Vijftig stripbesprekingen (19)

Leo en mysterieuze aanzetten, zelfs al komt het verhaal niet op zijn pootjes terecht na de afronding van een cyclus, de premisse is vaak uitermate geslaagd. En bij deze Amazonia is het niet anders. De setting klopt, de sfeer klopt, de karakters kloppen. Spannend geschreven met een dagdagelijkse invalshoek (de klagende vader, de koppelende moeder) en realistisch uitgetekend door Marchal.
- Amazonia 1
- Ambulance 13 Integraal 3
- Arcadia Archief Luxe 37

Een pre-Abeltje van Renaud Dillies (oorspronkelijk uit 2003) waarbij pagina 65 (kader 6) zelfs reeds een voorbode bevat. Tja, soms ligt het geluk voor het rapen en laat je het toch door de vingers glippen (pagina 30). Rice is het rijstkorreltje dat onder een oceaan van verdriet verzwolgen wordt (78). Geen weg wetend met zijn liefde voor de femme fatale, verliest hij Betty, de blues breekt zijn jazz-hart. Melancholisch gaat hij weg, op weg, liefst zo ver mogelijk van de muziek, van de herinnering, van Betty. Anekdotisch verspringt Dillies van personage naar personage. Met centraal Betty en Rice die zich geleidelijk aan terugvinden. Verwacht geen happy end, want ondanks de jazz-anarchie overheerst de fatalistische blues. Kiest Dillies daarom bewust voor harde lijnen in plaats van het veel levendiger potlood? De schets van de covertekening (pagina 80) verstart in inkt. Waarom deze keuze? Betty Blues, mistroostig mooi.
- Betty Blues
- Bob Morane, De nieuwe avonturen van 2
- Boy
- Blueberry Integraal 2
- Blueberry Integraal 3

Lemaire geeft de spionnen een gezicht. Door hun gedragingen wordt een stuk van hun persoonlijkheid gekarakteriseerd (bijvoorbeeld dandy Kim Philby). Bovendien met heel veel ruimte om hun ideologie te verdedigen. Als in een J'accuse worden de spelers ondervraagd over hun motieven, in de hoop een betere wereld te kunnen creëren. Het bewijs werd immers geleverd: ook die Westerlingen offerden heel wat mensen op. Elke revolutie eist haar slachtoffers omdat ze, ondanks alles, de wereld wil veranderen en daarom alle verzet met bloed in de kiem moet smoren. Anthony Burgess vervolledigt: De revolutie is de oplossing niet. En ja, we hadden ongelijk. Even straf, de symbiose van het drama met de geschiedenis. Nogal overweldigend, al die informatie, maar wel bepalend voor de koers die de protagonisten varen. Olivier Neuray is de omzetter van dienst. Hij maakt er geen saaie opsomming van, kadreert goed en componeert evenwichtige pagina's, heeft oog voor detail in de decors en tekent de figuren geloofwaardig. 54 Broadway, in het genre zeer goed.
- Cambridge Five 2

Wat een luxe voor Trondheim en Sfar om te plukken uit de Franse tekentalenten. Yoann mag in zijn eigen kleurrijke stijl de knotsgekke Donjon-wereld bevolken. Eindelijk nog eens een topboek in de reeks die de opwinding van weleer uit de beginfase, toen Herbert van Kwansuis en Marvin je met hun capriolen wisten te vermaken. En al is Grogro's avontuur weer het summum van non-verhalende absurditeiten, de onnozele sloeber komt uiteindelijk toch goed op zijn pootjes terecht. De even komieke nevenfiguren, de geschifte situaties waarin ze belanden en de tegenstanders die ze moeten trotseren, het is lachen geblazen. Dat in combinatie met de even fantasierijke schilderijtjes van Yoann en je hebt een kinderlijk kunstwerkje. Herrie bij de brouwers, monsterlijk goed.
- Donjon Monsters 6

Je hebt het hoofdverhaal waarbij Bill Willingham op verschillende fronten de tweestrijd spannend opvoert (hoe de aanval zou moeten gebeuren, wat de reactie van de fables in de mundanenwereld kan zijn), soms geeft hij de lezer en zichzelf wat rust door zijsprongen te maken via een ontroerend kerstvertelling, een ontluisterende vader-zoon-episode (nochtans een onderdeel van de continuïteit), het magische verhaal rond Het verjaardagsgeheim en het sublieme Brandende vragen. In dit laatste geeft Willingham uitstekend in verhaalvorm antwoord op hekele kwesties die een enkele lezer bezig hield. Genre: Hoe word je opgeleid tot lid van de Muizenpolitie of Wat breit Frau Totenkinder toch? Heerlijk hoe de auteur geen enkele verwachting inlost, maar eigengereid je met een kwinkslag verrast.
- Fables 7

De consumptiemaatschappij uitgehold. Leemans hekelt onze koopdrang en het daardoor onbewust ondermijnen van de kleinhandel door massaal over te schakelen naar internetaankopen. De anagrammen van Boldotcom en Zalando zetten de schuldigen op het voorplan, al blijft ieder natuurlijk verantwoordelijk voor de eigen daden! Zelfs het café van Pascale moet het ontgelden. Laat dus De pakjesoorlog niet aan huis leveren, maar ga deze gewoon in je gespecialiseerde zaak kopen voor ook die met sluiting bedreigd wordt. Dank voor de steun, Hec!
- F.C. de Kampioenen 92
- Fenix Collectie 111 Kari Lente
- Fenix Collectie 112 Kari Lente
- Fenix Collectie 113 Nonkel Zigomar, Snoe en Snolleke
- Fenix Collectie 116 Rob Roy
- Fenix Collectie 117 De nieuwe fratsen van Tijl en de Lamme
- Fenix Collectie 118 Dees Dubbel
- Fenix Collectie 119 Pluk

