Zestig stripbesprekingen 2017 (526 tot en met 585)

Creatief zijn na 36 delen, kan het? Ach, gewoon teruggrijpen naar het ouwe vertrouwde recept moet Ferri gedacht hebben. Ammehoela, waarom niet ronduit kopiëren! Al van De ronde van Gallië gehoord? Ferri vermoedt dat het jonge, nieuwe publiek slechts gestart is met Asterix lezen vanaf De papyrus van Caesar. Zo'n doorslagje met even een rondtrip door de Italiaanse laars om even de plaatselijke gebreken of specialiteiten in de verf te zetten. En poging om de Adriatische buren te paaien? Zo mak, zo ongecoördineerd alsof Ferri alle conventies aan zijn laars lapt en vooral vergeet een consistent geheel te brengen. De vele verwijzingen en knipoogjes mogen dan goedbedoeld zijn, ze verzuipen in de drukte van de massa, zo vlak en zwak dat ze niet opvallen. Diezelfde zwakte vind je in Conrads tekeningen. Alsof de eer nu reeds verdwenen is en hij al na twee delen op automatische piloot schetst en inkt. Alleen al de verhoudingen van Asterix en Obelix op de cover, de ene megagroot hoewel hij klein is, de andere proportioneel niet echt kosher. Dit zevenendertigste deel: kan zelfs Jan Modaal tevreden zijn?
- Asterix 37
- Brokkensmakers, De Integraal 2

De oogst, dat klinkt alsof de cyclus van het wijnbouwen finaal wordt afgerond. Gezien de finale ontwikkelingen rond Alexandra's beheer van het domein lijkt het daar ook op. Is dit het verhoopte 'Eind goed, al goed'? Neen, Corbeyran houdt nog een wordt vervolgd achter de hand. Châteaux Bordeaux, het leest als een opvoedkundig lesje in de oenologie (ben je daarna een oen?), verpakt als een ondernemende avonturenroman. Espé heeft zich ondertussen aardig ingewerkt.
- Châteaux Bordeaux 7
- Diep in de zee 4

Weer een knaller van formaat. Daklozenplaatjes voor de straatkrant. Robben best niet opstellen tijdens een belangrijke internationale voetbalwedstrijd. De hondenuitlaatdienst. Alles mag weer. Verkeerd zitten. De volgende patiënt. Kappers zonder afspraak. Van Druten. Uit de comfortzone keren. Een avondje gezellig op de bank. Proficiat voor het creatieve team, alleen het langere verhaal rond De grootmeester is niet even constant. Klassehumor.
- DirkJan 23
- Duke 1 LX
- Elno, De complete
- Elno, De complete LX

Een krantenstrookjesstrip, ofwel vertel je een verhaal, ofwel gebruik je het als een medium om op satirisch-humoristische wijze de lezer een spiegel voor te houden, de reflectie van wat er rondom je gebeurt waar behoorlijk wat commentaar op te geven valt. Of dat nu Trump is, de primitieveling die al in de oertijd een hart van steen had, of de manie van iedereen en alleman om alles overmatig te filmen of te fotograferen en het nadien ook nog eens online te zetten! Wat leunt deze Elsje-strip toch dicht aan bij Calvin en Hobbes, dit keer Elsjes fantasie iets minder de vrije loop latend. Valkema's variant van Guusts Juf Jannie (hier ook een juf) is best grappig. Herlezing dringt zich snel op om van het expressieve tekenwerk te genieten (waarvoor een halve ster extra).
- Elsje (A4) 4 SC
- Elsje (A4) 4 HC
- Guardian 3
- Moses Rose 1 SC
- Moses Rose 1 HC
- Pirates of the Caribbean 5
- Storm 30 SC
- Storm 30 HC
- Suus & Sas 12

Een consumptiefeuilleton dat erg snel wegleest. Rosinski schildert de 'jonge' Thorgal op de cover wel erg volwassen. Surzhenko laat zich niet al te veel beïnvloeden en behoudt een eigen minder Rosinski-achtige stijl. En het scenario van Yann, tja, dat dwaalt verder af met Aaricia die ongewild andere oorden zal opzoeken waardoor Thorgal zelf op pad moet gaan om haar terug te vinden. Voer voor ettelijke nieuwe albums. Bovendien rakelt Yann een onaangenaam stukje verleden op en betrekt er het SF-stuk weer bij. Net wat je bij deze Viking-strip niet nodig had. Slive, steriel.
- Thorgal, De jonge jaren 5 HC
- Thorgal, De jonge jaren 5 SC
- Willems Wereld 18 HC
En vanaf hier volgt een hele reeks herdrukken van strips die al een tijdje niet meer beschikbaar waren, sommige ervan terug opgepikt door een andere uitgeverij of in een verbeterd jasje.
- Blauwbloezen 18
- Blauwbloezen 20
- Blauwbloezen 21
- Blauwbloezen 41
- Blauwbloezen 43
- Blauwbloezen 51
- Blauwbloezen 53
- Blauwbloezen 54
- Cédric 9
- Cédric 18
- Durango 4 SC
- Durango 5 SC

Segrelles bekijk je vooral voor de indrukwekkend geschilderde plaatjes, een samenstelling van mini-illustraties. Net door die techniek op doek gaat het er minutieus en statisch aan toe, dus echte dynamische actie moet je niet van de artiest verwachten. Het verhaal is dan ook behoorlijk flinterdun en wordt gedragen door een gracieuze grafiek. En toch blijkt de cirkel van Het offer mooi rond te zijn. Segrellles heeft een macabere climax in petto. Voor heroïsche daden moet je bij De Huurling zijn. Altijd knap.
- Huurling Definitieve editie, De 4
- Huurling Definitieve editie, De 4 LX
- Jommeke 7
- Jommeke 74
- Jommeke 101
- Jommeke 116
- Jommeke 145
- Jommeke 149
- Jommeke 176
- Jommeke 190
- Jommeke 208
- Jommeke 219
- Jommeke 237
- Jommeke 250
- Lucky Luke 40 (new look)
- Lucky Luke 53 (new look)

Het is en blijft wennen, die artificiële toevoeging van kleur. Trekt dit nieuwe lezers over de schreef? Echt overtuigend is het alvast niet. Gelukkig blijft het verhaal overeind. De chaotische opeenstapeling van alle penibele situaties waarin Nero en consorten in terechtkomen, je vergeeft het Sleen. Ze belanden van de ene onwaarschijnlijkheid in de andere op zo'n ongedisciplineerde manier dat het aanvaardbaar wordt. Sleen werkte in recordtempo aan deze krantenstrip waardoor de grote coherentie soms ver zoek is. En toch, ja toch, blijft de auteur volledig bij de pinken door geregeld oude elementen op te rakelen, verwijzend naar wat reeds gebeurde. Of running gags uitbuitend, op 52 pagina's geeft dat tal van mogelijkheden. Tuizentfloot, Meneer en Madam Pheip, Petoetje en Nero, zo'n talrijke cast die met veel expressie uitstekend op elkaar inspeelt. De granaatslikker is grappig, onnozel, inventief en als geheel een uitstekende strip. Sleen bewijst dat je op een kale, desolate plek heel wat kan vertellen.
- Nero - De premières 7
- Nero - De premières 7 LX

