Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (501 tot en met 525)

Hugo Cassavetti haalt alles uit de kast om de drie albums te analyseren. Hij had gerust nog verder mogen gaan met het bejubelen van deze cruciale albums. Wie was Generaal Geelkop in het echt? In hoeverre weerspiegelt hij het karakter van Custer. Hoe de strip evolueert, als een docent grijpt de dossierschrijver enkele voorbeelden aan (die gerust in de bijlage opgenomen mochten worden), je hoopt dat een andere artiest ooit rechtstaat om Girauds genialiteit met nog concretere feiten te bevestigen. Over Generaal Geelkop: Blueberry drijft de spanning met zijn overste steeds verder op de spits. De rebel versus de gezagvoerder die onverzettelijk en ten koste van alles zijn dodelijke wil wil doordrijven. Tot in den treure toe, zo erg zelfs dat het irriteert. Moet je echt zo lang wachten op gerechtigheid terwijl Blueberry zich ondertussen uit de naad werkt om net dat stuk crapuul voor verder onheil te behoeden. Tussen discipline en verraad, waar ligt de grens. Generaal Geelkop, een enerverend man in een enerverende achtervolgingsstrip. Over De mijn van Prosit: een klassiek voorbeeld van het Avontuur met een grote A. Klasse hoe in een vrij klassieke periode Charlier en vooral Giraud de traditionele conventies doorbreken en zich -ondanks het keurslijf van de 'brave' western- geëngageerd uiten met een rebelse ex-soldaat die discipline afzweert en toch de functie van sheriff uitvoert! De babelzieke Charlier blijft praatgraag het verloop van het verhaal met uitweidingen ondersteunen, je zal alles geweten hebben. En Giraud, die lijkt over het hele speelveld te vliegen om elke beweging van eender welke hoek te kunnen 'filmen'. Da's pas tekenwerk met ballen, al is Giraud af en toe inconsequent en lijkt Mike Blueberry de ene keer te afgelikt, (pagina 10, kaders 4-5) tegenover de karakterkop naar het einde. De mijn van Prosit, een pioniersverhaal met echte smeerlappen in de hoofdrol. En over Het spook van de goudmijn: Giraud groeit zienderogen en bloeit bewonderenswaardig verder open. Composities en cameraspel, de regisseur heeft de touwtjes strak in handen. Alsof Charlier ten dienste staat van de tekenaar (terwijl je zou veronderstellen dat het omgekeerde waar is) met een dramatische climax tot gevolg. Terwijl je nu zou zeggen dat de strip wars staat van clichématige gebeurtenissen, moet je cultuurhistorisch onderschrijven dat Giraud en Charlier anno 1972 hun tijd ver vooruit waren. Toen cowboys nog echte cowboys waren en in de bergen niet zeurden over gebroken ruggen en op elkaar gingen liggen!
- Amoras, De kronieken van 2
- Amoras, De kronieken van 2 LX (linnen)
- Amoras, De kronieken van 2 LX (semileer)
- Blueberry Integraal 4
- Bouncer Integraal 4

Eindelijk de Griffo die je graag wil zien: in een historisch kader (hoewel Golden Dogs dat ook had, uitstekend begeleid qua inkleuring. Het verhaal leunt akelig genoeg bij het eerste deel van Spiegelingen aan. De schrijver met een mogelijks gespleten persoonlijkheid die een gevaar voor het eigen leven vormt. Met die dualiteit wordt handig intrigerend gespeeld. Is het echt of slechts een hersenspinsel? Rodolphes afhandeling is misschien wat gemakzuchtig, het bevredigt de nieuwsgierigheid. Genieten is het van Griffo's tekeningen in een uiterst toepasselijke achtergrond. In de Nederlandse vertaling meteen twee delen gebundeld, je krijgt geen plaspauze en mag meteen verder duiken in de verdoken uitspattingen van Dickens.
- Dickens & Dickens Integraal

Het eiland is meer dan een thriller. Een gesloten gemeenschap, veilig afgezonderd van de vijandige buitenwereld, krijgt plotsklaps toch bezoek. Terwijl je denkt dat deze persoon, militair zelfs, een geheim meedraagt, blijkt niets te zijn zoals het is. Het eiland is een psychologische thriller over een aards paradijs dat niet enkel van buitenaf bedreigd wordt, inherent zijn er tegenstrijdigheden die voor extra spanning zorgen. Een beetje Shakespeariaans, interessant voer om de ontwikkeling van de personages te analyseren. Lorenzo Palloni werkt het goed uit. Grafisch is de artiest minder sterk, weinig handvast, anatomisch niet altijd even correct, eerder ruw alsof het een storyboard betreft. Maar het tekort aan esthetisch raffinement compenseert hij met ijzersterke kleuren die de eilandvertaling extra pigment geeft. Het eiland, een plek waar je niet graag wil stranden.
- Eiland, Het
- Ekhö 6 SC
- Ekhö 6 HC

