Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (216 tot en met 240)

Veronderstellend dat Scott Snyder het grootste deel van het schrijfwerk op zich genomen heeft, is hij verantwoordelijk voor het hoogdravende Joker-verhaal. De gewelddadige waanzin waarmee Batmans ergste vijand uitpakt, is zo beangstigend reëel, zelfs een grens te ver overschrijdend, die van welvoeglijkheid weliswaar, dat je een aversie krijgt van de macabere, exuberante, dodelijke injecties van die immer lachende clown. Vermoeiend is de hoogdravendheid waarmee The Joker uitpakt. Voor elke handeling wel een woordje uitleg, lees een monoloog zonder ruimte voor weerwoord. Het zorgt ervoor dat je nog langer stilstaat bij het violente karakter. Wat volgt is dan eerder een verademing met vooral Jocks bijdrage die uit de band springt. Hij is de redder in nood die het even in issue 18 overneemt. Knap, beheerst en zonder al te veel tierlantijntjes. Even verwacht je ook van Alex Maleev een uitschieter, helaas infecteren het obscurantisme en de Superman-team-up zijn grafische werk. Dood van de familie, een verwarrende titel, want de derde Batman and Robin heette ook zo.
- All new X-Men 008
- Batman New 52 3 Dood van de familie
- Betty & Dodge Art Book
- Bloem van de Nieuwe Wereld
- Canciones - Federico Garcia Lorca

Andreas wordt voor een keer ingehaald door een opmerkzame lezer. Zich verdiepend in de materie ontdekte deze een steeds weerkerend element, het woord Terminus. Na heel wat opzoekingswerk gaf deze puzzel een onwaarschijnlijk resultaat. Nog voor het Capricornus-epos eindigt, gunt de uitgever jou een oplichtende tip van de sluier, nauw aansluitend bij de titel van het boek. Alleen al daarom weet je waarom je de David lynch van de strip zo graag leest. Want zelfs al ben je slechts de ontvanger van dit openbarende nieuws, hiermee heb je toch het gevoel je weer wat dichter in die Andreas-waanzin te mogen wentelen. Fascinerende ontdekkingen. Terminus is net nog niet het einde. Een viersterrenstrip, en dat zelfs zonder herlezen!
- Capricornus 19
- Cordelia 14
- Esther Verkest 14
- F.C. de Kampioenen 94
- Heiligdom Genese 1
- Heiligdom Genese 2
- Huiver zonder hoop
- Ik ben een Kathaar 6
- Ik wil de koning zijn
- Iron Man 008
- Magic 7 3
- Mermaid Project 3
- rechter, De 19
- Star Wars Classic Remastered Episode VI SC

De grote commerciële fout die de gebroeders Maffre maken is de keuze om een verhaal van 80 bladzijden te vertellen. Hierdoor werk je dubbel zo lang aan een boek en verschijnt er eerder sporadisch een nieuw deel. Uit het oog, uit het hart, voor je het weet is de oorspronkelijke koper jou al volledig vergeten (Undertaker heeft er ondertussen al drie!). Nochtans volledig onterecht, want Stern is één van de uitspringende buitenbeentjes, een atypische western die ondanks eenzelfde uitgangspunt als voornoemde reeks (een doodgraver in de hoofdrol) het basisprincipe zelfs in dit tweede deel volledig negeert. Als er gegraven wordt, is dat eerder in Sterns verleden. De lijken die uit de kast komen hebben daar betrekking op, niet Sterns beroep. Scenarist Frédéric focus zich volledig op de mensenschuwe protagonist, hij die zo ver mogelijk van zijn soortgenoten vandaan wil blijven. Wanneer de poëet noodgedwongen naar de grootstad Kansas moet, is het hek van de dam. De man uit de wildernis beseft maar goed dat de geciviliseerde wereld niet noodzakelijk beschaafd is in De stad der wilden. De kalmte zelve komt de introverte Stern in een spiraal van onnodig geweld terecht. Een beetje te vergelijken met het parcours dat Wigelow moet afleggen in het dubbelluik De minnaar en Gek van vrouwen. Een even hilarische zoektocht, een absurde queeste naar Sterns geliefde literatuur. Net als Wigelow tuint de nietsvermoedende Stern in de eerste de beste vertrouwensval. Het bewijs van de menselijke valsheid is meteen gegeven. Alsof de link met de superstrip van het duo Durand-Rodolphe nog niet expliciet genoeg is, leg je best de covers van de twee delen naast elkaar. Het lijkt erop dat zelfs Julien Maffre zich liet inspireren door Michel Durand. Totaal geschift en weinig vertrouwenswekkend in de medemens, je zou voor minder afgezonderd gaan leven.
- Stern 2

