Gewikt en gewogen (1): Pinanti United 3 Wereldkampioenen

Het promopraatje: "De avonturen van voetbalclub Pinanti United, waar trainer Raymond de scepter zwaait over zijn ploeg jonge, toekomstige voetbalsterren. Knap dribbelwerk, omkoping, 'extra time', terreinverzorging, nieuwe tactieken, slapende scheidsrechters of schreeuwende voetbalouders aan de zijlijn zorgen ervoor dat de lach van de lezer nooit buitenspel staat!"

De dag des oordeels, over Wereldkampioenen: Leuk amusementsboekje waarbij Charel Cambré vooral charmeert met de subtiele en rake karikaturen in het decor. Met enkele karakteristieke kenmerken Sagan, Van Avermaet, Filip Joos en tal van anderen portretteren (natuurlijk veel 'kinderlijke' voetballers, een schattige Witsel), het is een kunst. Alleen aan de pointes zou extra gesleuteld moeten worden, de opbouw van de gag heeft niet altijd het meest komische resultaat. Met Wereldkampioenen haalt Cambré de humoristische wereldbeker nog niet in huis. Sympathiek.
27-05-2018
6/10

Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (451 tot en met 475)

Zen met een korrel zout: kom tot rust met de nodige meditatie. Wat als de meester zelf zich zo opwindt? Hoe moet deze zich dan kalmeren! Het notitieboek geeft de auteurs de mogelijkheid verschillende genres te beoefenen: SF, film noir, superhelden, high school romantiek, oertijd. Kortom de inspirerende rol van literatuur met een zeer mooie ontknoping. Kort geding: gerechtelijke dwalingen best juridisch inkorten. Soms iets snel afhandelen levert niet het gewenste resultaat op. En Een eivol eiland toont dat de Angry Birds net als de mens toch een soort van kuddegeest kennen. Angry Birds Movie Comicsstijgt ver boven de eerste reeks uit. Leesbaarder, inhoudelijk sterk, mooi getekend en intelligent.
- 24 uren van Le Mans 1 HC
- 24 uren van Le Mans 1 SC
- Agent 327 5 HC
- Agent 327 5 SC
- Angry Birds Movie comics 3

Waar haalt Gomez het geduld en de precisie vandaan om zo accuraat, levendig, karaktervol en realistisch te tekenen? Niet enkel de verbeten en expressieve gelaatsuitdrukkingen imponeren, in de decors is hij even gedetailleerd met imposante kerkportalen en verfijnd geringde maliënkolders. En om die grandeur extra glans te geven beweegt hij voortdurend met de camera en wisselt voortdurend naar ongewone perspectieven zonder dat het artificieel lijkt. Visueel zit het meer dan snor. Delalande en Mogavino blijven babbelziek en verplichten Gomez rekening te houden met tonnen tekst. Incorporeren doet hij op zo'n vanzelfsprekende manier dat je het lief en leed van de getormenteerde Eleonora voor waar aanneemt. Begripvol weet je dat het een verstandige keuze was om het verhaal niet in drie delen te prangen. Zij verlevendigen de middeleeuwse perikelen van de Aquitaanse hertogin. Een bonuspunt voor inkleurder José Luis Rio.
- Bloedkoninginnen Eleonora De zwarte legende 4
- Doomsday 3
- F.C. de Kampioenen 95

Wow. Ineens al een hele stap vooruit. De spraak van de holbewoners is immers vrij snel verder ontwikkeld. Jammer, Bocquet laat daar een (educatieve) uitdaging bij de jonge lezers liggen. Gelukkig verliest de strip niets van haar pluimen. De vuurdoop blijft even leuk, soms zelfs hilarisch met een jongen die ineens veel sneller volwassen wordt dan gepland. Brice Cossu tekent naar beste kunnen: functioneel sterk. Twee delen gelijktijdig verschenen, je kan nu al niet wachten op het vervolg.
- FRNK 2
- Garfield Pocket (kleur) 100
- grote zeeslagen, De 2 Trafalgar

Beschuldig Roelof Wijtsma van grafisch minimalisme, diens tekeningen zijn rudimentair, alsof ze zonder schets aan het papier worden toevertrouwd. Net iets meer uitgewerkt dan een filmisch storyboard. Maar die aanpak zorgt er wel voor dat je meer dan anderhalf album krijgt voor de prijs van ééntje. Wijtsma kiest voor dynamiek en visuele vertelling zonder er al te veel woorden aan vuil te maken. Tijd dus om dit talent te ontdekken. Complexloos avontuur in deze menslievende context (gemaakt in opdracht van Christelijke Tijdschriften NV) dat effectief humane waarden promoot zonder het uit te braken. Koop daarom deze Thorgal op jongerenmaat (trouwens zonder de interstellaire poeha) zodat Wijtsma al meteen aan het volgende verhaal kan beginnen. Als de wereld gered wordt, komt dat door de idealistische jongeren!
- Ivo en de Vikingszoon 3

In het spoor van De oorlog van de Lulu's verplaatsen Dugomier en Ers zich in de geestestoestand van jongeren tijdens de oorlog. Hoe ervaren zij deze onaangenaam opgedrongen situatie, minder naïef dan je zou denken. Kan het dat hun bevattingsvermogen reeds zo ontwikkeld is (weg met de kinderlijke onschuld) dat ze op termijn het eigenzinnige initiatief nemen om zich tegen de bezetters te verzetten. Idealistisch en misschien nogal overdreven overmoedig, toch sympathiseer je met deze twee jongens en het meisje. Knap ook dat aandacht wordt besteed aan de gevolgen van hun acties, iets waar je (of ze) in eerste instantie niet aan denkt. Een goed begin.
- Kinderen in het verzet 1
- laatste grens, De 4

Bouzard mag in de voetsporen treden van Matthieu Bonhomme door zelf een eigenzinnige invulling van Lucky Luke te geven. Na Bonhommes glansprestatie is het welhaast onmogelijk om eenzelfde respect af te dwingen. Met De moordenaar van Lucky Luke leverde deze laatste zo'n hoog niveau af (zowel inhoudelijk als artistiek) dat je van goede huize moet zijn om dat enigszins te benaderen, laat staan evenaren. En aangezien Bouzard tot de Franse non-school behoort, het hanteren van een losse, simplistische, nihilistische stijl (Blutch, Trondheim en zelfs een vleugje Cromheecke) klasseer je jezelf in een totaal ander segment. Je beseft meteen een andere, minder My name is nobody-achtig geladen sfeer op het stripbord te krijgen. Nochtans met goede, originele ideeën (het verhaspelen van de clichés) blijft het boek fris. De verbroken relatie tussen zonderling Luke en zijn apathische paard voorop. Helaas is er die stijlkundige discrepantie die zorgt voor een gebrek aan waardering (waarom het grote plaatje op pagina 34?). Jolly Jumper antwoordt niet meer, zet even de visuele schroom opzij en geniet van het psychologische spel van het getormenteerde paard.
- Lucky Luke door Bouzard Jolly Jump
- Oorlog der werelden, de 1
- Oorlog der werelden, de 2
- Piet Pienter en Bert Bibber - 't Mannekesblad 27

