Gewikt en gewogen (1): Pinanti United 3 Wereldkampioenen

Het promopraatje: "De avonturen van voetbalclub Pinanti United, waar trainer Raymond de scepter zwaait over zijn ploeg jonge, toekomstige voetbalsterren. Knap dribbelwerk, omkoping, 'extra time', terreinverzorging, nieuwe tactieken, slapende scheidsrechters of schreeuwende voetbalouders aan de zijlijn zorgen ervoor dat de lach van de lezer nooit buitenspel staat!"

De dag des oordeels, over Wereldkampioenen: Leuk amusementsboekje waarbij Charel Cambré vooral charmeert met de subtiele en rake karikaturen in het decor. Met enkele karakteristieke kenmerken Sagan, Van Avermaet, Filip Joos en tal van anderen portretteren (natuurlijk veel 'kinderlijke' voetballers, een schattige Witsel), het is een kunst. Alleen aan de pointes zou extra gesleuteld moeten worden, de opbouw van de gag heeft niet altijd het meest komische resultaat. Met Wereldkampioenen haalt Cambré de humoristische wereldbeker nog niet in huis. Sympathiek.
27-05-2018
6/10

Twintig stripbesprekingen 2017 (326 tot en met 345)

Een iets simplistischer Franquin-tekeningetje vormt de ex-libris. Bevat de gags 214 tot en met 292 (of toch 294) wat overeenkomt met zowel een gedeelte van deel 4 uit de Alles van Guust-reeks als deeltje vijf. Het album waarin Guust voor het eerst met juffrouw Jannie op schok gaat. De reden waarom hij net met haar naar het gekostumeerd bal wil is hilarisch (224). Evenzeer voor het eerst de gevleugelde woorden "Nou moe!", m'enfin totaal verNederlandst (251, 253, 258)! Hoe middelmatig de doorsneegrappen ook zijn, plotsklaps schiet er toch zo'n schitterende gag tevoorschijn die je laat schateren. Dat soort humor zoek je constant in Guust.
- Borgia Integraal
- Dokus 23
- Guust chronologisch 1
- Guust chronologisch 2
- Guust chronologisch 3
- Guust chronologisch 4

Een summiere introductie met Rodolphe die het karakter van de hoofdpersoon met woorden schetst terwijl Leo heet gegeven verrijkt met potloodillustraties. Kort en krachtig, je meteen onderdompelend in die desolate wereld waarin buitenstaander Rodolphe zich op de speelplaats ook bevond. Over het eerste deel De dode man: een bijzonder gewaagde trip van Leo en Rodolphe. Ten eerste de keuze van het hoofdpersonage, een Canadese mountie. Ten tweede het centrale thema van de eenzaamheid, Trent is de einzelgänger die ver van iedereen rust zoekt. Ten derde de literaire inslag, al verloopt dat in het Nederlands (te Nederlands) wel eens stroef. En ten laatste de melancholisch-romantische ondertoon met een psychologische grondslag. Trent heeft een verleden dat hem duidelijk parten speelt. Geleidelijk -door de verschillende verhalen heen- wordt Trents ziel blootgelegd. Verwacht dus geen doorsnee politiethriller, anders kom je van een kale reis thuis. Dodelijk vervelend is De dode man absoluut niet. Integendeel. Over The kid: poëzie in een strip verwerken, het vergt moed. Rodolphe waagt er zich aan en laat deze variant op Billy The Kid wegdromen met Arthur Rimbaud. Het onwezenlijke van diens verzen komen niet tot uiting in de Trentse realiteit. Rodolphe slaagt er niet in om een band met het personage en zijn idolatrie te smeden. Zelfs al dweept de gefrustreerde jongeling met mooie woorden, diens dodelijke daden blijven moeilijk te verantwoorden. Rodolphe blijft op de oppervlakte en graaft niet in de psyche van de revolverheld. Waarom gaat the Kid nog steeds op pad en daagt hij het lot voortdurend uit? Net als het interessant wordt, rondt Rodolphe het vastomlijnde boek (48 pagina's) af. Jammer. En over De outcast: Trent als acteur, je verwacht het niet meteen. Hierin wordt hij volledig getorpedeerd tot hoofdrolspeler. Knap hoe Rodolphe en Leo je op het verkeerde been zetten en tegelijk ook Trents persoonlijkheid verder uitdiepen. Je verwacht een psychologische roman, je krijgt er een thriller bij. De afstandelijke tekeningen van Leo zorgen voor een extra abstracte geladenheid.
- Trent Integraal 1
- Jeremiah 35 SC
- Jeremiah 35 HC
- Jommeke De Miekes 1
- Killer Integraal Cyclus 2
- Lucky Luke 20 (new look)
- Lucky Luke 37 (new look)
- Lucky Luke 41 (new look)
- Lucky Luke 56 (new look)

