Vijfenvijftig stripbesprekingen 2017 (346 tot en met 400)

Olala, wie droomt er niet van om ooit een origineel van Giraud te bezitten? En dat mag gerust uit deze Mister Blueberry komen. De artiest die geregeld elk kadertje volpropt met lijntjes, kringetjes, rookwolkjes, schaduwen (pagina 18, kaders 6 en 9) slaagt er toch in om alles leesbaar te houden. Toch zeker wanneer je de daaropvolgende plaat bewondert waar alles efficiënt gebalanceerd is. Prachtig, die rustgevende leegtes. Sherpa is duidelijk liefhebber van de bron en reproduceert geregeld de zwart-wit-versies. Je beseft pas bij het lezen dat Giraud je volledig meesleurt in de drie-eenheid (Geronimo-Earp-Blueberry) waardoor je weinig oog hebt voor de tekeningen die door gebrek aan kleur overdadig zijn als aanvulling op de tekstblokken Het grote genot komt wanneer je los vanop afstand het titanenwerk bewondert. Twintig jaar oud en compleet tijdloos. Een knotsgek verhaal (Blueberry slechts als passant) met fenomenale Giraud-tekeningen (pagina's 20-21 en 30-31).
- Attila, De complete 1
- Attila, De complete 1 LX
- Berentand 5
- Beverpatroelje, De complete 5
- Beverpatroelje, De complete 5 LX
- Blueberry LX 24 Mister
- Blueberry LX 25 Tombstone

Wondermooie kroniek met een avonturier in de hoofdrol die zijn lot vol hindernissen moet ondergaan. Tiburce Oger gebruikt het trucje van het verhaal in het verhaal, de fotograaf die de avonturen van Edmund Fisher opsnort, terwijl je meteen daarna een pioniersfamilie volgt die op een ongewone manier kennismaakt met deze eenzaat en hij gaandeweg zichzelf blootgeeft om de tikkende tijd te verdrijven. Het is daar dat Ed zelf in de laatste uren voor de finale confrontatie zijn rijkgevulde leven reconstrueert, een echt raamverhaal. Het biedt Tiburce de mogelijkheid om te freewheelen, eerst door de jeugd te herkauwen met de verschillende episodes die hem toen al tekenden (zijn ouders, halve slavernij, de onzinnige oorlog, Karen, zijn geliefde). Menig leed werd hem niet gespaard, toch kiest Tiburce niet voor het fatalisme. De wederopstanding doorbreekt de tragiek en bezorgt het boek én Ed een tweede leven. Met open geest catalogiseert de medemens niet, nuchter durft hij de eigen fouten inzien, een sterke renaissance geeft hoop die uiteindelijk toch gefnuikt wordt door nieuwe tegenslagen, getuige de prachtige twist op het einde van het verhaal. Tiburce hanteert een eigenzinnige, soms grillige en contrasterende inkleuring, het bezorgt de strip een bijzondere extra gloed. Daar waar hij voorheen overvloedig en rijkelijk overdreef (gesatureerd), is het in Buffalo Runner uitstekend gedoseerd. How the West was won met slechts ééén protagonist in de hoofdrol.
- Buffalo Runner (blauwe cover)
- Buffalo Runner (rode cover)

Wijn en Roep blijven bevestigen, elke 'nieuwe' Douwe Dabbert is toch wel een schot in de roos. Terwijl De laatste plager het vooral moet hebben van de sympathieke grapjes en de kwajongensstreken is vooral het kortverhaal Douwes kerstavontuur een subliem pareltje waarin de archetypische elementen van zo'n eindejaarsgebeurtenis handig gerecycleerd worden. Douwe die huiselijke gezelligheid geweigerd wordt wanneer hij een schuilplaats zoekt en merkt dat er bij de dieren buiten veel meer warmte te vinden is. Op de koop toe loopt hij de Kerstman tegen het lijf, samen gaan ze op pad. Natuurlijk met het obligate lesje dat gegeven wordt, wie wind zaait zal storm oogsten. Al valt dat met Douwe in de buurt nog reuze mee. Hoewel ingekleurd moet je letten op het zwartwit-spel, Piet Wijn laat de inkt rijkelijk vloeien. Mooi.
- Douwe Dabbert 12 SC
- Douwe Dabbert 12 HC
- Elsje (A4) 4
- Garfield dubbel A4 39
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 127
- Kiekeboes special, De 8

Even een toelichting: Sarina Ahmad-Nys heeft een hersenziekte en probeert er ondanks deze aandoening het beste van te maken. Zo krijgt ze de gelukzalige opdracht om deze AVI-boekjes te illustreren. Geen kind die er op let, de allerjongsten worden al in dit voorbereidende stripbad ondergedompeld in de hoop dat ze vrij snel overschakelen naar het echte leeswerk van de strips. En de uitgever probeert een commerciële fundering te leggen door de figuur er met de paplepel in te gieten. Educatief verantwoord door met leesniveaus te werken die de goedkeuring wegdragen van de nodige commissies. Je valt steil achterover, Jommeke heet immers niet meer Jommeke, net als Filiberke niet meer Filiberke heet. Pijnlijk om te merken dat dit stuk (Vlaamse) identiteit - de diminutief - opgegeven wordt om aan de normen te voldoen. Jom en Fil, zonder hoofdletters vanzelfsprekend beleven een debiel avontuur in korte, eenvoudige zinnen, het achter een onvindbare bal aanhollen dat eeuwig lijkt te duren. De pointe brengt redding. En dan kom je terug bij Sarina Ahmad-Nys die nog niet de draagkracht heeft om Jommeke op zijn best voor te stellen. Perspectief- (de dakgoot, pagina 11, vergelijk het huis links en rechts op 28-29) en anatomische fouten (Filiberke ten opzichte van Jomme, euh, sorry, fil en jom, 23). De kriebels krijg je ervan, negatieve kriebels weliswaar. Vlug dus het schitterende Kik van Gerben Valkema ter hand nemen.
- Leren lezen met Jommeke 1 jom en de bal
- Leren lezen met Jommeke 2 jom zoekt de schat
- Leren lezen met Jommeke 3 jom in het bos
- Leren lezen met Jommeke 4 jom en de hoed
- Leren lezen met Jommeke 5 Fil maakt een grap
- Leren lezen met Jommeke 6 Jom en de bal