Willem Ritstier en Roelof Wijtsma zorgen er inderdaad voor dat Roel Dijkstra's thuiskomst hartelijk en herklenbaar is. Met een familiaal gevoel schrijft Ritstier een bescheiden thriller die geloofwaardig kan zijn. Het niet betrekken van de politie zie je door de vingers, voor de rest is alles levensecht. Dat wordt vooral bewerkstelligd door het schitterende tekenwerk van Roelof Wijtsma. Karaktervol, uitdagend (niet traditioneel met brave camerastandpunten) en actievol. Noodzakelijk stelt hij een papieren voetbalmatch levensecht voor. Met Thuisfront scoren Ritstier en Wijtsma.
- Roel Dijkstra 1 HC
- Roel Dijkstra 1 SC
- Rooie Oortjes 48
- Steven Sterk Integraal 2

Uitgever Hum is iets te overmoedig door meteen na de release van Jordi Bernets Tex Willer een andere uit te brengen. De krachtdadige versie van Bernet valt niet te evenaren. Nochtans is Massimo Rotundo eveneens een klassebak. Zijn inkting is veel beheerster, eleganter, minder ruw. Iets te clean voor de donkere scènes, maar wel extra passend bij Miss Hood. De inkt vloeit rijkelijk, net als het bloed. Schrijver Pasquale Ruju is het type van de rauwe cowboystrip. Tex Willer grijpt hierin veel sneller naar de wapens, is geen doetje en laat recht waar nodig meteen geschieden. Tweehonderdzesentwintig clichépagina's, maar dan wel van de vermakelijke soort!
- Tew Willer Classics 8

Een leuke detective, Sherlock Holmes waardig. Hoe zullen Djian en Legrand Holmes bij elk nieuw avontuur op de achtergrond plaatsen, een bijfiguur die uiteindelijk toch nog spiritueel een hoofdrol speelt, merk de ontwikkeling op het einde van dit deel op. Politiek geweven met spionage, liefde en vriendschap gekoppeld aan verraad en haat. Djian en Legrand staan stevig in de schoenen en meten zich met Conan Doyle. Tekenaar Etien weet uitmuntend sfeer weer te geven, mede dankzij de passende kleuren (het nachtelijk blauw vanaf pagina 46). De groezelige decors maken het 19de eeuwse Londen echt. Alleen jammer dat hij voor de personages een eentonige lijn gebruikt en amper de inkt laat vloeien. Gelukkig voor het verhaal geen pretbederver.
- vier van Baker Street, De 2 SC
- vier van Baker Street, De 2 HC

Vijftien stripbesprekingen 2017 (401 tot en met 415)

Wow. Zelfs al zijn de originele pagina's (het verschil met de vier reproducties is enorm!) slechts in het Frans, je kan ze sowieso met het verhaal voorin vergelijken. Wat leven die tekeningen en verliezen ze aan kracht eens naar boekvorm getransformeerd (in dit geval de kleuren en het glanzende papier). Je krijgt meteen waar voor je geld. Wow. Bovendien is er een dertig pagina's tellend dossier, misschien niet het mooist qua vormgeving, het vult veel verder aan daar waar de gewone softcover-dossierheruitgave stopt. Met integraal het volledige scenario én die uitzonderlijke stroken gerealiseerd ter promotie van de strip voor de potentieel grote Amerikaanse markt. Een origineel van Uderzo in huis halen? Dit is de eenvoudigste manier om dat prijselijk te doen. De stripbespreking van het verhaal is in deze versie slechts bijzaak. Karaktertrekken uitvergroot, het is een Asterix-kenmerk. Of het weerspiegelen van onze algemene aard, neem nu de openingsscène. Des typisch menselijks wanneer de verveling toeslaat beginnen we in een gemeenschap onze irritaties op elkander te ventileren (de ruzie). Of de ijdelheid van de Belgen die hen dwingt om zich met de dappersten der Galliërs te meten. Aangezien er de gemoedelijke spot gedreven wordt met de Belgen, komen de volgende karakteristieken aan bod: allen heten ze wel Vander... (14-5; 19-4); de koffiedrinkers; het taalgebruik (20-6; 21); het eten van worst en preskop (23); de geboorte van friet (25); de allusie op Kuifje (Jansen en Janssen; 31); waterzooi (32); Brusselse spruitjes (34); de witte, kanten vlag (34); de koerier Eddy Merckx (39) en Uderzo's versie van een Breugheliaans schilderij. De satire is echter onvoldoende om het zwakke verhaal te camoufleren. Bewonder die tekeningen!
- Arabier van de toekomst, De 3
- Arcadia Archief Luxe 40 De Libellenpatroelje 3
- Asterix en de Belgen - speciale editie
- Asterix en de Belgen - speciale editie LX
- Champions, The 28

Wie verzint het om zo'n reeksnaam te bedenken? FRNK! Welke bedoeling schuilt er achter dit klinkerloze woord. Het duurt een tijdje eer je er de ware toedracht van kent. Echter geniaal is de vermakelijke vondst. Holderdebolder schrijft Olivier Bocquet een scenario dat even chaotisch lijkt dan Franks ondernemende vlucht. Alleen orkestreert Bocquet met veel finesse en plaatst jou in de huid van de protagonist die gaandeweg (net als ons) ontdekt in welke chaotische, onwaarschijnlijke toestand hij in terecht is gekomen. Het levert een doldwaas avontuur op dat Brice Cossu misschien niet perfect, maar wel uiterst efficiënt in beeld brengt. Vanuit de invloedssfeer van de (Japanse) manga laat Cossu zich grafisch inspireren (pagina 10, kader 5, Franks gelaatsuitdrukking), de combinatie tussen de twee stijlen (Oosters-Westers) is geslaagd en bewijst dat oud (de oertijd) en nieuw (de jongen uit het heden) verrassend goed combineerbaar zijn. Hallelujah voor het gelijktijdig verschijnen van het tweede deel. Begin er maar meteen aan.
- FRNK 1
- Guy Delisle 5 Gegijzeld
- Huurling Definitieve editie, De 3
- Huurling Definitieve editie, De 3 LX
- I.R.$. 18

Vallée en thrillers, dat levert geen vanzelfsprekendheid op, een copy paste resulterend in het zoveelste doorslagje? Neen. Deze moderne The dirty dozen reikt veel verder. Grondig schetst scenarist Nury de politieke context, eerst denk je zelfs de ontketening van een nakende burgeroorlog op de voet te volgen met de achter de schermen opererende manipulatoren. Vol smeerlappen op zoek naar geldgewin. Overeenkomsten met Er was eens zijn er dan ook: het crapuul, de slechteriken waar je uiteindelijk toch mee gaat sympathiseren. De opbouw is zo traag en verloopt gestaag dat eens de actie losbarst je het verhaal in één ruk voorgeschoteld krijgt. Toch niet. Nury houdt voldoende stof achter de hand om de goudkoorts verder op te laaien. Sylvain Vallée heeft met Jean Bastide een uitstekende inkleurder gevonden. Die het karikaturaal komische volledig doet vergeten. Diamanten, een intrigerende strip vol... intriges.
- Katanga 1
- Libellenpatroelje, De 3

