Gewikt en gewogen (39-40): The Dream & Vaarwel wrede wereld

The Dream inhoudelijk: "Megan werkt als castingagente voor Invisible Art Production, een filmmaatschappij. Voor een reeks opnames gaat ze op zoek naar opvallende persoonlijkheden, mensen die de Amerikaanse droom nastreven, liefst van al nog een carrière op het witte doek."

The Dream besproken: Guillen March, waar heeft Jean Dufaux dit talent opgepikt heeft om zijn zinneprikkelende droomsequensen te laten visualiseren? Van een rasartiest gesproken die sensueel lichamen laat kronkelen, net wat de scenarist nodig heeft in zijn provocatieve stijl. Geen zwetende lijven geveld door het liefdesspel, wel kraaknette glooiende lichamen die de lezers meevoeren in de wereld van gesloten achterkamertjes. Wat is de prijs die je moet betalen om een dream waar te maken? Vooralsnog is het één groot mysterie. Dufaux provoceert zoals vanouds, daagt je geduld uit om zeker verder uit te kijken naar het vervolg. Ook benieuwd welke prestatie Jude alsnog moet leveren? Somber, pervers, kortom een Dufaux à la carte (met een half sterretje extra voor de tekeningen).
21-04-2018
7/10

Vaarwel wrede wereld inhoudelijk: "Dankzij een anonieme ontmoeting op internet spreken drie mannen en een vrouw af bij zonsopgang op het plein van een grote stad. Zonder namen of voornamen uit te wisselen, stappen ze in een wagen, gooien hun smartphones weg en verlaten ze de stad."

Vaarwel wrede wereld besproken: Doet denken aan het schitterende I die at midnight, met voorbedachte rade zelfmoord willen plegen waarbij alles lijkt mis te lopen. Hier vier protagonisten die samen het plan smeden er een einde aan te maken, alleen loopt dat niet van een leien dakje. En ondanks de onpersoonlijke bijeenkomst wordt er toch een band gesmeed met fatale gevolgen (afgaande op hun oorspronkelijke intentie). Ondanks de tachtig pagina's blijft de strip luchtig oppervlakkig, Massard en Rousselot schrijven geen zwaarwichtig psychologisch drama, wel een luchtige komedie die mensen dichter bij elkaar brengt. De tekeningen van Delestret verluchten met plezier de destructieve domper en zorgen ervoor dat je naar de bright side of life kijkt. Vaarwel wrede wereld, uiterst vermakelijk.
18-05-2018
8/10

Gewikt en gewogen (36-37-38): Robert en Bertrand 33-34-35

Het promopraatje: "Mijn vriendin Agatha Monest is weduwe. Zij leeft in angst en is beslist bij iets geheimzinnigs betrokken. Dit laat mij vermoeden dat Agathe lid is van een geheime sekte. Mijn man wil echter niet dat ik me ermee bemoei!"

De dag des oordeels, over Robert en Bertrand 33: Een prominente rol is er voor de Belgische hoofdstad weggelegd. Met toeristische passages en verwijzingen op de volgende stroken: de Hallepoort (strook 1, kader 1), Art Nouveau (12-3), het Vossenplein 1895 (14-2), justitie (29-1), Spijshuis Zeven Rozen (30-2), de Brusselse revolte (50-1 en 51-1). Alchemie gebruiken met als streefdoel menig metaal om te vormen tot goud, de hebzucht van de rijken stellen de auteurs ongewild aan de kaak. Zij die veel hebben, willen voornamelijk meer. De geheime sekte, zwakke cover, tof verhaal met een leuke achtergrond.
29-09-2017

De dag des oordeels, over Robert en Bertrand 34: Op de één of andere manier worden de slechteriken toch finaal gestraft volgens het principe 'loontje komt om zijn boontje'. Geen gerechtelijke dwalingen hier, Gods straf op aarde is veel reëler dan in de hemel. Een Antwerps gelokaliseerd avontuur met prentjes waarop Brabo prijkt (strook 1, kader 1), bakkerij Hoidonks (18-1 en 21-1), dancing De gulden anker (strook 27, op de rug zie je Willy Vandersteen), de poesjenellenkelder (41, 43) en de haven met de Napoleonkaai anno 1899 (54). Eens in de poesjenellenkelder gaan de poppen aan het dansen.
28-08-2017