Lee Bermejo stelt je geduld danig op de proef, de climax (of ontknoping) stilt weliswaar de honger, net nu wil je bij het omslaan van de laatste pagina natuurlijk meer. Brood en spelen, het spektakel wordt verzorgd door hedendaagse gladiatoren, Suiciders genoemd. Identiteitsloos staan ze hun mannetje in de arena om roem en geld te vergaren. En dat terwijl ze toch in één klap gewist kunnen worden. Puppets on a string, meer zijn ze niet. Je ondergaat en geniet van het indrukwekkende samenspel tussen Bermejo en Hollingsworth, visueel prikkelend met een krachtig realisme. Bij Matt Hollingsworth krijgt het inkleuren steeds een extra dimensie. Een scenarist of redacteur had Bermejo een beetje kunnen bijsturen qua duidelijkheid in diens intenties, al struikel je daar op het einde niet meer over dankzij die geweldige ontknoping. Suiciders 1, genieten geblazen. Met dit brood en spelen is je honger gestild.
- Suiciders 1
- Uncanny Avengers 008
- Urbanus 174
- Virus 1

Mag kommer en kwel ook een keer benadrukt worden? Een draak van een strip. Veelal korte strookjes over het wel en wee in een Zoo. Een kiekenkot, een varkensstal, een kippenren, een apenkooi, kortom de gemiddelde dierlijke werkvloer waarbij menig deelnemer zich beestig gedraagt. Het meest elementaire wordt door Abe Borst genegeerd: degelijk tekenwerk. Dit is de povere lijntrekkerij van een artiest die de principes van esthetica niet beheerst, pijnlijk gestuntel en geklungel waarbij geen enkel (noch menselijk, noch dierlijk) anatomisch correct is. Al doende leert men? Toch liever eerst een degelijke opleiding volgen. Bizar het engagement van Strip 2000 om dit uit te geven. Idem voor de redactie van Kids Week die met de ogen dicht dit amateurisme een spreekbuis geeft. Logisch dat je dan over de grappen heen leest. Met zo'n uiterlijk is innerlijk niets grappig.
- Zoo & zo 1

Vijftig stripbesprekingen (16)

Een bizar en ongemakkelijk boek waarbij André Benn out of the box denkt en traditionele grenzen verlegt. Realistischer dan de detectivereeks Mick Mac Adam, eerder aanleunend bij Woogee, qua sfeerschepping brengt de auteur de cabaretscène eind jaren '20 van de 20ste Eeuw in kaart met Berlijn fungerend als decor. Eentje van uitbuiting en miserie. Nigel Kimberley vindt er zijn weg niet in terug tot hij een buikspreekpop op de kop kan tikken. Eentje die niet op zijn bek is gevallen, de vertegenwoordiging van de cynische kant van Nigels karakter. Nigel gaat via Elmer erg ver, zo ver dat hij zelfs zijn stijve penis bovenhaalt om een welgemanierde dame alsnog de mond te snoeren. Eigenaardig om zoiets vulgairs in het oeuvre van de doorgaans brave Benn tegen te komen. Je kan Nigel moeilijk vatten, weifelend tussen risico's nemen en toch alle bruggen verbranden, of toch maar bij de schoenmakers leest blijven? Alsof Benn puurt uit het eigen gespleten karakter, kanaliseert hij de commentaren via de ongehoorde spreekbuis Nigel annex Elmer. Eentje die geen blad voor de mond neemt en die desnoods in de tegenaanval gaat bij eender welke opmerking. Hoe ver zal Nigel zich in het verderf laten storten? Wrang is alvast het voorgevoel. Door de zwartwituitgave missen de pagina's enig contrast, een gemis om de tekeningen extra te accentueren. Wel een voordeel om van Benns fijne lijn te genieten.
- Advocaat, De 2
- Angelique
- Arcadia Archief 34 Luxe Elmer en ik 1
- Arcadia Archief 36 Luxe Sliert, De 7
- Batman Detective Comics 4 Wrath
- Dwergen 3 HC
- Dwergen 3 SC
- Elmer en ik 1
- Fenix Collectie 114 Vrolijke Bengels 7
- Fenix Collectie 115 Vrolijke Bengels 8
- George Maduro Held van Curaçao tot Madurodam
- Guus Slim, De complete 3 Luxe
- Huurling, De Definitieve editie 2 HC
- Huurling, De Definitieve editie 2 LX