'Een thriller in twee delen' met ruimte voor meer, het open einde kan het macabere spel verlengen door mogelijk de grote plas over te steken. Gruwelijk, weerzinwekkend en hopelijk niet al te realistisch, hoewel de mens kennende met zijn geestelijke aberraties is het wel degelijk goed mogelijk dat er zo'n monsters rondliepen. Netjes gegroepeerd dit keer. Steven Dupré laat de inkt rijkelijk vloeien, getuige de zwartomrande pagina's die het sombere Victoriaanse Londen versterken. Qua sfeer zit het alvast goed. Valerie Mangin maakt er een bloeddoorlopen feest van dat menig mensenmaag doet omkeren. En terwijl je denkt dat alles wel op zijn pootjes terechtkomt, haalt ze het allerslechtste in de mens naar boven. 'Een thriller in twee delen', van eufemisme gesproken.
- Roofdierenclub, De 2

De weinig flatterende titel daagt vooral de mannelijke lezer uit en dringt een zekere platvloersheid op. Wat het duo Alcante-Gihef bezielt om samen te werken, is een raadsel. Geen van beiden is een groots schrijverstalent, getuige deze Star Fuckers-optelsom. 1+1 Is niet noodzakelijk 2. Het scenario verspringt en begeleidt de lezer in een bepaalde richting die enkel volgens hun logica te verklaren valt. Tussen komisch en sérieux, je hebt na 48 bladzijden nog steeds niet door waar ze nu de klemtoon op wilden leggen. Noch vlees, noch vis, hoewel de jongedame in kwestie wel degelijk uitpakt met het eerste. Dylan Teague maakt er een vlezige soap van, wat wil een mens meer met neukende sterren. Opvallend, het betreft slechts een eerste deel. Ben jij ook benieuwd wie in een volgende episode de sterren binnen doet? Star Fuckers, ondanks deze bespreking, best oké.
- Starfuckers 1
- Superman Action comics 4

Vijftig stripbesprekingen (21)

Uitgever Sherpa blijft inzetten op de onvergetelijke Edmond Baudoin. Heb jij ondertussen zijn oeuvre nog steeds niet ontdekt, dan zal je door deze pareltjes verbluft worden. Echter om er niet zo maar een integrale van te maken, diepte Sherpa nog een in het Nederlands onuitgegeven verhaal uit het archief. De opener Een robijn op de lippen geeft echter een vertekend beeld. Dit is absoluut niet de grote Baudoin die je uit de andere drie kronieken kent. Met een experimentele stijl je documentaireachtig in het leven van één der spelers introduceren om daarna het psychologische lijnenspel ten volle te ontwikkelen. In de sneeuw komen de inktpatronen tot hun recht. Aangrijpend is de ingrijpende tragedie vol opoffering. En toch ontbreekt er de noodzakelijke voeling. De eerste etappe in Baudoins carrière. En toen? Toen kwam het fantastische De eerste reis: een letterlijk explosief wonder vol verbazingwekkende passages.

Of het nu autobiografisch is (boekhouder Baudoin die al het materiële terzijde schuift en beslist zijn artistieke aard verder te ontplooien) of niet, het creatieve aspect en de openbaring ten aanzien van deze ene drastische beslissing om eens niet volgens het netjes afgebakende traject naar het werk te gaan, maar wel even een omweg te maken met de ogen open, werkt bevrijdend. Onvoorstelbaar wat voor bijzondere dingen je allemaal tegenkomt met deze nieuwe ingesteldheid. Symbolisch weergegeven door het openbarstende brein dat samensmelt met de natuur. Geestesverruimend zonder gebruik te hoeven maken van hallucinogene middelen. Baudoin opent de ogen. Baudoin opent jouw ogen. Met deze eerste kom je niet van een kale reis terug. Met een einde dat een nieuw begin aankondigt. Pure strippoëzie. Over Het portret: een wonderbaarlijke zoektocht van een schilder naar de optimale uitwerking van een portret. Hij heeft alle moeite van de wereld om het meisje zowel visueel als psychisch te vatten. Verwondering alom als je genietend Baudoins poëtische vertelling in je opneemt. Van een uitzonderlijk hoogstaand niveau. Klasse.

En over Opa: Het moet vervelend zijn, hier steeds te lezen 'de prachtige poëtische passages waarmee Baudoin zijn albums vult', maar da's nu eenmaal een gevoel dat hij voortdurend oproept. Enerzijds door de zinderende taal waarmee hij de herinneringen beschrijft. Anderzijds door de lyrische beelden die soms abstract, soms realistisch een wazige of scherpe terugblik bezorgend. De fragmentarische flarden waarmee hij die gedachten aan zijn grootvader oproept zijn niet verheven en tonen een eenvoud die ook de man sierde. Subliem is Baudoin wanneer hij ons op de 23ste plaat confronteert met een nog persoonlijker intermezzo, waarbij de artiest geen vat heeft op de verdere verloop. Zijn vertelling wordt verstoord door een actuele gebeurtenis die onrechtstreeks gelinkt is met het verhaal van zijn opa (oorlog). Trouwens, nog zo'n mooi element is de herkenbaarheid van de omgeving. Des te meer Baudoins je leest, des te meer je driedimensionaal in zijn wereld (het dorp, de fontein) vertoeft. Het is dan ook moeilijk om een boek van Baudoin te beoordelen. Want elk album is een onderdeel van zijn universum.
- Angel Wings 3
- Artemis 1
- Asterix 12 dossiereditie
- Brabant Strip Magazine Vakantiealbum Mijnheer Cotdor
- eerste reis en andere verhalen, De
- eerste reis en andere verhalen, De Luxe

Het herkenbare gezinsleven in beeld gebracht. Of je nu twee dochters hebt, twee zonen, een zoon en een dochter of in welke combinatie ook, de kindermond zorgt steeds voor logische flapuitredeneringen die menig volwassene blijven verbazen. Tof gevonden trouwens van de auteur om voor elk blad een andere kleur te gebruiken, precies zo een specifiek tekenblok om met kleuren te tekenen. Niet alle gags komen er helaas even optimaal op uit. In ieder geval wederom origineel net als de ideeënbijdrages van anderen achterin. Helaas te rudimentair getekend, de leuke gags compenseren.
- Familie De Koninck 2
- Familie De Koninck 3
- Frontlinies 1 HC
- Frontlinies 1 SC

Niet eerlijk dat Trillo voor Het Grote Bedrog de Prijs voor Beste Scenario won op het Internationale Stripfestival van Angoulême. Mandrafina verdiende die erkenning evenzeer. De speelsheid en zwarte humor in het verhaal, de artiest in even frivool, even gitzwart dat beiden mekaar omhoog stuwen. Trillo drukt jem eteen met de neus op de feiten: terwijl de vertelling aanvangt, wordt alles onderbroken door ongeoorloofde interventies. Sprekers nemen het woord, leiden je af van de materie om het verhaal in het verhaal extra te duiden. Het grote bedrog is letterlijk nog maar begonnen. In het ootje word je als lezer echter niet genomen,

wel houdt Trillo je hand vast en begeleidt jou naar alle plekjes om het detectivedrama te versterken. Zoals het een filmnoir met bloedmooie femme fatale betaamt, eindigt de plot fataal. Afhankelijk aan welke zijde je staat. Terwijl Trillo je vermaakt, zinneprikkelt Mandrafina met verleidelijke poses. De maagd is een snoepje waar van af kan blijven. Het dubbele lijnenspel in de inkting geeft een lichte dronken indruk. In zwartwit het meest genietbaar (uitgave 2001), gelukkig blijft Het Grote Bedrog in kleur overeind. Lees je boek, je komt niet bedrogen uit.
- grote bedrog, Het (kleur)