De dag des oordeels, over Robert en Bertrand 35: De oorlog in al zijn 'glorie' komt in deze De hel van Solferino uitgebreid aan bod. De 'toerist' Henri Dunant wordt geïnspireerd door dit zinloos geweld en zal zich verder inzetten om conventies af te dwingen tussen vechtende partijen. Concreet is ook de oprichting van het Rode Kruis. Hoe geschiedenis mooi verweven kan worden met fictie, het is een krachttoer waar Studio Vandersteen graag mee uitpakt. Veel pathos, zelfverloochening en idealisme met daartussenin de mens die zich als een beest gedraagt. De hel van Solferino, een bandwerkstrip die respect afdwingt.
06-12-2017
5/10

Gewikt en gewogen (35): Robert en Bertrand 32

Het promopraatje: "'Achter dit duin staat ons huis. Vanuit mijn raam kan ik soms de elfjes zien! Kom, ik zal je de plek tonen!' Is Elsje de enige die elfjes ziet?"

De dag des oordeels, over Robert en Bertrand 32: Helaas een veel te dure uitgave voor wat het is. Joeki geeft toch duidelijk de indruk ook de elfjes te zien (strook 11), waarom naderhand dan beweren dat het arme meisje Elsje last heeft van zinsbegoochelingen en dus geestesziek is. De lezer ziet hen toch ook! Waarom anders die illusie ophouden Studio Vandersteen? De elfenjager, een verhaal met de traditionele ingrediënten: een mysterie, de wandaad met verdachte figuren en vooral de leuze 'loontje komt om zijn boontje'. Vooral dat omkomen is letterlijk van toepassing.
28-08-2017
5/10

Gewikt en gewogen (34): Robert en Bertrand 31

Het promopraatje: "Tijdens een zwerftocht belanden Robert, Bertrand en Joeki in de gemeente Zonnebeek. De Tempelierstoren aldaar is een overblijfsel van een commanderij van de Tempelridders. Over de orde der Tempeliers is heel wat te doen geweest. De legende wil dat daar een schat begraven ligt, die bewaakt wordt door de geest van een Tempelridder."

De dag des oordeels, over Robert en Bertrand 31: Wist je dat Zonnebeek een Tempelierstoren heeft, of betreft het toch de toren in Nieuwpoort? Alleszins laten de auteurs hun fantasie de vrije loop. Een stukje geschiedenis wordt bovengehaald, je krijgt de op- en ondergang van de Tempeliersorde in een notendop. Etienne Schréder zou er met Het geheim van Coimbra veel later een strip aan wijden, Studio Vandersteen buit het principe van de anamorfose hier al in uit en verwijst naar Holbeins De ambassadeurs. De algemene kennis van Speurder 17 valt niet te onderschatten. Naast Zonnebeek doen de vagebonden ook Leiden aan, hierin verwezen naar de ramp van 12 januari 1807. Helaas een veel te dure uitgave voor wat het is.
28-08-2017
6/10

Gewikt en gewogen (33): Marsupilami 31

Het promopraatje: "Mr. Xing Yun is een gewone Chinese burger en leeft een normaal leven in een gewone stad. Echter, sinds zijn geboorte, is de ongelukkige opgezadeld met een verschrikkelijke vloek: hij is de meest ongelukkige man in de wereld!"