Het blijft een cliché-opmerking, maar Lapière en Graton samen met het dynamische artistieke team Bourgne-Benéteau katapulteren de autostrip naar de éénentwintigste eeuw. Even vergeet je de ecologische ravage die deze commerciële machinerie teweeg brengt en word je meegezogen door de slipstream van de gestroomlijnde bolides. De balans tussen spanning en drama weten de schrijvers optimaal uit te voeren. Zelfs wanneer je minder begaan bent met de uitslag van de rit, Michel en het Vaillante team hoeft niet meteen bovenaan het podium staan, de winnaarsmentaliteit is vervangen door de doorzetterstraditie: een aanhouder die zijn tanden stukbijt, zie je immers liever dan het vanzelfsprekende gewin. Thriller en autosport gecombineerd, zoals Rebellion moet het zijn.
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 SC
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 HC

Een krachtige, prachtige onderschatte reeks. Blinkt vooral uit door het schitterende volumineuze tekenwerk van Aouamri die de inkt rijkelijk laat vloeien. Dufaux is behoorlijk bescheiden en beperkt het hoofdstuk hocus pocus en magie tot een minimum. Bewondering alom voor deze aanstekelijke Saga waarin de held minder clichématig onoverwinnelijk is. Vergaap je aan die schitterende illustraties, mooi verwerkt in een dynamische pagina-opbouw, en geniet van het drama. Doet de hedendaagse Thorgal verbleken.
- Saga Valta 3
- Voetbalgek! 14
- Wayne Shelton 13

Vijftig stripbesprekingen (16)

Een bizar en ongemakkelijk boek waarbij André Benn out of the box denkt en traditionele grenzen verlegt. Realistischer dan de detectivereeks Mick Mac Adam, eerder aanleunend bij Woogee, qua sfeerschepping brengt de auteur de cabaretscène eind jaren '20 van de 20ste Eeuw in kaart met Berlijn fungerend als decor. Eentje van uitbuiting en miserie. Nigel Kimberley vindt er zijn weg niet in terug tot hij een buikspreekpop op de kop kan tikken. Eentje die niet op zijn bek is gevallen, de vertegenwoordiging van de cynische kant van Nigels karakter. Nigel gaat via Elmer erg ver, zo ver dat hij zelfs zijn stijve penis bovenhaalt om een welgemanierde dame alsnog de mond te snoeren. Eigenaardig om zoiets vulgairs in het oeuvre van de doorgaans brave Benn tegen te komen. Je kan Nigel moeilijk vatten, weifelend tussen risico's nemen en toch alle bruggen verbranden, of toch maar bij de schoenmakers leest blijven? Alsof Benn puurt uit het eigen gespleten karakter, kanaliseert hij de commentaren via de ongehoorde spreekbuis Nigel annex Elmer. Eentje die geen blad voor de mond neemt en die desnoods in de tegenaanval gaat bij eender welke opmerking. Hoe ver zal Nigel zich in het verderf laten storten? Wrang is alvast het voorgevoel. Door de zwartwituitgave missen de pagina's enig contrast, een gemis om de tekeningen extra te accentueren. Wel een voordeel om van Benns fijne lijn te genieten.
- Advocaat, De 2
- Angelique
- Arcadia Archief 34 Luxe Elmer en ik 1
- Arcadia Archief 36 Luxe Sliert, De 7
- Batman Detective Comics 4 Wrath
- Dwergen 3 HC
- Dwergen 3 SC
- Elmer en ik 1
- Fenix Collectie 114 Vrolijke Bengels 7
- Fenix Collectie 115 Vrolijke Bengels 8
- George Maduro Held van Curaçao tot Madurodam
- Guus Slim, De complete 3 Luxe
- Huurling, De Definitieve editie 2 HC
- Huurling, De Definitieve editie 2 LX