Ondanks de verwittiging voorin dat het om een satirische kroniek gaat vol gedramatiseerde feiten hebben Peet en Varekamp het natuurlijke talent om alles waarschijnlijk echt te laten lijken. Alsof je de geschiedenispil zonder medische voorkennis toch slikt omdat ze zo lekker smaakt zonder er vragen bij te stellen. Waarheidsgetrouw met een korrel zout te nemen. Om tot de befaamde John F Kennedy te komen belichten de auteurs eerst vader Kennedy, notoir rokkenjager en succesvol manipulerend zakenman. Je huivert door het gekonkelfoes in de achterkamertjes en walgt van de immorele attitudes, alleen verzacht die wondermooie esthetiek van Peet en Varekamp (een heerlijke symbiose van lijnen en kleuren) het leed dat de mensheid ondergaat. Anekdotisch en vaak van de hak op de tak springend, het deert niet. De man die president wilde worden is plezant in het zich niet au sérieux nemen-genre.
- Kennedy Files 1 HC
- Kennedy Files 1 SC
- Kiekeboes, De 147
- Kiekeboes, De 147 Luxe
- Kiekeboes, De 147 Superdeluxe
- Lucky Luke (anno 2016) 1

Over De Kerels van Vlaanderen: een heringekleurde heruitgave biedt de mogelijkheid een strip te verbeteren of te versterken. Wanneer het oorspronkelijke drukmateriaal ontbreekt en je niet enkel zwartwit wil publiceren (al had dat met Bob de Moors werk geen kwaad gekund), is dat de beste optie. Helaas is ze nogal vlak en gaat daardoor het authentieke karakter verloren. De Moor volgt Consciences woorden nauwgezet en wil niets verloren laten gaan. Hierdoor verzandt de strip in ellenlange beschrijvingen die alle dynamiek afremmen. De onafhankelijkheidsstrijd wordt tot in de puntjes beschreven zonder overzichtelijke indringendheid. De Kerels van Vlaanderen is zo'n stukje geschiedschrijving waarvan je zeventig jaar na datum twijfelt of de accuraatheid van de feiten niet te romantisch werd ingevuld. Tover de kleuren weg en geniet vooral van de Moors tekeningen. Over De Leeuw van Vlaanderen: Bob de Moor haalt alles uit de kast om Consciences natiebewuste Slag der Gulden Sporen door een even romantische bril te portretteren. Het Vlaamsche ideaalbeeld van verzettelijke onverzettelijkheid, de strijdbare onderdrukte die vecht voor vrijheid terwijl de opdringerige Fransen steeds meer eisten van dit vruchtbare gebied. Trop is te veel, wat uiteindelijk zal leiden tot de finale revolte. Bob de Moor volgt het verhaal getrouw, pikt de passages uit die oorzaak en gevolg netjes illustreren. Opwerkend naar de climax met natuurlijk dat heroïsche gevecht als culminatiepunt. De Moors klare lijn is zuiver en mooi gebalanceerd tussen zwart en wit. De ensceneringen zijn groots met daar waar nodig waanzinnige decors. Waar Coscience je zonder beelden liet wegdromen en alles aan je eigen fantasie overliet, brengt de Moor nu een loepzuivere uitbeelding vol drama en pathos. Moet ongetwijfeld bij verschijnen erg begeesterend zijn geweest. De Leeuw van Vlaanderen, als tijdsdocument een klassieker. Als klassieker weliswaar gedateerd. Over Sterke Jan: Wow, de facsimile druk van de originele pagina achterin (bladzijde 39) en in het klein erbij de ingekleurde coverversie. In dit opgekuiste boek wordt Bob de Moors werk te clean afgelijnd, een stukje authenticiteit gaat door de nieuwe inkleuring verloren. Alsof een anonieme inkter over de tekeningen is gegaan. De Moor is ondertussen een betere verteller geworden en kan zich al meer beperken in de veelvuldige beschrijvingen. Sterke Jan is daardoor minder een geschiedenisboek, meer een flitsend avontuur over een goedhartig man die opkomt voor rechtvaardigheid. Fijn getekend, relatief goed ingekleurd (op het te perfect opkuisen van de originelen na), een waardige afsluiter van de Middeleeuwse trilogie over Vlaanderen. Te lezen.
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor pakket
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen Bob de Moor verzamelbox
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 1
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 2
- Middeleeuwse Trilogie over Vlaanderen 3
- Old Pa Anderson Luxe
- Olivier Schrauwen-collectie 4 29.000 Years of Bad Luck
- Retroworld Integraal 5 HC
- Retroworld Integraal 5 SC