Zwaar onderschatte reeks die ondanks de combinatie van detectivethriller (de opheldering rond de diefstal) met het actie-avontuur tijdens een natuurramp veel meer te bieden heeft. Bovenal is het een verhaal van vriendschap, kameraden die voor elkaar in het vuur springen, hier in extremis vertegenwoordigd door het water. Daarnaast de façade "Niets is wat het lijkt" met de schijnheilige opportunist die als voorbeeld dient voor de graaicultuur. En ten slotte het gevecht van de mens met de natuur. Je aanpassen en vechten om te overleven is de boodschap. Ervaring helpt. Lekker rauw getekend,

atypisch voor de reeksen die toentertijd in Robbedoes verschenen. Intelligent qua pagina-opbouw (vloeiende decoupages) alsof tekenen vanzelfsprekend is. Mooi hoe Barbier op pagina 21 (kaders 7-8-9) onderuit gaat, uitglijdend schuins over de pagina. Gewild deze voor Barbier ongewilde gezwinde beweging. De heruitgave met nieuwe kleuren is nog mooier. Knap gedaan van Gorilla om deze reeks terug op te pikken.
- Grote Rivier, De 2
- Hel van het Oostfront, De 4
- Isabellae 4
- Kiekeboes, De Leer strips tekenen met de Kiekeboes
- Klaagzang van de Verloren Gewesten, De Integraal 2
- Laatste Aanval, De

Respect voor Theo die makkelijk de reeks die hem groot maakte voor het einde vaarwel kon zeggen om meer geld te sprokkelen met De verschrikkelijke Paus en Murena. Neen, plichtsgetrouw (of contractueel) brengt hij wederom een prachtige weergave van een episode uit de Duistere Franse Middeleeuwen. En dat zonder het grafisch af te haspelen. De gratie, de finesses, de toewijding, zo gracieus en plechtstatig, een maagd waardig. Inkleurder Pieri vult perfect aan, een verbroedering die vol sfeer de grandeur bevestigt. En schrijver Richemond mag van geluk spreken over zo'n professioneel op elkaar afgestemd duo te kunnen beschikken. Zijn chronologische reconstructie dwingt evenzeer respect af. Mooi ook hoe de overzichtstekening van de omgeving (een echte aardrijkskundige kaart) de plaats concretiseert. Zo ben je tenminste volledig mee. Het beleg van Orleans, heerlijk voor op je stripboterham.
- Lemen Troon, De 6
- Lone Sloane 1 Luxe
- Miss Deeplane 1
- Mortal Kombat X
- Orakel van de Maan, Het 4

Een zeer mooie herontdekking van het gedichtentalent van Piet Paaltjens, alias François HaverSmidt. Marc Weikamp kiest er inderdaad enkele bijzondere rijmelarijen uit om met de nodige zwarte humor duister in te vullen. Terwijl de woorden zingen, word je overdonderd door een somberheid, een triestige invulling van een macaber romantisch ideaal. Zinnenprikkelend wil je meer van Paaltjes herontdekken. Qua uitvoering en interpretatie zit Weikamp goed, qua grafiek behelpt hij zich met stuntelend anatomisme. Terwijl het kleurgebruik en tekstplaatsing professionaliteit uitstralen (8/10), maken de tekeningen (6/10) het finale plaatje niet waar. Stel je voor, een combinatie van Erik Krieks esthetiek en je hebt een In the pines 2. Heel moedig van Syndikaat (samen met Strip 2000) om dit uit te geven.
- Piet Paaltjens in beeld
- Pinanti United 2

Lupano is duidelijk een buitenbeen in het schrijverslandschap. Sociaal geëngageerd (miserie staat vaak centraal) en zelden met een rooskleurige bril op, de helden in zijn verhalen eindigen niet altijd happy. Ja, Het rechte pad is de voorbode van Krasse Knarren. En toch anders. Het tijdperk, de leeftijd van de protagonisten (jongeren die een toekomst voor zich hebben, een leerproces volgend, tegenover de oudjes met hun vastgeroeste wijsheden). Veel hoofdrolspelers, dus overzichtelijkheid is vereist met al die miniplotjes die uiteindelijk mooi samenkomen. Lupano schrijft het in twee keer 56 pagina's bij elkaar, het hadden er gerust meer mogen zijn om elk personage extra uit te lichten. Toch stoort die 'oppervlakkigheid' niet, je duikt even mee in hun chaotische leven en neemt even snel melancholisch weer afscheid. En net wanneer je hoopt op een betere toekomst voor de jongeren (het afleggen van de eed) wordt zelfs dar geluk onder- en doorbroken, het uit elkaar rijten van een vriendschap na een griezelige nacht waar alleen Marcel de ware toedracht van kent. De agressieve lettering in het Nederlands ontkracht de gezelligheid. Tanco's tekeningen vallen op door variatie. Soms minimalistisch poëtisch (pagina 3, kader 6), dan zwierig viriel à la Augustin (5-4), om soms zeer gedetailleerd lineair lijntjes te trekken (8-1) of in een roes door het decor te vliegen (29-5/6). De kleuren van Lorien maken het af. Het rechte pad, een prachtig tweeluik.
- rechte pad, Het 2 HC
- rechte pad, Het 2 SC
- reis van de Vaders, De - Tweede cyclus 3

De opvolger overstijgt met gemak het origineel. Modern geschreven en toch zo'n klassieke sfeer uitstralen. De suggestiviteit wordt gevoed door beelden, niet door ellenlange beschrijvingen. Het grote verhaal wordt spontaan verteld. Je raast dan ook door de 56 pagina's met weerzinwekkende actie (pagina 46, een misgelopen achtervolging) en doldwaze ensceneringen (de jager wordt zelf wild, 20-21). Deel 1 associeerde je reeds met Jerome K Jerome Bloks, deze opvolger doet niet onder. Spitse dialogen (de eindzin alleen al op het laatste blad), stilzwijgende beelden (pagina 40, kader 9, pure Hitchcock net als de daaropvolgende scène, 41-1), frivoliteiten zoals in 44-2, De manier waarop wij verdachten proberen te ontmaskeren zijn soms bijna onmenselijk,

vervolgd door de 'gruwelijke' ondervraging om Nadines inmenging te temperen. Of wat dacht je van het moment dat Nadine een sigaret in haar hand gestopt krijgt met drastische gevolgen (34-6). Moord in de Jardin du Luxembourg is zo natuurlijk vanzelfsprekend, met Simon van Liemt die Rik en de andere personages meer naar zich toe trekt. De afgeborstelde jongen (12-2) krijgt nog meer karakter (16-5, 16-9). Is dat trouwens de held niet uit Het boek van het lot van Biancarelli op pagina 13, kaders 6 en 7). Zidrou, neem je tijd om nog van die pareltjes te schrijven.
- Rik Ringers, De nieuwe 2
- Rode Baron, De 1 HC