Ondanks de verwittiging voorin dat het om een satirische kroniek gaat vol gedramatiseerde feiten hebben Peet en Varekamp het natuurlijke talent om alles waarschijnlijk echt te laten lijken. Alsof je de geschiedenispil zonder medische voorkennis toch slikt omdat ze zo lekker smaakt zonder er vragen bij te stellen. Waarheidsgetrouw met een korrel zout te nemen. Om tot de befaamde John F Kennedy te komen belichten de auteurs eerst vader Kennedy, notoir rokkenjager en succesvol manipulerend zakenman. Je huivert door het gekonkelfoes in de achterkamertjes en walgt van de immorele attitudes, alleen verzacht die wondermooie esthetiek van Peet en Varekamp (een heerlijke symbiose van lijnen en kleuren) het leed dat de mensheid ondergaat. Anekdotisch en vaak van de hak op de tak springend, het deert niet. De man die president wilde worden is plezant in het zich niet au sérieux nemen-genre.
- Kennedy Files 1 HC
- Kennedy Files 1 SC
- Kiekeboes, De 147
- Kiekeboes, De 147 Luxe
- Kiekeboes, De 147 Superdeluxe
- Lucky Luke (anno 2016) 1

Over De Kerels van Vlaanderen: een heringekleurde heruitgave biedt de mogelijkheid een strip te verbeteren of te versterken. Wanneer het oorspronkelijke drukmateriaal ontbreekt en je niet enkel zwartwit wil publiceren (al had dat met Bob de Moors werk geen kwaad gekund), is dat de beste optie. Helaas is ze nogal vlak en gaat daardoor het authentieke karakter verloren. De Moor volgt Consciences woorden nauwgezet en wil niets verloren laten gaan. Hierdoor verzandt de strip in ellenlange beschrijvingen die alle dynamiek afremmen. De onafhankelijkheidsstrijd wordt tot in de puntjes beschreven zonder overzichtelijke indringendheid. De Kerels van Vlaanderen is zo'n stukje geschiedschrijving waarvan je zeventig jaar na datum twijfelt of de accuraatheid van de feiten niet te romantisch werd ingevuld. Tover de kleuren weg en geniet vooral van de Moors tekeningen. Over De Leeuw van Vlaanderen: Bob de Moor haalt alles uit de kast om Consciences natiebewuste Slag der Gulden Sporen door een even romantische bril te portretteren. Het Vlaamsche ideaalbeeld van verzettelijke onverzettelijkheid, de strijdbare onderdrukte die vecht voor vrijheid terwijl de opdringerige Fransen steeds meer eisten van dit vruchtbare gebied. Trop is te veel, wat uiteindelijk zal leiden tot de finale revolte. Bob de Moor volgt het verhaal getrouw, pikt de passages uit die oorzaak en gevolg netjes illustreren. Opwerkend naar de climax met natuurlijk dat heroïsche gevecht als culminatiepunt. De Moors klare lijn is zuiver en mooi gebalanceerd tussen zwart en wit. De ensceneringen zijn groots met daar waar nodig waanzinnige decors. Waar Coscience je zonder beelden liet wegdromen en alles aan je eigen fantasie overliet, brengt de Moor nu een loepzuivere uitbeelding vol drama en pathos. Moet ongetwijfeld bij verschijnen erg begeesterend zijn geweest. De Leeuw van Vlaanderen, als tijdsdocument een klassieker. Als klassieker weliswaar gedateerd. Over Sterke Jan: Wow, de facsimile druk van de originele pagina achterin (bladzijde 39) en in het klein erbij de ingekleurde coverversie. In dit opgekuiste boek wordt Bob de Moors werk te clean afgelijnd, een stukje authenticiteit gaat door de nieuwe inkleuring verloren. Alsof een anonieme inkter over de tekeningen is gegaan. De Moor is ondertussen een betere verteller geworden en kan zich al meer beperken in de veelvuldige beschrijvingen. Sterke Jan is daardoor minder een geschiedenisboek, meer een flitsend avontuur over een goedhartig man die opkomt voor rechtvaardigheid. Fijn getekend, relatief goed ingekleurd (op het te perfect opkuisen van de originelen na), een waardige afsluiter van de Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen. Te lezen.
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor pakket
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor verzamelbox
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 1
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 2
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 3
- Old Pa Anderson Luxe
- Olivier Schrauwen-collectie 4 29.000 Years of Bad Luck
- Retroworld Integraal 5 HC
- Retroworld Integraal 5 SC