De Marsupilami is terug bij de oorspronkelijke familie ondergebracht waardoor Dupuis-artiesten het beestje rechtenvrij kunnen implementeren in hun universum. Vehlmann wijdt er een heel album aan, door vooral een plausibele verklaring te verzinnen voor de lange afwezigheid binnen de reeks. Door de Zwendelstraal werd dat belangrijk stukje uit hun verleden immers gewist. Vehlmanns uitgangspunten zijn origineel: de melancholie van de Marsu, de herinnering aan de kameraadschap met Robbe en Kwabbernoot koesterend, terwijl frustratie en woede voor hun gedrag indertijd die zijn agressie voedt en motiveert en het oprakelen van Wiebeling. Veel aanzetten die niet bevredigend worden afgerond. Vooral het einde is gemakzuchtig afgehaspeld. Yoann heeft de figuurtjes onder de knie en begint zich helemaal thuis te voelen. De Marsu mag dan woest zijn, jij bent als Robbedoes-lezer tevreden, toch?
- Robbedoes en Kwabbernoot 55
- Sam Integraal 1 luxe
- Simon van de Rivier Integraal 2
- Simon van de Rivier Integraal 3
- Simon van de Rivier Integraal 2 LX
- Simon van de Rivier Integraal 3 LX
- Suicide Squad 1

Tex Willer in Patagonië, je verwacht het niet meteen dat hij tussen Argentinië en Chili zal rondstruinen. Mauro Boselli gooit alle registers open en schrijft een subliem verhaal over trouw, eer, verraad en insubordinatie. Een vriendschap die zwaar onder vuur komt te staan met Tex zich wederom ontplooiend tot guerrillastrijder. Hoe ver reikt de menslievend- of vergevingsgezindheid? Tex, de eeuwige diplomaat, kiest partij. Sterk is de wending iets voorbij halfweg het boek, het moment waarbij het conflict afgerond is. Dan tovert Boselli een vervolg uit de hoed dat heroïsche proporties aanneemt. Normaal leest Tex Willer als amusementspulp, dit is nog een klasse hoger, je zo meeslepend waarbij je zelf in het zadel wil kruipen en je je aan Tex' zijde wil scharen. Het verhaal kan zich makkelijk ontplooien door die even sublieme tekeningen van Pasquale Frisenda. Het begint al meteen met de sfeerbeelden rond het aangevallen legerkamp, alsof zombies uit hun graf opstaan. De fijne lijntjes waarmee hij gezichten afbakent, de groeven portretteert, fijne karakterkoppen neerpennend (Kit Carson, pagina 26, kader 4 en 27-2). Even onopvallend compositorisch (83-5): de ruiter die naar het einde van de pagina rent met als extra richtingaanwijzer de speer. Wordt William Vance zo bejubeld om zijn fantastische decors, Frisenda pakt voortdurend uit met prachtwerk (99-1, 102-1, 112-1). Bijna te mooi om de bladzijden met opengesperde mond aan te gapen. Het spel met zwart en wit zit hem in het bloed. Tex Willer in Patagonië, een western van het allerhoogste niveau.
- Tex Willer Classics 006
- Thorgal 35 HC
- Thorgal 35 SC
- Thor, God of Thunder 006
- Tour de France, Le - De officiële strip
- Urbanus 171
- Urbanus vertelt 23
- Vito 3 ***½