Als dat geen haat-liefde-verhouding oplevert. Je bent immers gefascineerd door die streberige student die over lijken gaat en zich oppermachtig voelt door een zesde zintuig. Is dat het grote geheim van de oppermachtige Rode Baron? Intrigerend. Even fascinerend, de realistische luchtgevechten, levensechte weergaven vol spetterende actie in een dicht-bij-huis-decor. Brugge herken je zo. Maar Carlos Puerta overdrift met het fotorealisme. Soms voelt het meer als een fotoroman aan (de beelden van Berlijn, pagina 11, kader 3) waarop een photoshop-applicatie werd toegepast en het getekende bijna geen rol meer speelt. Alsof Leonardo di Caprio (12-5) of Kenneth Branagh (22-5) herkenbaar door het beeld lopen,

werden zij als referentie gebruikt? Het ziet er te clean uit waardoor het artistieke soms een samenraapsel is van mechanische trucjes. George Pratt gebruikte in Enemy Ace (een verhaal eveneens over de Rode Baron) eenzelfde techniek, met floue, wazige beelden, weliswaar geschilderd! Tussen de kogels door, niet afgeschreven.
- Rode Baron, De 1 SC
- Roodbaard Integraal 8
- Roodbaard Integraal 8 LX
- Smurfen, De Zomerboek 2016 Voetbal
- Smurfen, De Lenteboek 2016 Waar is knutselsmurf?
- Star Wars Filmspecial Episode I beurseditie
- Stieg Larssons Millennium Saga 1
- Suske en Wiske vakantieboek Halloweenspecial 2016
- Tanguy en Laverdure 29 HC
- Tanguy en Laverdure 29 SC
- Thorgal Luxe 35

Ron Schuijt bewijst goed gesleuteld te hebben aan zijn verhaal. Verrassend introduceert hij Lamme Goedzak, opgesloten in een kerker, het teken van verval. De brave man rakelt zijn herinneringen op toen alles nog peis en vree was. Origineel en zelfs spannend, de legendarische held wordt anders ingevuld. Qua tekeningen is Schuijt heel minimalistisch, met één simpele fijne lijn de contouren van personages en decors afbakenend. Dat maakt de platen hol, volumeloos en tweedimensioneel. De strip mist daardoor diepte, evenmin geholpen door de inkleuring die door dit papier erg vaal is. Toch betwist je de kwaliteiten van Schuijt in De twist in het sticht niet.
- Tijl 1
- Tom Poes 2 HC
- Tom Poes 2 SC
- Tom Poes 1 SC
- Tom Poes 1 HC
- Wolven

Vergeet de eerste vier bladzijden en geniet ten volle van deze oorlogsthriller waarbij de context minder belangrijk is. Je weet ondertussen dat je een uchronische geschiedenis leest. Schrijver Blengino is goed op de hoogte van het reilen en zeilen in het militaire apparaat (vooral hoe onderzeeërs belaagd worden) en pent een uitstekende thriller neer: de gedwongen zoektocht naar het verdwenen koffertje in de hoop de vrijheid terug te kunnen verdienen. De odyssee is een huzarenstuk. Del Vecchio tekent met flair en karakter, fijnzinnig efficiënt. En Hubert maakt het met zijn inkleuring esthetisch af. Sterk.
- WW 2.2 5
- zang van de Vampiers, De 16
- Zielenvreter, De 2 SC
- Zielenvreter, De 2 HC

Vijftig stripbesprekingen (18)

Uiterst vermakelijke thriller. Zal de overval lukken? Blengino speelt het spel van geloof, bijgeloof en ongeloof uit. Vooral de wending rondom de beweegredenen zorgt voor een verrassende insteek met een even surprise ontknoping. Deels historisch onderbouwd (Damnatio Memoriae) en verder losjes aangevuld (de introductie van een nieuwe 'cultus'), naar believen geloofwaardig te vinden. Helaas beschikt Blengino met Sarchione niet over een grafische sterkhouder. Functioneel realistisch, dat wel, maar onvoldoende getalenteerd om de plot verder naar hogere regionen te stuwen. De tempel van Artemis, een uitstekende detective.
- 7 Wonderen 4 HC
- 7 Wonderen 4 SC
- 14-18 5

Corbeyran lijkt slechts 'gewoon' een episodisch vervolg te breien aan de fragmentarische belevenissen in de Loopgraven. Je kent ze wel, de kameraadschappelijke verhalen over opoffering, heldendaden, lafheid en verlies. Met nu de toevoeging van gekleurde soldaten waar niet iedereen met open geest tegenover staat. Een ordinaire greep uit de oorlogsverhalentrommel? Tot je die laatste pagina omslaat en je overmand wordt door emotie. Corbeyran raakt de juiste snaar. Het team Le Roux (tekeningen), Chevallier (decors) en Brizard (inkleuring) herscheppen de groezeligheid en waanzin, met de pagina's 42-43 als hoogtepunt. Zo knap, dat zwartwitminimalisme.
- Aâma 4
- Adelaars van Rome, De 5 HC
- Adelaars van Rome, De 5 SC
- Alex 35
- Apache Junction 1 SC
- Bruce J. Hawker Integraal 2
- Buck Danny 55

Toepasselijk en logisch, een conspiracy theory in deze Complot-reeks. Eén van de Kennedy's moet er in dit album aan geloven, Gihef koppelt zijn dood aan de slachtpartij op Hamburger Hill. Een Bob Woodward en Carl Bernstein All the president's men, de snode plannen van de regering (of toch achter de schermen) blootleggend. Eén doortastende journalist graaft diep, al helpen sommige toevalligheden hem soms verder op weg. Eind goed, al goed? Dan ken je de doorwiekste geheime diensten nog niet, het venijn zit soms in de staart. Stéphane Perger zorgt voor een discrepantie: zijn schilderwerk is te mooi om deze thriller uit te beelden. Ze past minder bij het rauwe van dit verhaal. Nochtans zorgt het voor uniformiteit en makt het de waanzin van de junglescènes des te levensechter. Qua composities en bladindeling zorgt hij in De slag om Hamburger Hill voor een professioneel spektakel (36-37, 42-43). 7 voor het verhaal, 8 voor de tekeningen.
- Complot 3 HC
- Complot 3 SC
- Djinn 13
- Dr Watson 1
- Drakenbloed 9
- Drakenbloed 10
- Duiveltjes, De 1
- Een nacht in Rome, Achter de schermen van
- Elfen 10 HC
- Elfen 10 SC