Je zou denken dat Filip & Mathilde enkel overleeft bij de gratie van de vele cameo's in het boek. Neem bijvoorbeeld de cover: naast Manneken Pis en de Koninklijke familie ook de karikaturen van Jacques Brel en Toots Thielemans op de cover. Niets is minder waar. Zelfs zonder bekende gezichten heeft Cambré de juiste balans gevonden en vormen de huiselijke beslommeringen van een koningspaar een afspiegeling van wat jan modaal ook dagdagelijks meemaken. De verzuchtingen in het gezin, op een iets majestatischere schaal. Grappig. Vallen her en der te herkennen: Conchita Wurst (pagina 4, kader 9), Sandra Kim (4-4), Charles Michel (4-9), Willem-Alexander en Maxima (5-10), Clifton (8-4), John Cleese (8-6), Mick Jagger en Keith Richards (8-7), Poetin en Merkel (15), Trump (21-9, 34-1), Jani (29-3), Delphine Boël (43-9), de regering (47-9), Biebel (47-9). Nog een pluspunt: met vaste inkter Frodo De Decker zit er uniformiteit in het album.
- Filip en Mathilde 2

In de categorie sublieme verzinsels overtreffen Midam, Adam en Patelin zich. Behoorlijk seksistisch tonen de heren aan hoe het denkpatroon verschilt tussen mannen en vrouwen. Hoe de ene zus bedoelt terwijl de andere totaal iets anders wil zeggen. Is de avatar uit Game Over zo gemodelleerd volgens het masculiene patroon en hoort de vrouw enkel achter het fornuis, goed voor de was en de plas (pagina 4, de strijkplank). Met feminisme valt zeker niet te spotten. En om de situatie nog erger op de spits te drijven, is zij precies de vertegenwoordiging van het domme blondje. In welk onheil stort ze hem nu weer? Probeer eens niet te lachen, gieren of te gniffelen tijdens deze very bad trip.
- Game Over 15
- Geheime Driehoek, De - Lacrima Christi 2

Zonder Otomo de loef te willen afsteken, creëert Reynès zijn eigen Akira. Kinderen waarop geëxperimenteerd wordt om hun speciale krachten te ontwikkelen, het kan catastrofale gevolgen hebben. Een eeuwenoude beschaving ligt ervan aan de basis, een ontevreden potentiële opvolger legt zich niet neer bij de keuze van de ware. Dan merk je pas hoe explosief iemand kan zijn. Zesenvijftig bladzijden actie en avontuur in een harmonieus geheel, helaas niet in een harmonieuze wereld. Zeer mooi en efficiënt getekend met dito inkleuringen van Reynès (en Vernay).
- Harmony 3 ****
- Hel, De avonturen van 2 SC
- Hel, De avonturen van 2 Dossiereditie
- Janitor, De 5
- Minimensjes Integraal, De 2

Lax laat je net iets te veel in het ongewisse. Toch zeker wat betreft het lot en de drijfveer van Ousmane. Zijn pad werd niet klaar en duidelijk uitgestippeld en lijkt als passant slechts een kleine bijrol te spelen. Nochtans slorpte zijn verschijning een groot deel van de eerste episode op. Bizar. De focus ligt dus meer op hetgeen er met Jean gebeurt. En daar schiet Lax wel treffend raak. Schrijnend onderga je zijn lijdensweg, het optimisme dat gefnuikt wordt. En in tegenstelling tot Paths of Glory gaan de auteurs verder. Veel verder. Moederland wordt daardoor een eerherstel voor allen die onterecht veroordeeld werden. Voor al degenen die de gruwel en ondoordachte beslissingen van hogerhand moesten opvolgen, tegen wil en dank, en bij de minste weigering aan de schandpaal werden genageld tot de dood erop volgde. Wat een intensiteit. Blier vertoeft tussen Loisel en Vincent. De ene een klasse te hoog door zijn elegante sierlijkheid, de andere uit de lagere regionen door zijn slordige losheid. Twijfelde je bij deel 1 nog, met deze tweede schiet Lax in de roos en raakt je diep in het hart.
- Moederland 1
- Moederland 2