Zeer knappe, uitnodigende kaft, geschilderd. Kan Paolo Grella dat binnenin waarmaken? Neen, want zijn techniek is voor het 'gewone' werk anders, zwartwit lijnwerk apart ingekleurd. Het is dan wel misschien niet zo illustratief, Grella toont meteen heel wat in zijn mars te hebben. Viriel, elegant en fijnzinnig, vooral de texturen in het kleurwerk geven een bijzondere dimensie (pagina 4, de lucht en het water, pagina 5, de decoratieve wanden). Slechts zelden is hij vluchtig, slordig, onvoldoende als struikelblok. Helaas weten Rudi Miel en Fabienne Rigière dit grafisch talent niet optimaal te ondersteunen. Het verhaal is te gehakkeld, mist structuur en overtuigingskracht waardoor je niet bezield raakt door de rebellerende Misson. Zijn mission, het stichten van de utopische vrijheidsstad Libertalia. Hopelijk zetten de schrijvers voor het vervolg alle zeilen bij.
- Libertalia 1

Ben jij ook bevangen door het charmeoffensief waarmee Scotto-Stoffel en Tanco de wereld van Pagnol tot leven brengen. Als dit 'slechts' een afgietsel is van diens romantisch jeugdbeeld, begrijp je maar al te goed het succes en de literaire erkenning. Zelden zo'n ongebreidelde liefde voor het kind-zijn (Jojo) zien etaleren in woord en beeld. "Men haalde me weg van mijn vaderland. Op het ritme van hoefgetrappel ging ik achterwaarts naar de toekomst. En zachte regendruppels weenden op zijn gezicht." Ja, ook in de vertaling blijven de teksten poëtisch overeind. "Elke ochtend had ik net voor mijn koffie met melk recht op een dictee van zes lijnen waarvan elke zin vol mijnen lag zoals het strand bij de landing op D-Day." Taalvirtuositeit alom, de genegenheid koesterend van terugblikkende mijmeringen. "Ik zag wel hoe hij de doodskist van de vakantie dichttimmerde". Vol leuke en grappige anekdotes ben je nu al fan van Pagnol. Na De triomf van mijn vader is dit de perfecte introductie in Pagnols autobiografie.
- Marcel Pagnol - Het kasteel van m'n moeder

Een gouden raad: lees het dossier achterin niet, enkele ontwikkelingen uit het volgende deel worden reeds uit de doeken gedaan waardoor bevooroordeling je mogelijk zal beïnvloeden en verwachtingen creëert die niet ingelost worden. Vooral wat betreft Topazes andere invulling van zijn carrière denk je ogenschijnlijk een variant van Elsschots Kaas in handen te hebben? Maar eerst dus de kennismaking met het kneusje, de fantastisch naïef en onschuldig zijnde schoolleraar die overal goed ziet en goed doet maar daar helaas in een hardvochtige wereld niet voor beloond wordt. Dit eerste deel is een schoolvoorbeeld van hoe iemand optimaal te manipuleren. Of het de schooldirecteur is, een bevallige lerarencollega of de vrijgevochten moeder van leshulpbehoevend kind, allen maken ze misbruik van meneertje onschuld. En eens hij niet meer in het kraam past, wordt hij zonder pardon aan de kant geschoven. Wat volgt lijkt een onbelangrijk zakelijk intermezzo, het zal de rest van Topazes carrière bepalen. Topaze is behoorlijk theatraal gezien de situering en de acteerprestaties, maar de bewerkers zorgen voor levendigheid, de karikaturale stijl draagt er extra toe bij. Dat komische zorgt voor die lichte toets die het sérieux onderuit haalt. Mooi. Vergelijk Hübschs interpretatie met de filmpersonages, ver wijken ze er niet van af. Alleen minder streng. Met een goede balans tussen tekst en tekeningen, is het team goed op weg om ook deze kant van Pagnol naar waarde te schatten.
- Marcel Pagnol - Topaze 1
- Marcel Pagnol - Topaze 2
- Meesters van de Gerst, De Integraal 1

Zidrou verplicht Jordi Lafebre iets te doen wat niet vanzelfsprekend is in getekende verhalen: de protagonisten door de jaren heen portretteren. Een dertiger als vijftiger, een zeventiger als twintiger, een kind als adolescent. Bovendien met familiebanden moet je ook nog eens specifieke trekjes kunnen overnemen. Voor Jordi Lafebre: missie geslaagd. Wederom een vertederend, lief, charmant en hartverwarmend spektakel met de typische vakantieperikelen, in deze fase verergerd door familieoptrekjes. Ouders samen met grootouders, wie denkt dat gezinsvolwassenen automatisch met elkaar aarden, vergeet het maar. Zidrou trekt het in het extreme met de opdringerige, bazige ka, ze krijgt zelfs een verantwoording voor haar gedrag waarbij oprechte emoties ontbolsteren. Schoonheid zit ook in de afronding, hoe bepaalde details finaal mooi samenvloeien. Wat jij meekreeg van je ouders hoop je zelf aan je kinderen meegegeven te hebben.
- Mooie zomers 3
- Moréa 7 HC
- Moréa 7 SC
- Niklos Koda 15
- Octopus (Mark Hendriks)

Jacamon heeft er zijn werk van gemaakt om het boek van Willock te verstrippen. Behoorlijk wat beschrijvende passages (vooral in het begin) zorgen voor taaie kost, verfraaid met schitterende beelden die de leeszeden verzachten. Een vanzelfsprekende reconstructie is het alvast niet, de jeugd van Tannhauser die in bloed ontaardt met daarna een verspringing in de tijd. Veel protagonisten, dus dat vereist een zekere oplettendheid. De vele nevenverhaaltjes verstrengelen en kadreren de karakters, Tannhauser voorop. Maar ook de wrede Ludovico, de mysterieuze Amparo en de verweesde Orlandu eisen al hun rol op, net als de bedwelmende Carla. Godsdienstfanatisme is van alle tijden, de Katholieke Kerk laat zich van zijn beste inquisitie-kant zien. Een portret eeuwen geleden gesitueerd, nu nog steeds brandend actueel. Jacamon trakteert met schoonheid.
- Orde, De 1 HC
- Orde, De 1 SC