Anarchistisch, op haar eigen benen staand, tegendraads, humeurig, gelukkig niet wereldvreemd, met het hart op de juiste plek. SuperElsje, een ontmoeting met Kim-Jong-Iets, liken en whatsappen, terug naar de Gouden Eeuw. Bij een eerste lezing doorheen de gags razen, daarna nagenieten en savoureren door alles afzonderlijk te herbekijken. Wat een talent, die Valkema. Elsje, een meid die je beter kan bestempelen als rebElsje.
- Elsje 10 HC
- Elsje 10 SC
- Engelsman die niet van vuurwapens houdt, De 3
- Garfield Compleet 2
- Hazes, de stripbiografie 1
- Hazes, de stripbiografie 1 (Mokum-editie)

Zou je het incorporeren in het universum van De zang van de Vampiers, dan ben je Sorel er zelfs erkentelijk voor. Of liet Corbeyran zich misschien inspireren door Guy de Maupassant? Het onopgemerkte boek van Sorel is nochtans zeer verdienstelijk. De auteur zuigt je immers mee in de claustrofobische waanzin van een man die bezeten wordt door een demon annex geest of is het zelfs een buitenaards wezen of zinsbegoocheling, afhankelijk van jouw interpretatie. In het begin afstandelijk, na verloop van tijd wordt de dreiging reëel en wint het waarschijnlijke het van het onwaarschijnlijke. Zou zelfs Sherlock Holmes met zo veel bovennatuurlijke krachten als tegenstander dit mysterie hebben kunnen oplossen? Natuurlijk is er dat vermoeden dat de Maupassant geestesverruimende middelen als bron gebruikte, of keek hij vrij diep in het glas? De verbeeldingskracht is groot, Sorel maakt ze werkelijkheid. Helder en somber tegelijkertijd, Sorel componeert en visualiseert vloeiend. Golven en glooiend dansen de lijnen (pagina 42, kaders 2-3-4) op het papier. Dan eens idyllisch (de trein, 31-1, het stadsbeeld, 31-4), zich richtend op eind 19de eeuwse schilderkunst (Toulouse-Lautrec, pagina 32) om te verdonkeren in het onheil (pagina 51, kaders 1 en 4, hoe de geest vormelijk doorglijdt). De Horla, te lezen.
- Horla, De
- In het land van Horus Integraal 1

Wat zou je toch eens graag in Parijs willen ronddwalen en geheel onverwachts, onbewust zelfs, het pad van de gemotoriseerde Bloks op zijn Solex willen kruisen (pagina 5, kader 5), niet beseffend dat je deel uit maakt van wederom zo'n 'simplistisch' avontuur. Ja, stripperfectie bestaat. En die heet Alain Dodier. Perfecte timing, een goed geconstrueerde plot, personages die leven, humoristisch en hoopgevend. Zelfs het tikkeltje moralisme (abortus) neem je er al te graag bij. Dupuis, zorg alsjeblieft dat alle delen van Bloks afzonderlijk beschikbaar blijven zonder dat er stomme integrales van gemaakt worden.
- Jerome K. Jerome Bloks 25
- Koblenz Integraal
- Marc Sleen in Ons Volkske 2

Kris en Maël kunnen hun geschiedkundige kinderen niet loslaten en brengen je poëtisch in vervoering door wederom terug te keren naar de periode van de Groote Oorlog. Met veel liefde brengen ze de karakters die in hun vel gekropen zijn weer tot leven in deze melancholische kronieken. Dit keer geassisteerd door een schare collega's die op hun manier zich de materie toe-eigenen en toch in hetzelfde (kleur)kader opereren. Met sterke bijdrages van Cuvilier, Edith en Hardoc. Vincent Bailly is de meest rudimentaire, Pourquié eerder de beginneling. Moeder Oorlog Kronieken, meer dan een aanhangsel. Moeder Oorlog Kronieken opent perspectieven voor nog meer kronieken.
- Moeder Oorlog 5
- Narwal

Waarom? Waarom? Waarom? Expliciet staat er op de cover reeds waarover Onafscheidelijk gaat: een liefde tussen broer en zus die 'misschien' wel te veel van elkaar houden. Je komt in een ongemakkelijke zone terecht. Willen Zidrou en Springer koste wat het kost provocatief het thema van incest aankaarten? Een ongemakkelijk gespreksonderwerp dat ook aandacht verdient? Het voelt eerder aan als een truc om op te vallen in de doorsneestripproductie. Welke journalist zou anders gewag maken van het bestaan van deze taboedoorbrekende strip? Terwijl Onafscheidelijk een prachtig liefdesverhaal is over de onbereikbaarheid van een onmogelijke relatie, want ondanks de passie voor elkaar is zij ge- en verbonden met haar man waar ze twee kinderen mee heeft. Een ge-trouw-heid die ze begrijpelijk niet wil lossen. In deze context voelt dat extra incestpigment als totaal overbodig aan. Er zitten zo veel geraffineerde emoties in die het ongeluk van de twee geliefden extra versterken. De zoon die door heeft dat er meer aan de hand is (pagina 39, kader 5). De man die zich schikt in het lot (54 en 55). De oppervlakkige collega waarmee je het bed deelt, ook al heeft zij hogere verwachtingen (41). In de kleine details is Zidrou groots. En dat geldt ook voor Springer. De onwaarschijnlijke openheid waarmee hij pagina's vol leegte toch vult met relatief weinig kaders, de enscenering en positionering van de camera, het expressieve en tedere in de gevoelens, de kleine accentuerende details (44-5), tussen de kleren de condoomverpakking als symbool voor zijn nonverbintenis met de collega, en dan de laatste erg poëtische sequentie waarbij ze definitief afscheid van hem neemt (55-62). Onafscheidelijk verdient een 9 op 10 qua uitvoering, de familiale liefdesinsteek zwakt het af naar een 7.
- Onafscheidelijk
- Operatie Overlord 2 HC
- Operatie Overlord 2 SC
- Pin-up wings 4
- Prometheus 9

