De Piccolo!

Overdonderde Piccolo in Veldgroen jou met de heerlijke retro klarelijnstijl van Schwartz ingeblikt door schrijver Yann die zich knipogend compleet uitleefde en een amusant oorlogsverhaal vertelde, zo blijf je in De luipaardvrouw een beetje op je honger zitten. Ondanks de even betoverende tekeningen van Schwartz, dat vloeiende, sierlijke dynamisme dat oud-Brussel doet herleven, is het vooral Yanns gebrek aan coherentie en diens volgepropte overdaad die ervoor zorgen dat ondanks de 64 pagina's en het te verwachten vervolg je nooit het gevoel hebt gehad dat de plot ergens naar leidde. Heel het luipaardverhaal dweept met voodoobeginselen, het verdere ongeloof is aangewakkerd. Kwabbernoot die net als Yann struikelt over het existentialisme, Sartre biedt geen soelaas, eerder slechts gewauwel. Het jammere is dat je amper nieuwsgierig bent naar de afloop, zo 'boeiend' is het mysterie. Je vreest dan ook dat Yann de weinige verwachtingen in het slot niet kan waarmaken. Het leesplezier komt dan ook van de veelgeprezen Schwartz.
- Arctica 6 **½
- Robbedoes en Kwabbernoot door 7 ***
- Sheriff Teddy 1 **½

Heel mondain

Het team van Lydie weer samen, welke creatie hadden ze eerst gebaard? La Mondaine bevat gelijkaardige kenmerken met voornoemde eenling. De geestesgesteldheid van bepaalde personen (vader en zoon Louzeau) die in hun imaginaire wereldje bijgestaan worden door een ideologische held. De 'Indiaan' staat beide keren bij tijdens een zwak moment, toeziend op hun welzijn. La Mondaine is een bijzondere kroniek met behoorlijk wat poëtische kantjes. Na deze eersteling is het moeilijk inschatten welke richting Zidrou en Lafèbre zullen inslaan. La Mondaine heeft iets vertederend, de naïeveling in zijn nieuwe werkomgeving. Zal hij zijn onschuld verliezen? Je verwacht het niet meteen van deze oprechte held. Kleurrijk zijn de figuren, innemend de relaties. Je voelt dat La Mondaine iets heeft, al kan je het moeilijk vatten. Ongetwijfeld door de waas van mysterie die er nu nog rond hangt en waarmee Zidrou de plot vult. Wat zal het verleden nog meer onthullen om het heden beter te begrijpen? La Mondaine is zelfs onvolledig geen eendagsvlieg. Je blijft geïntrigeerd door de eerder gegeven hints en het flashforward- en flashback-spel van de auteurs. Wat brengt de finale ontwikkeling? Mooi.
- Berentand 2 ***
- mondaine, La 1 ***½
- Simpsons, The 11 **½

Deep in de poëtische oceaan van Whaligoë

Stéphane Betbeder als een echte Bec-adept zwevend op een tapijt van mystiek. De wereld is naar de haaien en wij kunnen er belachelijk weinig aan doen. Het typische pandemieverhaal met het uitsterven van ons ras dat centraal staat. Wie is ervoor verantwoordelijk? Wie kan deze ramp een halt toeroepen? Massa-extinctie is een mix van Outbreak, Walking Dead (maar dan zonder zombies), Stephen Kings de Beproeving (maar dan zonder het religieuze), Carthago (zowel boven als onder water) en Ridley Scotts Prometheus. Het slot zal uitmaken of de missie geslaagd is.
- Deep 2 ***½
- Eugène 6 ***
- Fokke & Sukke Aan de dunne ***
- Swamp Thing 6 **½

Constant beschuldig je schrijver Yann van hoogdravendheid en onnatuurlijk literair gezwets in een ongecultiveerde plattelandszone. Eens je het einde bereikt eerbiedig je hem voor de gewaagde insteek om eens niet vanzelfsprekend met taal en teken uit te pakken. Terwijl je je in het begin vooral zoet houdt met Virginie Augustins onderschatte minimalistische tekeningen, groeit de inhoudelijke pathos tot een hoogtepunt. Yann laat zelfs pistes open voor vervolgen (Wilde, de dandy uit Londen). Hij mag er zich gerust aan wagen. Liefst zo snel mogelijk.
- Whaligoe 2 ***½