Even een uitstapje naar de droomwereld van prinses Barbara, dé Barbie met haar ex Ken. Nadat ze zelf talloze personages creëerde en hen een bestemming gaf, geraakte deze in de vergetelheid, het resultaat van volwassenwording. Alleen was één protagonist in die fantasiewereld daar niet mee gediend en wil deze zich definitief manifesteren. De 'koekoek' wil uitvliegen! Het duurt een tijdje vooraleer je Neil Gaimans intenties kan inschatten, de nevenpersonages lijken in eerste instantie onbeduidend. En toch hebben ze elk een verhaal en verrijken ze deze A game of you. Daag de heer der dromen, kortweg Myrphy genaamd, niet uit, de wetten die in zijn universum gelden moet je respecteren. Tenzij je hem alsnog gunstig kan stemmen. Sandman A game of you, Gaiman put uit de collectieve verbeelding. Inkleurder Daniël Vozo zorgt voor meer uniformiteit, Shawn McManus neemt de grafische hoofdbrok voor zijn rekening.
- Sandman Deluxe 5

Toch wel een sterke aanvulling in kleur, extra stomend. Over De Schakelaar 1: het klinkt misschien mannelijk seksistisch en dus oneerbiedig, maar dit is toch wel één van de mijlpalen uit de erotische (porno)stripgeschiedenis. Juist door het fantasierijke en dualistische van de gereserveerde vrouw wiens driften ontketend worden door een klein machientje dat in haar geplant werd, laat voor beide geslachten het water in de mond lopen door het opsnuiven van deze perverte geilheid. Wanneer verleg je je grenzen? Hoe bevredig je je lusten als je ongebreideld je fantasieën mag botvieren? Manara tekent uiterst sensueel zonder echt vulgair te zijn, het hoerige zit 'm net in de ongewilde gedragingen van de karakters. Bovendien doet hij er een schep humor bovenop. Geniet volop mee, maar pas op dat je op de achtergrond geen klik hoort. Wie weet wordt jouw apparaatje op maximum gezet. Over De Schakelaar 2: eerder een visuele aanvulling dan een verrassende uitdieping van het fenomeen de schakelaar. Manara gebruikt een ander vertelritme (drie stroken in plaats van de minimum vier in het voorgaande deel) en dat compenseert zich door er extra pagina's aan te breien. Toch heb je het gevoel minder om handen te hebben. De lekkernij begint op te raken, zelfs de introductie van Honingpotje lijkt onbelangrijk of zelfs irrelevant. Even aanstootgevend als diens voorganger, perverser zelfs, naar het kinky en masochistische toe. Wat zou jij doen als je zo'n schakelaar in handen kreeg? Bij jezelf inplanten? Laat je fantasie wegdromen. Manara maakt ze reëel.
- Schakelaar, De Integraal 1
- Schakelaar, De Integraal 2

Nieuwe formule, nieuwe uitgave-vorm, nieuwe ambities. Niet meer gratis, niet meer tweemaandelijks (was al een tijdje zo), niet meer glossy en veel minder op de actualiteit inspelend en ook zonder stripbesprekingen, tenzij het neersabelen van de laatste Blake en Mortimer. Komt het doordat tussen verschijning van een strip en de publicatie van het blad er een te grote tijdsspanne ligt? Stripgids 2.0 meet zich een coffeetablebook-uitstraling aan waarmee ook The Comics Journal mee uitpakte eens het intellectueel volwassener werd in de hoop de arty farty-lezer helemaal over de stripstreep te trekken. Deze nieuweling staat dan ook vol sérieux met toepasselijk uitgeschreven volzinnen, waarin ondanks de hang naar commerciële bevrediging (de populaire strip komt wel degelijk aan bod) de alternativo's wederom hun hart kunnen ophalen. Kortom: meteen in een verdomhoekje gedrumd. In een markt waar behoorlijk wat pareltjes verschijnen – in welk genre ook – heb je na het lezen van Stripgids 2.0 niet het gevoel dat die effectief ergens te vinden zijn. Veertig bladzijden Nix, dat is niet niks. Exclusieve voorpublicaties die binnenkort toch in boekvorm verschijnen, de bewieroking van Johan de Smedt – ooit verguisd bij de uitgeverij – nu op handen gedragen als pater familias van The Wolfpack, neen, echt bevredigd ben je na 140 pagina's niet. Desalniettemin: prestigieus met veel leesvoer.
- Stripgids 2.0 1
- Suske en Wiske 339
- Suske en Wiske 339 LX (linnen)
- Suske en Wiske 339 LX (semileer)
- Suske en Wiske 340
- Suske en Wiske 340 LX (linnen)
- Suske en Wiske 340 LX (semileer)

Jordi Bernet! Besef je dat wel, Jordi Bernet die Tex Willer tekent! Een waar traktaat. En de visuele grootmeester laat zich ook nog eens van zijn beste kant zien, niet het gemakzuchtig afhaspelen van een klassiek westerntje. Terwijl Serpieri ook weliswaar zichzelf bleef maar de essentie van een goeie strip uit het oog verloor, zit Bernet in zijn hoogdagen en goochelt met sierlijkheid, variatie en expressieve creativiteit. Daterend van 1998 is dit – net als het genre – volledig tijdloos. De uitdrukkingen op ieders gelaat, de afdalende en afdwalende paarden steeds op weg, de femme fatale die fataal uit de hoek komt. En hoewel Claudio Nizzi's scenario behoorlijk klassiek en banaal is, word je voldoende verrast en voedt de pathos de plot. Eind goed al goed voor De man van Atlanta? Ontdek het zelf. Klasse.
- Tex Willer Classics 7
- vampire diaries, The 3
- Vasten 3 HC
- Vasten 3 SC