Eigenlijk voert Kraehn het vervolg perfect uit, het is alsof je terug naar een oude aflevering van Tramp kijkt, zo getrouw is zijn opvolging. Alleen haalt Jusseaume het allerbeste uit zichzelf en verheft dit - (eerste gedeelte van het) album als zijnde een testament - tot een nog hoger niveau. Wat zijn die tekeningen o zo wondermooi: de bloedrode hemel (pagina's 30 en 31), de deinende zee (9-1), de elegante stilering van de personages die bijna Corto Maltese-achtige proporties aannemen. Het doet pijn om van zo'n groot tekenaar afscheid te nemen. Jammer dat hij de cover ook niet kon schilderen (zachte potloodlijnen in de kleurvlakken). Het interview achterin legt de ziel van deze driedelige Storm op komst bloot. Kraehn heeft het uitstekend gecombineerd: drama, thriller, romantiek, liefde en verraad. Wuthering Heights op zee.
- Tramp 11
- U-Boot 3
- Vasco 27
- Warship Jolly Roger 1
- Warship Jolly Roger 2

Erg eervol, op de cover staat niet eens de naam van de artiest. Michaud is zo'n kind van de Bourgeon-school: rauw realistisch in een historische context. Dus dat past perfect bij deze geschiedkundige inslag. Artistiek alvast geslaagd. De concurrentie echter met het veel modernere Notre Dame waarin de actualisering ervoor zorgde dat het tijdloos is, maakt deze versie stoffig en oubollig. Tragisch fataal schuwt Victor Hugo de ontreddering niet. Iedereen komt wel op zijn of haar manier onvoorzien aan zijn eind. Literair heb je alvast niet de indruk iets lyrisch te lezen, maar als spiegel van de menselijke ziel in een fatalistische omgeving kan dit drama wel tellen. Michaud geeft dat duidelijk weer.
- wereldliteratuur in strip - De klokkenluider van de Notre Dame ***½

Vijftig stripbesprekingen (20)

Nederland heeft maar weinig goeie realistische tekenaars, Peter Nuyten is daar één van. Wat een supertalent die Giraud als studieobject gebruikte en toch tracht met Apache Junction zijn idool te benaderen. Helaas leest Nuyten ter voorbereiding veel te veel historische boeken die hij absoluut in het te krappe albumformaat wil proppen. Met de continue verwijzingen naar en uitleg over de indianengebruiken remt hij het avontuur grandioos af. Waar Giraud in de Mister Blueberry-cyclus er naadloos in slaagde om het grote verhaal met zijsprongen te verrijken, heeft Nuyten alle moeite om je aandecht gefocust te houden. Een overdaad die schaadt. Een redacteur of co-scenarist hadden Schaduwen in de wind moeten vereenvoudigen of gewoon zorgen dat de beelden meer voor zich zouden spreken. Schaduwen in de wind, grafisch sterk, inhoudelijk sputterend.
- Agent 327 The Making Of 04 HC
- Agent 327 The Making Of 04 Luxe
- Alex Senator 5
- Alleen 10
- Apache Junction 2 SC
- Apache Junction 2 HC
- Batman and Robin 3
- Beestjes 7
- Berentand Integraal 1
- Biep en Zwiep 4
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24
- Blake en Mortimer, De Avonturen van 24 LX
- Bouncer integrale

Je ook altijd afgevraagd waarom dit dodelijke Cutting Edge-spel gespeeld moest worden? Want na drie delen bleef je in het ongewisse. Francesco Dimitri spreekt klare taal en geeft duidelijke antwoorden. Het monsterlijke wordt helemaal uitgeklaard en krijgt wel een heel episch karakter, duidelijk niet aan tijd gebonden. Verrassend op zijn minst. Niet zo verrassend is het spectaculaire tekenwerk van Mario Alberti. Hij blijft weergaloze, grandioze paginacomposities fabriceren, inkt viriel elk blanco blad vol (te overvol). Cutting Edge, stripkunst van een hoog niveau.
- Cutting Edge 3 HC
- Cutting Edge 4 HC
- Cutting Edge 3 SC
- Cutting Edge 4 SC
- Duivel der Zeven Zeeën, De Integraal
- Hauteville House 11
- Flodder 1