Had scenarist Runberg Kleokalt, Mezoke, Ifken en Schwigo Morrs echt niet gewoon Jan, Piet, Joris en Corneel kunnen noemen? De complexiteit van al die namen en personages maakte het er niet makkelijker om. Wie behoort tot welke groep? Waar komt deze of gene vandaan? Toch heb je daar uiteindelijk niet zo'n last van. Wat in het eerste deel moeilijk lag -eveneens de namen van rassen, planeten en figuren- ebt hier weg doordat alles zich concentreert rond de ultieme confrontatie. Je voelt de dreiging gaandeweg groeien, de spanning stijgt ten top en de climax is bevredigend. Orbital 2 is een spannende actiestrip met mooi tekenwerk, vooral wanneer Pelle explosieve silhouetten toont bij lichtgevende uitbarstingen.
- Orbital 1 HC
- Orbital 2 HC
- Orbital 3 HC
- Orbital 4 HC
- Orbital 1 SC
- Orbital 2 SC

Als er één goede reden is om dit te kopen, dan kom je terecht bij Pellé's schitterende schilderijen. Neem al de kleurtonen en het minutieuze decorwerk dat verfijnd een stad weergeeft op de achtergrond, je vergaapt je aan de pagina's 8 en 9. Zelfs voor een niet-realist dwingt Pellé respect af voor de combinatie van pagina-opbouw, dynamisme, de filmische decoupage en de levensechte aliens en mensen. Orbital leeft, dat is zo klaar als een klontje. Daarbovenop mogen we ook genieten van een spannende plot waarbij de interplanetaire vrede bedreigd wordt door 'wezens' die er niet bij gebaat zijn dat het in het heelal er rustig aan toegaat. Hopelijk moeten we géén twee jaar wachten op het vervolg, want dit vraagt om snel méér.
- Orbital 3 SC
- Orbital 4 SC
- Pirates of the Caribbean 2
- Pirates of the Caribbean 3

Vijfenvijftig stripbesprekingen 2017 (346 tot en met 400)

Olala, wie droomt er niet van om ooit een origineel van Giraud te bezitten? En dat mag gerust uit deze Mister Blueberry komen. De artiest die geregeld elk kadertje volpropt met lijntjes, kringetjes, rookwolkjes, schaduwen (pagina 18, kaders 6 en 9) slaagt er toch in om alles leesbaar te houden. Toch zeker wanneer je de daaropvolgende plaat bewondert waar alles efficiënt gebalanceerd is. Prachtig, die rustgevende leegtes. Sherpa is duidelijk liefhebber van de bron en reproduceert geregeld de zwart-wit-versies. Je beseft pas bij het lezen dat Giraud je volledig meesleurt in de drie-eenheid (Geronimo-Earp-Blueberry) waardoor je weinig oog hebt voor de tekeningen die door gebrek aan kleur overdadig zijn als aanvulling op de tekstblokken Het grote genot komt wanneer je los vanop afstand het titanenwerk bewondert. Twintig jaar oud en compleet tijdloos. Een knotsgek verhaal (Blueberry slechts als passant) met fenomenale Giraud-tekeningen (pagina's 20-21 en 30-31).
- Attila, De complete 1
- Attila, De complete 1 LX
- Berentand 5
- Beverpatroelje, De complete 5
- Beverpatroelje, De complete 5 LX
- Blueberry LX 24 Mister
- Blueberry LX 25 Tombstone

Wondermooie kroniek met een avonturier in de hoofdrol die zijn lot vol hindernissen moet ondergaan. Tiburce Oger gebruikt het trucje van het verhaal in het verhaal, de fotograaf die de avonturen van Edmund Fisher opsnort, terwijl je meteen daarna een pioniersfamilie volgt die op een ongewone manier kennismaakt met deze eenzaat en hij gaandeweg zichzelf blootgeeft om de tikkende tijd te verdrijven. Het is daar dat Ed zelf in de laatste uren voor de finale confrontatie zijn rijkgevulde leven reconstrueert, een echt raamverhaal. Het biedt Tiburce de mogelijkheid om te freewheelen, eerst door de jeugd te herkauwen met de verschillende episodes die hem toen al tekenden (zijn ouders, halve slavernij, de onzinnige oorlog, Karen, zijn geliefde). Menig leed werd hem niet gespaard, toch kiest Tiburce niet voor het fatalisme. De wederopstanding doorbreekt de tragiek en bezorgt het boek én Ed een tweede leven. Met open geest catalogiseert de medemens niet, nuchter durft hij de eigen fouten inzien, een sterke renaissance geeft hoop die uiteindelijk toch gefnuikt wordt door nieuwe tegenslagen, getuige de prachtige twist op het einde van het verhaal. Tiburce hanteert een eigenzinnige, soms grillige en contrasterende inkleuring, het bezorgt de strip een bijzondere extra gloed. Daar waar hij voorheen overvloedig en rijkelijk overdreef (gesatureerd), is het in Buffalo Runner uitstekend gedoseerd. How the West was won met slechts ééén protagonist in de hoofdrol.
- Buffalo Runner (blauwe cover)
- Buffalo Runner (rode cover)

Wijn en Roep blijven bevestigen, elke 'nieuwe' Douwe Dabbert is toch wel een schot in de roos. Terwijl De laatste plager het vooral moet hebben van de sympathieke grapjes en de kwajongensstreken is vooral het kortverhaal Douwes kerstavontuur een subliem pareltje waarin de archetypische elementen van zo'n eindejaarsgebeurtenis handig gerecycleerd worden. Douwe die huiselijke gezelligheid geweigerd wordt wanneer hij een schuilplaats zoekt en merkt dat er bij de dieren buiten veel meer warmte te vinden is. Op de koop toe loopt hij de Kerstman tegen het lijf, samen gaan ze op pad. Natuurlijk met het obligate lesje dat gegeven wordt, wie wind zaait zal storm oogsten. Al valt dat met Douwe in de buurt nog reuze mee. Hoewel ingekleurd moet je letten op het zwartwit-spel, Piet Wijn laat de inkt rijkelijk vloeien. Mooi.
- Douwe Dabbert 12 SC
- Douwe Dabbert 12 HC
- Elsje (A4) 4
- Garfield dubbel A4 39
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 127
- Kiekeboes special, De 8