Bec in een uiterst beschrijvende stemming, hij nestelt zich diep in het uitgeverswereldje met een voor hem atypisch verhaal. Oké, een vlaag obscurantisme (de Leviathan en de geestesverschijningen) doemt op, over het algemeen schittert Vasten met een warme menselijkheid. De op- en ondergang van een boekhandelaar annex uitgever, waarbij de meningen van sterauteurs impact hebben op de verkoop. De hindernissen op de levensweg (het opkomende anarchisme, de revoltes) haalt Bec er te pas bij zonder er dieper op in te gaan, zelfs al spelen ze een belangrijke rol. Bec houdt dat aspect wel wazig, hij rondt de plot wel af, voor hem een uitzonderlijke prestatie. De melancholie brengt je in de juiste sfeer. Ook Paolo Mottura hoort niet thuis in het archetypische Bec-rijtje. Even ongewoon tekent deze artiest karikaturaal komisch met een zeemzoete inkleuring vol vermakelijke tonen. Vasten, een bijzonder drieluik. Jammer trouwens dar het echte einde gebroken wordt door de herneming van een stuk van een prent uit het verhaal. Deze specifieke scène straalt inderdaad een soort van bevrijding en verlossing uit, het doet echter afbreuk aan het slot en onttrekt je uit de realiteit.
- wereldliteratuur in strip - complete set in box
- wereldliteratuur in strip - De odyssee
- wereldliteratuur in strip - Don Quichot
- wereldliteratuur in strip - Madame Bovary
- wereldliteratuur in strip - Oliver Twist
- wereldliteratuur in strip - Reis om de wereld in 80 dagen
- wereldliteratuur in strip - Robinson Crusoë
- wereldliteratuur in strip - Schateiland

Twintig stripbesprekingen 2017 (326 tot en met 345)

Een iets simplistischer Franquin-tekeningetje vormt de ex-libris. Bevat de gags 214 tot en met 292 (of toch 294) wat overeenkomt met zowel een gedeelte van deel 4 uit de Alles van Guust-reeks als deeltje vijf. Het album waarin Guust voor het eerst met juffrouw Jannie op schok gaat. De reden waarom hij net met haar naar het gekostumeerd bal wil is hilarisch (224). Evenzeer voor het eerst de gevleugelde woorden "Nou moe!", m'enfin totaal verNederlandst (251, 253, 258)! Hoe middelmatig de doorsneegrappen ook zijn, plotsklaps schiet er toch zo'n schitterende gag tevoorschijn die je laat schateren. Dat soort humor zoek je constant in Guust.
- Borgia Integraal
- Dokus 23
- Guust chronologisch 1
- Guust chronologisch 2
- Guust chronologisch 3
- Guust chronologisch 4

Een summiere introductie met Rodolphe die het karakter van de hoofdpersoon met woorden schetst terwijl Leo heet gegeven verrijkt met potloodillustraties. Kort en krachtig, je meteen onderdompelend in die desolate wereld waarin buitenstaander Rodolphe zich op de speelplaats ook bevond. Over het eerste deel De dode man: een bijzonder gewaagde trip van Leo en Rodolphe. Ten eerste de keuze van het hoofdpersonage, een Canadese mountie. Ten tweede het centrale thema van de eenzaamheid, Trent is de einzelgänger die ver van iedereen rust zoekt. Ten derde de literaire inslag, al verloopt dat in het Nederlands (te Nederlands) wel eens stroef. En ten laatste de melancholisch-romantische ondertoon met een psychologische grondslag. Trent heeft een verleden dat hem duidelijk parten speelt. Geleidelijk -door de verschillende verhalen heen- wordt Trents ziel blootgelegd. Verwacht dus geen doorsnee politiethriller, anders kom je van een kale reis thuis. Dodelijk vervelend is De dode man absoluut niet. Integendeel. Over The kid: poëzie in een strip verwerken, het vergt moed. Rodolphe waagt er zich aan en laat deze variant op Billy The Kid wegdromen met Arthur Rimbaud. Het onwezenlijke van diens verzen komen niet tot uiting in de Trentse realiteit. Rodolphe slaagt er niet in om een band met het personage en zijn idolatrie te smeden. Zelfs al dweept de gefrustreerde jongeling met mooie woorden, diens dodelijke daden blijven moeilijk te verantwoorden. Rodolphe blijft op de oppervlakte en graaft niet in de psyche van de revolverheld. Waarom gaat the Kid nog steeds op pad en daagt hij het lot voortdurend uit? Net als het interessant wordt, rondt Rodolphe het vastomlijnde boek (48 pagina's) af. Jammer. En over De outcast: Trent als acteur, je verwacht het niet meteen. Hierin wordt hij volledig getorpedeerd tot hoofdrolspeler. Knap hoe Rodolphe en Leo je op het verkeerde been zetten en tegelijk ook Trents persoonlijkheid verder uitdiepen. Je verwacht een psychologische roman, je krijgt er een thriller bij. De afstandelijke tekeningen van Leo zorgen voor een extra abstracte geladenheid.
- Trent Integraal 1
- Jeremiah 35 SC
- Jeremiah 35 HC
- Jommeke De Miekes 1
- Killer Integraal Cyclus 2
- Lucky Luke 20 (new look)
- Lucky Luke 37 (new look)
- Lucky Luke 41 (new look)
- Lucky Luke 56 (new look)

Het blijft een cliché-opmerking, maar Lapière en Graton samen met het dynamische artistieke team Bourgne-Benéteau katapulteren de autostrip naar de éénentwintigste eeuw. Even vergeet je de ecologische ravage die deze commerciële machinerie teweeg brengt en word je meegezogen door de slipstream van de gestroomlijnde bolides. De balans tussen spanning en drama weten de schrijvers optimaal uit te voeren. Zelfs wanneer je minder begaan bent met de uitslag van de rit, Michel en het Vaillante team hoeft niet meteen bovenaan het podium staan, de winnaarsmentaliteit is vervangen door de doorzetterstraditie: een aanhouder die zijn tanden stukbijt, zie je immers liever dan het vanzelfsprekende gewin. Thriller en autosport gecombineerd, zoals Rebellion moet het zijn.
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 SC
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 HC

Een krachtige, prachtige onderschatte reeks. Blinkt vooral uit door het schitterende volumineuze tekenwerk van Aouamri die de inkt rijkelijk laat vloeien. Dufaux is behoorlijk bescheiden en beperkt het hoofdstuk hocus pocus en magie tot een minimum. Bewondering alom voor deze aanstekelijke Saga waarin de held minder clichématig onoverwinnelijk is. Vergaap je aan die schitterende illustraties, mooi verwerkt in een dynamische pagina-opbouw, en geniet van het drama. Doet de hedendaagse Thorgal verbleken.
- Saga Valta 3
- Voetbalgek! 14
- Wayne Shelton 13

Vijftig stripbesprekingen (19)