De dag des oordeels, over Marsupilami 31: Waarom op de titelpagina een gestileerde kat getekend werd, is een raadsel. Een discrepantie ten opzichte van Batems reguliere tekenwerk binnenin dat uitgezonderd de twee schetspagina's achterin niet bijzonder levendig is. Colman gaat volledig de mist in met zijn Taka Takata-figuurtje Xin Yùn. Nochtans is de idee rond de eeuwige pechvogel wel goed, alleen hangt er zo veel agressie rond. Colman denkt ingenieus te kunnen switchen, de ene keer in het spoor van de Marsu's, de andere keer bij de indianenstam om haast tegelijkertijd Xin Yùns spoor te volgen. Waarom wederom de bijeenkomst van al die verschillende Marsupilami's weer opvoeren? Dat heb je toch in het vorige deel al uitgebreid gelezen? Eveneens storend: de irritante Zuid-Amerikaanse stam (die door haast niemand begrepen wordt) waarin onderling voortdurend ruzie wordt gemaakt. Een running drag in plaats van running gag. De pointe rond de sukkelaar op zoek naar een beetje geluk wordt daardoor een bijzaak. Neen, Colman ondermijnt des te meer de kracht van Franquins magische dier. Een uitgeverstip: ga zo vlug mogelijk op zoek naar een nieuwe scenarist.
19-06-2018
3/10

Gewikt en gewogen (32): Luuna 9

Het promopraatje: "Grote Sachem vindt zijn dorp terug dat door Luuna, zijn dochter, vakkundig werd uitgemoord. Overmand door woede en verdriet valt hij in handen van Malsum, een kwaadaardige godheid. Intussen werkt Luuna aan de opdracht die zij kreeg van Hekoya, een kwaadwillige plaaggeest. Zij moet namelijk Glooscap vinden, de welwillende tweelingbroer van Malsum, om zo het verstoorde evenwicht tussen goed en kwaad te herstellen."

De dag des oordeels, over Luuna 9: Glooscap heeft ineens (pagina 27, kader 1) wel een erg brede borstkas. Kéramidas is niet echt consequent. Topscenarist Morvan moet de reeks terug aanzwengelen (of de meubelen redden). Hij blijft inderdaad in dezelfde sfeer vol goddelijke interventies en magische tegenstanders. In zijn leefwereldje klopt het misschien wel, voor een buitenstaander is het behoorlijk hermetisch. Nieuwe lezers (als er die überhaupt zijn) hebben een flinke dosis geestesverruimende middelen nodig om van dit psychedelisch universum deel uit te maken. In plaats van TITEL te varen, had Morvan beter eerst alles gestroomlijnd geordend. Dit negende deel, een matige herneming.
19-06-2018
5/10

Gewikt en gewogen (31): Blauwbloezen door Salverius Integraal 1

Het promopraatje: "Deze integrale bundelt de eerste verhalen van Cauvin en Salvérius: een reeks kortverhalen (Overweldigend succes, De kolonelsdochter, Blauwbloezen in ‘t groen, De uitval, De grote patrouille, ...) en de avonturen Wagen in 't Westen en Van Noord naar Zuid."