Even een toelichting: Sarina Ahmad-Nys heeft een hersenziekte en probeert er ondanks deze aandoening het beste van te maken. Zo krijgt ze de gelukzalige opdracht om deze AVI-boekjes te illustreren. Geen kind die er op let, de allerjongsten worden al in dit voorbereidende stripbad ondergedompeld in de hoop dat ze vrij snel overschakelen naar het echte leeswerk van de strips. En de uitgever probeert een commerciële fundering te leggen door de figuur er met de paplepel in te gieten. Educatief verantwoord door met leesniveaus te werken die de goedkeuring wegdragen van de nodige commissies. Je valt steil achterover, Jommeke heet immers niet meer Jommeke, net als Filiberke niet meer Filiberke heet. Pijnlijk om te merken dat dit stuk (Vlaamse) identiteit - de diminutief - opgegeven wordt om aan de normen te voldoen. Jom en Fil, zonder hoofdletters vanzelfsprekend beleven een debiel avontuur in korte, eenvoudige zinnen, het achter een onvindbare bal aanhollen dat eeuwig lijkt te duren. De pointe brengt redding. En dan kom je terug bij Sarina Ahmad-Nys die nog niet de draagkracht heeft om Jommeke op zijn best voor te stellen. Perspectief- (de dakgoot, pagina 11, vergelijk het huis links en rechts op 28-29) en anatomische fouten (Filiberke ten opzichte van Jomme, euh, sorry, fil en jom, 23). De kriebels krijg je ervan, negatieve kriebels weliswaar. Vlug dus het schitterende Kik van Gerben Valkema ter hand nemen.
- Leren lezen met Jommeke 1 jom en de bal
- Leren lezen met Jommeke 2 jom zoekt de schat
- Leren lezen met Jommeke 3 jom in het bos
- Leren lezen met Jommeke 4 jom en de hoed
- Leren lezen met Jommeke 5 Fil maakt een grap
- Leren lezen met Jommeke 6 Jom en de bal

Zeer knappe, uitnodigende kaft, geschilderd. Kan Paolo Grella dat binnenin waarmaken? Neen, want zijn techniek is voor het 'gewone' werk anders, zwartwit lijnwerk apart ingekleurd. Het is dan wel misschien niet zo illustratief, Grella toont meteen heel wat in zijn mars te hebben. Viriel, elegant en fijnzinnig, vooral de texturen in het kleurwerk geven een bijzondere dimensie (pagina 4, de lucht en het water, pagina 5, de decoratieve wanden). Slechts zelden is hij vluchtig, slordig, onvoldoende als struikelblok. Helaas weten Rudi Miel en Fabienne Rigière dit grafisch talent niet optimaal te ondersteunen. Het verhaal is te gehakkeld, mist structuur en overtuigingskracht waardoor je niet bezield raakt door de rebellerende Misson. Zijn mission, het stichten van de utopische vrijheidsstad Libertalia. Hopelijk zetten de schrijvers voor het vervolg alle zeilen bij.
- Libertalia 1

Ben jij ook bevangen door het charmeoffensief waarmee Scotto-Stoffel en Tanco de wereld van Pagnol tot leven brengen. Als dit 'slechts' een afgietsel is van diens romantisch jeugdbeeld, begrijp je maar al te goed het succes en de literaire erkenning. Zelden zo'n ongebreidelde liefde voor het kind-zijn (Jojo) zien etaleren in woord en beeld. "Men haalde me weg van mijn vaderland. Op het ritme van hoefgetrappel ging ik achterwaarts naar de toekomst. En zachte regendruppels weenden op zijn gezicht." Ja, ook in de vertaling blijven de teksten poëtisch overeind. "Elke ochtend had ik net voor mijn koffie met melk recht op een dictee van zes lijnen waarvan elke zin vol mijnen lag zoals het strand bij de landing op D-Day." Taalvirtuositeit alom, de genegenheid koesterend van terugblikkende mijmeringen. "Ik zag wel hoe hij de doodskist van de vakantie dichttimmerde". Vol leuke en grappige anekdotes ben je nu al fan van Pagnol. Na De triomf van mijn vader is dit de perfecte introductie in Pagnols autobiografie.
- Marcel Pagnol - Het kasteel van m'n moeder

Een gouden raad: lees het dossier achterin niet, enkele ontwikkelingen uit het volgende deel worden reeds uit de doeken gedaan waardoor bevooroordeling je mogelijk zal beïnvloeden en verwachtingen creëert die niet ingelost worden. Vooral wat betreft Topazes andere invulling van zijn carrière denk je ogenschijnlijk een variant van Elsschots Kaas in handen te hebben? Maar eerst dus de kennismaking met het kneusje, de fantastisch naïef en onschuldig zijnde schoolleraar die overal goed ziet en goed doet maar daar helaas in een hardvochtige wereld niet voor beloond wordt. Dit eerste deel is een schoolvoorbeeld van hoe iemand optimaal te manipuleren. Of het de schooldirecteur is, een bevallige lerarencollega of de vrijgevochten moeder van leshulpbehoevend kind, allen maken ze misbruik van meneertje onschuld. En eens hij niet meer in het kraam past, wordt hij zonder pardon aan de kant geschoven. Wat volgt lijkt een onbelangrijk zakelijk intermezzo, het zal de rest van Topazes carrière bepalen. Topaze is behoorlijk theatraal gezien de situering en de acteerprestaties, maar de bewerkers zorgen voor levendigheid, de karikaturale stijl draagt er extra toe bij. Dat komische zorgt voor die lichte toets die het sérieux onderuit haalt. Mooi. Vergelijk Hübschs interpretatie met de filmpersonages, ver wijken ze er niet van af. Alleen minder streng. Met een goede balans tussen tekst en tekeningen, is het team goed op weg om ook deze kant van Pagnol naar waarde te schatten.
- Marcel Pagnol - Topaze 1
- Marcel Pagnol - Topaze 2
- Meesters van de Gerst, De Integraal 1

Zidrou verplicht Jordi Lafebre iets te doen wat niet vanzelfsprekend is in getekende verhalen: de protagonisten door de jaren heen portretteren. Een dertiger als vijftiger, een zeventiger als twintiger, een kind als adolescent. Bovendien met familiebanden moet je ook nog eens specifieke trekjes kunnen overnemen. Voor Jordi Lafebre: missie geslaagd. Wederom een vertederend, lief, charmant en hartverwarmend spektakel met de typische vakantieperikelen, in deze fase verergerd door familieoptrekjes. Ouders samen met grootouders, wie denkt dat gezinsvolwassenen automatisch met elkaar aarden, vergeet het maar. Zidrou trekt het in het extreme met de opdringerige, bazige ka, ze krijgt zelfs een verantwoording voor haar gedrag waarbij oprechte emoties ontbolsteren. Schoonheid zit ook in de afronding, hoe bepaalde details finaal mooi samenvloeien. Wat jij meekreeg van je ouders hoop je zelf aan je kinderen meegegeven te hebben.
- Mooie zomers 3
- Moréa 7 HC
- Moréa 7 SC
- Niklos Koda 15
- Octopus (Mark Hendriks)

Jacamon heeft er zijn werk van gemaakt om het boek van Willock te verstrippen. Behoorlijk wat beschrijvende passages (vooral in het begin) zorgen voor taaie kost, verfraaid met schitterende beelden die de leeszeden verzachten. Een vanzelfsprekende reconstructie is het alvast niet, de jeugd van Tannhauser die in bloed ontaardt met daarna een verspringing in de tijd. Veel protagonisten, dus dat vereist een zekere oplettendheid. De vele nevenverhaaltjes verstrengelen en kadreren de karakters, Tannhauser voorop. Maar ook de wrede Ludovico, de mysterieuze Amparo en de verweesde Orlandu eisen al hun rol op, net als de bedwelmende Carla. Godsdienstfanatisme is van alle tijden, de Katholieke Kerk laat zich van zijn beste inquisitie-kant zien. Een portret eeuwen geleden gesitueerd, nu nog steeds brandend actueel. Jacamon trakteert met schoonheid.
- Orde, De 1 HC
- Orde, De 1 SC