Als je de 'boekskes' van Charel Cambré volgt zijn Koning Filip en zijn gemalin Mathilde minder wereldvreemd dan je zou vermoeden. Met enige affiniteit volgen ze de hedendaagse politiek, zijn begaan met het lijden van de bevolking of trachten een internationaal probleem pragmatisch te bekijken (oplossen is andere koek). De auteur schuwt de actualiteit niet en zalft toch een beetje de wonden (pagina 36, de aanslagen in Parijs, Trump in Brussel). Daar waar de bundeling van Story-gags wel eens te lijden had aan de wisselvallige inkting en pagina-opbouw, is deze nieuweling uniformer. Alles leest cleaner en dat komt het geheel ten goede. Met gastrollen van Trump, Peter Goossens, premier Michel, Jambon, De Block, de Crem, (onrechtstreeks) Arne Quinze, Maxima en Willem-Alexander, Demis Roussos, Poetin en Clark Kent. Filip & Mathilde, de verzuchtingen van het volk in een notendop.
- Filip en Mathilde
- Druuna Integraal 2
- Druuna Integraal 3
- Jommekescollectie, De 1
- Jommekescollectie, De 2
- Legendariërs, De 6

Leo voor een keer niet in de ruimte, maar met beide voeten op de aardse grond. De situatie is niet zoals ze nu is, enkele machtsverschuivingen hebben plaatsgevonden waardoor andere gezagsdragers nu de plak zwaaien in Frankrijk. Pas na 18 pagina's krijg je via een omweg een correcte omkadering van de veranderde wereldorde. Als er één overeenkomst is met Leo's andere scenario's, de jeugdige naïviteit van de hoofdpersoon. Romane ondergaat bovenal deze queeste en zorgt dat de lezer even verwonderd mee op onderzoek trekt. Dat Fred Simons tekenstijl afwijkt van Leo's gebruikelijke partners is een pluspunt. De overtuiging is er en die prikkelt je nieuwsgierigheid.
- Mermaid Project 1
- Mermaid Project 2
- Meta-Baron 2
- Meta-Baron Integraal 1
- Minimensjes, De Integraal 1
- Musketiers, De 3 (Arcadia)

Hoe. Had Nicolas Barral zich niet gestort op Nestor Burma? Ineens komt Moynot weer opduiken! En Moynot is alvast in topvorm. Het scenario is top, de tekeningen zijn top en de inkleuring is helemaal top. De grijszwarte bril die Tardi opzette, ongetwijfeld het toonbeeld van de groezelige filmnoir, Chantal Quillec overbluft het zelfs niet met technicolour, ze doet het origineel volledig vergeten. In gedempte kleuren met hier en daar heerlijke accenten: de rosse dame, een gele affiche, een rode sjaal of een prachtig retroblauw voor de flashback. Het zaakje tussen Moynot en Quillec loopt gesmeerd. Moynot durft Burma meer volume te geven (pagina 27, kader 5), de tweedimensionale held krijgt een ruimtelijk gezicht. Je ondergaat weliswaar de Vertigo Hitchcock-thriller, Moynot zuigt je via Malet volledig in de kluchtige misdaadplt. Straf.
- Nestor Burma 11
- oog van de Dobermanns, Het 3 HC
- oog van de Dobermanns, Het 3 SC

Over Outcast 3: gestaag brengt Kirkman extra 'leven' in de brouwerij. Hoewel, in deze context mag je eerder spreken over 'extra dood in de brouwerij'. Nu je weet dat het over exorcisme gaat, kan je je afvragen wie nu nog allemaal bezeten is. De zoektocht begint en brengt je bij enkele ogenschijnlijk vreedzame figuren. Elk van de eenzaten is ze wel een buitenstaander. Hoe verder het verhaal evolueert, hoe meer je er van overtuigd bent dat eerder Kyle de buitenstaander, de Outcast is. Hoe intrigerend de vertelling ook, het zijn bovenal de tekeningen van Azaceta én de inkleuring van Breitweiser die Outcast volledig op de kaart zetten en je zintuigen prikkelen. Wat een esthetisch genot. Niet fascinerend mooi. Wel fascinerend én mooi. Over Outcast 4: een retorische vraag, hoe lang kan Robert Kirkman hiermee doorgaan? Afgaande op de oneindigheid van Walking Dead: oneindig. De scenarist geeft weliswaar geleidelijk aan antwoorden op vragen, ondertussen reikt hij wel nieuwe problemen aan waarbij het speelveld alsmaar groter wordt. De sterkte van de reeks is de ruimte die genomen wordt voor stilzwijgende momenten. In zichzelf gekeerde mijmeringen vol twijfels, het (on)geloof van een esoterische realiteit. Of de woordloze interacties die door het inzoomen op bepaalde elementen meer zegt dan duizend woorden (de scène waar Kyle in de derde episode gewaar wordt dat er een dreiging schuilt bij alle omstaanders rondom hem). Outcast, een esthetisch genot via een beklemmende thriller. Een papieren feuilleton.
- Outcast 3
- Outcast 4
- Outcast bundel 2
- Parijs zien... 2
- Rode Ridder, De 252
- Rode Ridder, De LX (linnen rug) 252
- Rode Ridder, De LX (semileer) 252
- Skylanders - Terugkeer van de drakenkoning 2
- Star Wars Darth Vader 4
- Star Wars Darth Vader 5
- Veerman, De
- Veerman, De LX
- Wolvin 6 SC
- Wolvin 6 HC