De dag des oordeels, over Blauwbloezen door Salverius Integraal 1: Honderdtweeënnegentig pagina's waarvan 32 dossier. Een chronologische compilatie met veel gags die pas in de latere albums worden opgenomen en daarna pas de fameuze openingsdelen in albumuitgave. Het dossier is, zoals te verwachten bij Dupuis, sterk met veel geïllustreerde documenten (privéfoto's en facsimiléafbeeldingen van originelen) en heel wat achtergrondinformatie die de totstandkoming reconstrueert. Een mooie aanvulling voor de liefhebber. Over De grote patrouille: nu schrik je natuurlijk bij het openslaan van De grote patrouille, terwijl net dit de eerste verzinsels zijn rond Blutch en Chesterfield. De introductie en epiloog kaderen deze verzamelde kortverhalen: het beginwerk van het oorspronkelijke Blauwbloezen-tekenteam. Lang heeft Salvérius het opkomende succes niet mogen meemaken, de dood nam hem te grazen. Dupuis gunt gelukkig Salvérius' openingsgags een plaats in de reeks, al was Lambil toen al een zestal albums bezig. Hoe zouden deze twee Noorderlingen er nu uitzien had Salvérius niet het loodje gelegd? Want een stijlverschil is er duidelijk. In de beginfase zijn Blutch en Chesterfield nog een product van hun tekentijd. Eind jaren zestig, uit de Dupuis-Robbedoes' weekblad-stal. Korte lijfjes, stijfjes, dikke neuzen. Best passend bij de strapatsen die Chesterfield zoal uithaalt. Met De grote patrouille leveren de auteurs een veelbelovend, groots begin. Over Wagen in 't Westen: voor wie nu teruggrijpt naar of pas kennismaakt met de oudjes, het originele werk van Raoul Cauvin samen met Louis Salvérius, zal een ware cultuurshock ondergaan. Zoals de cartoony stijl van Warnant aanzienlijk verandert wanneer Gazzotti het overneemt, is het eveneens wennen aan de rauwere, nog karikaturalere stijl van Salvérius ten opzichte van de inmiddels ingeburgerde tekeningen van Lambil. Alsof de Dikke en de Dunne rondwaren met nog extremere tegenkantingen in de karakters. Haantje de voorste Chesterfield tegenover labbekak Blutch. De sfeer is grimmig tussen die twee, de gekende haat-liefde-verhouding ver zoek. Wagen in 't Westen is alvast slapstick met een uitstekende ontknoping. Over Van Noord naar Zuid: grappig hoe anders kapitein Stark er in deze eerste verschijning uitziet. Zelfs diens latere, kenmerkende rode haren zijn hierin oorspronkelijk gebruind. Net als Chesterfield die in Salverius' universum ronder en boller is. Twee soldaten. De ene overheldhaftig, een haantje-de-voorste, een naïeveling die hoopt door ondoordachte bevelen uit te voeren gerespecteerd te worden. Terwijl de andere noodgedwongen het hele circus moet meebeleven terwijl hij liever logischerwijze deserteert, zijn kameraad en het vaderland verweesd achterlatend. Twee tegengestelde polen die elkaar jaarlijks pendelend tussen Noord en Zuid in stand houden. De manier voor Cauvin en Salverius (snel door diens dood opgevolgd door Lambil) om het absurde oorlogsgeweld op een satirische wijze voor te stellen. Geslaagd.
19-06-2018
8/10

Gewikt en gewogen (30): De reizen van Alex De Gladiatoren

Het promopraatje: "Duik met Alex in de wereld van de gladiatoren. Scenario van Éric Teyssier, universiteitsprofessor en een absolute referentie over het onderwerp. De tekeningen van de Belg Marco Venanzi (Roodmasker) vatten perfect de geest van Jacques Martin."

De dag des oordeels, over De reizen van Alex De Gladiatoren: Informatieboek geschreven door een universiteitsdocent die het bestaan van de gladiator in de Romeinse maatschappij kadert en daardoor het romantische beeld dat geportretteerd wordt in talloze films countert. Marco Venanzi illustreert op minder briljante wijze. Zeg eens dat je van strips niets leert! Hoewel, een echt stripverhaal is dit niet.
19-06-2018
6/10

Gewikt en gewogen (2017): Hedge Fund 1

Het promopraatje: "Hedge Fund omvat de kronieken van de opkomst van Frank Carvale, verzekeringsmakelaar. Hij is de rijzende ster naar de hoogste niveaus van de internationale financiën. Van Hong Kong tot New York is hij de nieuwe, gouden jongen. Maar hij wordt onbewust geleid door een machiavellistische mentor die op zoek is naar wraak."

De dag des oordeels, over Hedge Fund 1: Een combinatie van A sweet smell of success en The wolf of Wall Street. Hoe deel uitmaken van de snelle jongens om anderen hun fortuin af te troggelen. Speculatief het geld elders halen en trachten er zo veel mogelijk winst op te maken. Gehaaid zijn die jongens. Roulot en Sabbah schrijven een financieel plaatje dat perfect in het Largo Wiinch-plaatje zou passen. Alleen is Largo nu al lang geen vreemde eend meer in de beursbijt. De tekeningen van Patrick Hénaff hebben karakter en doorbreken vaak door de compositie de ellenlange dialogen (pagina's 40-41). Niet uitmuntend, wel geknipt.
19-06-2018
7/10

Gewikt en gewogen (28): Aldo

Het promopraatje: "Graphic novel over een asociale en verwarde jongen die zichzelf onsterfelijk waant. Het debuut van Yannick Pelegrin. Afstudeerproject aan de stripopleiding van LUCA School of Arts 2016-2017."