Even een uitstapje naar de droomwereld van prinses Barbara, dé Barbie met haar ex Ken. Nadat ze zelf talloze personages creëerde en hen een bestemming gaf, geraakte deze in de vergetelheid, het resultaat van volwassenwording. Alleen was één protagonist in die fantasiewereld daar niet mee gediend en wil deze zich definitief manifesteren. De 'koekoek' wil uitvliegen! Het duurt een tijdje vooraleer je Neil Gaimans intenties kan inschatten, de nevenpersonages lijken in eerste instantie onbeduidend. En toch hebben ze elk een verhaal en verrijken ze deze A game of you. Daag de heer der dromen, kortweg Myrphy genaamd, niet uit, de wetten die in zijn universum gelden moet je respecteren. Tenzij je hem alsnog gunstig kan stemmen. Sandman A game of you, Gaiman put uit de collectieve verbeelding. Inkleurder Daniël Vozo zorgt voor meer uniformiteit, Shawn McManus neemt de grafische hoofdbrok voor zijn rekening.
- Sandman Deluxe 5

Toch wel een sterke aanvulling in kleur, extra stomend. Over De Schakelaar 1: het klinkt misschien mannelijk seksistisch en dus oneerbiedig, maar dit is toch wel één van de mijlpalen uit de erotische (porno)stripgeschiedenis. Juist door het fantasierijke en dualistische van de gereserveerde vrouw wiens driften ontketend worden door een klein machientje dat in haar geplant werd, laat voor beide geslachten het water in de mond lopen door het opsnuiven van deze perverte geilheid. Wanneer verleg je je grenzen? Hoe bevredig je je lusten als je ongebreideld je fantasieën mag botvieren? Manara tekent uiterst sensueel zonder echt vulgair te zijn, het hoerige zit 'm net in de ongewilde gedragingen van de karakters. Bovendien doet hij er een schep humor bovenop. Geniet volop mee, maar pas op dat je op de achtergrond geen klik hoort. Wie weet wordt jouw apparaatje op maximum gezet. Over De Schakelaar 2: eerder een visuele aanvulling dan een verrassende uitdieping van het fenomeen de schakelaar. Manara gebruikt een ander vertelritme (drie stroken in plaats van de minimum vier in het voorgaande deel) en dat compenseert zich door er extra pagina's aan te breien. Toch heb je het gevoel minder om handen te hebben. De lekkernij begint op te raken, zelfs de introductie van Honingpotje lijkt onbelangrijk of zelfs irrelevant. Even aanstootgevend als diens voorganger, perverser zelfs, naar het kinky en masochistische toe. Wat zou jij doen als je zo'n schakelaar in handen kreeg? Bij jezelf inplanten? Laat je fantasie wegdromen. Manara maakt ze reëel.
- Schakelaar, De Integraal 1
- Schakelaar, De Integraal 2

Nieuwe formule, nieuwe uitgave-vorm, nieuwe ambities. Niet meer gratis, niet meer tweemaandelijks (was al een tijdje zo), niet meer glossy en veel minder op de actualiteit inspelend en ook zonder stripbesprekingen, tenzij het neersabelen van de laatste Blake en Mortimer. Komt het doordat tussen verschijning van een strip en de publicatie van het blad er een te grote tijdsspanne ligt? Stripgids 2.0 meet zich een coffeetablebook-uitstraling aan waarmee ook The Comics Journal mee uitpakte eens het intellectueel volwassener werd in de hoop de arty farty-lezer helemaal over de stripstreep te trekken. Deze nieuweling staat dan ook vol sérieux met toepasselijk uitgeschreven volzinnen, waarin ondanks de hang naar commerciële bevrediging (de populaire strip komt wel degelijk aan bod) de alternativo's wederom hun hart kunnen ophalen. Kortom: meteen in een verdomhoekje gedrumd. In een markt waar behoorlijk wat pareltjes verschijnen – in welk genre ook – heb je na het lezen van Stripgids 2.0 niet het gevoel dat die effectief ergens te vinden zijn. Veertig bladzijden Nix, dat is niet niks. Exclusieve voorpublicaties die binnenkort toch in boekvorm verschijnen, de bewieroking van Johan de Smedt – ooit verguisd bij de uitgeverij – nu op handen gedragen als pater familias van The Wolfpack, neen, echt bevredigd ben je na 140 pagina's niet. Desalniettemin: prestigieus met veel leesvoer.
- Stripgids 2.0 1
- Suske en Wiske 339
- Suske en Wiske 339 LX (linnen)
- Suske en Wiske 339 LX (semileer)
- Suske en Wiske 340
- Suske en Wiske 340 LX (linnen)
- Suske en Wiske 340 LX (semileer)

Jordi Bernet! Besef je dat wel, Jordi Bernet die Tex Willer tekent! Een waar traktaat. En de visuele grootmeester laat zich ook nog eens van zijn beste kant zien, niet het gemakzuchtig afhaspelen van een klassiek westerntje. Terwijl Serpieri ook weliswaar zichzelf bleef maar de essentie van een goeie strip uit het oog verloor, zit Bernet in zijn hoogdagen en goochelt met sierlijkheid, variatie en expressieve creativiteit. Daterend van 1998 is dit – net als het genre – volledig tijdloos. De uitdrukkingen op ieders gelaat, de afdalende en afdwalende paarden steeds op weg, de femme fatale die fataal uit de hoek komt. En hoewel Claudio Nizzi's scenario behoorlijk klassiek en banaal is, word je voldoende verrast en voedt de pathos de plot. Eind goed al goed voor De man van Atlanta? Ontdek het zelf. Klasse.
- Tex Willer Classics 7
- vampire diaries, The 3
- Vasten 3 HC
- Vasten 3 SC