Leo en mysterieuze aanzetten, zelfs al komt het verhaal niet op zijn pootjes terecht na de afronding van een cyclus, de premisse is vaak uitermate geslaagd. En bij deze Amazonia is het niet anders. De setting klopt, de sfeer klopt, de karakters kloppen. Spannend geschreven met een dagdagelijkse invalshoek (de klagende vader, de koppelende moeder) en realistisch uitgetekend door Marchal.
- Amazonia 1
- Ambulance 13 Integraal 3
- Arcadia Archief Luxe 37

Een pre-Abeltje van Renaud Dillies (oorspronkelijk uit 2003) waarbij pagina 65 (kader 6) zelfs reeds een voorbode bevat. Tja, soms ligt het geluk voor het rapen en laat je het toch door de vingers glippen (pagina 30). Rice is het rijstkorreltje dat onder een oceaan van verdriet verzwolgen wordt (78). Geen weg wetend met zijn liefde voor de femme fatale, verliest hij Betty, de blues breekt zijn jazz-hart. Melancholisch gaat hij weg, op weg, liefst zo ver mogelijk van de muziek, van de herinnering, van Betty. Anekdotisch verspringt Dillies van personage naar personage. Met centraal Betty en Rice die zich geleidelijk aan terugvinden. Verwacht geen happy end, want ondanks de jazz-anarchie overheerst de fatalistische blues. Kiest Dillies daarom bewust voor harde lijnen in plaats van het veel levendiger potlood? De schets van de covertekening (pagina 80) verstart in inkt. Waarom deze keuze? Betty Blues, mistroostig mooi.
- Betty Blues
- Bob Morane, De nieuwe avonturen van 2
- Boy
- Blueberry Integraal 2
- Blueberry Integraal 3

Lemaire geeft de spionnen een gezicht. Door hun gedragingen wordt een stuk van hun persoonlijkheid gekarakteriseerd (bijvoorbeeld dandy Kim Philby). Bovendien met heel veel ruimte om hun ideologie te verdedigen. Als in een J'accuse worden de spelers ondervraagd over hun motieven, in de hoop een betere wereld te kunnen creëren. Het bewijs werd immers geleverd: ook die Westerlingen offerden heel wat mensen op. Elke revolutie eist haar slachtoffers omdat ze, ondanks alles, de wereld wil veranderen en daarom alle verzet met bloed in de kiem moet smoren. Anthony Burgess vervolledigt: De revolutie is de oplossing niet. En ja, we hadden ongelijk. Even straf, de symbiose van het drama met de geschiedenis. Nogal overweldigend, al die informatie, maar wel bepalend voor de koers die de protagonisten varen. Olivier Neuray is de omzetter van dienst. Hij maakt er geen saaie opsomming van, kadreert goed en componeert evenwichtige pagina's, heeft oog voor detail in de decors en tekent de figuren geloofwaardig. 54 Broadway, in het genre zeer goed.
- Cambridge Five 2

Wat een luxe voor Trondheim en Sfar om te plukken uit de Franse tekentalenten. Yoann mag in zijn eigen kleurrijke stijl de knotsgekke Donjon-wereld bevolken. Eindelijk nog eens een topboek in de reeks die de opwinding van weleer uit de beginfase, toen Herbert van Kwansuis en Marvin je met hun capriolen wisten te vermaken. En al is Grogro's avontuur weer het summum van non-verhalende absurditeiten, de onnozele sloeber komt uiteindelijk toch goed op zijn pootjes terecht. De even komieke nevenfiguren, de geschifte situaties waarin ze belanden en de tegenstanders die ze moeten trotseren, het is lachen geblazen. Dat in combinatie met de even fantasierijke schilderijtjes van Yoann en je hebt een kinderlijk kunstwerkje. Herrie bij de brouwers, monsterlijk goed.
- Donjon Monsters 6

Je hebt het hoofdverhaal waarbij Bill Willingham op verschillende fronten de tweestrijd spannend opvoert (hoe de aanval zou moeten gebeuren, wat de reactie van de fables in de mundanenwereld kan zijn), soms geeft hij de lezer en zichzelf wat rust door zijsprongen te maken via een ontroerend kerstvertelling, een ontluisterende vader-zoon-episode (nochtans een onderdeel van de continuïteit), het magische verhaal rond Het verjaardagsgeheim en het sublieme Brandende vragen. In dit laatste geeft Willingham uitstekend in verhaalvorm antwoord op hekele kwesties die een enkele lezer bezig hield. Genre: Hoe word je opgeleid tot lid van de Muizenpolitie of Wat breit Frau Totenkinder toch? Heerlijk hoe de auteur geen enkele verwachting inlost, maar eigengereid je met een kwinkslag verrast.
- Fables 7

De consumptiemaatschappij uitgehold. Leemans hekelt onze koopdrang en het daardoor onbewust ondermijnen van de kleinhandel door massaal over te schakelen naar internetaankopen. De anagrammen van Boldotcom en Zalando zetten de schuldigen op het voorplan, al blijft ieder natuurlijk verantwoordelijk voor de eigen daden! Zelfs het café van Pascale moet het ontgelden. Laat dus De pakjesoorlog niet aan huis leveren, maar ga deze gewoon in je gespecialiseerde zaak kopen voor ook die met sluiting bedreigd wordt. Dank voor de steun, Hec!
- F.C. de Kampioenen 92
- Fenix Collectie 111 Kari Lente
- Fenix Collectie 112 Kari Lente
- Fenix Collectie 113 Nonkel Zigomar, Snoe en Snolleke
- Fenix Collectie 116 Rob Roy
- Fenix Collectie 117 De nieuwe fratsen van Tijl en de Lamme
- Fenix Collectie 118 Dees Dubbel
- Fenix Collectie 119 Pluk

Als je de 'boekskes' van Charel Cambré volgt zijn Koning Filip en zijn gemalin Mathilde minder wereldvreemd dan je zou vermoeden. Met enige affiniteit volgen ze de hedendaagse politiek, zijn begaan met het lijden van de bevolking of trachten een internationaal probleem pragmatisch te bekijken (oplossen is andere koek). De auteur schuwt de actualiteit niet en zalft toch een beetje de wonden (pagina 36, de aanslagen in Parijs, Trump in Brussel). Daar waar de bundeling van Story-gags wel eens te lijden had aan de wisselvallige inkting en pagina-opbouw, is deze nieuweling uniformer. Alles leest cleaner en dat komt het geheel ten goede. Met gastrollen van Trump, Peter Goossens, premier Michel, Jambon, De Block, de Crem, (onrechtstreeks) Arne Quinze, Maxima en Willem-Alexander, Demis Roussos, Poetin en Clark Kent. Filip & Mathilde, de verzuchtingen van het volk in een notendop.
- Filip en Mathilde
- Druuna Integraal 2
- Druuna Integraal 3
- Jommekescollectie, De 1
- Jommekescollectie, De 2
- Legendariërs, De 6