De dag des oordeels, over Aldo: Gelezen en te licht bevonden. Pelegrin, een 'product' van de Luca-beeldverhaal-afdeling uit Brussel, heeft zeker potentieel, hetgeen hij in zijn eersteling wil stoppen, de waan van de eenzaat komt niet sterk genoeg tot uiting. Alsof je een novelle leest opbouwend naar de ultieme onthullende climax, sleept de plot aan en blijft – om het in dit thema te verwoorden – 'eeuwig' duren. Niet altijd even helder zijn Aldo's gedachten, dat geldt evenzeer voor die van Pelegrin. Waarom willen jongeren überhaupt zware thema's (iemands geestesgesteldheid) aankaarten maar daar ze zelf niet volledig rijp voor zijn, je voelt het gebrek aan maturiteit. Pelegrins kijk op de wereld is net als die van Aldo vanuit een te klein ervaringsvenstertje gezien.
19-06-2018
6/10

Gewikt en gewogen (27): Mazeworld 2

Het promopraatje: "Verlies jezelf in dit vervolg van het episch fantasy-verhaal! Adam Cadman bevindt zich weer ongewild in twee werelden."

De dag des oordeels, over Mazeworld 2: Oubollig maar toch tijdloos, reeds een goede twintig jaar oud. Een man wiens leven aan een zijden draadje hangt. Deels in onze realiteit op de operatietafel in comateuze toestand, deels in de avontuurlijke mazeworld, een labyrint vol slechte intriges. Waarom uitgever Roarrr kiest voor een kleiner formaat is toch onbegrijpelijk. Ransons tekeningen lijden daar gelukkig niet onder, de leesbaarheid wordt niet aangetast. Toch was het voor een Europese markt beter om het niet aan te passen (gezien de prijs). Ook de cover doet Ransons werk (een uitvergroting) geen eer aan. De duistere man is voor de liefhebber van het macabere wel een boeiende thriller.
19-06-2018
7/10

Gewikt en gewogen (26): Roodhaar 4

Het promopraatje: "Roodhaar en Kiley komen op het spoor van een verschrikkelijk wapen, dat door een van de grootste vijanden van de Mandat in gereedheid wordt gebracht. Zijn Roodhaar en Kiley op tijd om een ramp te voorkomen?"

De dag des oordeels, over Roodhaar 4: Popcornstrip waar je vooral verrast wordt door de op de realiteit gebaseerde afwijkende wezens (de Struisbekken), die verwondering blijft à la Leo (Aldebaran) verbazen. Alleen is het avontuur even vluchtig als je geduld voor het volgende deel, je zit er niet echt op te wachten. Het zwevende gewest zweeft meteen in het ijle.
19-06-2018
6/10

Gewikt en gewogen (25): Catamount 2

Het promopraatje: "Jaren later is Catamount een uitmuntende ruiter en schutter dankzij de opleiding van de oude trapper Slungel Pad. Maar zijn lot wordt door elkaar geschud wanneer hij Black Possum tegenkomt. Hij is het Cheyenne-opperhoofd dat verantwoordelijk is voor de afslachting van zijn ouders."

De dag des oordeels, over Catamount 2: De onwaarschijnlijke transformatie. Benjamin Blasco-Martinez heeft de harde inkting ingeruild voor potloodtekeningen (vergelijk de dubbelpagina 12-13 met de schets achterin) aangevuld met een zachte computerinkleuring. Ineens krijgen de figuren meer karakter (pagina 6, kader 2), is de natuursfeer ijzig kil (7-1) en kan hij effecten bewerkstelligen die filmisch goed uitkomen (9-5, het tegenlicht). Het grafische in Catamount mist dan wel de definitieve perfectie, het schittert met viriele levendigheid, het barbaarse Wilde Westen woest en natuurlijk voorstellend. Even gruwelijk en on(t)menselijk(t) als Bouncer, maar net door een minder gestoord uitgangspunt (geen eenarmige helden) des te aannemelijk. In De trein der vervloekten schiet Catamount raak.
19-06-2018
8/10

Gewikt en gewogen (24): Jos Beaugard

Het promopraatje: "April 1809, ankerplaats van Cádiz. Op het bovendek van de 'Verschrikking', een van die niet meer in gebruik zijnde schepen die werden veranderd in drijvende gevangenissen, ook wel bekend als 'ponton', houdt een Spaanse officier zijn pistool tegen de slaap van luitenant Jos Beaugard, gewond en verzwakt, maar niet bang voor het lot dat hem wacht!"