Bec in een uiterst beschrijvende stemming, hij nestelt zich diep in het uitgeverswereldje met een voor hem atypisch verhaal. Oké, een vlaag obscurantisme (de Leviathan en de geestesverschijningen) doemt op, over het algemeen schittert Vasten met een warme menselijkheid. De op- en ondergang van een boekhandelaar annex uitgever, waarbij de meningen van sterauteurs impact hebben op de verkoop. De hindernissen op de levensweg (het opkomende anarchisme, de revoltes) haalt Bec er te pas bij zonder er dieper op in te gaan, zelfs al spelen ze een belangrijke rol. Bec houdt dat aspect wel wazig, hij rondt de plot wel af, voor hem een uitzonderlijke prestatie. De melancholie brengt je in de juiste sfeer. Ook Paolo Mottura hoort niet thuis in het archetypische Bec-rijtje. Even ongewoon tekent deze artiest karikaturaal komisch met een zeemzoete inkleuring vol vermakelijke tonen. Vasten, een bijzonder drieluik. Jammer trouwens dar het echte einde gebroken wordt door de herneming van een stuk van een prent uit het verhaal. Deze specifieke scène straalt inderdaad een soort van bevrijding en verlossing uit, het doet echter afbreuk aan het slot en onttrekt je uit de realiteit.
- wereldliteratuur in strip - complete set in box
- wereldliteratuur in strip - De odyssee
- wereldliteratuur in strip - Don Quichot
- wereldliteratuur in strip - Madame Bovary
- wereldliteratuur in strip - Oliver Twist
- wereldliteratuur in strip - Reis om de wereld in 80 dagen
- wereldliteratuur in strip - Robinson Crusoë
- wereldliteratuur in strip - Schateiland

Vijftig stripbesprekingen (9)

Ongetwijfeld Marc Legendres beste scenario in jaren. Heerlijk, dat sprook- en spookjesachtige karakter volgepropt met vooroordelen. Prachtige dialogen (pagina 3, kader 1-4): "Niettegenstaande U een bespottelijke parodie lijkt, kan ik me niet van de indruk ontdoen dat U een Schot bent?" Heerlijke oneliners als "Wie hoopt dat dit avontuur eindigt met een levensles heeft het mis" (36-5) en moraliserende kwinkslagen (38-5). "Het fenomeen vrije meningsuiting is razend populair onder dommeriken." Dat alles in een nauwsluitend stripjasje dat perfect past. Wilbert van der Steen levert weer perfectie af. Vloeiend orkestrerend, spelende met de bladspiegel (over de reling reeds het volgende plaatje beschrijvend, pagina 6) of je ontregelend met een onwaarschijnlijke verandering van camerastandpunt (pagina 10, kaders 1-2, een kwartslag in de kamer). Statisch hoort niet in van der Steens vocabularium thuis, alles beweegt, zo vloeiend. Zowel de personages als de pagina-opbouw. Ayak + Por is Hilda minder chaotisch. Uitstekend gecomponeerd.
- Ayak & por 3
- Batman The Dark Knight 3

Petje af voor deze herinterpretatie door Geoff Johns. Bij aanvang denk je meteen: wat voor zin heeft het nog om een verhaal te bedenken over een figuur maar alles al over gezegd is geweest. Mispoes. Johns start terug bij nul, actualiseert (mobiele telefoons bestaan al) maar ontwikkelt een nieuwe plot die zich akelig dicht bij het origineel nestelt van Batman Year One. Bruce Wayne die zich een plaats in de Gothamse misdaadwereld opeist met Alfred die meer militaristische dan opdienersstreekjes heeft. Agent Gordon die de idealen nastreeft en allesbehalve corrupt is. Broer en zus Dent die de stad van het gespuis willen verlossen en grote kuis houden. En de zeer innemende Killer Croc. Johns schrijft hiermee geschiedenis, verrassend en spannend. Gary Frank is soms hoekig, houterig. Toch hebben de figuren volume en dynamiek. Een meer duistere, gestileerdere inkleuring had deze Earth One helemaal afgemaakt. Uitzonderlijk: de verwijzing naar René Magritte. Nochtans, zo surreëel is Earth One niet.
- Batman Earth One Boek 2

Het multimediale project (een theatervoorstelling, de projectie van animatiefilms annex livebegeleiding door de band Yuko) krijgt nu ook een papieren versie. Om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen, werd ook de CD van Yuko bij het album gevoegd, lezen op het ritme van de muziek is echter niet vanzelfsprekend. Vooral omdat de woordloze vertellingen sneller vooruit glijden. Extra duiding krijg je via het aanvullende dossier dat je wel de nodige info verschaft over het beschreven (of eerder be'tekende') dier. Het gemis van tekst in de beeld-verhalen laat zich voelen, niet altijd zijn de overgangen klaar en duidelijk en mis je versterkende woorden. Vooral olifant Jenny lijkt daaronder te lijden. De meer rudimentaire tekeningen van Klochkov helpen de geloofwaardigheid ook niet vooruit. Gracia's Jackie wel. Sterke decoupages, indringend zwartwitgebruik en grotendeels goed aanvullende kleuren. Ook het echtheidsgehalte bij Adriaenssens Stubby zit goed. De sfeer zit er volledig in. Cher ami, maak nieuwe a(ni)micalevrienden.
- Cher Ami
- Chlorophyl integraal 2

Een criminele bende waarvan de reputatie onlosmakelijk verbonden is met de cowboy die sneller schiet dan zijn schaduw. De Daltons moeten het voortdurend ontgelden telkens ze het tegen Lucky Luke opnemen. Je zou je voor minder omdraaien in het graf. Trouwens, beroept Morris zich na een dodelijke confrontatie zich niet op de neven van de Daltons! Olivier Visonneau pakt het realistischer aan en geeft de jongens een hart en ziel. Ook hierin moeten de broe(de)rs het ontgelden wanneer het recht dat zij uitdragen niet zegeviert. Onrecht viel hen reeds thuis ten deel. Een zuipende vader met losse handjes. Terwijl de oudste recht wil doen gelden, blijkt ook dat een illusie te zijn. De opvoeding, de omgeving, de maatschappij, alles vormt de voedingsbodem voor het leven dat de broertjes uiteindelijk zullen leiden, psychologisch door Visonneau goed onderbouwd. Atypisch voor een serieuze, realistische western is de vlotte tekenstijl van Jesús Alonso. Schetsmtig, cartoony, alsof het de realiteit ontkracht en verzacht. En toch werkt het, het rauwe, harde en harteloze blijft overeind. De eerste dode, een sterke thriller.
- Daltons, De 1
- Dirkjan 22
- dood van Stalin, De
- Eeuw der schimmen 6
- Elsje 3

De beste kronieken die er rond Excalibur bestaan. Istin neemt de tijd om de legende van het zwaard bewaarheid te zien worden. Vooreerst moet een hele – legendarische – weg afgelegd worden met een tegenstelling tussen de religieuze kerk en het heidens geloof als voedingsbodem. De gezant van God die de traditionele waarden wil uitroeien door machtshebbers tegen elkaar op te zetten. Brion is een uitstekend landschapsschilder. De weidse scènes, de levendige natuur, alleen met de mens die der in rondloopt ziet het er minder natuur-lijk uit. Majestueus en kleurrijk, een mooi gezongen vierde lied.
- Excalibur Kronieken 4 HC
- Excalibur Kronieken 4 SC
- Frontlinies 2 HC
- Frontlinies 2 SC
- Game Over 14
- Garfield Pocket (kleur) 92
- Garfield Pocket (kleur) 93
- Gelukkige tijden
- Hand van Pangboche, De 2

Reynès is volwassen geworden. Qua tekeningen zat het al snor, nu kneedde hij ook het scenario lang genoeg en zet de plot volledig naar zijn hand. Eigenlijk weinig op aan te merken, buiten dat je nieuwsgierigheid verder wordt geprikkeld. Goede karakterontwikkeling, een intrigerend verhaal, sterke tekeningen. Kortom, Harmony is een harmonieus geheel.
- Harmony 2
- Homs – Cabin Fever

