Dertig stripbesprekingen 2017 (736 tot en met 765)

Waar blijven ze de ideeën toch vandaan halen? Jarry maakt er een groots, bombastisch spektakel van met tussen de gevoerde veldslagen veel rust en hoop. De ontknoping is dan ook verrassend maar getuigt van een schep strijdersinzicht. Na een iets te beschrijvende opening (dit had gerust tussenin als flashback verwerkt kunnen worden) komt Oosram van de zwervers echt op gang. Afscheid nemen na 56 pagina's doet pijn, al vermoed je toch dat hier ooit een vervolg op verschijnt. Bordier tekent in de lijn van de andere artiesten.
- Beestjes 8
- Buurtpolitie, De 1
- Centaurus 3 HC
- Centaurus 3 SC
- Donjon Ochtendgloren -83
- Dwergen 4 HC
- Dwergen 4 SC

Het korte interview achterin verduidelijkt: Jims bewondering voor het boulevardtheater. De erectie is inderdaad een opvoering, 'geacteerd' door een koppel in conflict met zichzelf vanwege verschillende omgevingsfactoren. Terwijl de ene creatief de relatie (en zijn geslacht) wil opkrikken, ziet de ander dat als een aanval op de integriteit ervan. Gek hoe het standpunt man-vrouw hier radicaal uitvergroot wordt. Klopt het dat de masculiene volgeling eerder Madammeke, waar maak jij je druk om denkt en zich aan de zijde van Florent schaart terwijl de dames 'broederlijk' begrip opbrengen voor Lea's houding. Of dit echt in twee deel had gemoeten, dat hangt van de vervolgende uitkomst af. Na verloop van tijd raak je al geïrriteerd door het gekissebis, dat onnodig langdradig rekken van familieruzies voortdurend doordrammend in plaats van alles met de mantel der liefde te bedekken. Wat kunnen mensen toch eenvoudig complex zijn. Jim maakt daar handig gebruik van.
- erectie, De 1 HC
- erectie, De 2 HC
- erectie, De Integraal
- Game Over 16
- January Jones 9 HC
- January Jones 9 SC

Na enkele 'gewone' verhalen die jou de magische zeven beter leerden kennen, wordt Hoe het begon uitgeplozen: een greep uit het verleden die een stukje ontstaansgeschiedenis blootlegt. Wat stel je vast? Kid Toussaint weet de gevreesde overbodigheid van zo'n aanhangseldeel uit te wissen en maakt er meteen de beste episode van. Deels doordat hij een beroep kan doen op het talent van een schare Dupuis-tekenaars (Bodart, Clarke), deels ook door de korte intermezzo's die neigen naar de klasse van een Fables. De legende van Hamelen in een notendop, met een eerste kennismaking met de Sjamaan en de Telepate. Wrang. De klopjacht, het begin van de apocalyps? De vloek van de alchemist, dan ontwerp je goed functionerende werktuigen, maakt de mens er oorlogsmachines van. Erg deprimerend voor de uitvinder. Het hilarische De onverstoorbare helderziende, soms geef je de moed op. En poëtisch prachtig, Utopia. Neen, wanneer je met dit deel Magic 7 voor het eerst leest, ben je zeker gegrepen door de setting. Hoe het begon, ijzersterk.
- Magic 7 4

Prachtig toch, wanneer je je liefde voor zowel de muziek als voor het schrijven kan combineren in een visueel portret. Een filmisch-theatrale opvoering, een zimmerspiel met een beperkte cast op een gebonden locatie als speelveld. Deze mannen onder elkaar hebben veel verloren tijd in te halen. Wat veroorzaakte de breuk, welk pad bewandelde ieder afzonderlijk. Een blik doorheen verschillende levens, in het verleden en het heden, plus afwachtend wat de toekomst zal brengen. Misschien is het allemaal wat te extreem met een hoog rockgehalte wat deze 'maten' allemaal overkomt, met al die grote drama's die openbarsten. Ondanks de tragiek straalt deze intimistische mannen onder elkaar hoop uit. Zep wijkt niet af van zijn Happy-tekenstijl, hoewel ietsje volwassener. Scoren doet de artiest met de prachtige sequenties of zelfs slechts één beeld dat gescheiden wordt via de inkleuromkadering (pagina 4, kaders 4-5). Subtiel en efficiënt gebruik van framing. Jim (Nacht in Rome) mag dan een patent hebben op de midlifecrisisstrip, Zep nestelt zich daar netjes tussen.
- Mannen onder elkaar
- Nerd Vader
- Piet Pienter en Bert Bibber 1

