Texas Cowboys

Dit is méér dan verdelde pulp. De wegwerpboekjes van weleer verbleken met deze los aan elkaar hangende episodes van het 'magazine' van Delpozzo Publishing. Los aan elkaar? Neen, hoor. Trondheim weeft het touw mooi aaneen zodat dit westerntapijt met dimensie de vlakheid weggomt. De stoutmoedige Harvey Drinkwater is uitdagender dan je je hem uit het eerste deel kan herinneren. Trondheim herhaalt zichzelf niet door steeds nieuwe interessante personages toe te voegen. Door de focus niet altijd te leggen op de legendarische journalist en door geregeld links en rechts af te wijken zonder finaal van de hoofdplot af te wijken, krijg je weer een heel kleurrijk palet. Thomas Woodham is de verrassende showsteler. Eerst uit de hoek komend met een pakkende openbaring die daarna kolderesk entertainend onderuit wordt gehaald. Naast de avontuurlijke sérieux is er ook ruimte voor humor. Niet van die pasticheachtie Donjon, dit keer heel respectvol voor een uitstervend genre. Texas Cowboys, wrang en vrij als Deadwood. Zeer goed.
- Noordsage 2 *
- Pits en Kaliber 7 (herdruk 2010) **
- Pits en Kaliber 7 (herdruk 2014) **
- Scoutswoord, Erewoord **
- Texas Cowboys 2 ****

Overal zichtbaar ter wereld: Omnivisibilis

Wat is Lewis Trondheim toch een gelukzak om over een speeltje te kunnen beschikken genaamd Matthieu Bonhomme, een werktuig dat eender welk absurd idee in een reëel decor zeer realistisch kan plaatsen. Iets waar Trondheim in zijn stijl nooit zal slagen. Trondheim houdt zich niet bezig met het hoe, het waar en het waarom van het omnivisibilis-fenomeen, een degelijke verklaring is er Groundhog day-gewijs niet. Het overkomt je gewoon en daarmee basta. Wat hem aanbelangt, is hoe je er uiteindelijk – na een onaangename kennismaking – ermee omgaat. En vooral ook hoe je omgeving erop reageert. Dat resulteert in een akelig afspiegelend schouwspel volgestouwd met de kleine kantjes en onhebbelijkheden van de mens. De ware liefde zoekt haar eigen waarheid wanneer zijn vriendin haar beste acteerspel voor Hervé opvoert. Plots wordt Hervé gebombardeerd als ideaal uithangbord om reclame te maken. Iedereen hoopt wel een graantje mee te pikken van de uitzonderlijke gave van Hervé. Hoe ongemakkelijk zou jij je daarbij voelen? Net als vaak bij Trondheim is Omnivisibilis een spielerei. De auteur houdt het lekker luchtig en actievol absurd. Want waarom Hervé in de beginfase specifiek als hypochonder wordt voorgesteld, in de eindfase heeft dat minder belang, geen functie zeg maar. Of is hij eerder de papieren versie van Woody Allen. Omnivisibilis wordt voor het grootste deel gedragen door Bonhommes virtuositeit. Als er echter één ding in ontbreekt, is het wel kleur. Het monotone blauw heeft geen variatie en zwakt deels af. Het had via grijs neutraler gekund. Of kiezen de auteurs hiervoor bewust door hun personage een blauwtje te laten lopen? Zeker lezen.
- Morgen weer een dag 2 **½
- Omnivisibilis ***½
- Transmetropolitan 6 ***½

Eerlijk en lui

Christian Durieux (met de hulp van Gibrat?) mag nog een vervolg breien aan het leven van Philippe zoals het is. De goede man heeft rust gevonden en voedt zijn liefdelijke onrust met opbeurende brieven. Een rustig kabbelend beekje is Eerlijke lui totdat het 'drama' toeslaat. Onoverkomelijk? Durieux put uit een dorpsvertelling om dit derde deel waarheidsgetrouw extra te stofferen. Zijn verwondering zet hij iets te gul om en dat levert stroeve sequenties op. Eerlijke lui is een complexloze feel good strip die bij tijds de gevoelige snaar weet te raken. Luchtig leuk.
- Eerlijke lui 3 ***½
- Esteban 4 ***
- werelden van Thorgal, De 9 - De jonge jaren van Thorgal 2 SC ***