Verrassend, een integrale die teruggrijpt naar het origineel, ongedrukte zwartwit-tekenwerk van een artiest in plaats van te kiezen voor de reproductie van de eerste kleurenedities. In deze versie kan je de grootse glorie van Jijé ontdekken en bewonderen. Genieten is het alvast van de inkt'vlakken/lijnen' waarmee de auteur speelt. De reden van deze keuze lees je in het dossier, net als de interessante omkadering rondom Jijé's vrijheid het verhaal te sturen naar eender welke richting where the wind blows. Go with the flow was duidelijk zijn leuze, zich moeilijk kunnen binden aan een vooropgezet plan. Over Golden creek: Jijé duidelijk van alle markten thuis. Na de cartooneske Robbedoes-stijl waagt hij zich ook aan het realisme. Een gestileerd realisme weliswaar. En wat een mooi gebalanceerd zwartwitwerk, zo duidelijk leesbaar in contrast met het groezelige, meer gedetailleerde Blueberry-aspect van Giraud. Jijé ontvoogdt zich van Red Ryder en heeft meteen zijn grip op een eigen western met Mexicaanse roots. Rechtschapen vecht de eervolle Jerry tegen het gespuis dat de gewone mens het gewone dagelijkse leven dwarsboomt. Toch is Spring niet zo naïef dat hij zich voortdurend in de luren laat leggen. Zestig jaar oud en nog steeds zo veel klasse. Te ontdekken. Over Yucca Ranch: je kan de ergernis van scenarist Rosy begrijpen wanneer Jijé zich niet strikt aan het voluit geschreven verhaal houdt en via bochtenwerk de schrijfintenties aan zijn laars lapt. Het plezier van de artiest zit hem in de kijk op Pancho, vooroordelen ten opzichte van deze Mexicaan met Indianenroots voeden de angst en het wantrouwen. Zelfs Spring is er onderhevig aan. (On)Bewust schermt Jijé met (anti)racisme, vooruitstrevend. Yucca Ranch, Jijé te paard in volle galop.
- Jerry Spring, De Complete 1
- Jerry Spring, De Complete 1 lx
- J.Rom 4 LX (linnen rug)
- J.Rom 4 LX (kunstleer)
- Koralovski 3

IJzersterk verhaal van Céka, een piste die een andere kijk op de ontdekking van Amerika geeft. Efficiënt zonder al te veel poeha met een mooie romantische inkleding waarbij de vriendschap het haalt op de veroveringsdrang. Neen, verwacht geen biografie over Columbus, Céka zet dé man van het jaar 1492 centraal, een andere dan die je normaal zou verwachten. Dé ster van dit boek is echter Tandiang. Met een geheel eigen stijl imponeert hij met schilderachtige, natuurlijke taferelen. Soms met hele fijne dunne lijntjes (pagina 14, kader 7), vaak met karaktervolle realistische decors (6-1) en vooral levensecht geportretteerd door die schitterende aanvullende inkleuring. De lucht (18-8 of 19-4), het strand (21-2 en 3), technicolor op papier. Wow.
- Man van het jaar 6
- Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen 1
- Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen 2
- Operatie overloard 1 HC
- Operatie overloard 1 SC
- Philemon 8

Een afgescheiden verhaal getekend door Peter Snejbjerg, One Man's War, de achtergrond van Starr ontrafeld. Snejbjerg kan heel gestileerd uit de hoek komen (plaat 25, kader 4, het schaduwspel in de wagen), alleen spiegelt hij zich te vaak aan Dillons stijl waardoor alles gereduceerd wordt tot een lijnenspel. Echt doorworstelen (tenzij de massa's taalfouten) moet je niet, Preacher leest als een pulpstrippende trein. Dillon en Ennis overschrijden de grenzen van het fatsoen, totdat je aan de special The story of you-know-who komt, prachtig getekend door Richard Case, met een innemend, sterk, schrijnend portret van een jongen wiens leefwereld niet zo rooskleurig is dat hij geleid wordt tot zelfmoord. Onder impuls van zijn omgeving, vader, moeder, school en zijn zogezegd beste vriend. Ondanks deze indringende, begrijpelijke blik deelt Ennis een extra mokerslag uit met de mening van een nabestaande. Meer dan een doordenkertje is haar reactie. Meer dan een vuistslag aan al degenen die Kurt Cobain wilden imiteren. Een parel van een kortverhaal dat een 9 op 10 verdient. Ook The good old boys wijkt even van het priesterlijke pad af, een Deliverance waarin Ennis lekker kan spotten met de clichés van de stoere held en de femme fatale. Ezquera tekent Europees, Jijé en Gir achterna.
- Preacher 4
- Sam Integraal 1
- Scott Leblanc 4
- Sliert, De 7
- Space Gangsters 1
- Spoedgeval 1
- Sprookjes van Grimm zonder woorden
- Star Trek 1
- Star Wars C-3PO
- Star Wars Chewbacca 1
- Star Wars Chewbacca 2

Designer Howard Chaykin houdt zich in en tekent meer traditioneel volgens de opgelegde regels. In zijn eigen reeksen spat normaal de vernieuwing van de pagina's af. Hier echter een optimale invulling van de stripreconstructie. Roy Thomas volgt zeer getrouw de film en versterkt hier en daar door voice over achtergrondelementen of commentaren toe te voegen, wat in de films niet gedaan wordt (of die je normaliter via de doorlopende actie te zien krijgt). Chaykin bevestigt met fijngevoeligheid. Een pruillip van Prinses Leia, een gorilla-achtige Chewbakka, een jaloerse Luke, een flirtende Han en een zeurende C3PO. Het collectief van personages is even aanstekelijk als in de film. Het recreëren van die opwinding: geslaagd!
- Star Wars Classic Remastered IV HC
- Star Wars Classic Remastered IV SC
- Star Wars Classic Remastered V HC
- Star Wars Classic Remastered V SC
- Star Wars Obi Wan 2
- Star Wars Prinses Leia 2
- Star Wars Rebels 2

Vijftig stripbesprekingen (7)

Corbeyran blijft bevestigen en kaart nu de verschrikking van het gifgas in de loopgraven aan. Met daartussenin een kort intermezzo dat zich op het thuisfront afspeelt. Een gruwel waar je in het begin het raden naar hebt, de pijnlijke sleutel krijg je op de laatste pagina in handen gestopt. Is het daadwerkelijk een evolutie in de vertelling dat Corbeyran en Le Roux kiezen voor een meer open invulling met beperkte kaders per pagina. Ook Le Roux werkt ruimtelijk groter waardoor de verfijndheid van diens pen afgevlakt wordt. Een loopgracht te ver, sterk.
- 14-18 4
- Arthus Trivium 2
- Barracuda 6
- Blauwbloezen, De 60
- Bruno Brazil Integraal 2
- Bruno Brazil Integraal 3
- Kramikske Integraal 1
- Kramikske Integraal 1 luxe
- laatste grens, De 3
- Max Miller 3
- Meester-Inquisiteur, De 1 HC
- Meester-Inquisiteur, De 2 HC
- Meester-Inquisiteur, De 1 SC
- Meester-Inquisiteur, De 2 SC
- Miauw 4