Oké, dit is nog niet de ultieme Frederik Peeters die je wil leren kennen, maar Zandkasteel benadert toch de perfectie. Aan goede storytelling geen gebrek. Het in beeld brengen van de verouderingsprocessen is zo akelig geslaagd dat je met elke omslaande bladzijde mee vergrijst en je hart van pure pijn verschrompelt. Terwijl je bij Peeters' andere boeken smacht naar verklaringen voor de absurde en surreële componenten, aanvaard je hierin genre The X-Files, Fringe of welke bovennatuurlijke Lost-aflevering ook de doos van Faraday waaruit niemand kan ontkomen. Eerst verwacht je een traditionele detectivethriller met het net ontdekte lijk. Niet doorhebbend dat de pionnen die van het schaakbord verdwijnen natuurlijk afvallen. Totdat een mogelijke verklaring valt en het aan de overlevenden is om dit al dan niet gracieus in te vullen. Berustend. Bang. Bedroefd. Het gebouwde zandkasteel spoelt door het getijde van de tijd weg. Wondermooi, die tragische melancholie.
- Zandkasteel
- Zandkasteel luxe

Vijftig stripbesprekingen (18)

Uiterst vermakelijke thriller. Zal de overval lukken? Blengino speelt het spel van geloof, bijgeloof en ongeloof uit. Vooral de wending rondom de beweegredenen zorgt voor een verrassende insteek met een even surprise ontknoping. Deels historisch onderbouwd (Damnatio Memoriae) en verder losjes aangevuld (de introductie van een nieuwe 'cultus'), naar believen geloofwaardig te vinden. Helaas beschikt Blengino met Sarchione niet over een grafische sterkhouder. Functioneel realistisch, dat wel, maar onvoldoende getalenteerd om de plot verder naar hogere regionen te stuwen. De tempel van Artemis, een uitstekende detective.
- 7 Wonderen 4 HC
- 7 Wonderen 4 SC
- 14-18 5

Corbeyran lijkt slechts 'gewoon' een episodisch vervolg te breien aan de fragmentarische belevenissen in de Loopgraven. Je kent ze wel, de kameraadschappelijke verhalen over opoffering, heldendaden, lafheid en verlies. Met nu de toevoeging van gekleurde soldaten waar niet iedereen met open geest tegenover staat. Een ordinaire greep uit de oorlogsverhalentrommel? Tot je die laatste pagina omslaat en je overmand wordt door emotie. Corbeyran raakt de juiste snaar. Het team Le Roux (tekeningen), Chevallier (decors) en Brizard (inkleuring) herscheppen de groezeligheid en waanzin, met de pagina's 42-43 als hoogtepunt. Zo knap, dat zwartwitminimalisme.
- Aâma 4
- Adelaars van Rome, De 5 HC
- Adelaars van Rome, De 5 SC
- Alex 35
- Apache Junction 1 SC
- Bruce J. Hawker Integraal 2
- Buck Danny 55

Toepasselijk en logisch, een conspiracy theory in deze Complot-reeks. Eén van de Kennedy's moet er in dit album aan geloven, Gihef koppelt zijn dood aan de slachtpartij op Hamburger Hill. Een Bob Woodward en Carl Bernstein All the president's men, de snode plannen van de regering (of toch achter de schermen) blootleggend. Eén doortastende journalist graaft diep, al helpen sommige toevalligheden hem soms verder op weg. Eind goed, al goed? Dan ken je de doorwiekste geheime diensten nog niet, het venijn zit soms in de staart. Stéphane Perger zorgt voor een discrepantie: zijn schilderwerk is te mooi om deze thriller uit te beelden. Ze past minder bij het rauwe van dit verhaal. Nochtans zorgt het voor uniformiteit en makt het de waanzin van de junglescènes des te levensechter. Qua composities en bladindeling zorgt hij in De slag om Hamburger Hill voor een professioneel spektakel (36-37, 42-43). 7 voor het verhaal, 8 voor de tekeningen.
- Complot 3 HC
- Complot 3 SC
- Djinn 13
- Dr Watson 1
- Drakenbloed 9
- Drakenbloed 10
- Duiveltjes, De 1
- Een nacht in Rome, Achter de schermen van
- Elfen 10 HC
- Elfen 10 SC

Anarchistisch, op haar eigen benen staand, tegendraads, humeurig, gelukkig niet wereldvreemd, met het hart op de juiste plek. SuperElsje, een ontmoeting met Kim-Jong-Iets, liken en whatsappen, terug naar de Gouden Eeuw. Bij een eerste lezing doorheen de gags razen, daarna nagenieten en savoureren door alles afzonderlijk te herbekijken. Wat een talent, die Valkema. Elsje, een meid die je beter kan bestempelen als rebElsje.
- Elsje 10 HC
- Elsje 10 SC
- Engelsman die niet van vuurwapens houdt, De 3
- Garfield Compleet 2
- Hazes, de stripbiografie 1
- Hazes, de stripbiografie 1 (Mokum-editie)

Zou je het incorporeren in het universum van De zang van de Vampiers, dan ben je Sorel er zelfs erkentelijk voor. Of liet Corbeyran zich misschien inspireren door Guy de Maupassant? Het onopgemerkte boek van Sorel is nochtans zeer verdienstelijk. De auteur zuigt je immers mee in de claustrofobische waanzin van een man die bezeten wordt door een demon annex geest of is het zelfs een buitenaards wezen of zinsbegoocheling, afhankelijk van jouw interpretatie. In het begin afstandelijk, na verloop van tijd wordt de dreiging reëel en wint het waarschijnlijke het van het onwaarschijnlijke. Zou zelfs Sherlock Holmes met zo veel bovennatuurlijke krachten als tegenstander dit mysterie hebben kunnen oplossen? Natuurlijk is er dat vermoeden dat de Maupassant geestesverruimende middelen als bron gebruikte, of keek hij vrij diep in het glas? De verbeeldingskracht is groot, Sorel maakt ze werkelijkheid. Helder en somber tegelijkertijd, Sorel componeert en visualiseert vloeiend. Golven en glooiend dansen de lijnen (pagina 42, kaders 2-3-4) op het papier. Dan eens idyllisch (de trein, 31-1, het stadsbeeld, 31-4), zich richtend op eind 19de eeuwse schilderkunst (Toulouse-Lautrec, pagina 32) om te verdonkeren in het onheil (pagina 51, kaders 1 en 4, hoe de geest vormelijk doorglijdt). De Horla, te lezen.
- Horla, De
- In het land van Horus Integraal 1