Leo voor een keer niet in de ruimte, maar met beide voeten op de aardse grond. De situatie is niet zoals ze nu is, enkele machtsverschuivingen hebben plaatsgevonden waardoor andere gezagsdragers nu de plak zwaaien in Frankrijk. Pas na 18 pagina's krijg je via een omweg een correcte omkadering van de veranderde wereldorde. Als er één overeenkomst is met Leo's andere scenario's, de jeugdige naïviteit van de hoofdpersoon. Romane ondergaat bovenal deze queeste en zorgt dat de lezer even verwonderd mee op onderzoek trekt. Dat Fred Simons tekenstijl afwijkt van Leo's gebruikelijke partners is een pluspunt. De overtuiging is er en die prikkelt je nieuwsgierigheid.
- Mermaid Project 1
- Mermaid Project 2
- Meta-Baron 2
- Meta-Baron Integraal 1
- Minimensjes, De Integraal 1
- Musketiers, De 3 (Arcadia)

Hoe. Had Nicolas Barral zich niet gestort op Nestor Burma? Ineens komt Moynot weer opduiken! En Moynot is alvast in topvorm. Het scenario is top, de tekeningen zijn top en de inkleuring is helemaal top. De grijszwarte bril die Tardi opzette, ongetwijfeld het toonbeeld van de groezelige filmnoir, Chantal Quillec overbluft het zelfs niet met technicolour, ze doet het origineel volledig vergeten. In gedempte kleuren met hier en daar heerlijke accenten: de rosse dame, een gele affiche, een rode sjaal of een prachtig retroblauw voor de flashback. Het zaakje tussen Moynot en Quillec loopt gesmeerd. Moynot durft Burma meer volume te geven (pagina 27, kader 5), de tweedimensionale held krijgt een ruimtelijk gezicht. Je ondergaat weliswaar de Vertigo Hitchcock-thriller, Moynot zuigt je via Malet volledig in de kluchtige misdaadplt. Straf.
- Nestor Burma 11
- oog van de Dobermanns, Het 3 HC
- oog van de Dobermanns, Het 3 SC

Over Outcast 3: gestaag brengt Kirkman extra 'leven' in de brouwerij. Hoewel, in deze context mag je eerder spreken over 'extra dood in de brouwerij'. Nu je weet dat het over exorcisme gaat, kan je je afvragen wie nu nog allemaal bezeten is. De zoektocht begint en brengt je bij enkele ogenschijnlijk vreedzame figuren. Elk van de eenzaten is ze wel een buitenstaander. Hoe verder het verhaal evolueert, hoe meer je er van overtuigd bent dat eerder Kyle de buitenstaander, de Outcast is. Hoe intrigerend de vertelling ook, het zijn bovenal de tekeningen van Azaceta én de inkleuring van Breitweiser die Outcast volledig op de kaart zetten en je zintuigen prikkelen. Wat een esthetisch genot. Niet fascinerend mooi. Wel fascinerend én mooi. Over Outcast 4: een retorische vraag, hoe lang kan Robert Kirkman hiermee doorgaan? Afgaande op de oneindigheid van Walking Dead: oneindig. De scenarist geeft weliswaar geleidelijk aan antwoorden op vragen, ondertussen reikt hij wel nieuwe problemen aan waarbij het speelveld alsmaar groter wordt. De sterkte van de reeks is de ruimte die genomen wordt voor stilzwijgende momenten. In zichzelf gekeerde mijmeringen vol twijfels, het (on)geloof van een esoterische realiteit. Of de woordloze interacties die door het inzoomen op bepaalde elementen meer zegt dan duizend woorden (de scène waar Kyle in de derde episode gewaar wordt dat er een dreiging schuilt bij alle omstaanders rondom hem). Outcast, een esthetisch genot via een beklemmende thriller. Een papieren feuilleton.
- Outcast 3
- Outcast 4
- Outcast bundel 2
- Parijs zien... 2
- Rode Ridder, De 252
- Rode Ridder, De LX (linnen rug) 252
- Rode Ridder, De LX (semileer) 252
- Skylanders - Terugkeer van de drakenkoning 2
- Star Wars Darth Vader 4
- Star Wars Darth Vader 5
- Veerman, De
- Veerman, De LX
- Wolvin 6 SC
- Wolvin 6 HC

Oké, dit is nog niet de ultieme Frederik Peeters die je wil leren kennen, maar Zandkasteel benadert toch de perfectie. Aan goede storytelling geen gebrek. Het in beeld brengen van de verouderingsprocessen is zo akelig geslaagd dat je met elke omslaande bladzijde mee vergrijst en je hart van pure pijn verschrompelt. Terwijl je bij Peeters' andere boeken smacht naar verklaringen voor de absurde en surreële componenten, aanvaard je hierin genre The X-Files, Fringe of welke bovennatuurlijke Lost-aflevering ook de doos van Faraday waaruit niemand kan ontkomen. Eerst verwacht je een traditionele detectivethriller met het net ontdekte lijk. Niet doorhebbend dat de pionnen die van het schaakbord verdwijnen natuurlijk afvallen. Totdat een mogelijke verklaring valt en het aan de overlevenden is om dit al dan niet gracieus in te vullen. Berustend. Bang. Bedroefd. Het gebouwde zandkasteel spoelt door het getijde van de tijd weg. Wondermooi, die tragische melancholie.
- Zandkasteel
- Zandkasteel luxe

Vijftig stripbesprekingen (13)

