Expo Het B-Gevaar (2): De imaginaire invloed van Marc Sleen op... Dirk Stallaert

Nog voor Dirk Stallaert gekoppeld werd aan Nero toonde hij een zekere voorliefde voor Marc Sleens strips te hebben. Eén van de nieuwe afleveringen van zijn eigen reeks Nino zou "De verdwenen Nino" als titel dragen, met vrij veel verwijzingen naar de klassieker uit de Nero-collectie. Het B-Gevaar kon het origineel ervan tonen op de tentoonstelling "De imaginaire invloed van Marc Sleen (op andere auteurs)",

helaas werd Nino na drie albums niet verder gezet en zou het verhaal nooit gerealiseerd worden. Geniet van de details die Stallaert er in stopte, met verwijzingen naar het origineel (de gorilla links onderaan), Club Brugge, een tricolore-vis, Nero en de grapjes tussendoor (verboden te vissen, de goudvis in zijn kom, eentje aan het fietsen).

Stallaert: Nero

Originele tekening van Dirk Stallaert die diende als ex-libris voor het 129ste Nero-album De hond van Pavlov.
Memorabel album omdat een tip van Nero's jeugd ontsluierd wordt met een verhelderende flashback. Charles-Louis Pavlov verschijnt op de proppen om zijn jeugdtrauma te verwerken, het best op te lossen door de definitieve uitschakeling van Nero. Alleen al voor de twee retro-pagina's moet je het boek lezen/bekijken: Nero met een welige haarbos, romantisch uit de hoek komend,

niet gespeend van een bierbuik. Daarnaast talloze verwijzingen naar Hoeilaart (de Druivenfeesten) en het pittoreske Zoniënwoud, de groene long van Brussel. Leuke ideeën die Sleen door aaneenschakeling aan kracht doet verliezen. Niet getreurd, het blijft amusant.
L 18 x H 24. ZW. Inkt.

Stallaert: Nino 3

Uit het tweede deel van Nino De prinses van Manhattan, Stallaerts mythische en klassieke klare lijnreeks. Plaat 3.
L 37 x H 48. Zwartwit, inkt.
Als één iemand in staat was om na Hergé Kuifje geloofwaardig gestalte te geven, dan was het wel de Dirk Stallaert uit dit tweede Nino-deel. Terwijl Hergé een beroep deed op studiomedewerkers om alles tot in de puntjes verzorgd te krijgen, ploeterde Stallaert op zijn appartementskamertje helemaal alleen minutieus aan De prinses van Manhattan. Heeft Hec Leemans ooit een beter scenario geschreven? De wisselwerking tussen de twee artiesten levert een knaller van formaat af. De dubieuze maffiosi, het arme meisje dat uitgehuwelijkt wordt, de naïeve lummel Nino en zijn nieuwbakken vriend taxichauffeur McCab. Het New York dat ze recreëren komt volledig tot leven met de herkenbare decorelementen die hier en daar opduiken. Genieten doe je dankzij het avontuur waarin Nino terechtkomt, zich steeds in penibele situaties bevindend en je toch de koldereske ontsnappingsroutes aanvaardbaar accepteert.

Het meest vergaap je je aan Stallaerts fijne lijnen (Nino's gesimplifieerde versie van de jonge, explosieve Macaroni) en veel geloofwaardiger dan de stereotypetjes uit andere klare lijn-strips. De prinses van Manhattan heeft een ongelooflijk plezierige magie met internationale uitstraling. Dit had indertijd bij Casterman moeten uitgegeven worden!

Pakkeman en Poulet

Lambik en het stripmuseum in de hoofdrol (pagina 3). Een vette knipoog naar Déjeuner sur l'herbe (4). Een bezoek aan de plantentuin van Meise (5). Het Brusselse justitiepaleis is het decor voor de befaamde Pantserkruiser Potemkin-scène (6). Een surreële Magritte-inbreng (13). Expo 58 (27). Willy Vandersteen tekent er lustig op los (28). Het grootste mysterie van dit album zijn niet zozeer de raadsels, die worden tenminste opgelost. Wel wie de verantwoordelijke uitgever is. Volledig in de illegaliteit gerealiseerd zonder colofon?! Pakkeman en Poulet is het beste van wat Dirk Stallaert in jaren gerealiseerd heeft. Zelfs al voelt hij zich met Mieleke, Melleke Mol als een vis in het Urbanus-water, hiermee is hij volledig zichzelf en toont wat voor een klassebak hij wel kan zijn. Ondanks de uniforme stijl (humoristisch karikaturaal) varieert hij dankzij de steeds wisselende decors. Groots is zijn evocatie van Vandersteens jaren '60 Sus en Wis. Het systeempje rond het oplossen van de moordzaken kan je na verloop van tijd zelf invullen, toch blijft het verrassend genoeg (lees daarom met mate) om je tot het einde (op bezoek bij de koning, super!) te boeien. Schitterend.
- Daphne, Diederik & Floppy 1 **
- Daphne, Diederik & Floppy 2 **½
- Pakkeman en Poulet 1 ****

Met vader en zoon op pad als in een Griekse tragedie

Bolleke zwachtelt Piet Fluwijns rechterarm in (gag 672, pagina 20). Wanneer de grap eindigt blijkt het ineens de linkerarm te zijn. Een onoplettendheid van Sleen. Bolleke maakt (beeldhouw)kunst. Het resultaat is meteen internationaal gelijkend op Henry Moore (n° 673). Mannen op de lappen, dat wordt een plezante bedoening (pagina 27). Naar school gaan moet ook vroeger (anno 1960) hels zijn geweest. Bolleke schreeuwt het uit van de daken wanneer hij kan 'brossen' (n° 678). De wereld draait door voor Bolleke (n° 682).
- avonturen van een vader en zijn zoon, De 19 ***
- avonturen van een vader en zijn zoon, De 20 ***
- Griekse tragedie, Een 1 SC **½

Fluwijnen Piet en bolleke

Weinig gerecycleerde grappen, al heb je vaker een déjà vu-gevoel. Opmerkelijk, ghag n° 572 (pagina 34), een bezoekje aan de Wereldtentoonstelling Expo 58 met het bewonderenswaardige Atomium. Nergens aankomen. Even bijzonder is de passage van Bolleke bij de familie Pheip (gag n° 557, pagina 20). Kattekwaad, goedbedoelde intenties, educatie, humor. Fijn.
- avonturen van een vader en zijn zoon, De 16 ***
- avonturen van een vader en zijn zoon, De 17 ***
- avonturen van een vader en zijn zoon, De 18 ***