Wat zou je toch eens graag in Parijs willen ronddwalen en geheel onverwachts, onbewust zelfs, het pad van de gemotoriseerde Bloks op zijn Solex willen kruisen (pagina 5, kader 5), niet beseffend dat je deel uit maakt van wederom zo'n 'simplistisch' avontuur. Ja, stripperfectie bestaat. En die heet Alain Dodier. Perfecte timing, een goed geconstrueerde plot, personages die leven, humoristisch en hoopgevend. Zelfs het tikkeltje moralisme (abortus) neem je er al te graag bij. Dupuis, zorg alsjeblieft dat alle delen van Bloks afzonderlijk beschikbaar blijven zonder dat er stomme integrales van gemaakt worden.
- Jerome K. Jerome Bloks 25
- Koblenz Integraal
- Marc Sleen in Ons Volkske 2

Kris en Maël kunnen hun geschiedkundige kinderen niet loslaten en brengen je poëtisch in vervoering door wederom terug te keren naar de periode van de Groote Oorlog. Met veel liefde brengen ze de karakters die in hun vel gekropen zijn weer tot leven in deze melancholische kronieken. Dit keer geassisteerd door een schare collega's die op hun manier zich de materie toe-eigenen en toch in hetzelfde (kleur)kader opereren. Met sterke bijdrages van Cuvilier, Edith en Hardoc. Vincent Bailly is de meest rudimentaire, Pourquié eerder de beginneling. Moeder Oorlog Kronieken, meer dan een aanhangsel. Moeder Oorlog Kronieken opent perspectieven voor nog meer kronieken.
- Moeder Oorlog 5
- Narwal

Waarom? Waarom? Waarom? Expliciet staat er op de cover reeds waarover Onafscheidelijk gaat: een liefde tussen broer en zus die 'misschien' wel te veel van elkaar houden. Je komt in een ongemakkelijke zone terecht. Willen Zidrou en Springer koste wat het kost provocatief het thema van incest aankaarten? Een ongemakkelijk gespreksonderwerp dat ook aandacht verdient? Het voelt eerder aan als een truc om op te vallen in de doorsneestripproductie. Welke journalist zou anders gewag maken van het bestaan van deze taboedoorbrekende strip? Terwijl Onafscheidelijk een prachtig liefdesverhaal is over de onbereikbaarheid van een onmogelijke relatie, want ondanks de passie voor elkaar is zij ge- en verbonden met haar man waar ze twee kinderen mee heeft. Een ge-trouw-heid die ze begrijpelijk niet wil lossen. In deze context voelt dat extra incestpigment als totaal overbodig aan. Er zitten zo veel geraffineerde emoties in die het ongeluk van de twee geliefden extra versterken. De zoon die door heeft dat er meer aan de hand is (pagina 39, kader 5). De man die zich schikt in het lot (54 en 55). De oppervlakkige collega waarmee je het bed deelt, ook al heeft zij hogere verwachtingen (41). In de kleine details is Zidrou groots. En dat geldt ook voor Springer. De onwaarschijnlijke openheid waarmee hij pagina's vol leegte toch vult met relatief weinig kaders, de enscenering en positionering van de camera, het expressieve en tedere in de gevoelens, de kleine accentuerende details (44-5), tussen de kleren de condoomverpakking als symbool voor zijn nonverbintenis met de collega, en dan de laatste erg poëtische sequentie waarbij ze definitief afscheid van hem neemt (55-62). Onafscheidelijk verdient een 9 op 10 qua uitvoering, de familiale liefdesinsteek zwakt het af naar een 7.
- Onafscheidelijk
- Operatie Overlord 2 HC
- Operatie Overlord 2 SC
- Pin-up wings 4
- Prometheus 9