De dag des oordeels, over Jos Beaugard: Een langspeelfilm, je zet die tijdens het bekijken ook niet op pauze om even op adem te komen. Wanneer stripmakers doelbewust een breuklijn creëren om aan het beleid van de uitgever te voldoen (doorgaans verhalen van 48 pagina's produceren), heb je die natuurlijke opsplitsing bij een integrale editie niet. De eerste helft gaat meteen onvervaard in de andere over. Nochtans kan je die in deze situatie goed ggebruiken want de voice-overkeuze van schrijver Mosdi is behoorlijk vermoeiend. Oké, Jos Beaugard (waarom niet de oorspronkelijke naam Josse Beauregard behouden, het betreft immers een Fransman) is een uitstekende kroniek vol recht-voor-de-raap-avontuur met een onverbeten doordouwer in de hoofdrol. Een rebel toch gedisciplineerd genoeg om enig plichtsbesef aan de dag te leggen en voor het vaderland op te komen, toch zeker als krijgsgevangene. De tekeningen van Majo hebben net als de protagonist karakter en tillen het verhaal naar een hoger niveau. Krijgen we alsnog een 'vervolg' ooit te lezen? Niet noodzakelijk. Op zich staat deze mythe van Jos Beaugard als een huis.
15-06-2017
7/10

Gewikt en gewogen (23): Trizia - Artbook

Het promopraatje: "Wie de eerste twee boeken van Trizia heeft gelezen weet dat Trizia mooi, getalenteerd en intelligent is. Ze kan af en toe een beetje een nerd zijn en doet waar ze zin in heeft, zonder al te veel stil te staan bij de gevolgen. Meestal is ze onschuldig en timide, maar wee degene die haar kwaad maakt!"

De dag des oordeels, over Trizia - Artbook: Wanneer een Nederlandstalige uitgever een Artbook aanbiedt, mag daar wel bijverteld worden dat deze enkel optreedt als distributeur en niet als eigenhandige realisator. Weliswaar woordloos, toch zijn het colofon- en de bedankingspagina's niet in onze geuzentaal. Boerenbedrog. Natuurlijk is het allemaal om de plaatsjes te doen, met een steeds schaars geklede Trizia waarvan het etiketje en dus niet het mandverband uit haar slipje bengelt. Trizia als Red Sonia. Trizia als prinses Leia. Trizia als Trizia buitenproportioneel en poeslief uitdagend. Ontbreekt: een kwijldoekje voor de nerd.
15-06-2017
6/10

Gewikt en gewogen (22): Streamliner 2

Het promopraatje: "Het is tijd voor de voorrondes en intriges, in het tweede deel van deze mechanische western. Oude O'Neil vertelt zijn verhaal over Lisa Dora en de oorlog. Billy Joe komt weer in contact met een oude bekende en Cristal probeert te redden wat er te redden valt. Oh ja, er wordt een moppie muziek gespeeld."

De dag des oordeels, over : Op zich is 'Fane geen groots artistiek licht, of bestempel hem eerder als gemakzuchtig. Zijn losse stijl doet even vluchtig denken aan het latere lijnenspel van Olivier Vatine, summier, zonder al te veel detail, back to the basics. Het komt slordig over maar is wel superefficiënt. Voor 'Fane is het slechts een instrument om zijn dynamische verhaal te vertellen. In een race, in eerste instantie tegen de tijd, waar het aankomt op snelheid kiest 'Fane voor weinig kaders per blad, veranderende camerastandpunten, steeds wisselende perspectieven. Pittig, pikant en pienter, deel twee verlaat de pitstop met gierende banden.
15-06-2017
7/10