De Marsupilami is terug bij de oorspronkelijke familie ondergebracht waardoor Dupuis-artiesten het beestje rechtenvrij kunnen implementeren in hun universum. Vehlmann wijdt er een heel album aan, door vooral een plausibele verklaring te verzinnen voor de lange afwezigheid binnen de reeks. Door de Zwendelstraal werd dat belangrijk stukje uit hun verleden immers gewist. Vehlmanns uitgangspunten zijn origineel: de melancholie van de Marsu, de herinnering aan de kameraadschap met Robbe en Kwabbernoot koesterend, terwijl frustratie en woede voor hun gedrag indertijd die zijn agressie voedt en motiveert en het oprakelen van Wiebeling. Veel aanzetten die niet bevredigend worden afgerond. Vooral het einde is gemakzuchtig afgehaspeld. Yoann heeft de figuurtjes onder de knie en begint zich helemaal thuis te voelen. De Marsu mag dan woest zijn, jij bent als Robbedoes-lezer tevreden, toch?
- Robbedoes en Kwabbernoot 55
- Sam Integraal 1 luxe
- Simon van de Rivier Integraal 2
- Simon van de Rivier Integraal 3
- Simon van de Rivier Integraal 2 LX
- Simon van de Rivier Integraal 3 LX
- Suicide Squad 1

Tex Willer in Patagonië, je verwacht het niet meteen dat hij tussen Argentinië en Chili zal rondstruinen. Mauro Boselli gooit alle registers open en schrijft een subliem verhaal over trouw, eer, verraad en insubordinatie. Een vriendschap die zwaar onder vuur komt te staan met Tex zich wederom ontplooiend tot guerrillastrijder. Hoe ver reikt de menslievend- of vergevingsgezindheid? Tex, de eeuwige diplomaat, kiest partij. Sterk is de wending iets voorbij halfweg het boek, het moment waarbij het conflict afgerond is. Dan tovert Boselli een vervolg uit de hoed dat heroïsche proporties aanneemt. Normaal leest Tex Willer als amusementspulp, dit is nog een klasse hoger, je zo meeslepend waarbij je zelf in het zadel wil kruipen en je je aan Tex' zijde wil scharen. Het verhaal kan zich makkelijk ontplooien door die even sublieme tekeningen van Pasquale Frisenda. Het begint al meteen met de sfeerbeelden rond het aangevallen legerkamp, alsof zombies uit hun graf opstaan. De fijne lijntjes waarmee hij gezichten afbakent, de groeven portretteert, fijne karakterkoppen neerpennend (Kit Carson, pagina 26, kader 4 en 27-2). Even onopvallend compositorisch (83-5): de ruiter die naar het einde van de pagina rent met als extra richtingaanwijzer de speer. Wordt William Vance zo bejubeld om zijn fantastische decors, Frisenda pakt voortdurend uit met prachtwerk (99-1, 102-1, 112-1). Bijna te mooi om de bladzijden met opengesperde mond aan te gapen. Het spel met zwart en wit zit hem in het bloed. Tex Willer in Patagonië, een western van het allerhoogste niveau.
- Tex Willer Classics 006
- Thorgal 35 HC
- Thorgal 35 SC
- Thor, God of Thunder 006
- Tour de France, Le - De officiële strip
- Urbanus 171
- Urbanus vertelt 23
- Vito 3 ***½

Het kleurgebruik speelt Willem parten. De combinaties die hij toepast (een pastelachtig geel met een bloeddoorlopen rood) heeft niet eenzelfde indringendheid als in Guarnido's Blacksad. Nochtans met voldoende flair getekend in een iets meer open, cartoony stijl. Geen privédetective als hoofdrolspeler, wel een berooide (nog een overeenkomst) vliegenier met een hekel verleden. Zelfs dat ontbloot de scenarist in het heetst van de strijd, ondertussen kennen we Faulkners gevaarlijkste opponent. En dat opent al perspectieven voor een hopelijk sprankel vervolg.
- Vleugels van de aap, De 1
- Wolverine 006
- Ype 9
- YS, de legende 3 HC
- YS, de legende 3 SC

Een Disney filmstrip die wel kan overleven zonder de film gezien te hebben. Sterker zelfs, deze Zootropolis brengt je volledig in vervoering en laat je sympathiseren met de twee hartverwarmende protagonisten. Vooroordelen staan centraal, met als doorzettingsvermogen, karakter en het feit dat je jezelf net daarom wil bewijzen. Lieflijk getekend (zonder het als zeemzoet te klasseren), alles perfect op elkaar afgestemd. En net wanneer je denkt dat de cirkel rond is, doorbreken de auteurs zelfs dit vooroordeel door er nog een extra finaal einde aan te breien. Een konijn en een vos, je draagt ze als team een warm hart toe.
- Zootropolis