Elk verhaaltje, hoe kort ook, wordt afzonderlijk ingeleid. Meteen ter zake komend, een beetje lyrisch, met af en toe de uitzonderlijke reproductie van een origineel. Voor een artistiek broekventje (ongeveer 25 jaar) is Franquin zijn generatiegenoten ver vooruit. Over De Tank: een klassieker die door iedereen gelezen moet worden, gewoon al om de vertelkracht van Franquin te (h)erkennen. Met een strakke ritmiek van vijftien gelijkvormige kadertjes per bladzijde, Dupuis koos er immers voor om de pagina's te hermonteren op een traditioneel albumformaat, raast de auteur van de ene - voor de protagonisten - onmogelijke scène naar de andere. De grappen, de timing (uitmuntende slapstick), de situatiehumor, de flexibiliteit, de onderlinge interactie tussen de personages, de mimiek (pagina 13: "Tuurlijk! Zie je me niet lachen?") en de tekstuele ondersteuning. Genre (pagina 10): "Hallo! Er rijdt een tank rond in mijn salon. En mijn overgrootmoeder is verscheurd." Gewoonweg hilarisch als je weet wat er zich daar allemaal rond afspeelt. Kwabbernoot is meesterlijk als ondernemende avonturier, alleen laat hij al te vaak alles in het honderd lopen, terwijl Robbedoes het aanhangsel is die de fouten van diens makker moet rechtzetten. En Spip? Die bewijst even belangrijk te zijn bij de uiteindelijke reddingspogingen. Kortom, Robbe, Kwabbernoot en Spip, een gouden trio! Over Robbedoes en het geprefabriceerde huis en Radar de robot: voor eenieder die een les wil in verteltechnieken, Franquin haalt zelfs als jongeling een niveau dat vele opkomende of gevestigde artiesten na een lange carrière niet kunnen evenaren. Al heb je in de beginfase een Franquin die even prettig gestoord Robbedoes en het geprefabriceerde huis in eenzelfde stijl Jijé kopieert, het iets latere Radar is volbloed Franquin met spannende en dynamische scènes. Een bewijs dat tijdloze strips wel degelijk hun kwaliteiten blijven behouden. Over De erfenis: doodeenvoudig. Robbedoes erft, alleen zijn er kapers op de kust die zijn fortuin willen inpalmen. Maar wat houdt die erfenis eigenlijk in? Een explosieve, actievolle, komische slapstickstrip waarbij Franquins beeldtaal zo veel dynamiek uitstraalt. Prachtig, het laatste kadertje van plaat 34 (pagina 67 in deze integrale, kader 10) vanuit vogelperspectief getekend. En dan de daaropvolgende gevechtsscène. Als een tekenfilm de knokpartij voortstuwend. Kan je dit als beginnerswerk beschouwen? Franquin, onwaarschijnlijk wat een talent. Over Robbedoes en de plannen van de robot: een verlengstuk van Radar, de robot, echter is nu niet het mechanische gevaarte het centrale personage, wel een uitgesproken slechterik die hoopt de gekke professor tal van robots te laten produceren om de wereld te veroveren. Franquin anno 1947, wat een stijl!
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 9
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 10
- Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 11
- Samoerai 10
- Snow 2 Fantomia
- Spynest 3
- Surcouf 3
- Vierenveertig na Ronny
- Walking Dead 22
- Walking Dead 23

Wow, een reis vol pure verwondering, te danken aan die magische kleuren en feeërieke sfeer die Lereculey creëert. Prachtig, hoe majestatisch Azrhör ten tonele verschijnt (pagina 8, kaders 2-3, 9-5). Chauvels scenario plaatst de duistere dwergenwereld in een ander daglicht. Net nadat de eerste queeste is afgerond ligt er een nieuw obstakel op Tridïks weg. Laat dat vervolg maar snel komen.
- Wollodrïn 5
- Wolverine 003

Vijftig stripbesprekingen (10)

Pagina 40 geeft mooi de essentie van dit derde deel weer. "Uw mannen zijn gestorven op het veld van eer. Ongeacht hun verdienste, ongeacht het resultaat van de actie." Het daaropvolgende antwoord van de korporaal ruikt naar insubordinerende anarchie, echter voor een niet-militair is dat eerder gezond verstand. Kraktervol getekend, doordrenkt met 'mooie' kleuren, voor zover dat kan in deze bloederige context, en een stijlvol subtiel gebruik van zwart om de sfeer nog grauwer te maken (de lucht op pagina 33).
- 14-18 3
- 100 bullets 23
- Aâma 3
- Alexander de Grote 3

Laat de volgende maar komen. Deze bevat heel wat minder actie, nochtans katapulteert de beginscène je meteen naar een James Bond-universum, met de gebruikelijke kwinkslagintro, het duurt driekwart van het boek eer Alex zich helemaal kan uitleven. De tegenstelling werkgever-werknemer zorgt voor extra spanningen, inderdaad onbegrijpelijk dat de organisatie hem niet meteen bijstaat. Horowitz kent zijn klassiekers en put uit de geschiedenis om deze thriller te stofferen. De omzetting naar beeld is gezien de artistieke beperkingen wel geslaagd. Hop naar het volgende avontuur waar Alex zogezegd tegen wil en dank zal moeten aan deelnemen.
- Alex Rider 1
- Alex Rider 2
- Aquaman 3
- Arman & Ilva 3
- Arthus Trivium 1
- Biebel - De stroken 11
- Block 109 7 HC
- Bollie & Billie 33
- Bruno Brazil Integraal 1
- Carthago 4
- Cross Fire 4 SC
- Erik de Rode integrale editie SC

Nury in vorm met een The Firm-drama. De rechter die tot het uiterste wil gaan om de moeder van een onterecht van verraad veroordeelde te helpen rehabiliteren. Alleen is de vraag: hoe ver ben je bereid om te gaan? Het rechtertje van Melun – na al de ontberingen – duidelijk erg ver. Het rechtertje van Melun, een spannende thriller die vooral door het uitgeschreven minimalisme (geen langdradigheid) uitblinkt.
- Er was eens 5
- Er was eens 6

Wat maakt de ene Eugène-bundel beter dan de andere? De keren dat je het lachkolommetje vaker aanvinkt natuurlijk. Zelfs zonder hoofdrolspeler met een knaller openen, wat een inventieve vogeltjes. Over koetjes en kalfjes praten, vrouwen die geen gevoel voor humor hebben, buienradar checken voor het werk, indian versus dutch summer, altijd politieman willen worden, in welke straat bevind ik mij, een zwarte sidekick zou racistisch zijn en veel meer. Als je het zo leest totaal irrelevant en amper betekenisvol. In Lekker bezig bewijst Jan Dirk Barreveld dat hij vooral goed bezig is.
- Eugène 8
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 14
- Flatlands - Tieten met haar
- Game of Thrones Kronieken, A - De Hagenridder 6
- Grote Dode, De 6