Een fatalistische biografie met twee gezichten. In eerste instantie bewandelt Irmina het pad van de hoop. Vol durf trotseert ze als Duitse buitenstaander de Britse maatschappij. Overrompeld door haar ontmoeting met een zwarte docent geraakt ze in vervoering. Volgens de traditie van de gemiste kans worden de ware liefdesemoties nooit getoond. Dus niet enkel Britse gereserveerdheid. Terug in het thuisland keert de situatie helemaal om en wordt Irmina onderdeel van een fascistisch apparaat. Wat dan volgt is de beschrijving van de overleving van een vrouw in een vijandige omgeving, haar lot ondergaand. Zich ongemakkelijk voelend bij de gebeurtenissen (ten opzichte van de Joden), haar vrijgevochten principes volledig de kop in gedrukt door het gewicht van een geïndoctrineerde samenleving. Barbara Yelin blijft oppervlakkig en graaft niet in de ziel van Irmina. Je krijgt immers nooit haar dagboekschrijfsels te zien, al vermoed je heel wat verzuchtingen met de gemiste kansen. Hoe romantisch ook, Irmina blijft Brits afstandelijk, waarbij gevoelens amper worden vrijgegeven. Yelin kiest niet voor een happy end met menselijk geluk, ze ensceneert de repressie van een gehersenspoeld volk. Of dat grootse stripinkt oplevert, neen. Waarschijnlijk omdat Irmina geen helden bevat, geen winnaars. Een verloren leven, dat is wat rest. Gezien de grootte van het project verliest Yelin een deel van haar artistieke interesse. De finesses van in het begin (de elegantie, het mooie profiel met Irmina's gezicht, pagina 17) wordt deels ook door het omslaan van de situatie grauwer en schetsmatiger. Yelin probeert niet om er een kunstwerk van te maken, ze vertelt naar beste kunnen. Je hoort het haar al hardop zeggen in de ooit te verschijnen filmbewerking: "I once had a farm in Africa",het lot van Karen Blixen achterna.
- Irmina
- Keizer die zijn land ontvluchtte, De
- Killer, De Integraal (groot formaat) 1
- Lady Mechanika 1 beurseditie
- Lady Mechanika 2 beurseditie
- Lady Mechanika 3 beurseditie
- Lady S.
- Lady Spitfire 3 HC
- Lady Spitfire 3 SC

Wie is Kristof Berte die zo maar uit het niets zich manifesteert tussen de grote jeugdstripmakers? Qua inventiviteit en uitwerking behaalt de artiest (met de hulp van een co-scenarist) een uiterst hoog niveau. Zelfs al leunt het verhaal dicht aan bij het universum van Monsters en c°, lijken de soldaten op Game Over-blorks, Lise op monstereiland is zo geloofwaardig, creatief en leuk. Alles past perfect met een geknipte balans tussen sérieux en lichtvoetigheid. Misschien is de afhaspeling en afronding op het einde iets te abrupt, het derft de dolle pret niet. Als kind weet je wat te doen na het lezen van Lise op monstereiland: snel wegdromen van nieuwe avonturen.
- Lise op monstereiland 1
- Miauw! 3
- Mikel
- Mooie Momenten Luxe

Een mooie geste van de uitgever om dit album met meer prestige uit te brengen, een hommage aan één van hun pijlers. Terwijl Marc Sleen de eeuwige stripjachtvelden opzoekt, spreken intimi, vrienden, kennissen, bewonderaars hun respect uit voor Sleen. Deze getuigenis is er niet in opgenomen, in extremis: "Peetvader van Het B-Gevaar Marc Sleen is niet meer. Ondanks de 93 lentes was hij toch in de herfst van zijn leven beland en viel maandag het laatste vitale blaadje van de noeste knotwilg. Hij was een graag geziene gast in Het B-Gevaar, kwam soms met trots piepen wanneer hij om de hoek een hapje ging eten en controleerde dan altijd of Nero wel representatief aanwezig was in de winkel die zijn naam droeg. Wat herinner ik me nog goed de manier waarop hij sceptisch en kritisch de ideeën neersabelde waarmee ik Nero telkens in de kijker wilde zetten. Hoe creatief en inventief ook, als er een bevriende collega niet aan een tentoonstelling meewerkte, schoot hij de intentie op voorhand reeds af. Totdat Sleen het resultaat zag en weer glunderde op de zoveelste geslaagde receptie wanneer hij kon doen waar hij het best in was: alle aandacht opeisen. Ja, zijn ego was groot. Maar wat wil je, een man die zo'n verdienstelijk en schitterend oeuvre bijeen getekend heeft en dat dan stilletjes ziet wegkwijnen omdat je uitgever jouw nalatenschap niet naar behoren beheert? Logisch die frustratie. Een frustratie die Het B-Gevaar altijd zal bekampen. Want Het B-Gevaar, de ultieme verjongings- en verouderingsmachine en symbool voor het stripverhaal, zal Nero's naam, Sleens alter ego, blijven promoten. Wij zorgen dat het langer gaat duren en niet zo rap gedaan zal zijn! Desnoods fungeren we als schildknaap voor Ridder Sleen."
- Nero In memoriam-editie Zilveren tranen
- Night of the Living Dead 1 beurseditie
- Night of the Living Dead 2 beurseditie