Voetbal voorop

Voetbalgoeroe dweept terecht met spelplezier en vooruitziende stuwkracht om de (het) goal te bereiken en zo veel mogelijk te scoren. Beppe Ramello en Giuseppe Ferrario leggen zo een geslaagd enthousiasme aan de dag en werken aanstekelijk motiverend met hun allesbehalve statische voetbalstrip. Deze The Dirty Dozen met rebelse kinderen die plotsklaps toch in de pas gaan lopen is een toonbeeld van energieke lust. Beweeglijk-heid, sierlijk-heid, stoutmoedig-heid, ge-heid gaat het er in de derde aflevering even bal-dadig aan toe. "Skate doet alles wat hij kan en dat is nogal wat" (pagina 40). Ferrario ook. Dat is niet zo maar een van de foto overtrokken figuur die daar in de lucht zweeft. Dat is een elegante halve omhaal die Skate presteert. En ondanks het falen van de doelman in de daaropvolgende prent kan je niet anders dan hem te feliciteren voor deze nutteloze poging. Geen zwevend silhouet, wel een échte sporter. Klasse, het kan ook in sportstrips. Ramello en Ferrario hadden duidelijk de wil om te scoren.
- Voetbalclub 2 ****
- Legenden van Troy 7 Het uur van de Gargouille HC ***
- Legenden van Troy 7 Het uur van de Gargouille SC ***

Dobermans oog

Cothias en Ordas gaan de oorlog weer te lijf, dit keer op een even waanzinnige manier. Beginnend met een verrassend stukje geschiedenis, de onbezonnen daad van een overmoedige soldaat die het leven redt van een andere strijdmakker. Eentje die later heel wat brokken zal maken op het internationale strijdtoneel. Arno Ixks is het perfecte instrument om de gruwelen van het naziregime te illustreren. Cothias en Ordas nemen elke gelegenheid te baat om hun bestiale wreedheden onverbloemd weer te geven, iets waar Arno niets tegen in kan brengen gezien niet enkel zijn leven, maar ook dat van anderen uit zijn omgeving op het spel staat. In tegenstelling tot reeksen als Bewaker van de Lans krijg je dit keer wél een grondige introductie met uitgewerkte achtergrond wat de doelstellingen zijn van deze expeditie. Hopelijk vervalt de strip niet in het occultisme en blijft ze aards. Anders gaat een groot deel van de realiteitskracht verloren. Beb Zanat overstijgt de middenmoot met een rauw realisme. Hij compenseert de gebreken met gedegen camerawerk en een goede pagina-indeling. Voor de glorie van de duivel, glorierijk.
- Blueberry, De jonge jaren 2 ***½
- oog van de Dobermanns, Het 1 HC ***½
- Rode Duivels, De 3 **

Meta-bronnen

Een ode aan wrede gewelddadigheden in naam van het overleven en de overlevering. Jodorowsky kan het niet laten om zijn perverse trekjes erin onder te brengen: incest, bloeddorst, verkrachtingen, ongebreideld moorden. Voor de goede vrede moet je dit niet lezen. De volgzame constructierobots nemen met hun niet begrepen beledigingen geen genoegen en becommentariëren zoals de twee oorspronkelijke robotjes uit de basisreeks op komische wijze de verwensingen die ze naar zich toe krijgen geslingerd. De rivalen bulkt weer uit van de bombastische holle fraseringen, een gemakzuchtige voortzetting van een SF-succesreeks. Tekenaar (hier terecht illustrator genoemd) Das Pastoras geeft de strip die nodige, rijke glans. De rivalen, een mooi kijkboek dat niet al te zwaar op de maag ligt.
- Metabaronnen - Castaka, De 2 HC ***
- Metabaronnen - Castaka, De 2 SC ***
- Alpine 1 SC **

Voetbaltraining

Zelfs de afronding van het drieluik met euforische toeters en bellen bevestigt al het voorgaande. Ramello en Ferrario verlevendigen met de tekst en de frivole tekeningen de spelvreugde die de kinderen aan de dag brengen. Elke balfase is niet zo maar een overgetrokken foto, de cartoony figuurtjes zien er levensecht uit. Des te flitsender spelen de papieren balgoochelaar, des te flitsender beweegt het verhaal zich voort. Ijzersterk vol humor, met liefde voor het voetbal én het stripmedium gemaakt.
- Rooie Oortjes: The best of Dany ***
- Rooie Oortjes: The best of Gürsel ***
- Voetbalclub 3 ****½