Wat een aangenaam weerzien. Dupuis gaf het reeds een keer uit in de jaren negentig, uitgever Gorilla rakelt de reeks terug op twintig jaar na datum. Best wel vreemd gezien er voorlopig geen nieuwe verhalen op stapel liggen. Het origineel gemist? Dan ben je met deze licht herwerkte versie beter af. De inkleuring is geactualiseerd (hoewel het origineel ook al de juiste sfeer in zich had), een ander dossiertje werd bijgevoegd en vooral een nettere druk op lichtglanzend papier maken het zeer genietbaar. Wat een warmte straalt dit uit. Wat meteen in het oog springt zijn het vierde en zesde plaatje op de eerste pagina. Een kruising van Patrice - de Havik - Pellerin met François - Gezellen van de Schemering - Bourgeon. Wie niet houdt van tierlantijntjes, heeft ongelijk. Let op de weerspiegelingen in het water, glinsterend vol maagdelijke onschuld. Met twee brutale koppen die de idyllische droomscène doorprikken. En even verderop Jean Tambour die ten tonele verschijnt. Meteen wekt hij je sympathie op. Scenarist Serge Aillery heeft moeite om de informatie die hij put uit de originele dagboeken van de houtvlotter te kanaliseren. Niet alles is even duidelijk. En toch weet hij een goed beeld te schetsen van het zware werk dat deze mannen moesten uitvoeren en de kuiperijen die ermee gepaard gingen. Listen, valsemunterij, verraad. Gelukkig overwint de kameraadschap. Zalig is het om de beweeglijkheid van Jean-Luc Hiettre te herbeleven. Niet beschaamd om veelvuldig te tekenen (14 kadertjes op pagina 18), intelligent om scènes anders voor te stellen (pagina 19, de ronde cirkels). Jean Tambour is zo'n ouderwetse, tijdloze klassieker die altijd uit de kast gehaald kan worden. Eerst wel zorgen dat je hem erin zet!
- Grote Rivier, De 1
- ik Mik 1

Een kankerpatiënt als uitgangspunt, niet meteen het vrolijkste onderwerp om mee uit te pakken. Zidrou vermijdt de clichés en pakt het complexloos aan. Zita ziet het leven door een positievere bril dan de meeste mensen rondom haar. Vol levensenergie vecht zij wél tegen de tegenslagen die haar pad dwarsbomen. Enkel één ding maakt haar moedeloos: de afstand met haar moeder. Hier slaat de scenarist een beetje de bal mis. Hoe gedeprimeerd ook, een mama laat haar kind in de meeste gevallen niet zo maar met haar ellende alleen achter. Al dient het om met een opwekkende climax uit te pakken, de auteur had beter een ander 'slachtoffer' gekozen. Zelfs een vader was meer plausibel. Ernst is geen tekengenie en roeit met de riemen die hij heeft. Toch ontstaat er een magie tussen artiest en schrijver waardoor Werkloos hartje je niet weerloos maakt. Kale kop: lief en gemoedelijk.
- Kale Kop 1
- Lijk en de Bank, Het
- Louca 1
- Magika 4
- Mauro Caldi 6

O neen. Niet het zoveelste heroprakelen van de gedoofde ster van een mythische held. De Incal, De jeugd van John Difool, Na de Incal, Final Incal, De Metabaronnen, De Kaste van de Metabaronnen, Castaka en nu dit. Net omdat de betrokkenheid van Jodorowsky beperkt is (naar een verhaal van) verrast scenarist Jerry Frissen met een nieuwe kijk op deze universele strijder. Met drie invalshoeken: de Meta-Baron zelf die genoeg heeft van het strijdgewoel, de Techno-Paus en al diens machtsbesoignes én Wilhelm-100, de Techno-admiraal die over lijken gaat. Met Tonto als begenadigd verteller die alles observeerde en nu resumeert. Frissen propt er de totale wereldgeschiedenis in, een reflectie van de gevolgen van religieus fanatisme, onmetelijke hebzucht, de menselijke ondoordachte exploitatie van haar belangrijkste energiebronnen: alles weerspiegelt wat er nu op dit moment heden ten dage misloopt op de planeet Aarde. Moet je Valentin Sécher bestempelen als een Giménez-kloon? Neen. Hij begeeft zich in eenzelfde geschilderd vaarwater, door zijn computeraanpak voegt de artiest extra accuraatheid toe en gebruikt technieken die bij Giménez naar het einde toe slordig overkwamen (pagina 34, kader 5: de wazige slag om actie weer te geven). Wilhelm-100, de Techno-Generaal, verrassend goed.
- Meta-Baron 1
- Miauw 2

Heerlijk, de humor van Parker & Badger maar dan in een gagstrookjesnotendop. Vier grappen per pagina gemiddeld, een waar traktaat. De kampioen der luieriken? Michel. De reddende superheldengel? Michel. De trouwe huisgenoot? Michel. Hoewel, al de voorgaande zaken zijn ook op zijn baasje van toepassing. Wie ligt bij wie onder de slof. Sympathiek sla je met een goed gevoel dit boek dicht. Al ga je met deze tweede niet letterlijk uit de bol, je buik komt wel bol te staan van het lachen.
- Michel de trouwe hond 2
- Mickey De cyclus van de magiërs 5
- Mjöllnir Integrale editie SC
- Narcisse 2