Een boek waar je toch stil van wordt. Met weinig woorden slagen Meynet en Joly er in om je stil te laten staan bij de problematiek van het dagdagelijkse grensoverschrijdende gedrag dat heel wat meisjes en vrouwen moeten ondergaan. Zonder ze in een drumhoekje als slachtoffers te plaatsen komen de verschillende aspecten aan bod. Sluw golvend van de ene naar de andere figuur, elk hoofdstukje opent steeds verder de ogen. Hoe ver kan je als man gaan? Moet je überhaupt provoceren? Waar trek je als vrouw de grens? Verzwijg ik het of zegge men het voort? En hoe reageer je op de reacties van je ouders? Eerst heb je er geen erg in waar de auteurs naartoe slenterend sloffen totdat de puzzelstukjes steeds strakker in elkaar passen. Zonder pathetisch te zijn een verhaal vertellen dat jongeren aanspreekt. Aanmoedigend. Soms subtiel, vaak recht voor de raap. Hoewel behoorlijk roze en violet van kleur is Stille meisjes geen doordeweeks girlie girlie-boekje. Het is een volwassen interpretatie van een adolescententhema. En dat in een grafisch uitdagende stijl. Vrijelijk gestileerd met veel warmte gekleurd.
- Stille meisjes

Onwaarschijnlijk welke levenslessen Stoppeltje (en dus de lezertjes) in zo'n korte tijd allemaal niet voorgeschoteld krijgt. Bailly en Fraipont werken subtiel thematisch, je merkt hoe kalmte Stoppeltje en c° kunnen redden in plaats van het impulsieve gedrag van de pirate. Superschattig (de zeepreep) en efficiënt vol lieflijke en liefdevolle scènes.
- Stoppeltje 9
- Timo 5
- Trollen van Troy 22 HC
- Trollen van Troy 22 SC
- USA über alles 2 HC
- USA über alles 2 SC
- Ward 4
- Wonderball 4 HC
- Wonderball 4 SC
- Wunderwaffen 8 HC
- Wunderwaffen 8 SC

De menselijke hebzucht ten voeten uit. Op Grief na (een verwijzing naar het Engelse woord verdriet) loopt iedereen achter de te kopen parels aan. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks veroveren. De Zoon van de Zon is een mooi avontuur waarbij Nury Jack Londons verhaal niet hapklaar serveert. In stukjes (letterlijk verdeeld via hoofdstukken), terwijl de reis je op verschillende exotische plekken brengt. Met als climax het te trotseren natuurgeweld en de confrontatie met de mededingers. Nury bouwt stelselmatig op en toont zowel wat menselijkheid als onmenselijkheid is. Henninot zet zijn onverschillig Carthago-realisme wat opzij en komt met lossere, meer poëtische tekeningen op de proppen. Het maakt het Jack London-avontuur des te levendiger. Zonneklaar, De Zoon van de Zon is tropisch warm.
- Zoon van de Zon, De

Piraten

De kunst van het piratenleven legt Artemis geen windeieren. Door haar vakkennis weet ze zich met bochten uit de gevaarlijkste situaties te manoeuvreren. Een keizerskind in de hoofdrol, wie had dat in de oorspronkelijke Piraten van Barataria verwacht? Aghurmi is exotisch avontuur in een zwoel Egypte. Het zal goed doen om in de volgende cyclus terug op Amerikaanse bodem te vertoeven. Mooi is het realisme van Bonnet. Hij verdient de meeste punten.
- Carbeau - Barones en bolides 2 HC **½
- Piraten van Barataria, De 7 ***½
- Rode Ridder, De 243 ***

Jones, January Jones

Al is ze meer bescheiden en behoort ze niet tot de categorie van patserige poseurs, January Jones verhoogt in Het Pinkerton-draaiboek haar sterrenstatus door zich in het filmwereldje te manifesteren. Ze straalt die natuurlijke klasse uit zonder hoogdravend uit de hoek te komen. De voorkafttekening geeft dit schitterend weer. Hoe binnen het klare lijn-idioom van simpele streepjes voor de ogen (zoals die van Rik) Eric Heuvel de sierlijke kijkers van January verschrikt laat kijken. Zo stijlvol. Binnenin is het niet anders. De strip straalt de vreugde uit van een klassiek beeldverhaal. Deels door de tijdloze tekeningen, deels door het geschiedkundige scenario. Martin Lodewijk combineert de elementen perfect (Butch Cassidy en de Sundance Kid, de filmindustrie met Clark Gable, de nazistische opkomst, gangsterdom). Genieten en (glim)lachen geblazen met Jones' beste stripavontuur. Knipoogjes naar Lucky Luke en de TV-parodie op Butch Cassidy en de Sundance Kid: Hannibal Hays en mister Joshua Smith van Smith and Jones.
- January Jones 4 HC ****½
- January Jones 4 SC ****½
- January Jones 4 (Big Balloon) ****½