Goal

Schrap de helft van de pagina's want de op de linkerkant weergegeven quotes – die zogezegd ingenieus gekoppeld zijn aan Mordillo's gags – zijn flauw en overbodig. En dus krijg je veel minder waar voor je geld. Bovendien zou je blij moeten zijn met de aflopende illustraties een Mordillo (tot aan de rand) en toch ben je dat niet. Is het net vanwege die nogal schrale linkerkant dat de tekening niet optimaal – door onder andere ook de verkleining – tot zijn recht komt. Mordillo's gags zijn vaak mini-animatiefilmpjes. Papieren beweging met een komische noot. Leuk.
- Flip 1 (Strip2000) ***
- Mordillo - Goal ***
- Grenzen **½

Ama

Door de terugval van zestig naar achtenveertig pagina's moet Yann inbinden en dat komt het verhaal niet ten goede. Toch zeker de afronding niet die best wat extra scènes kan gebruiken. Tenzij het de bedoeling was dat dit verhaal alsnog vervolgd zou worden. Ama lijkt eerder de speeltuin van twee auteurs die de grenzen van de erotiek aftasten en zich wellustig geven aan speelse spelletjes (pagina's 20-21). Zoals steeds staan macht en onderdrukking centraal, net als de positie van de vrouw in de maatschappij. Hier met eentje die volledig haar mannetje weet te staan. Michetz laat weer even sierlijk de inkt vloeien op het papier, ravissante rondingen geaccentueerd door een zachte inkleuring. Ama is mooi maar mist de noodzakelijke zachte afronding op het eind, niet deze bruuske stop. Voor wie het niet opmerkte, uitgever Glénat verwisselde bij de productie twee pagina's (net de meest opwindende scène op pagina's 20 en 21). Voor de juiste volgorde dus eerst rechts beginnen lezen.
- Braziliaanse droom, De 2 *½
- Jerom 40 *
- Tako 2 ***½

Opaalse wouden

Het boek van de gemiste kansen. Darko en c° komen in de Arlestonse hellewereld terecht, een beetje vergelijkbaar met Dantes Inferno. Alleen walst de scenarist door de duistere passages en laat de reis minder lang en minder intens duren dan gehoopt. Bovendien heb je vaak geen voeling met hetgeen gebeurt door een gebrek aan overzichtelijkheid. Pellet evolueerde door zich te beperken in de overtollige lijntjes. Alles is daardoor positief cleaner geworden. Af en toe schittert hij met een prachtig decor (de boom, pagina 30). De horden van het duister is wegleesamusement.
- Champions, The 23 **½
- wouden van Opaal, De 8 SC ***
- wouden van Opaal, De 8 SC ***

Ongezouten mening: Peter van Straaten

Pocketversie van een reeds verzamelde verzameling! Themabundelingen, ze vervelen snel net omdat er weinig variatie in zit. Dus ja, Er kan wel wat zout uit mocht gerust wat sterker gekruid zijn. Moet je de auteur en de uitgever bewonderen voor de durf waarmee ze een gagtekening vier keer recycleren (58, 80, 120 en 156)? Geen enkele keer trouwens echt grappig. Je wordt er paranoïde van, je constant afvragend of andere satirische cartoons nu origineel zijn of ook hergebruikt werden! Te consumeren met mate. Bewonderenswaardig: de gelijkheid in de keuken tussen de seksen. Van Straaten viseert niet enkel de kookonkundige man (pagina 8).
- Rainbow pockets 1090 Er kan wel wat zout uit ***
- Sir Arthur Benton 3 SC **½
- Voetbalgek 6 ***

Don Vito

Eric Stalner gaat eindelijk met De andere kant eens een nieuwe, andere richting uit. In de stijl van zijn Vrije Vlucht-album Ange-Marie, rechtstreeks in kleur. En dat resulteert in zachtere, meer magische tinten. Het thema met centraal de flora en vooral de fauna leent er zich uitstekend voor. Net als in voornoemd album nestelt Stalner zich even dicht bij Zoo van Frank Pe. Het mensdierlijke of dierlijk menselijke. Minder poëtisch weliswaar, minder meeslepend. Vito is een leuk avontuurtje waarbij vele mysteries nog ontsluierd moeten worden.
- Chapman 3 SC ***
- Hemel in puin 2 ***
- Vito 1 ***