Interessant omdat je nu ook kan kennismaken met het Saboteurs-kortverhaal. Ligt in het verlengde van de reguliere reeks, alleen nu minder een band met de protagonisten. Het interessantst is het dossier, niet vanwege de inhoudelijke schrijfsels, wel de zwartwit-uitgave waarin Jules' sterke tekeningen indruk maken. Een vlezige The dirty dozen gemixt met Inglorious bastards, moedige militaire ondernemers die willen vechten voor een vrije wereld. Hun opponent: de Duitsers. Met onderweg de nodige hindernissen. Vlot verteld, spannend gebracht en uitstekend getekend. De inkleuring is oké, maar had Jules' kunnen beter moeten versterken. Je bouwt een band op met de Partizanen-piraten, mannen die in kleine groep opereren om de tegenstander (meestal Duitsers) het leven zuur te maken. Gelukkig weten de centrale hoofdrolspelers de dans des doods op het juiste moment te ontglippen, ze bezorgen ondertussen wel spannend vertier. Jules' stijl heeft wat weg Ribera's Axel Moonshine, zelfde doorleefde blikken. Alleen is Jules' realisme rauwer, accurater. Ook de tweede plot is even voorspelbaar boeiend. De te verwachten man is niet degene die je denkt. De parallelle opvolging doet de wijzer steeds sneller tikken. Een adrenalinekick.
- Partizanen, De integraal 3
- Patience
- Prins Valiant 25

Is dit drieluik daadwerkelijk gedaan? Eigenlijk kan Oscar Martin nog vele pistes bewandelen in deze Mad Maxachtige wereld. Misschien niet op persoonlijk vlak (het terugvinden van zijn familiaal geluk), wel de dreiging van buitenaf in de vorm van de onmenselijke mensheid, die er wel is, maar waartegen geen verzet wordt gepleegd. Toch zeker wanneer ze net ervoor de goegemeente hebben uitgemoord. De traditionele wraakgevoelens volgen niet. Mooi tekenwerk (een prachtige dubbelpagina 54-55), dynamisch weergegeven. De overlevenden van de chaos, sterk in zijn eenvoud.
- Solo 3
- Star Wars Shattered Empire 1
- Star Wars Shattered Empire 2
- Succubus 4 SC
- Suske & Wiske Klassiek Blauwe Reeks Luxe 6
- Suus & Sas 1
- Tomb Raider 6
- Urbanus 167
- wachters van de Maser, De 3
- Wolverine 002
- Ze Jacky Touch 2

Vijftig stripbesprekingen (7)

Corbeyran blijft bevestigen en kaart nu de verschrikking van het gifgas in de loopgraven aan. Met daartussenin een kort intermezzo dat zich op het thuisfront afspeelt. Een gruwel waar je in het begin het raden naar hebt, de pijnlijke sleutel krijg je op de laatste pagina in handen gestopt. Is het daadwerkelijk een evolutie in de vertelling dat Corbeyran en Le Roux kiezen voor een meer open invulling met beperkte kaders per pagina. Ook Le Roux werkt ruimtelijk groter waardoor de verfijndheid van diens pen afgevlakt wordt. Een loopgracht te ver, sterk.
- 14-18 4
- Arthus Trivium 2
- Barracuda 6
- Blauwbloezen, De 60
- Bruno Brazil Integraal 2
- Bruno Brazil Integraal 3
- Kramikske Integraal 1
- Kramikske Integraal 1 luxe
- laatste grens, De 3
- Max Miller 3
- Meester-Inquisiteur, De 1 HC
- Meester-Inquisiteur, De 2 HC
- Meester-Inquisiteur, De 1 SC
- Meester-Inquisiteur, De 2 SC
- Miauw 4

Een opzienbarende, moedige en verruimende trip van Servais die je als een volleerde gids rondleidt bij de plekjes waar de wandelende bedevaarders op hun route halt houden. Niet zo maar fotoreproductieve trucjes gebruikend hertekent Servais alle scènes minutieus (op enkele uithangborden en plaatsbepalingen na). Zelfs al is het steriel, toch laat Servais er emotie in sluipen. Via de overlevering van twee overledenen, tijdens de beklimming van de Notre Dame-spitstoren, of de overbezorgdheid rond de novice die al een hele tijd niets meer van zich laat horen. Servais is dan misschien niet de belerende didacticus, toch neemt hij elke gelegenheid te baat hier en daar de nodige alchimistische uitleg te verschaffen. Grappig voor een verhaal waarin het geloof een centrale rol speelt. Maar ook ongeloof is een geloof. Notre-Dame, een bijzonder pad dat bewandeld wordt.
- Op weg naar Compostella 3
- Robert en Bertrand 27 HC
- Robert en Bertrand 28 HC
- Robert en Bertrand 29 HC
- Robert en Bertrand 30 HC
- Sherman 7
- Smurfen 35

Sorry, maar dat originele tweeluik van Marini en Desberg behoort niet alleen tot het beste werk uit hun oeuvre, het is gewoon een kwalitatieve mijlpaal die het predikaat klassieker verdient. Een archeologische rots in de branding die onaangeroerd moet blijven. Logisch dan ook dat je erg wantrouwend en kritisch bent op mogelijke vervolgen of prequels. Zonder de tekeningen van Marini vervliegt al meteen de magie. De schoonheid waarmee de Zwitser je wist te verblinden, wordt vervangen door bravere, meer klassieke lijntekeningen, die weliswaar in kleur eenzelfde gloed uitstralen. Voor een imitator werd niet gekozen, Labiano heeft een eigen eigenzinnige stijl. Zonder de Ster van de Woestijn-kapstok zou je nog genadig zijn, dat hocus pocus-verhaaltje valt dan eventueel nog te pruimen, nu niet. Want ook Desbergs scenario voldoet niet aan de verwachtingen. Meer dan doorsnee - met knipoogjes naar de toekomst - is deze prequel niet. De Nostradamus van Arthus Trivium ware hier meer dan welkom geweest. Was het trouwens Labiano's bedoeling om de geaardheid van de opvolger van de sjamaan suggestief in het midden te laten. In eerste instantie denk je toch dat het een dochter betreft.
- Ster van de Woestijn, De 3
- Trollen van Troy 3 HC
- Trollen van Troy 3 SC
- Trollen van Troy 4 HC
- Trollen van Troy 4 SC
- Trollen van Troy 5 HC
- Trollen van Troy 5 SC