Elk verhaaltje, hoe kort ook, wordt afzonderlijk ingeleid. Meteen ter zake komend, een beetje lyrisch, met af en toe de uitzonderlijke reproductie van een origineel. Voor een artistiek broekventje (ongeveer 25 jaar) is Franquin zijn generatiegenoten ver vooruit. Over De Tank: een klassieker die door iedereen gelezen moet worden, gewoon al om de vertelkracht van Franquin te (h)erkennen. Met een strakke ritmiek van vijftien gelijkvormige kadertjes per bladzijde, Dupuis koos er immers voor om de pagina's te hermonteren op een traditioneel albumformaat, raast de auteur van de ene - voor de protagonisten - onmogelijke scène naar de andere. De grappen, de timing (uitmuntende slapstick), de situatiehumor, de flexibiliteit, de onderlinge interactie tussen de personages, de mimiek (pagina 13: "Tuurlijk! Zie je me niet lachen?") en de tekstuele ondersteuning. Genre (pagina 10): "Hallo! Er rijdt een tank rond in mijn salon. En mijn overgrootmoeder is verscheurd." Gewoonweg hilarisch als je weet wat er zich daar allemaal rond afspeelt. Kwabbernoot is meesterlijk als ondernemende avonturier, alleen laat hij al te vaak alles in het honderd lopen, terwijl Robbedoes het aanhangsel is die de fouten van diens makker moet rechtzetten. En Spip? Die bewijst even belangrijk te zijn bij de uiteindelijke reddingspogingen. Kortom, Robbe, Kwabbernoot en Spip, een gouden trio! Over Robbedoes en het geprefabriceerde huis en Radar de robot: voor eenieder die een les wil in verteltechnieken, Franquin haalt zelfs als jongeling een niveau dat vele opkomende of gevestigde artiesten na een lange carrière niet kunnen evenaren. Al heb je in de beginfase een Franquin die even prettig gestoord Robbedoes en het geprefabriceerde huis in eenzelfde stijl Jijé kopieert, het iets latere Radar is volbloed Franquin met spannende en dynamische scènes. Een bewijs dat tijdloze strips wel degelijk hun kwaliteiten blijven behouden. Over De erfenis: doodeenvoudig. Robbedoes erft, alleen zijn er kapers op de kust die zijn fortuin willen inpalmen. Maar wat houdt die erfenis eigenlijk in? Een explosieve, actievolle, komische slapstickstrip waarbij Franquins beeldtaal zo veel dynamiek uitstraalt. Prachtig, het laatste kadertje van plaat 34 (pagina 67 in deze integrale, kader 10) vanuit vogelperspectief getekend. En dan de daaropvolgende gevechtsscène. Als een tekenfilm de knokpartij voortstuwend. Kan je dit als beginnerswerk beschouwen? Franquin, onwaarschijnlijk wat een talent. Over Robbedoes en de plannen van de robot: een verlengstuk van Radar, de robot, echter is nu niet het mechanische gevaarte het centrale personage, wel een uitgesproken slechterik die hoopt de gekke professor tal van robots te laten produceren om de wereld te veroveren. Franquin anno 1947, wat een stijl!
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 9
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 10
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 11
- Samoerai 10
- Snow 2 Fantomia
- Spynest 3
- Surcouf 3
- Vierenveertig na Ronny
- Walking Dead 22
- Walking Dead 23

Wow, een reis vol pure verwondering, te danken aan die magische kleuren en feeërieke sfeer die Lereculey creëert. Prachtig, hoe majestatisch Azrhör ten tonele verschijnt (pagina 8, kaders 2-3, 9-5). Chauvels scenario plaatst de duistere dwergenwereld in een ander daglicht. Net nadat de eerste queeste is afgerond ligt er een nieuw obstakel op Tridïks weg. Laat dat vervolg maar snel komen.
- Wollodrïn 5
- Wolverine 003

Vijftig stripbesprekingen (14)

Daar heeft zich een schrijvend redacteurtje mee gemoeid die best wel denkt een belangrijk aandeel te hebben gespeeld bij de realisatie van Amoras. Wanneer je goed tussen de lijnen leest, vrees je eerder dat de auteurs veeleer opgezadeld werden met een zekere ballast, zaken waren Legendre en Cambre rekening mee moesten houden om aan de fabrieks'eisen' te voldoen. Schuif de uitgeschreven intermezzo's opzij en geniet vooral van het Making of-proces: de schetsen, de storyboards, de illustraties (de portretten van de personages op A4-formaat), dan is dit boek een genot om naar te kijken.
- Amoras The Making of
- Amoras The Making of luxe (linnen)
- Amoras The Making of luxe (velours)
- Angry Birds Movie Comics 1
- Arcadia Archief Luxe 35 Cupido 19
- Bff's 1
- Café Cowala 1 (herdruk)

Een reconstructie van een indrukwekkend leven. Terwijl je Capa associeert met die ene Spaanse burgeroorlogfoto blijkt na verloop van tijd dat deze fotograaf zijn leven voortdurend waagde om eveneens in de vuurlinie te staan samen met de revolutionairen en/of soldaten. Het parcours dat Capa aflegde doen weinigen hem na. Rakel zo'n historisch moment op, hij was erbij. Florent Silloray heeft zich goed gedocumenteerd en legt de puzzelstukjes voor de lezer zelf bij elkaar. Je leert een getormenteerde man kennen, die ene verloren geliefde waar hij nooit over zal komen, zijn daar uit voortgroeiende bindingsangst, zijn onversaagdheid, maar ook Capa's gok- en verspilzucht. De kleine kantjes des levens. Als artiest zorgt Silloray met een monochrome inkleuring voor een retrosfeer, de tekeningen volgen de foto's goed. Eens hij echter niet over een referentie kan beschikken (Capa als kind in de badkuip, pagina 79), zie je zwakte (het te grote hoofd). Capa, de strip, zoals Roberts leven, bewonderenswaardig. Nu op zoek naar de foto's!
- Capa - De Vallende Ster
- Cédric 30
- Champions, The 26
- Dating for Geeks 4
- Dwarf 4
- F.C. De Kampioenen Presenteert Vertongen & Co 15
- Flip 2
- Franka 23 HC
- Franka 23 SC
- Garfield Pocket (kleur) 89
- Guardians of the Galaxy 003

Een dork, een buitenbeentje, een nerd, een geek, gefascineerd door bepaalde materies en zo gebiologeerd door specifieke onderwerpen dat het lijkt alsof de rest van de wereld niet bestaat. Gelukkig manifesteert Lectrr zich niet als uberdork en declameert hij zijn liefde voor de creatieve uitspattingen van anderen met een zeker respect en de nodige spot. Lachen geblazen wanneer hij stereotiepen en vooroordelen van vanzelfsprekende, dagdagelijkse gebeurtenissen (de Nederlander met de caravan op reis) transponeert naar dat universum waar jij mee dweept: een AT-AT die een traditionele oranje kampeerwagen achter zich aansleurt. De legende erbij (Stormtroopers, Hollandse divisie) is de kers op de taart. Star Wars, Star Trek, The Matrix, Ghostbusters, Lord of the Rings, Game of Thrones, The A-Team, Edward Scissorhands, Guardians, Aliens, Godzilla, Batman. Alsjeblieft Lectrr, laat je fantasie nog een keer de vrije loop in een vervolg.
- Hara Kiwi 11½

Sterke vrouwen, je komt ze in het stripmilieu niet zo vaak tegen. Rookie Kid Toussaint zet er eentje met ballen op papier. Eentje die niet alleen haar mannetje staat, eentje die de mannen om haar vinger kan winden, er tegen ingaat en ze vaak zelfs op hun plaats zet, politieagent Loyola voorop. In deze met water doordrenkte Wie zal de regen doen stoppen? weer een detectivethriller waarbij noch de weer- noch andere goden invloed hebben op de ontsluiering van het mysterie. Geen bovennatuurlijke verklaring, geen hocus pocus-voodoo-achtergrond, nochtans in een New Orleans-setting, gewoon met een plausibele ontknoping. Servain blijft met fragiele lijnen de vrouwelijke hoofdpersoon portretteren. Mooi.
- Holly Ann 2
- J.Rom 4 SC
- Jump 12
- Jump 13
- Jump 14
- Moeder Rusland Integraal
- Neanderthaler 3
- Oorlogsvrouwen 4
- Orde van de Drakenridders, De 15