Een opzienbarende, moedige en verruimende trip van Servais die je als een volleerde gids rondleidt bij de plekjes waar de wandelende bedevaarders op hun route halt houden. Niet zo maar fotoreproductieve trucjes gebruikend hertekent Servais alle scènes minutieus (op enkele uithangborden en plaatsbepalingen na). Zelfs al is het steriel, toch laat Servais er emotie in sluipen. Via de overlevering van twee overledenen, tijdens de beklimming van de Notre Dame-spitstoren, of de overbezorgdheid rond de novice die al een hele tijd niets meer van zich laat horen. Servais is dan misschien niet de belerende didacticus, toch neemt hij elke gelegenheid te baat hier en daar de nodige alchimistische uitleg te verschaffen. Grappig voor een verhaal waarin het geloof een centrale rol speelt. Maar ook ongeloof is een geloof. Notre-Dame, een bijzonder pad dat bewandeld wordt.
- Op weg naar Compostella 3
- Robert en Bertrand 27 HC
- Robert en Bertrand 28 HC
- Robert en Bertrand 29 HC
- Robert en Bertrand 30 HC
- Sherman 7
- Smurfen 35

Sorry, maar dat originele tweeluik van Marini en Desberg behoort niet alleen tot het beste werk uit hun oeuvre, het is gewoon een kwalitatieve mijlpaal die het predikaat klassieker verdient. Een archeologische rots in de branding die onaangeroerd moet blijven. Logisch dan ook dat je erg wantrouwend en kritisch bent op mogelijke vervolgen of prequels. Zonder de tekeningen van Marini vervliegt al meteen de magie. De schoonheid waarmee de Zwitser je wist te verblinden, wordt vervangen door bravere, meer klassieke lijntekeningen, die weliswaar in kleur eenzelfde gloed uitstralen. Voor een imitator werd niet gekozen, Labiano heeft een eigen eigenzinnige stijl. Zonder de Ster van de Woestijn-kapstok zou je nog genadig zijn, dat hocus pocus-verhaaltje valt dan eventueel nog te pruimen, nu niet. Want ook Desbergs scenario voldoet niet aan de verwachtingen. Meer dan doorsnee - met knipoogjes naar de toekomst - is deze prequel niet. De Nostradamus van Arthus Trivium ware hier meer dan welkom geweest. Was het trouwens Labiano's bedoeling om de geaardheid van de opvolger van de sjamaan suggestief in het midden te laten. In eerste instantie denk je toch dat het een dochter betreft.
- Ster van de Woestijn, De 3
- Trollen van Troy 3 HC
- Trollen van Troy 3 SC
- Trollen van Troy 4 HC
- Trollen van Troy 4 SC
- Trollen van Troy 5 HC
- Trollen van Troy 5 SC

De menselijke hebzucht in een trollennotendop met een inflatie er rijmend bovenop. Wat als goud geen waarde meer heeft omdat er plots zo veel van op de markt voor handen is? Arleston beschrijft het op een eenvoudige manier. Een miniboodschap in je verhaal stoppen, een kwinkslag naar de maatschappij, Goscinny 'bezondigde' zich er in Asterix ook wel eens aan. Was het een bewuste keuze van de vertaler om de twee goudzoekers voorin Slyvjo en Hamyn te noemen? Respectievelijk de voornamen van de uitgevers Silvester en Dark Dragon Books. Van die satirische knipoogjes mochten er meer in gestopt worden. Het goud van de trollen, Arleston en Mourier houden stand.
- Trollen van Troy 21 HC
- Trollen van Troy 21 SC
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 21
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 22
- Urbanus 170
- Uur U 8 HC
- Uur U 8 SC
- Verborgen Geschiedenis, De 28
- Verdwaalde kogels HC
- Verdwaalde kogels SC

Na twaalf delen een nieuwe invalshoek: die van het vrouwenvoetbal. De dames komen aan de beurt en zetten hun beste voetbalbeentje voor. Deze verfrissende kijk steekt goed af met het voorgaande en levert frisse ideeën op. De jonge deernen bijten beter van zich af dan hun mannelijke collega's. Grappig en expressief, Saive zit hier op zijn plaats. Eindelijk een voetbalgekke strip van niveau.
- Voetbalgek! 12
- Walking Dead 21
- Walter de Wolf 3
- Weegee
- Wielergek! 11
- Wolverine 5

Als je een portie spionage op je bord wil, van Geheime dienst zal je smullen. Verraad, dubbelverraad of spel- en dubbelspel. Een vertelling die na zesenvijftig pagina's blijft verrassen, krijgt extra krediet. Spannend geschreven met voortdurende twists, heerlijk. Altijd interessant trouwens om te vergelijken met de feiten, de Cambridge Five tegelijkertijd lezen kan geen kwaad. De tekeningen zijn nogal stijfjes, erg toepasselijk voor het Britse flegma?
- WW 2.2 3
- WW 2.2 4
- XIII 24 HC
- XIII 24 LX
- XIII 24 SC

Vijftig stripbesprekingen (5)

Weer een geslaagde aanvulling in de collectie Robbedoes door. Benoît Feroumont is sterker als schrijver dan als tekenaar. Karikaturale ventjes zijn flexibel, maar een over het algemeen slank Robbedoes-lijfje met daar een reuzegroot hoofd op (idem voor Kwabbernoot, pagina 10, strook 5) is storend. Feroumont rakelt onaangename herinneringen op uit Robbes voorouderlijk verleden, zijn moeder is duidelijk niet degene die je reeds leerde kennen in de Kleine Robbe (eveneens in piccolo-outfit). Animatiefilmachtig creëert Feroumont dynamische slapstick, de beweging wordt verwezenlijkt via tal van actievolle scènes. De trouwmanie van Kwabbernoot is schattig, als dat maar goed afloopt! Steelt de show: IJzerlijm en het herkenbare Brusselse decor. Centraal Station, Ravenstein Galerij, Bozar, de ijzeren brug aan het Zuid Station, het Sint-Pieters Hospitaal in de Marollen. Kwabbernoot gaat trouwen, leutig.
- Psy, De 21
- Quetzalcoatl 7 HC
- Quetzalcoatl 7 SC
- Redemption 1
- Redemption 2
- Reis van de vaders Tweede cyclus Yona 2
- Ridiculand 1