Onbekend is onbemind. Een boek dat uit het niets opduikt en tussen de massa even snel weer verdween. Dat hier meteen verandering in moge komen. Nimona is één van de fijnste, leukste en meest frisse jeugdstrip voor jong en oud die in 2016 verscheen. Het ontwapenende meisje dat het hart van zowel de 'slechterik' als de lezer inpalmt, Noelle Stevenson speelt het karakter van de zelfstandige meid goed uit. Eerst brutaal ondernemend, risicovol en onstuimig, met Zwarthart die er een hele kluif aan heeft om haar in het gareel te houden. En terwijl je denkt te sympathiseren met de duistere zijde (Nimona heeft toch morbide kantjes), ontwart Stevenson het mysterieuze bolletje achtergrondgeschiedeniswol van alle partijen. Zoals het een modern sprookje betaamt, niets is wat het lijkt. Met een vleug moraal verdient het verhaal de nodige praal. Staat de Jadewortel immers niet symbolisch voor kernenergie? Terwijl wetenschappers er de nodige krachten proberen aan te onttrekken, wordt de bevolking in het ongewisse gelaten over de nadelen ervan. Noelle Stevenson meet zich geen alledaagse stripstijl aan. Geen Jeff – Bone – Smith, geen klare lijn of Amuletten, noch bombastisch gestoeld op de superheldenspierballen. Wel een beetje losjes de Franse school genre Sfar en Trondheim. Met schoonheidsidealen die er geen zijn (Nimona is mollig elegant). Na de luchtigheid uit de beginfase verandert de toon naar grotesk en fantastisch. Met Nimona ontwaakt er bij uitgever Bloombooks een wondermooie bloem.
- Nimona
- Nocturno 2

Over de eerste helft: verschijnt onopvallend, maar verdient al jouw aandacht. Wat hebben de Fransen toch met hun oorlogsverleden? Veel van hun verhalen hebben betrekking op de periode 40-45. Vaak bombastisch, de wereldgeschiedenis kopiërend, soms intimistisch grote verhalen vertellen over kleine mensen. Zoals Dethorey dat deed in het wondermooie De Pechvogel baadt Rode Schoenen in eenzelfde naïeve, onschuldige sfeer. En toeval of niet, Rode Schoenen werd in een gelijkaardige aquareltechniek geschilderd. Bijna te mooi en te lyrisch om dit nakende drama te illustreren. Want in het begin is het allemaal peis en vree, niets kan de poëzie in de natuur bezoedelen. De hoofdpersonen worden daardoor gemoedelijk geïntroduceerd. Tot het kwade ten tonele verschijnt en de hemel met represaillemaatregelen rood kleurt. En zelfs dan is Cousseau genuanceerd, Werner blijft het symbool van de hoop in deze barre, bange tijden. Uitstekend verteld, prachtig getekend (slechts één stoorzender: de gelijkenis tussen Jules en de verzetsjongen), met een spannende climax die je meteen doet verder lezen. Over deel 2 na de pauze: "De wereld zit slecht in elkaar. Het hoofd van een handvol bazen verklaart oorlogen terwijl het hart van de meeste mensen vrede verlangt." Of wat dacht je van: "7 Juli. 12 Uur. Voor de eerste keer werd de stoofpot van het gezin opgewarmd door vlammen die traag likten aan de vuile kleren die gescheurd waren door de rotsen." Twee staaltjes van poëtische literatuur die het boek verheffen. In het tweede deel is Cousseau ruwer, realistischer, met weinig ruimte voor hoop. Het luchtige uit de beginfase heeft reeds ruime tijd plaats gemaakt voor de wrede opwellingen van de übermensch die zich als untermensch gedraagt. Jammer dat Rode Schoenen niet in de Vrije Vlucht-collectie verscheen. Dan zouden Cousseau en Cuvillier meer erkenning genieten. Helaas mist Cousseau zijn grande finale. Niet zozeer de keuze van de fatalistische afloop, wel vooral de vraagtekens omtrent enkele verzetshiaten. Toch doet dit geen afbreuk aan de pracht, want Rode Schoenen is een schitterend tweeluik.
- Rode Schoenen, De 1 SC
- Rode Schoenen, De 2 SC
- Rode Schoenen, De Integraal
- Ssst... ik lees! Daan vangt een vis

Wow, drie klassebakken aan het werk. Archie Goodwin die op basis van de op voorhand vrijgegeven info tracht de film te reduceren nog voor hij er (bewegende) beelden van heeft gezien. Lees zeker het stukje middenin over de totstandkoming van de strip. Goodwin benadert vrij dicht het origineel! En dan is er de tandem Al Williamson en Carlos Garzon, geniet van de twee ongekleurde facsimile-pagina's achterin waar het zwart gebalanceerd afsteekt. Je herleest en bekijkt de beelden als een volwaardig kunststukje, de geladenheid van een iconische film in een notendop van honderd pagina's geschetst. Zelfs zonder moving pictures is er die beklijvende opwinding. De herinkleuring moderniseert de strip en maakt deze Star Wars tijdlozer dan voorheen.
- Star Wars Classic Remastered Episode V
- Star Wars Filmspecial Episode I
- Star Wars Luke Skywalker 5
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) LX
- Suske en Wiske 164 (Antwerps dialect) SC
- Trizia 1 beurseditie