Het kleurgebruik speelt Willem parten. De combinaties die hij toepast (een pastelachtig geel met een bloeddoorlopen rood) heeft niet eenzelfde indringendheid als in Guarnido's Blacksad. Nochtans met voldoende flair getekend in een iets meer open, cartoony stijl. Geen privédetective als hoofdrolspeler, wel een berooide (nog een overeenkomst) vliegenier met een hekel verleden. Zelfs dat ontbloot de scenarist in het heetst van de strijd, ondertussen kennen we Faulkners gevaarlijkste opponent. En dat opent al perspectieven voor een hopelijk sprankel vervolg.
- Vleugels van de aap, De 1
- Wolverine 006
- Ype 9
- YS, de legende 3 HC
- YS, de legende 3 SC

Een Disney filmstrip die wel kan overleven zonder de film gezien te hebben. Sterker zelfs, deze Zootropolis brengt je volledig in vervoering en laat je sympathiseren met de twee hartverwarmende protagonisten. Vooroordelen staan centraal, met als doorzettingsvermogen, karakter en het feit dat je jezelf net daarom wil bewijzen. Lieflijk getekend (zonder het als zeemzoet te klasseren), alles perfect op elkaar afgestemd. En net wanneer je denkt dat de cirkel rond is, doorbreken de auteurs zelfs dit vooroordeel door er nog een extra finaal einde aan te breien. Een konijn en een vos, je draagt ze als team een warm hart toe.
- Zootropolis

De losse tong van Rabaté

Wat is 2014 toch een heerlijk stripjaar. We hebben na driekwart al van enkele uitstekende boeken mogen genieten, het houdt voorlopig echter niet op want ook Losse tongen staat enorm hoog aangeschreven. Hiermee gebeurt trouwens het onwaarschijnlijke. Na de dipjes in Een tweede jeugd, De feestwinkel en Maria van plastic (deze laatste twee niet door hemzelf getekend) overstijgt Rabaté grafisch zijn meesterwerk Ibicus. Dat perfectionistisch realisme brengt je zo dicht bij de dorpsmensen van Restigné. Wee je zielenheil als je niets te maken wil hebben met pastoors. Een onterecht vooroordeel, want uiteindelijk openbaart Losse tongen heel wat bekentenissen. Deels via de biecht, deels via openlijke gesprekken, deels via het typische dorpsgeroddel. Nochtans leest het in eerste instantie eerder als een weifelende detective. Er is immers een 'moord' gepleegd en er loopt een inspecteur rond om de dader(s) te vatten. Het is slechts een afleidingsmanoeuvre, want de ware ziel van dit exploot zit in het hart van de biechtvader. Zijn diepmenselijke interventie zorgt voor warmte en humor in deze gesloten gemeenschap. Het schone van Rabatés esthetiek wordt gekenmerkt door die levendige personages. Van vlees en bloed is het intense ogenschijnlijk lichtvoetige drama, niet enkel karakterieel door hun typisch menselijke zwakke kantjes, ook anatomisch reëel. Hartverwarmend is Losse tongen ondanks de druppel die op het eind het wijnglas laat overlopen. In vino veritas.
- Losse tongen ****½
- Piet Pienter en Bert Bibber 13 - 't Mannekesblad **½
- Piet Pienter en Bert Bibber 37 - 't Mannekesblad **
- Piet Pienter en Bert Bibber 13 - Standaard Uitgeverij **½
- Piet Pienter en Bert Bibber 37 - Standaard Uitgeverij **
- Urbanus Speciaal 12 **

Kluizenaar Dodier

Met een hamer op het hoofd slaat Dodier je murw. Probeer hierdoor eens niet geëmotioneerd te raken! Zelfs al kan je na driekwart de ware toedracht al helemaal zelf invullen, de schrijver/tekenaar blijft de ene na de andere verrassing aan elkaar rijgen zonder dat het geforceerd overkomt. Wat is hij toch keigoed om na de weemoed toch ruimte te laten voor een sprankeltje hoop. Pijnlijk mooi. Let op de eenvoud van de voorkaft.
- Jerome K. Jerome Bloks 24 ****½
- Rode Ridder 242 luxe (velours) **½
- Urbanus vertelt 14 ***