Corentin Rouge heeft het duidelijk voor Zuid-Amerika en de penibele toestanden waar menig bewoners zich in bevinden. Het ijzersterke Juarez dook in de misdaadwereld van de Mexicaanse grens, Rio volgt de godvergeten straatkinderen. Cidade de Deus waarbij overleven op de eerste plaats staat. Helaas niet zo geniaal als Cuervos van Marazano en Durand, Louise Garcia's scenario mist overtuigingskracht. Net als de cover die vluchtig neergepend lijkt te zijn. De klasse van Corentin Rouge druipt van de pagina's, helaas heb je moeite om met de kinderen te sympathiseren. Vandaar 'slechts een drie en een halve ster. Hoe zal het de (b)engeltjes vergaan?
- Rio 1
- Robbedoes door Benoît Feroumont 9
- Rode Duivels, De 5
- Rode Duivels, De (de officiële strip) 3
- Rode Ridder 251
- Rode Ridder 251 LX (linnen rug)
- Rode Ridder 251 LX (semileer)

Slechts twee verhalen hierin opgenomen, wél die waarin een jonge, ambitieuze Pellerin zich professioneel manifesteert. Het boek wordt verrassend en rijkelijk aangevuld met een sterk interview en een achter-de-schermen-kijk in de transmissie van Roodbaard naar De Havik. Deze leerschool voor rasartiest Pellerin was dé ideale voedingsbodem om De Havik te creëren. Door een stom toeval kon de artiest zijn vleugels volledig uitslaan, al werd hij in eerste instantie deels door ongelovige Dupuis-redacteuren tegengewerkt. Mooi om te weten te komen waarom Pellerin die bewuste fout van het krukje/tonnetje in de eerste Havik liet staan. De inhoudelijke bespreking van de albums? Over Zwendel in ebbenhout: een hele verandering en verademing met Patrice Pellerin mee aan het roer. Zelfs al is hij de visuele uitvoerder van Charliers schrijfsels, zijn invloed is behoorlijk verheffend. Dynamischer met minder tekstblokken, een goede balans presenterend tussen woord en beeld. Ondanks de beginnersfocus op de mogelijke bevrijding van slaven, krijg je eerst nog een driekwartboek vol strategieën om een bootkonvooi te plunderen. Roodbaard en c°, doortrapte kerels. Zwendel in ebbenhout, een spannend avontuur. Over Opstand in Jamaïca: geld bijeengescharreld en nu de slaven vrijkopen, dé premisse? Dat is buiten de Charlier-waard gerekend die met een weldoordachte kwinkslag zorgt voor een nieuwe wending. De gezochte zwarten zijn ondertussen opstandelingen geworden. Naar goede gewoonte zitten Roodbaard en c° tussen twee vuren. Erik zal de klus moeten klaren. Je kan het je moeilijk voorstellen dat Opstand in Jamaïca nog maar het tweede album is dat Pellerin fabriceerde. Met een zekere accuraatheid toont de auteur reeds een volleerd realist te zijn. Bovendien schaaft hij zichzelf bij en verbetert daar waar de vorige inkleurster nog steken liet vallen. De wederopstanding van een piraat in Opstand in Jamaïca. Meer dan goed.
- Roodbaard Integraal 7
- Roodbaard Integraal 7 luxe

O, ondanks de 19de eeuwse industrialisatie-miserie lekker idyllisch. In eerste instantie combineren Mangin en Dupré Charles Dickens-weeskinderen-tragiek met De oorlog van de Lulu's. Ongemakkelijk wordt het gevoel eens je het einde nadert. De Boeman huist daar waar je hem niet meteen verwacht. Loges en hun verdoken geheimen, het spreekt tot de verbeelding. Mangin doet er geen schep bovenop, ze ontbloot de waanzin die zich achter de muren van zo'n genootschap afspeelt. De overlevingsdrang van de jongeren wordt plots wel erg gefnuikt. Je bent het niet gewoon van Steven Dupré om zo wreed uit de hoek te komen. Gedienstig herschept hij een somber geïndustrialiseerd verleden, met rauwe finesse afwerkend in de decors vol arceringen en lijntjes. De Boeman, bezorgt je een gevoel van onbehagen.
- Roofdierenclub 1
- Sandman 4
- Sisco 9
- Skylanders 4
- Snippers 7
- Sophie, De complete 1 HC
- Sophie, De complete 1 LX

Terwijl het verhaal van de Lusitania in de voorgaande delen reeds verteld werd, leek het onnodig om er nog een extra slot aan te breien. Toch moet je toegeven dat Ordas en Cothias (een sterke tandem) het meer dan behoorlijk afwikkelen. De nagedachtenis van de verdronkenen wordt geëerd met een uitzonderlijke wraakactie, kunnen de verantwoordelijken van deze misdaad bestraft worden? De sterkte van deze reeks is de visuele, losse inbreng van Jack Manini. Hij is zo'n rasartiest à la Michel Durand of Franck Biancarelli die uitdadingen niet schuwen door voortdurend van camerastandpunt te veranderen en pagina's ondanks de klassieke omkadering minder traditioneel op te bouwen. Sterk.
- S.O.S. Lusitania 3 HC
- S.O.S. Lusitania 3 HC
- Star Wars Darth Vader 2
- Star Wars Darth Vader 3
- Star Wars Obi Wan & Anakin 1
- Star Wars Legends volle box 1
- Star Wars Legends volle box 2
- Star Wars Legends lege box
- Star Wars Legends lege box 2
- Star Wars Luke Skywalker 3
- Stoelen aan de kant
- Stoute jongens
- Strijd om het vuur 3

Een sublieme archiefeditie die naast de puik gerestaureerde druk op basis van de originelen ook aanvult met een schitterend dossier (illustratiewerk en achtergrondinformatie omtrent het verhaal). De verklaring voor de stijlbreuk achterin wordt ook op tafel gelegd. Terwijl het einde Bernie Wrightsonachtig is, atypisch ten opzichte van al het voorgaande, weet je nu dat Khing door de stress er de brui aan gaf. Jammer, want Lo Hartog van Banda had blijkbaar een ander einde in petto. Het slot bevredigt alleszins niet, haaks op de premisse (de drieledigheid in het spiegeldoolhof). Exquis expressief en filmisch getekend, alleen daarvoor al een aanrader!
- Student Tijloos HC
- Student Tijloos LX
- Supercrash
- Superior Spider-Man 5
- Superior Spider-Man 6

Een EK in de buurt, inspelen op de actualiteit voor een betere verkoop is de marketingstrategie. Slimme jongens, die van de Standaard. Bruno de Roover en Romano Molenaar in een kleine bijrol (strook 164-165) ter aankondiging van superheld J.Rom, extra reclame komt steeds van pas. Het lederen monster, een verhaal vol geheimen, mislukte therapiesessies, fatale vrouwelijke nieuwsgierigheid en onverwerkte trauma's. Laat de bal maar rollen. Grapjes bij de vleet, een vlot roterende plotmotor, die enkel naar het einde toe sputtert, met een gedreven cast (op een stereotiepe Wiske na).
- Suske en Wiske 335
- Suske en Wiske 336
- Suske en Wiske 334 LX (linnen rug)
- Suske en Wiske 335 LX (linnen rug)
- Suske en Wiske 336 LX (linnen rug)
- Suske en Wiske 334 LX (semileer)
- Suske en Wiske 335 LX (semileer)
- Suske en Wiske 336 LX (semileer)
- Suske en Wiske De blikken blutser LX