Is schrijver Hubert dezelfde man die het voorgaande deel inkleurde? Terwijl Hubert het zo lyrisch vertelt, onderga je met Matthew Hayward de ene na de andere helse scène. Deze liefhebber van schoonheid wordt voortdurend in zijn enthousiasme getemperd. Zeg maar eerder gefnuikt. Pure pijnlijke waanzin, met als klap op de vuurpijl het schijnheilige van heel de opoffering. Dan probeer je je geest zuiver te houden voor het vaderland (rechtvaardigheid), dan probeer je je lichaam zuiver te houden voor je geliefde, het mag niet baten. Want als hond wordt verwacht dat je mooi in je mandje, zonder tegenspraak, gaat zitten. Waanzinnig wreed. Vertellen zonder woorden, over welk een luxe (pagina 26) kan Hubert beschikken. Voor Etienne Le Roux begon te schitteren in 14-18 maakte hij dit pareltje.
- WW 2.2 6
- XIII Mystery verzamelbox 3

Vijftig stripbesprekingen (11)

Net als dat Gibrat genereus is en het beheer van de Eerlijke lui aan Durieux overlaat, zo erkent de schrijver/artiest de sympathieke geste van diens collega in het nawoord. Met lokale dorpspolitiek doe je op zich geen kwaad, de intriges en intermenselijke gebeurtenissen zijn veelal universeel. Wanneer je echter staatsbelang erbij betrekt, wordt het ineens minder persoonlijk en ontgaat er jou als buitenstaander van alles. Met Chirac is de lezende niet-Fransman minder gediend. Voorts kabbelt het sympathieke leven van Philippe verder met allemaal gezellige mensen om zich heen. Eerlijke lui is een ode aan het alledaagse en een openlijke liefdesverklaring voor literatuur (helaas verkracht door een onpersoonlijke, weinig melodieuze lettering op pagina's 43 en 44). Durieux bevestigt met een zeemzoete grafiek en een warme inkleuring. Best de voorgaande delen erbij nemen.
- Bank, De 4
- Betoveringen 4
- Claire DeWitt 2 HC
- Claire DeWitt 2 SC
- Eerlijke Lui 4

Het is zo eenvoudig: op jacht naar de zogezegd onverslaanbare prooi. Soms wordt dat verteld vanuit het perspectief van het wild, soms volg je de meedogenloze of net gewetensvolle jager die een einde wil breien aan een specifieke tirannie. Lang duurt het niet of je weet met wie je moet sympathiseren. Péru vat je bij de kraag en plaatst je in het juiste kamp. De nobele ontplooiing doet ieders hart wegsmelten en toont dat er in het kleinste hoekje nog hoop is. Teder en innemend, uitstekend verbeeld door Bileau. De laatste Schaduw werpt extra licht op de Elfengeschiedenis. Het beste boek uit de reeks tot nu toe.
- Elfen 8 HC
- Elfen 8 SC

Wie dacht dat Bill Willingham volledig uitverteld was met zijn fabeltjes, schuif dat vooroordeel maar netjes opzij. Terwijl je in het begin het gevoel had dat hij niet helemaal wist welke richting uit te gaan, ja, er was die grote oorlog met de uitzetting van de fabelwezens uit hun rijk, vaak bleef hij echter aan de oppervlakte en maakte hij gebruik van zijsprongen om steeds verfrissend over te komen (de Duizend-en-één-nachten). Nu borduurt hij wel voort en schrijft complexer zonder het overzicht te bewaren. Je zou het als doelbewust kunnen bekijken, maar Jim Fern tekent zo houterig De ballade van Rodney en June. Een logische beslissing omdat het eveneens over de andere zonen van Pinokkio's vader gaat? Mark Buckingham terug op post voor Wolven, heerlijk de zoektocht van Mowgli naar Bigby. Een terug naar de natuur. Het avontuur barst volledig open met Nog lang en gelukkig, een groots sprookje waardig. En Assepoester eist de superheldenrol op in Groot en klein, twee tegenstrijdigheden die perfect kunnen samenvloeien. Net als woord en beeld. Een uitstekende bundel, dit zesde deel.
- Fables Deluxe 6
- F.C. de Kampioenen Vertongen en C° Omnibus 1
- Goud onder de Sneeuw 2