January Jones in Memphis

Rik is gewoon Kuifje (pagina 8, kader 11). Hoe vaak kom je ze nog tegen, van die onnozele naamgrapjes die hun effect niet missen. Sjeik Al Te Dwahz (al te dwaas) versus sjeik Push Pasha (poespas) op pagina 10. De sjeik houdt van Rudolf Valentino en dweept met de Amerikaanse Hollywood-films. Geen duizenden blikken krab met gulden scharen, wel ontelbare boeken van Kuifje. "Heidense godslasterlijke plaatjesboeken" (pagina 14) brengen de wapenbevoorrading in het gedrang. "Dat ik ooit gedacht heb dat mensen daar geld voor zouden willen geven" (17-10). Eric Heuvel, één van de weinige artiesten die Hergé weet te benaderen. Vooral in de eerste periode van de January Jones-jaren, eind '80, mid '90. Lodewijk is op dreef met een heerlijk gevarieerd scenario. Toch zeker in de openingsscènes. Hij plukt in het museum de ene humoristische vrucht na de andere. Gniffelen geblazen in een avontuurlijk avontuur. Eens de schattenjacht definitief begint (halfweg het boek) is de spontaneïteit en de lol er af. De serieux waarmee Lodewijk de actie opvoert is minder efficiënt. Eindbalans: **** voor de tekeningen en het eerste gedeelte. ***½ voor de rest.
- January Jones 3 HC - DLC ****
- January Jones 3 SC - DLC ****
- January Jones 3 - Big Balloon ****

Rodolphe en Marchal creëerden reeds een pseudo-SF-thriller met het erg boeiende The Village, een dicht-bij-huis-drama waarbij de fictie moeilijk van de realiteit te onderscheiden valt. Van hetgeen we beleven. Roos en Louis zijn de enige kritische zielen die enigszins bedenkingen hebben bij de specifieke ontwikkelingen. Belangrijke opmerking: waarom nu pas? Wat bezielt Louis ineens om aan zijn zekerheden te twijfelen? Met Roos als interveniërend vertrouwenspersoon. Intrigerend, da's het minste wat je kan zeggen. Met tussen de twee protagonisten in een even bizarre milde femme fatale. Memphis is een kruising van Westworld met Invasion of the Body Snatchers. Er sluimert iets en je weet nog niet wat precies. Je wantrouwende voelsprieten staan op scherp, behoedzaam onderga je verwonderd deze reis. Spannend.
- Memphis 1 ***½

Kruisig Piet de strip-Piraat

De noeste arbeid van auteurs zo maar openbaar te grabbel gooien, het is een gekend fenomeen. Werden er vroeger bootlegkopietjes gemaakt en verspreid, het bleef relatief beperkt op kleine schaal. Met het inluiden van internet echter werden er heuse piratenbaaien aangelegd waar menig kijker/luisteraar/lezer kon aanmeren om er naar hartenlust te plunderen. Eboek is zo'n site waar zonder medeweten van de originele makers veel te grabbel wordt gegooid. Onder het voorwendsel dat het enkel voor de besloten huiselijke kring voorbestemd is, mag geen excuus zijn om de rechten van eender welk auteur met de voeten te betreden.
Dat je voor jezelf kiest om je aangekochte strips (wie zegt trouwens dat ze niet uit een bibliotheek ontleend werden?) te scannen en in een pdf te stoppen zodat je deze op een tablet of laptop kan lezen (veronderstellend dat ook die van jou is), tot daar aan toe. Persoonlijk gebruik delen met de goegemeente, dat is er een beetje over.
De aan het roer vasthoudende Roodbaard hoopt ongetwijfeld in een later stadium op een heiligverklaring door het delen van zo veel schoons materiaal. Alsof hij/zij hiermee de stripwereld een gunst verleent door te trachten veel mensen met strips in contact te brengen. Haal in plaats van de zuurverdiende pluim maar eerder pek en veren boven, zoals het er in een goeie Lucky Luke aan toeging. Of zet hem aan de Bakelandt-schandpaal voor deze ongeoorloofde diefstal. Het fysieke boek moet lijdzaam toezien.
Schrijnend is het om te merken dat boeken die nog maar net verschenen zijn kwistig rondgesmeten worden (Het land van Langvergeten 14). Zo moest je na een week zelfs niet naar de winkel hollen om een exemplaar van Amoras 2 te kopen, of bij de Delhaize te sparen voor hun Sus & Wis-actie Het labyrint van de Leeuw.
Dupuis, Dargaud, Lombard, Standaard Uitgeverij en Casterman beschouwen dit misschien als een kleine garnaal, de moeite niet om zich druk over te maken. Of dit jou nu persoonlijk aanbelangt of niet -zonder toestemming MIJN vertalingen van Autobio, Paul Jester, Little Kevin, Pascal Brutal, Familie Suikerbuik vrijelijk delen-, het gaat om het ongeautoriseerd kopiëren van auteursrechterlijk materiaal.
Ken Broeders (Apostata), Charel Cambré (Jump, Amoras), Eric Heuvel (January Jones), Marq van Broekhoven (Jodocus), Minck Oosterveer (Ronson Inc, Zodiak), Gerben Valkema (Elsje), Merho (Kiekeboes) en tal van anderen, mogen die zelf beslissen over hun creaties (toch op zijn minst in samenspraak met de uitgeverij)?
Tenzij natuurlijk een mailtje naar Moulinsart zou kunnen volstaan om erop te wijzen dat ook alle albums van Kuifje in de lijst zijn opgenomen.
Verrassend is het trouwens niet dat ook besprekingen van De Stripspeciaalzaak klakkeloos werden overgenomen zonder bronvermelding.