Kampioenenbal

De dertig pagina's razen voorbij met vooral de beklemmende scène van de schipbreuk die indruk maakt. Woest en levensgevaarlijk met een ronddobberend resultaat tot gevolg. Het aanmeren op een onbewoond eiland zorgt voor een erg sterke opflakkering van Fernands mercantiele geest. Deze situatie van het Robinson Crusoe-syndroom had verder uitgediept moeten worden. In Boma op de klippen vaart Leemans voor een keer niet op de klippen. Sterk in het genre.
- F.C. de Kampioenen 82 ***
- Kaasheld en Poephoofd 5 *
- Urbanus 160 *½

Wat komen gaat

Met de aankondiging 1 van 2 weet je op voorhand al dat deze losbrekende hel nog maar een aanzet is en je zal moeten wachten op de ontknoping. Kirkman trapt niet in de val om de gewetenloze klootzak toch even een geweten in te schoppen. Alsof die in een oogwenk eventjes poeslief uit de hoek kan komen! Gedegenereerde eikels blijven voor eens en voor altijd onuitstaanbaar uitschot. Straf trouwens dat het taalgebruik brutaler wordt, vuilbekkerij ten top. Je hebt net twee dikke albums achter de kiezen en het eerste wat je hierna wil, is meer!
- Tomb Raider 1 **½
- Urbanus 159 *
- Walking dead 20 ***½

L'étranger

Van een onmetelijk nihilisme gesproken, zo kan je de persoonlijkheid van Meursault het best omschrijven. Nergens maalt hij om, door niet wordt hij gepassioneerd. Liefde beantwoordt hij niet, de dood laat hem koud en weekt geen emoties los. Wat een onverschilligheid. Wat een apathie. Het tweede deel van het boek focust zich op Meursaults proces, vergelijkbaar met de absurde enscenering in Max Havelaar van Multatuli. Barbertje moet hangen, al lijkt Meursault zich te schikken in zijn (nood)lot. Alsof hij zoals de Heiland voor de menigte geslachtofferd wordt terwijl Barabas vrijgesproken wordt. Camus verscherpt die onderliggende tegenstrijdigheid door hem te confronteren met de aalmoezenier. Meursault staat in schril contrast met deze gelovige: hij representeert de verloochening, het hier en nu, het non-geloof. Ferrandez is niet afstandelijk genoeg om deze gevoelloze man te portretteren. Waarom hij bovendien enkele aquarelscènes inlast – mooie sfeervolle plaatjes weliswaar – is een raadsel. Ze vloeken of passen niet met de harde realiteit. De vreemdeling: bevreemdend. De mooiste zin uit het boek: "Hij praat nooit om niets te zeggen." Tijd voor een moment van stilte.
- Kiekeboes, de 35 (herziene versie) **½
- Urbanus vertelt 13 **½
- vreemdeling, De (Camus) ***

De liefde gaat door de maag: Love

Frank Pé, Koning van het zoölogische leven is nu finaal onttroond. Bertolucci mag zich vanaf nu Keizer van de dierenstrip noemen. Wat een immense kracht, vitaliteit, vertedering, woede en lust kan hij in de lijdensweg van een dier stoppen. Alsof je mee op pad afziet van de ontberingen, de schrapende honger, terwijl anderen in de verte het er eens goed van nemen. Bertolucci doet wat noodzakelijk is in een woordloze strip: extra tijd en ruimte inlassen om onbegrijpelijk ellipsen in het verhaal te vermijden. Steeds klaar en duidelijk de situatie uit de doeken doen, wat Hottin in Pandala niet lukt. Dat zorgt voor een grotere dynamiek, alsook de band met het 'personage' die versterkt wordt. In De Leeuw is The Lion King niet altijd even romantisch.
- Love 3 ****½
- Pablo 3 **½
- Typhaon ***
- Urbanus Omnibus 3 ***