Grappig, want dit is echt gitzwart materiaal op maat geschreven van een Berthet. Artiest Brüno heeft hem met een patserige cabrio stijlvol ingehaald. Meer nog dan voornoemde bezwijkt hij niet onder de Pin-ups en laat de artiest zich leiden door de overvloedige inkt die Nury laat vloeien. En hoe minimalistisch ook, zonde dat Brüno kiest voor een inkleuring. Zonder zou het extra genieten zijn. Beeld deze maar eens weg! En toch derft het de pret niet, het legt andere klemtonen op. Nury vraagt je vanaf het begin vooral veel geduld. Afwachten geblazen hoe het de crimineel finaal vergaat in de ergste gevangenishel op aarde. R broeit wat als een hen broedend op het ei dat ooit uit moet komen. Letterlijk, want iemand met ambitie wil immers echt uit de Angola State Farms geraken. Liever levend dan dood. Tyler Cross is erg ambitieus en weet zich godzijnietdank te manifesteren als een engeltje annex duiveltje op aarde. Angola, genieten.
- Tyler Cross 2
- Agent 212 29
- Beestjes 5
- Boeken van de Zieners, De Robin Hobb 9
- Campus Stellae 4
- Diep in de Zee 1
- ElfQuest 7
- F.C. De Kampioenen bundel 21
- F.C. De Kampioenen Luisterboek 1
- F.C. De Kampioenen Luisterboek 2
- Fokke & Sukke Thematisch 7 Aan het Examen

Mathieu Reynès heeft goed opgelet bij de productie van Alter Ego en Enorme Angst. Als tekenaar leert hij via andere scenaristen de knepen van het vak en dat zet hij nu zelf om in een eigen harmonieus verhaal. Hoewel volledig gehuld in een waas van mysterie is dat het nu net dat dit eerste deel zo sterk maakt. De lezer ontdekt samen met het hoofdpersonage wat haar overkwam. Een mini X-Men ontbloot zich, over het hoe, wat en waar is het afwachten geblazen. De sterkte zit hem in de 'drive', het opgebouwde ritme raast vooruit, nochtans straalt alles rust uit. Memento scherpt het geheugen en prikkelt de nieuwsgierigheid. Mooi!
- Harmony 1
- Heer Vastenavond van As, De Integraal
- Insecten 3
- Iron Man 004
- Jacques Gipar, Een Avontuur van 1
- Jheronimus Bosch
- Jommeke 280
- Kat, De 4
- Kinky & Cosy 3
- Nero - De Premières 4
- Nero - De Premières 4 (linnen rug)
- Nero - De Premières 4 (semileer)
- Nocturno 1
- Okko 10 Dossiereditie

Robert Kirkman zit al een stadium verder. Voor stripreeksen worden de filmrechten gekocht wanneer studio's er meteen heil in zien. Zelfs al duurt het dan nog jaren vooraleer ze effectief uitgevoerd worden – als ze überhaupt gerealiseerd worden – een stripreeks rendeert net extra door die optie. Kirkman heeft meteen raak met Outcast. Naast de TV-serie is er ook de strip. Of omgekeerd. Gelijktijdig. In hoeverre ze – zoals bij Walking Dead parallel lopen is niet belangrijk. Dé hamvraag is: blijft het stripverhaal Outcast overeind? Ja. Misbruik makend van de episodische opbouw en sluw informatie achterhoudend prikkelt Kirkman de nieuwsgierigheid. Je geduld wordt op de proef gesteld, beetje bij beetje krijg je puzzelstukjes voorgelegd die als vanzelf ook wordt samengesteld. Geen zombiehorror dit keer, wel duiveluitdrijving. Tekenaar Azaceta is naast stylist ook een goed artiest. Stripachtig en toch reëel. Versterkt door een even esthetische inkleuring geniet je van de demonische insteek.
- Outcast 1 HC
- Outcast 1 SC
- Outcast 2 SC
- Philemon 9

Bij de les blijven en best het voorgaande deel herlezen. Gaudin en Peynet creëren verdere verwachtingen en houden het enorm spannend. Pure Fringe-toestanden waarbij het steeds duidelijker wordt dat verschillende dimensies ongewild met elkaar interageren. Daar waar Corbeyran met Uchronie(s) door zijn grootheidswaanzin niet in slaagde, is Gaudin meer bescheiden. Rustig opbouwen, geleidelijk aan puzzelstukjes vrijgeven. Door net de intensiteit kan je je nieuwsgierigheid verder bedwingen. Laat de rest van de thriller maar op je afkomen.
- Phoenix 2
- Pieter de Poorteres Zoekboek 2 Thuis in Theater
- Pioniers van de Nieuwe Wereld, De 20

Cyclus ten einde? Meteen wordt de ruimte gecreëerd voor een nieuw avontuur. Mooie bootscènes waarbij Franck Bonnet zich uitleeft op de zeevaartschepen met de stoomboot als uithangbord van het nakende modernisme. Hoe trouwens dit gevaarte onverstoorbaar en onhoorbaar langs de vijandelijke linies kan passeren, een klein geruisloos mirakel.
- Piraten van Barataria, De 9
- Ravian en Laureline 4 LX
- Ravian en Laureline 5 LX

Niet het venijn, wel de klasse zit 'm in de staart. David Ratte gaat gemoedelijk op hetzelfde elan verder, rustig een ogenschijnlijk oppervlakkig verhaal vertellend met dé befaamde Barrabas in de hoofdrol. De commerciële zet om De Reis van de Vaders als dekmantel te gebruiken, voelt niet geslaagd aan. Slechts twee passages waarbij je het pad van Jonas kruist! Tot de grootse finale voor een verrassende krop in de keel zorgt. Knap!
- Reis van de Vaders, De 4
- Spotters
- Superior Spider-Man, The 004

Twee Tros Kompas-'kort'verhalen die nu in de reguliere reeks opgenomen, grafisch en inhoudelijk twee pareltjes. Over Expeditie Robikson: een Wiske met krulletjes in het haar, de lossere tekeningen geven al meteen meer cachet. Van Gucht en Morjaeu op speed met een uiterst actieve en attractieve Lambik die Robinsonse rust wil. Jerom is aandoenlijk als Lang Weekend (in plaats van Vrijdag). Expeditie Robikson heeft zo'n vaart dat je over de pagina's rolt. Met constante gags (Lambik als voetpomp) en woordgrapjes (onbewoonbaar eiland) verveel je je geen seconde. Rijk gevuld en plezant, al was de toevoeging van Arturito niet noodzakelijk. Over Taxi Tata: kort en krachtig, je hebt niet veel pagina's nodig om een uitstekend verhaal te vertellen. 'Het was maar een droom', een gemakkelijk excuus om een strip af te ronden of een onorthodoxe te beëindigen, laat Lambik op die manier nog maar veel nachtmerries beleven. Met een goeie pointe op het eind. Deze sublieme luxe bevat schitterende schetsen van Stallaert achterin. Dynamisch, gedetailleerd, met finesse afgewerkt. Lambik heeft karakter, beweegt en leeft, meer nog dan in de reguliere reeks. De studiomedewerkers amuseren zich duidelijk en dat levert een uitzonderlijk kortverhaal op. Meer van dat.
- Suske en Wiske 334
- Tenniskids 1