Indien Papazoglakis zijn scenario wat extra bijgeschaafd had, was dit een perfecte actie-achtervolgingsstrip. Nu zitten er kleine hiaten in, verspringingen die net dat tikkeltje logica missen om je helemaal in het juiste spoor van Harry Octane te racen. Ongetwijfeld omdat de auteur kiest voor een verrassend en onwaarschijnlijk uitgangspunt: Harry als diender achter een gevaarlijke meid aan. Het spel met de flashbacks is prikkelend en stelt je geduld geslaagd op de proef. Vanop afstand genieten is de boodschap. Papazoglakis blijft vooral een automan. Decors, bolides en actie, het gaat hem goed af. Maar in de personages is hij niet altijd even handvast (pagina 29, Willem Dafoe?). Het verlost hem van de foto-vloek: liever vrij dan statisch tekenen. Daarvoor kan je hem feliciteren, hij toont de nodige guts om op zijn gezicht te gaan. In Mystieke bocht vliegt Papazoglakis niet uit de bocht.
- Harry Octane 2 HC
- Harry Octane 2 SC
- Hermanus 4
- Jodocus de Barbaar 4
- Jommeke 279
- Junior Suske en Wiske 11
Petje af voor John Heijink die gedreven zijn wil doordrijft en die – voor Nederlandse normen – met een unieke stijl een space opera orkestreert. Fanatiek en overdadig elke scène volproppen, de verfijndheid missend van klassebak Geoff Darrow. Petje dus af voor de artiest en de chaos die hij creëert annex tentoonspreidt. Een scenarist zou de auteur kunnen helpen om minder te ontsporen.
- Kapitein Kreiss 5 HC
- Kapitein Kreiss 5 SC
- Kathy's Kat 5
- Kid Lucky naar Morris, De avonturen van 3
- Kiekeboes special, De 7
- Kleine Helden
- Koning van de Ribauds, De 1 SC
- Koralovski 1
- Koralovski 2
- Kroniek der Onsterfelijken 6
- Kuiken I, De avonturen van 2
- Man van het jaar 5

In een ruk uitgelezen. Spannend. Intrigerend. Pijnlijk. Hoopvol. Sophie Campbell wroet in de wereld van jongeren die hun plek op deze aardkloot proberen te vinden. Zich trachten te manifesteren zonder omver geblazen te worden. De lezer weet reeds geruime tijd wie de dader is van de aanslag. Honderdvijftig pagina's drijft Campbell de spanning op en komt dan met een climax op de proppen die meteen vraagt naar meer. Knap.
- Natte Maan 6
- Noortje 14

Hij doet het toch maar: met de gezegende leeftijd van 77 toch nog steeds twee albums per jaar produceren. Vaak een stukje troetelkind (Jeremiah)) gecombineerd met een oneshot. En over het niveau valt veelal niet te klagen. Want zelfs al is het voornamelijk routine, de gedrevenheid waarmee hij sfeer en (on)gezelligheid weergeeft gedipt in een bittere saus verdient respect. Yves Huppen heeft tijd genoeg om te sleutelen aan het scenario. Wat houdt Old Pa Hermann ervan over, is hij de grumpy old man die talloze dialogen en plotwisselingen schrapt? Het ziet er zo naar uit, want voor het eerst sinds lang verdwijnt de voice-over-verteller in de Yves H-systematiek. Old Pa Anderson is directer, suggestiever. Complex gemaakt door Hermanns gelijkende hoofdrolspelers. Niet altijd even duidelijk welke politieman opdraaft, voor de rest een lekkere And justice for all-film waarbij de puntjes volgens het privaatrecht (letterlijk: recht zal geschiede) op de i worden gezet. Grimmig wraakzuchtig.
- Old Pa Anderson
- oorlog van de Sambers, De 8
- Reis van de vaders Tweede cyclus Yona 1
- Rode Ridder 249
- SfinX 1
- Sisters 10
- Skylanders 3

Een uitstekend verhaal dat zelfs geen vervolg behoeft. Een civiele opoffering om een oorlog te ontketenen, een slimme zet van ingenieuze legerbedenkers daarboven in hun ivoren toren. Veel tijd om naar adem te happen krijg je niet, Ordas en Cothias razen door het drama. Ook al ken je de personages maar kort, de sympathie voor de slachtoffers is groot. Daar heb je geen twee uur durend James Cameron Titanic-drama voor nodig. Sterk ook de dialogen, mooi op maat geschreven. Blijft over: Jack Manini. Hij is een dynamischer André Benn in dit historisch kader, heel stijlvol en levendig, ontzettend mooi. Met een inkleuring die voor een extra cachet zorgt.
- S.O.S. Lusitania 2 SC
- Space Sleep Syndrome 1
- Star Wars Luke Skywalker 2