Fred, stop daarmee. Het oppotten van tussendoortjes levert dan wel dikkere magazines op, het wachten maakt de liefhebber horendol. En uitgever Xtra, stop daarmee. Deze compilatie dient ter promotie van het de Heij-meesterschap zonder dat we andere interludiums op ons bord krijgen, ruis dat storend werkt terwijl de melodieuze gezangen van de artiest weerklinken. Hilarisch hoe de Heij tijdens de redactievergadering met teken- en vertelstijlen goochelt. Met kapitein Rob in zee, als Moebius vliegend over de desolate Arzach-vlaktes, hyperrealistisch Max Havelaar evocerend, de Heij een talentvol vat. En altijd weer de steeds opduikende Pulpman die je uit de illusie, fantasie of waan haalt. Met beide voetjes op de grond. Fictief en toch echt. Overdrijven met lekkere wijven, da's de Heij.
- Pulpman 18

Lupano heeft duidelijk moeite om zich te schikken naar de stripconventies. Herhaaldelijk overschrijdt hij de beperking van de 48 aflevering-pagina's zonder te kiezen voor het overtollige. Neen, het levert net extra diepgang op. Deze Het rechte pad vormt reeds de voorbode van Krasse knarren, in deze invulling focust hij zich op rebelse jongeren die het bont maken en het gezag ondermijnen. Ondanks de kwajongensstreken heb je er geen probleem mee om met hen te sympathiseren. Heeft Lupano de intentie de kerels echt het rechte pad op te sturen of blijven het lastige knapen? De pittige dialogen en de krachtige personages met een hoek af dragen het geheel. De tekeningen van Tanco zijn vaak zoals bij medewerkers van Lupano: grillig, door het karikaturale minder realistisch. Het tast de geloofwaardigheid niet aan. Het rechte pad is een De oorlog van de Lulu's met adolescenten in de hoofdrol, intellectueel een trapje hoger.
- Rechte Pad, Het 1 HC
- Rechte Pad, Het 1 SC

Ongecomplexeerde verhalen vertellen was indertijd de boodschap. Hebben zo'n vele jaren na datum-analyses dan wel een reden van bestaan? Hoe bijvoorbeeld de beginscène van Pas op, Kwabbernoot opgehemeld wordt vanwege de persoonlijke auteursinsteek. Ja, zelfs al is het slechts een suggestieve interpretatie van een mogelijke achtergrond uit de privésfeer (Franquin versus Dupuis, hier het ontslag van Kwabbernoot), deze voedingsbodem leidt tot gezonde hineininterpretierende speculatie. Deze integrales zijn mooie boeken die Franquin respectvol behandelen. Mooi vormgegeven ook. Over De dictator en de paddenstoel: een eenvoudig gegeven: breng de Marsupilami terug naar zijn gebruikelijke habitat. Daar draait het verhaal om, ware het niet dat één van de vele Rommelgemse paddenstoelen een nieuw wapen oplevert dat heel het dorp in rep en roer zet (toch minstens vijftien bladzijden!) én bovendien de avonturiers gekneld raken in het dictatoriale land waar neef Wiebeling de scepter zwaait. De vingerwijzing gaat richting Zuid-Amerikaanse regimes, al zit er ook een zekere herkenbaarheid in ten opzichte van bepaalde Duitse principes (de vlag alleen al). De dictator en de paddenstoel, een luchtig slapstick-verhaal zoals vaak bij Franquin, ondanks die klare lijn toch frivool getekend. Over Pas op, Kwabbernoot: alleen al voor die superspectaculaire fietsscène is dit een bijzondere stripmijlpaal. De ongewild doldwaze capriolen van Kwabbernoot leveren vuurwerk op, ze vormen gek genoeg een rustmoment in deze thriller op zoek naar de ware toedracht van die mysterieuze diefstallen. Des te eenvoudiger, des te beter. Want hoe simpel kan het zijn: schurken die Kwabbernoots beeltenis gebruiken om hem in diskrediet te brengen! Of is hij daadwerkelijk naar de duistere kant overgeheveld? Lachen geblazen met een gemoedelijke ontknoping.
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 3
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 4

Laat dit alsjeblieft niet de laatste Silas Corey zijn. Deze thriller gebouwd rond een manipulatieve, politieke context geeft het avontuur een extra dimensie. In een wereld vol smeerlappen is de hoofdrolspeler even crapuleus, zonder genade zijn recht doen gelden. Meedogenloos hakt hij er met onze goedkeuring op in. Amoreel de tegenstanders uitschakelend om de puntjes op de i te zetten. Dat staat in schril contrast met Sherlock Holmes die steeds tussen de wetslijntjes opereert. Een sterk scenario van Nury, begeleid door uitstekende tekeningen van Alary.
- Silas Corey 4
- Rode Ridder, De 250
- Rode Ridder, De 249 LX (linnen rug)
- Rode Ridder, De 250 LX (linnen rug)
- Rode Ridder, De 249 LX (semileer)
- Rode Ridder, De 250 LX (semileer)

Toch wel grappig dat deel één de prijs voor het beste oneshot kreeg op het Festival Polar de Cognac 2014 terwijl nu op het einde al een derde episode wordt aangekondigd. Colman en Maltaite hadden zich best aan dat ene, mythische onderzoek gehouden zonder verder uit te weiden. De glans brokkelt immers af. Het flitsende systeempje om steeds van scène te verwisselen werkte de eerste tachtig pagina's om verwarring én ontzag op te wekken. De identiteit van Stomp (beginnend met diens jeugd) was intrigerend. Het liet de lezer pingpongend van de ene scène in de andere belanden, je verplichtend het heden en het verleden te recreëren. Een cinematografische truc die je niet kan blijven aanhouden. Je hebt meer houvast nodig, meer aanknopingspunten en wat rechtlijnigheid om vooruit te geraken. Ziet Colman door het bos de bomen nog wel? Achtentachtig bladzijden en je dan afvragen wat je gelezen hebt, niet goed. Net nu je hoopte de definitieve tip van de Stompsluier gelicht te zien worden, slaan Colman en Maltaite de bal mis. Deel 2, wazig en stompzinnig.
- Stomp 2
- Tamara 8

Strip 2000, strips met humor. Dat is hier minder van toepassing. De sombere, existentiële belevenis van Tara en haar verlevendigde knuffelbeer Ieme levert hallucinante beelden op met een pijnlijke nasleep. De idylle wordt afgestopt en bezorgt je een wrange nasmaak. Vooral het eerste deel getuigt van maturiteit. Niet 'clean' genoeg om een Erik Kriek te zijn en net iets te vettig om zich als de Nederlandse Paul Pope te profileren. Rik Wielheesen heeft talent en doet er iets gruwelijk moois mee. Kort en krachtig dwaal je even af in de ontwrichte fantasie van een jong meisje. Het tweede verhaaltje Ieme leest eerder als een proloog, het probeersel om de figuren te introduceren. Volgens de aanmaakchronologie best als eerste geplaatst. Nu pakken de auteurs echter meteen uit met zowel het grafische als inhoudelijke hoogtepunt.
- Tara
- Urbanus, De Avonturen van 169
- Vasco 26
- Verdwaald
- Voetbalgek! 11
- Wielergek! 10
- Wolverine 004