Schande, o schande indien je dit pareltje links laat liggen. Rangers over de grens is een waar visueel traktaat met Mario Alberti die eens te meer bewijst dat pulp kunst kan zijn. Met een accurate, losse, dun gefileerde lijn laat hij ongeremd de personages bewegen (een kraakheldere Robert Mitchum op pagina 19, kader 5). Vluchtig, schetsmatig als in een duel waarin de wet van de snelste telt. In die snelheid zit de nodige elegantie, eentje waar Mezzomo (Luka, Ethan Ringler, Mexicana) ook graag mee uitpakt. Alberti is ietsje netter. Ook het verhaal verrast met het ongewone uitgangspunt van de op de achtergrond opererende Tex Willer. Viriliteit troef? Een extra pluim voor de uitstekende inkleuring (het effect op pagina 25, kader 6). Heerlijk.
- Tex Willer kleur 1
- Tony Rabbit - Ronan Rabbit 1
- Uncanny Avengers 004
- Urbanus Vertelt 20
- Victor & Vishnu 5
- Vrouwen in 't Wit 38
- Werelden van Thorgal, De - De Jonge Jaren 4 HC
- Werelden van Thorgal, De - De Jonge Jaren 4 SC
- Wezentrein, De 6
- Ythaq 13 HC

Papegaai of parkiet

Berthet eindelijk weg van de Pin-up-recyclage en de mislukte retro-SF-uitstapjes. Hij nestelt zich terug in het genre waar alles indertijd mee begon: de 'polar'. Dat merk je aan de pulpachtige kaft die de zwartgele pockets van de Franse variant op de geschreven film noir recreëert. Berthet kiest voor een keurmerk (collectie Zwartlijn) in plaats van zich verder conceptueel uit te sloven (de cover). Hautière focust zich op de naïeve Cubaan die met opengesperde mond de diva, de femme fatale blindelings volgt. De jongen heeft zich in nesten gewerkt en zal een vluchtroute moeten gebruiken die hem hopelijk een veilige thuishaven oplevert. Kan de anonimiteit van Hollywood dit bieden? Ondanks de 64 pagina's blijft dit eerste album een aanzet. In een gestaag tempo raak je lichtelijk geïrriteerd door de vanzelfsprekendheid waarmee Joaquin zich laat inpalmen en ringeloren. Dit eerste deel van Perico is leuk, toch verwacht je wat meer pit.
- Jommeke 272 (cover Delzenne) ***
- Jommeke 272 (cover Merho) ***
- Jommeke 272 (cover Borgions) ***
- Jommeke 272 (cover Cneut) ***
- Perico 2 ***

Pennenzakrock

De gestrande pennenzak is meer dan een geslaagde product placement. De gestrande pennenzak is de ode aan het oeroude Jommeke-principe: het vanzelfsprekende avontuur veroorzaakt door een typische omwisseltruc. Hanteert Gerd Van Loock een weinig origineel uitgangspunt door op zijn Kiekeboes annex Piet Pienter en Bert Bibbers Gilles Bates met zijn googleglassbril te laten opdraven? Van Loock zet de computergigant meteen naar zijn hand door er woordgrapjes en versprekingen aan toe te voegen. Wat te denken van de ironische knipoog naar het goedkope witte zand uit de doe-het-zelf? Of 'Ik ben geen mol' (10) dat meteen bij de slimste kop een licht doet branden. En zo kom je dus toch in het Belgische Mol terecht met hun receatiecentrum Zilvermeer. De aanleidende inleiding is geslaagd. Wat dan volgt is de typische machtswellust – zogezegd voor het universele goede doel – die zich ten koste van de vrijheid opdringt. Wat voor Jommeke en c° een pleziertrip moet worden, eindigt door sabotagedaden in een nachtmerrie. Grappig (Filiberke en het achtervolgende huiswerk), stereotiep (de verdwenen pennenzak), misdadig (de saboterende kampeerders) en bovenal avontuurlijk met veel achtervolgingen. Het mag gezegd, het Zilvermeer wordt uitstekend in de verf gezet. Maar dé apotheose is ongetwijfeld de onverwachtse eindclimax. Zo natuurlijk had je deze verrassende reclame niet zien aankomen. Proficiat!
- I.R.$. Team 3 **½
- I.R.$. Team 4 ***
- Jommeke 270 ****

Michel prins Vaillant

Valiant passeert via het statige Stonehenge (pagina 1062). De strakke voorbereiding om een oorlog te voorkomen, wordt in een ommezwaai (1061) opgelost. Niet veel verder (1068-1069) zie je Val als een heuse paardentemmer, de ruige cowboy of Alexander de Grote die Bucephalus wil bestijgen.
- Jommeke 269 **½
- Jump 3 (herdruk) ***½
- Prins Valiant 21 ****

Alaaf: Prins Carnaval in Jommeke

Carnaval is een feest en Gerd van Loock maakt er in deze 268ste Jommeke ook een waar feest van. Met de gezonde competitiegeest tussen twee mededingers (Flip - Anatool) die absoluut Prins Carnaval willen worden. Simplisme in de eenvoud, meer moet dat niet zijn. Hoe kleden de vrienden van Jommeke en c° hun carnavalswagen in, het resultaat zorgt voor pretentieloos vermaak. Zo zie je maar dat je ook lol kan beleven zonder sloten bier achterover te kappen en de daarbij te verwachten katers. Prins Carnaval is in het genre pretentieloos leuk.
- Jommeke 268 ***½
- Rode Ridder, De 241 **½
- Rooie Oortjes 45 **

Kunstzinnige Jommeke

De 180ste Jommeke heette Filicasso, echter kunstwerken zoals Picasso ze produceerde, zat er voor Filiberke niet in. Is er een nieuwere knipoog naar de kunstwereld in de maak? De designer van dienst ging even bij Andy Warhol leentjebuur spelen. Psychedelica troef. Ongetwijfeld met een portie paddo's bijgeleverd.