Een goed uitgevoerde product placement, daar hoef je niet vies van te zijn. Integendeel, moedig stripmakers aan om het onderste uit de kan te halen. Studio Vandersteen deed het cultureel reeds eerder in De Raap van Rubens, een gedenkwaardige klassieker. Dit team maakt ge/misbruik van het Bosch-jaar om te schilder te laten figureren in een prominente rol. Heerlijk om zijn gedrochten en vreemde wezens uit diens schilderijen tot leven te zien komen in een andere imaginaire wereld die voor velen toch echt lijkt: het Sus en Wis-universum. De aanzet om naar het verleden te reizen is niet bijster origineel, nogal wreed van je beste vrienden om een cruciale herinnering uit je geheugen te willen wissen. Gelukkig is de omkadering er rond wel van het juiste niveau. D'r had gerust méér Bosch mogen inzitten, méér op zijn persoonlijkheid gefocust zijn. Van Gucht leeft zich lekker uit en slaat de lezer met talloze woordgrapjes om de oren. Bij wijlen lachen geblazen. Ook Luc Morjaeu staat scherp en zet zijn beste tekeningen sinds lang neer. Is het een illusie of daadwerkelijk zo? De inkter van dit album heeft méér présence dan die van het vorige. De bibberende Bosch, mannen, graaf voortdurend in de plaatselijke folklore en vergeet net als Vandersteen af en toe niet op wereldreis te gaan. Mooi.
- Suske en Wiske 333
- Suske en Wiske 333 met dossier
- Suske en Wiske 333 LX (linnen rug)
- Suske en Wiske 333 LX (semileer)
- toorn van Fantomas, De 3

Paul Teng kan tekenen. Paul Teng kan zelfs uitstekend tekenen. Waarom associeert hij zich dan met het doodgebloede Tristan uit het Jacques Martin-universum? Gelukkig dat hij daar onderdak heeft gevonden, een keuze waar de artiest duidelijk veel plezier uit put. De ijzeren poort is immers een uitstekend boek geworden waarbij Cornette en Frissen de teugels strak houden en niet verzanden in de Martin-systematiek. In dit deel staat het avontuur centraal en wordt de zeurderige, beschrijvende geschiedenisles wijs verbannen. De dialogen zorgen immers voor de uitleg, geen onnodige bindteksten die alle actie afremmen. Als surplus spannend en boeiend verteld. Vakman Teng is duidelijk in zijn nopjes in deze historische context. Het zorgt voor een opmerkelijk kwalitatieve upgrade van het Tristan-personage.
- Tristan 15
- Uchronie(s) 17 New Beijing 3
- Willems Wereld 17 HC
- Willems Wereld 17 SC
- Ythaq 13 SC

fatale vrouw

Hoewel opvallend met de klemtoon op de close-up van de vermoedelijke femme fatale, geeft die voorkafttekening Cabanès' grootse klasse niet weer. Alleen al de eerste pagina's stralen een onwaarschijnlijke sfeer uit. Te beginnen met sommige structuren die hij gebruikt in de decors. De herfstige heide en het moerassige modderpad (pagina 3, kader 1), de baardharen van de jager (3-2/3), de geschilderde strepen als luchtverplaatsing (6-1/2), het krijtachtige bankje (6-3) en de kleurveranderende rode sjaal/hoofddoek (6-3/4/5/6). Femme fatale is zo oogverblindend mooi dat je het boek logisch al in de hogere regionen catalogeert. Met die schoonheid focust Cabanes je aandacht op deze bevreemdende, mysterieuze, verslindende vrouw. Manchettes verhaal valt het best te vergelijken met Miller's Crossing, er was eens een voorbijganger die in een slapend stadje het vuur aan de lont steekt. Alleen in plaats van een (ex-)gangster in de hoofdrol, nu zo'n rasechte vamp die haar mannetje weet te staan. Cabanes speelt het spel volgens het Manchette-plan geniepig en geeft met mondjesmaat informatie vrij. Wat zijn de beweegredenen? Wie speelt welke rol in het verhaal? Toch zit er daar een mankement in verscholen. De vrouw die je net volledig doorgrond wil zien worden, ze blijft verborgen kantjes hebben. Ondanks haar naaktheid geeft ze zichzelf niet helemaal bloot. Gemakzucht van de schrijver of voor hem niet relevant? Jammer, want van Aimée wil je met totale overgave houden. Alleen zorgen dat je je vingers aan dit heet lucifertje niet verbrandt.
- Arq 17 ***
- Capricornus 16 ***
- femme fatale ****
- Zuster Fidelma 1 SC **½
- Zuster Fidelma 1 HC **½
- Zuster Fidelma 1 LX **½