Gewikt en gewogen (21): Streamliner 1

Het promopraatje: "Een verlaten weg in de woestijn, een oud service station en stof dat opdoemt vanuit de verte. Wanneer Billy Joe de deuren opengooit bij de O'Neils, zal niets meer hetzelfde zijn als daarvoor. De leider van de Red Noses gooit een ieders leven overhoop. De meest spectaculaire race ooit wil hij organiseren. Een race, tot aan de dood"

De dag des oordeels, over Streamliner 1: Snelle wagens, stoere jongens, weddenschappen, hete chicks en kordate grieten, laat ze maar komen, die gestroomlijnde Streamliners. Slordig, rudimentair getekend met de nodige flair. Als aanzet vurig, laat de banden maar gieren.
15-06-2017
6/10

Gewikt en gewogen (10 & 20): Alternative facts - Trumps werkelijkheid SC-HC

Het promopraatje: " In Alternative Facts kijken we door de bril van de 45ste president van de USA en zien we hoe hij schijnbaar onoplosbare kwesties in een mum van tijd fikst."

De dag des oordeels, over Alternative facts - Trumps werkelijkheid: Leuke Mad-achtige satire vanuit Nederland geredigeerd, herbeleef hoe Trump de wereld verovert met zijn gemoedelijke, bescheiden, nooit overheersende internationale politiek. NOT. Met constant even kritische gastoptredens van bekende gezichten (van Poetin tot Charles Michel) die mee het beleid bepalen van een gek die zijn gelijke niet kent. Fred de Heij mag het visueel overbrengen met zwaar gesticulerende overacterende figuren is het niet moeilijk om iedereen in het hemd te zetten. Zonder karikaturaal te tekenen zijn de spelers goed herkenbaar. Geslaagd amusant.
27-05-2018
7/10

Gewikt en gewogen (19): Star Wars Tussen de sterren 2

Het promopraatje: "De Alliantie blijft zoeken naar een nieuwe geheime basis. Han kent als smokkelaar talloze plekken die het Keizerrijk niet kent. Hij helpt Leia om een schuilplaats uit te zoeken die hij alleen aan Han bekend is. Bij aankomst vinden ze echter een groep moordenaars die hem dood willen hebben!"

De dag des oordeels, over Star Wars Tussen de sterren 2: Hetzelfde team, al vermoed je toch dat het laatste verhaal door iemand anders werd getekend. Duidelijk een stijlbreuk vergeleken met het gladde fotorealisme van Larroca en Delgado. Kan je een levendig avontuur beschrijven met twee harteloze, onmenselijke robots in de hoofdrol? R2-D2 krijgt een glansrol in Wraak van de Astromech. Schitterend ook de verbale intermezzo's van C-3PO. Keizerlijke trots weerspiegelt de offergave van een devoot samoerai. En Het zand is de bron beklemtoont dat zwakkeren in de samenleving beschermd moeten worden.
10-06-2018
9/10

Gewikt en gewogen (18): Star Wars Tussen de sterren 1

Het promopraatje: "Luke Skywalker is eindelijk alleen met prinses Leia. Dat wilde hij al een hele tijd. Alleen jammer dat het dan net gebeurt als ze stranden op een woestijn eiland! Gelukkig weet Han hen wel te vinden. Ondertussen bundelen Sana en Lando hun krachten op Coruscant omdat er dringend een heleboel kredieten te betalen zijn. Daarom gaan Han en Chewie ook weer smokkelen maar voor een Hutt?"

De dag des oordeels, over Star Wars Tussen de sterren 1: Drie heerlijke Star Wars-verhalen (Rebellen op survival, De dertien kratten en De Hutt-vlucht), konden ze allemaal maar zo origineel en aanvullend op het Lucas-oeuvre zijn. Hoe bewoond is het onherbergzame gebied van een waterplaneet? Zijn er doortraptere smokkelaars dan Han Solo? Ooit van Sana Starros gehoord? En hoe komt het dat Solo een Hutt moet vervoeren. Geen Tirolerhut, vanzelfsprekend. Verrassend, spannend en intelligent. De betere Star Wars, een aanrader.
10-06-2018
8/10