Savage, de wilde bruut (Yann en Meynet)

Het jammer aan De verdoemden van Oaxaca is dat Yann uiteindelijk niets vertelt. Het basisgegeven - de bloedwraak - wordt met een flashback één keer aangehaald en buiten enkele verwonderde emoties van de onderluitenant heb je geen benul wat de militair in Mexico uitspookt. En daar draait alles rond: oorlogje voeren. Personages worden geïntroduceerd zonder dat je hen kan plaatsen. Een afwachtende houding is dan ook het enige wat de lezer rest: wat heeft de scenarist uiteindelijk in petto? Het lijkt onwaarschijnlijk dat Yann dit slechts in twee delen kan afronden, je weet immers nog niks. Het meeste plezier beleef je aan Meynets schilderachtige tekeningen. Hij nestelt zich nog dichter in de stijlvolle fauteuil van spitsbroeder Marini. Een heerlijk broeierige sfeer met de brandend hete zon lijkt de gemoederen extra te verhitten. Mooi. Soms zijn Yanns dialogen iets te geforceerd.
- Kiekeboes, de luxe 139 **½
- Kiekeboes, de superdeluxe 139 **½
- Savage 1 ***½

Betoverende Hermanns 16de station

Een The X-Files op onbekend terrein. Yves Huppen maakt er een niet te verklaren thriller van waarbij de kijker - net als het slachtoffer - moet ondergaan. De scenarist laat voor een keer het breedsprakerige achterwege en kiest resoluut voor de suggestiviteit. Met de eindclimax als orgelpunt. Hermann vervloekte zijn schrijvende zoon omdat deze hem zijn compositorische grenzen liet verleggen. Het levert Hermanns meest vooruitstrevende platen in jaren op. De dubbele pagina's zorgen voor nog meer ruimtelijke desolaatheid. Knap.
- Betoveringen 2 ***½
- Station 16 ***½
- werelden van Thorgal, De 9 - De jonge jaren van Thorgal 2 HC ***

Provocatief, de Libellenpatroelje en minder provocatief, Ravine

Opzienbarend om Suske en Wiske op de voorkaft van het album te zien figureren als affiche met daarbij geschilderd een hamer en sikkel. Hardy én Yann uiten als fan voor deze Vlaamse stripreus wel op een erg bijzondere manier. Uitgever Arcadia neemt duidelijk geen risico's en opent met een verantwoordingsalinea omtrent het gebruik. Historisch interessant omdat hierin reeds Yanns fascinatie voor de Russische zaak komt bovendrijven. Of recycleert hij reeds alle informatie die hij verzameld had voor de realistischere en beschaafdere variant Witte Nacht. Maak kennis met deze gemoderniseerde scouts, ver verwijderd van de idealen van Baden Powell. Zelfs al doet de leidster zo haar best om de tucht te laten overheersen, uiteindelijk groeit ook het rode verzet binnen de groep. Youkaidi is totale chaos met weinig aanknopingspunten. De excessieve uitspattingen (politiek, seksueel) staan centraal waarbij Yann en Hardy vooral rond zich heen willen schoppen zoals ook De onnoembaren hun controversieel plekje opeisten. In de jaren tachtig vooruitstrevend, uitdagend, zovele jaren later bekijk je het niet vanuit de vertroebelde tijdsgeestbril. Bij het ontbreken van een onderhoudend verhaal heb je er geen affiniteit mee. Grafisch is Hardy de sfeerbrenger in donkere passages. Wanneer hij zwart gebruikt overschaduwt de inkt alles. Echter in de 'heldere' momenten ontbreekt er een gekleurde ondersteuning om de leesbaarheid te vergroten.
- Arcadia Archief Luxe 24 De Libellenpatroelje 1 ***
- Libellenpatroelje, De 1 ***
- Ravine 3 **½