De menselijke hebzucht in een trollennotendop met een inflatie er rijmend bovenop. Wat als goud geen waarde meer heeft omdat er plots zo veel van op de markt voor handen is? Arleston beschrijft het op een eenvoudige manier. Een miniboodschap in je verhaal stoppen, een kwinkslag naar de maatschappij, Goscinny 'bezondigde' zich er in Asterix ook wel eens aan. Was het een bewuste keuze van de vertaler om de twee goudzoekers voorin Slyvjo en Hamyn te noemen? Respectievelijk de voornamen van de uitgevers Silvester en Dark Dragon Books. Van die satirische knipoogjes mochten er meer in gestopt worden. Het goud van de trollen, Arleston en Mourier houden stand.
- Trollen van Troy 21 HC
- Trollen van Troy 21 SC
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 21
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 22
- Urbanus 170
- Uur U 8 HC
- Uur U 8 SC
- Verborgen Geschiedenis, De 28
- Verdwaalde kogels HC
- Verdwaalde kogels SC

Na twaalf delen een nieuwe invalshoek: die van het vrouwenvoetbal. De dames komen aan de beurt en zetten hun beste voetbalbeentje voor. Deze verfrissende kijk steekt goed af met het voorgaande en levert frisse ideeën op. De jonge deernen bijten beter van zich af dan hun mannelijke collega's. Grappig en expressief, Saive zit hier op zijn plaats. Eindelijk een voetbalgekke strip van niveau.
- Voetbalgek! 12
- Walking Dead 21
- Walter de Wolf 3
- Weegee
- Wielergek! 11
- Wolverine 5

Als je een portie spionage op je bord wil, van Geheime dienst zal je smullen. Verraad, dubbelverraad of spel- en dubbelspel. Een vertelling die na zesenvijftig pagina's blijft verrassen, krijgt extra krediet. Spannend geschreven met voortdurende twists, heerlijk. Altijd interessant trouwens om te vergelijken met de feiten, de Cambridge Five tegelijkertijd lezen kan geen kwaad. De tekeningen zijn nogal stijfjes, erg toepasselijk voor het Britse flegma?
- WW 2.2 3
- WW 2.2 4
- XIII 24 HC
- XIII 24 LX
- XIII 24 SC

Lulu en de oorlog

Een reeks die neigt naar Er was eens, Franse vaderlandse geschiedenis spannend verpakt. Hierin is de opzet veel meer bescheiden. Vier weeskinderen, plattelandsjongens, die hun ervaring delen omtrent de oorlog van 1914-1918. Hautière neemt rustig de tijd voor de plaatsing van de karakters. Hij ontrukt hen uit hun vertrouwde habitat om hen alzo op een unieke, ongewilde wijze te laten deelnemen aan deze ingrijpende gebeurtenis. Vanuit een kinderlijk, onschuldig standpunt ben je getuige van het leven zoals het toen was (of had kunnen zijn), voor een keer niet gezien vanuit soldatenogen. Het sterke scenario van Hautière wordt helaas niet zo uitmuntend in beeld gebracht door Hardoc. De licht komische karikaturale stijl neemt een stuk sérieux weg. Gelukkig doet dat geen afbreuk aan Het weeshuis. Ook nieuwsgierig?
- Flor de Luna 5 **½
- Niklos Koda 12 **½
- Oorlog van de Lulu's, De 1 ***½

Ziekenwagen

Zesenveertig inleidende pagina's waarbij de klemtoon ligt op het bekritiseren van de oorlogswaanzin gevoed door ambitieuze legerleiders. Het echte verdict (Isabelles proces) moet nog vallen. Minder passie en bevlieging in de eerste helft van deze tweede cyclus. Mouniers sterkste staaltje tekenkunnen (plaat 12, kader 3, de potloodtekening) wordt vaak verzwakt door zijn eigen inkting. Hierdoor maakt hij er een traditionelere strip van. En ja: Cothias, Ordas en Mounier bevestigen hun anti-oorlogspositie. Dit slotstuk van het tweeluik ligt dichter bij het fatale Paths of Glory, een weer even vernietigende aanklacht tegen het (leger)establishment dat eenieder – vaak uit een lagere sociale klasse – inzet als na gebruik op te scheppen kanonnenvlees. Schrijnend. Met een sterk eindplaatje afsluitend. Stank voor dank.
- Ambulance 13 Integraal 2 ***½
- Ambulance 13 3 SC ***
- Ambulance 13 4 SC ***½

Flanders Fields engelen: Mairie en Elsie

Ivan Adriaenssens blijft volharden in de boosheid en getuigt wederom over de Flanders Fields. Dit keer ligt het lot van twee durvende, ondernemende buitenlandse verpleegsters hem nauw aan het hart en reconstrueert hun wedervaren tussen al het oorlogsgeweld. De vertelling zou de middenmoot overstijgen indien de auteur het artistieke gedeelte had overgelaten aan een getalenteerder tekenaar. Gedurfd als onderneming, helaas pijnlijk mislopend in de uitwerking. Naast het photoshopamateurisme via de 'inkleuring' en de 'fotoreproducties' stuit vooral het platte tweedimensionele van de personages en de decors je tegen de borst. Anatomiefouten à volenté, perspectiefinterpretaties die even bedenkelijk zijn. Om Elsie en Mairi, engelen van Flanders Field te lezen heb je engelengeduld nodig.
- Elsie en Mairi, engelen van Elsie en Mairi **½
- Garfield Pocket (kleur) 76 **½
- Garfield Pocket (kleur) 77 ***
- Garfield Pocket (kleur) 78 ***