echt vereist is (de aanzet wordt klaar en duidelijk uit de doeken gedaan), toch blijft er die nieuwsgierige twijfel zweven naar hetgeen hier allemaal aan voorafging. Wat heeft de roekeloze Jordan mispeuterd dat hij zijn ring kwijtspeelde? En wie is die sinistere Sinestro? Lion Comics haalt duidelijk de filmkanonnen uit de kast en probeert alle helden uit de bioscoopwereld hun papieren leven ook in het Nederlands te laten leiden. Een uurtje amusement verzekerd.
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 8 **
- Green Lantern 2 Sinestro ***
- Kiekeboes special, de 5 Music maestro **½

Savage, de wilde bruut (Yann en Meynet)

Het jammer aan De verdoemden van Oaxaca is dat Yann uiteindelijk niets vertelt. Het basisgegeven - de bloedwraak - wordt met een flashback één keer aangehaald en buiten enkele verwonderde emoties van de onderluitenant heb je geen benul wat de militair in Mexico uitspookt. En daar draait alles rond: oorlogje voeren. Personages worden geïntroduceerd zonder dat je hen kan plaatsen. Een afwachtende houding is dan ook het enige wat de lezer rest: wat heeft de scenarist uiteindelijk in petto? Het lijkt onwaarschijnlijk dat Yann dit slechts in twee delen kan afronden, je weet immers nog niks. Het meeste plezier beleef je aan Meynets schilderachtige tekeningen. Hij nestelt zich nog dichter in de stijlvolle fauteuil van spitsbroeder Marini. Een heerlijk broeierige sfeer met de brandend hete zon lijkt de gemoederen extra te verhitten. Mooi. Soms zijn Yanns dialogen iets te geforceerd.
- Kiekeboes, de luxe 139 **½
- Kiekeboes, de superdeluxe 139 **½
- Savage 1 ***½

Sugar baby love

Hoera. Eindelijk nog eens een volwaardige strip van Serge Baeken. Het is de autobiografische uitvoering geworden van huiskat Sugar. Wat zo een dier allemaal niet beleven kan. Kattenliefhebbers zullen ongetwijfeld vermurwd worden door de aaibare en herkenbare situaties waarbij je elkanders lief en leed deelt. Voor degenen die minder affiniteit hebben met deze dierensoort is het vooral toekijken hoe Baeken dit portret artistiek invult. De artiest maakt er een waar huzarenstuk van door strak elke pagina op te delen in 24 kadertjes. Zonder gekunsteld te zijn volg je in het begin de tred en het levensritme van die slome avonturier. Echter na verloop van tijd begint deze te gekadreerde compositietechniek te vervelen en snak je naar een gevarieerde verademing. Die komt er, helaas te laat, met het vertelseltje over Het leven van een kat. Je voelt dat Baeken zich beperkt heeft en liet insluiten door de conventies van de strip. Om zich daarin staande te houden, koos hij bewust voor een vast patroon. En dat is nu net wat hij had moeten doorbreken om het repetitieve te voorkomen. Om de gekunsteldheid tegen te gaan. Sugar is lekker zeemzoet waar je sloom van wordt.
- Kiekeboes 139 **½
- Sisco 7 **½
- Sugar ***½

Kruisig Piet de strip-Piraat

De noeste arbeid van auteurs zo maar openbaar te grabbel gooien, het is een gekend fenomeen. Werden er vroeger bootlegkopietjes gemaakt en verspreid, het bleef relatief beperkt op kleine schaal. Met het inluiden van internet echter werden er heuse piratenbaaien aangelegd waar menig kijker/luisteraar/lezer kon aanmeren om er naar hartenlust te plunderen. Eboek is zo'n site waar zonder medeweten van de originele makers veel te grabbel wordt gegooid. Onder het voorwendsel dat het enkel voor de besloten huiselijke kring voorbestemd is, mag geen excuus zijn om de rechten van eender welk auteur met de voeten te betreden.
Dat je voor jezelf kiest om je aangekochte strips (wie zegt trouwens dat ze niet uit een bibliotheek ontleend werden?) te scannen en in een pdf te stoppen zodat je deze op een tablet of laptop kan lezen (veronderstellend dat ook die van jou is), tot daar aan toe. Persoonlijk gebruik delen met de goegemeente, dat is er een beetje over.
De aan het roer vasthoudende Roodbaard hoopt ongetwijfeld in een later stadium op een heiligverklaring door het delen van zo veel schoons materiaal. Alsof hij/zij hiermee de stripwereld een gunst verleent door te trachten veel mensen met strips in contact te brengen. Haal in plaats van de zuurverdiende pluim maar eerder pek en veren boven, zoals het er in een goeie Lucky Luke aan toeging. Of zet hem aan de Bakelandt-schandpaal voor deze ongeoorloofde diefstal. Het fysieke boek moet lijdzaam toezien.
Schrijnend is het om te merken dat boeken die nog maar net verschenen zijn kwistig rondgesmeten worden (Het land van Langvergeten 14). Zo moest je na een week zelfs niet naar de winkel hollen om een exemplaar van Amoras 2 te kopen, of bij de Delhaize te sparen voor hun Sus & Wis-actie Het labyrint van de Leeuw.
Dupuis, Dargaud, Lombard, Standaard Uitgeverij en Casterman beschouwen dit misschien als een kleine garnaal, de moeite niet om zich druk over te maken. Of dit jou nu persoonlijk aanbelangt of niet -zonder toestemming MIJN vertalingen van Autobio, Paul Jester, Little Kevin, Pascal Brutal, Familie Suikerbuik vrijelijk delen-, het gaat om het ongeautoriseerd kopiëren van auteursrechterlijk materiaal.
Ken Broeders (Apostata), Charel Cambré (Jump, Amoras), Eric Heuvel (January Jones), Marq van Broekhoven (Jodocus), Minck Oosterveer (Ronson Inc, Zodiak), Gerben Valkema (Elsje), Merho (Kiekeboes) en tal van anderen, mogen die zelf beslissen over hun creaties (toch op zijn minst in samenspraak met de uitgeverij)?
Tenzij natuurlijk een mailtje naar Moulinsart zou kunnen volstaan om erop te wijzen dat ook alle albums van Kuifje in de lijst zijn opgenomen.
Verrassend is het trouwens niet dat ook besprekingen van De Stripspeciaalzaak klakkeloos werden overgenomen zonder bronvermelding.