Allen volgen we Barry Allen

In het superheldenwedstrijdje wint Flash het van Green Lantern. Flash is flitsender, humaner, dichter bij de lezer staand en (extra voordeel) dikker ook waardoor er meer verteld wordt. Meer dan bij Green Lantern is dit een goeie introductie tot Barry Allens leefwereld, hoe hij in deze situatie is terechtgekomen en welke obstakels hij moet overbruggen. Qua techniciteit overstijgt Voorwaarts het gebruikelijke leesniveau (wormholes, ruimte-tijd continuüm), in een wereld van Fringe en Star Trek ben je dit al meer gewoon. Knap zijn de openbarende passages wanneer Allen, alias Flash, diens capaciteiten weet uit te breiden en er beter mee leert omgaan. De zintuiglijke openbaring. Zo groei je mee met het personage. Frustrerend is wel het gebrek aan afronding bij zo'n doorlopende reeks. Het grote plaatje loopt immers nog door. Al moet gezegd dat ondertussen jouw superheldenhonger met heel wat elektrostatische deeltjes is gestild.
- Flash 1 Voorwaarts ***½
- Garfield dubbelalbum 05 ***
- Urbanus 80 **

Onwezenlijke wezentrein

Een Dickensiaans avontuur, door de luchtigheid van Fourquemins tekeningen net niet als melodramatisch te bestempelen. De Wezentrein mist vooral diepgang. Harvey/Jim die al zo lang worstelt met zijn opgedrongen lot en nu pas op latere leeftijd het verleden wil uitklaren. Dat Bianca zijn pad kruist in de grootstad is wel erg toevallig, niet? Ze is de functionele deus ex machina die zich wel erg snel overgeeft aan de hulpeloze, introverte man. Harvey, leuk boekje, echter geen harde kaft waard.
- Urbanus 158 **
- Werelden van Thorgal, De - Wolvin 4 HC ***
- Werelden van Thorgal, De - Wolvin 4 SC ***
- Wezentrein, De 2 ***

Op een kogel meer of minder zien ze in 100 Bullets niet

Zo hoort een strip te zijn. Visueel je entertainen tussen de lijntjes door zonder je storend af te leiden van de essentie. En schrijven met een taalkundig plezier waarbij zinnen de ingekapselde verbeelding doorprikken. "Hij wist dat ik niet alleen m'n gezicht verborg" terwijl het gelaat van Milo ingezwachteld is. Of wat dacht je van: "Mevrouw Rockefeller was me er eentje. Zoals de meeste vrouwen bezat ze de verwarrende eigenschap om in één adem te liegen en de waarheid te vertellen!" En al even lyrisch: "Nee, die dame is zo glad als het dunne ijs waar ze op loopt." De reeks 100 Bullets bereikt in deze bundel een hoogtepunt, al blijft de overkoepelende 'organisatie' op de achtergrond. Jammer dat de twee inleidende hoofdstukken in de vorige compilatie zitten. De minutieuze detective is een papieren Angel Heart. Harry Angel op recherche naar een fantoom die hij dichter bij huis moet zoeken dan verwacht. Durft hij in de spiegel te kijken?
- 100 Bullets 9 ****½
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 7 **½
- Fokke & Sukke Aan de studie ***
- Valstrik op Zarkass 2 HC **
- Urbanus 157 **

Perico

Berthet eindelijk weg van de Pin-up-recyclage en de mislukte retro-SF-uitstapjes. Hij nestelt zich terug in het genre waar alles indertijd mee begon: de 'polar'. Dat merk je aan de pulpachtige kaft die de zwartgele pockets van de Franse variant op de geschreven film noir recreëert. Berthet kiest voor een keurmerk (collectie Zwartlijn) in plaats van zich verder conceptueel uit te sloven (de cover). Hautière focust zich op de naïeve Cubaan die met opengesperde mond de diva, de femme fatale blindelings volgt. De jongen heeft zich in nesten gewerkt en zal een vluchtroute moeten gebruiken die hem hopelijk een veilige thuishaven oplevert. Kan de anonimiteit van Hollywood dit bieden? Ondanks de 64 pagina's blijft dit eerste album een aanzet. In een gestaag tempo raak je lichtelijk geïrriteerd door de vanzelfsprekendheid waarmee Joaquin zich laat inpalmen en ringeloren. Dit eerste deel van Perico is leuk, toch verwacht je wat meer pit.
- Black Op 7 ***
- Perico 1 ***
- Urbanus vertelt 12 Mieleke Melleke Mol ***