Kling-onorde

Op pad, trippel trippel. Vechten, kling bang. Weer verder trekken, trippel trippel. Nieuwe tegenstanders, kling bang. De tocht wordt verder gezet, trippel trippel. Laatste opponenten, kling bang. Einddoel bereikt. "Jullie kunnen je beter afvragen waarom hebben we jullie hier samengebracht?" Eigenlijk niet. Je interesse is na dat eerste deel volledig afgezwakt. Dave Kendall kent al heel wat trucjes om zijn grafiek op te smukken.
- Krän 4 HC ***
- Krän 5 HC **½
- orde van de Kling, De 2 **½

Dweilen met de krän open

Da's een best fijne fantasy-strip. Misschien wat rommelig en net dat niveau van een Lanfeust ontbrekend, maar toch leuk. De runen van Cartakwel is trouwens eerder een parodie op het genre. Naar de verwijzingen kijkend, wordt duidelijk dat Herenguel van alle markten thuis is en véél gelezen heeft. Zowel Amerikaanse als Europese inspiratiebronnen worden door de mallemolen gedraaid en dat levert komische scènes op. Een goed begin, al had Hérenguel zich meer mogen inspannen bij het vluchtige tekenwerk.
- Krän 1 HC ***½
- Krän 2 HC ***
- Krän 3 HC ***

Aria is krän-ig

Het voordeel van Michel Weylands kunnen is dat emotieloze vrouwen er bij hem echt doods uitzien. Al geldt dat bijna voor alle personages. Alsof ze allen wel een of andere mascara rond de ogen hebben aangebracht om hun verdriet te maskeren. Weyland maakt geregeld ongewild de fout om tweelingzussen van Aria te tekenen waardoor je soms moeilijk kan bepalen wie nu precies het hoofdpersonage speelt. Het vrouwengevecht doet door de sneeuwscènes vaak denken aan Hermanns Jeremiah - De winter van een clown. Helaas inhoudelijk niet zo kwalitatief. Het vrouwengevecht, een frivool weglezertje met een zwakke lettering.
- Aria 9 (Dupuis) ***
- Aria 9 (Le Lombard) ***
- Krän 0 HC **

Aaargh gebundeld, Krän gebundeld en Sienna ongebundeld

Trop is te veel. Terwijl je hongert naar veel bedient AAaRGh je gul op je wenken. Maar die overdadige overvol gevulde pagina's (2 cartoons op een blad) sméken om meer rust, net zoals Lectrr dat zo handig bespeelt in zijn bundels. Je kan hierin haast niet op adem komen. Niet dat trop te veel is, een gebalanceerdere presentatie zou wonderen doen. Positief aan AAaRGh is het tweelandenpubliek dat hij bespeelt. Afhankelijk van de opdrachtgever is de ene cartoon op Nederland gericht, de andere op Vlaanderen. Dat zorgt tenminste voor een beetje herkenbaarheid. De meest esthetische artiest is AAaRGh niet, vooral met het voetenwerk neemt hij vaak een loopje. De 10de pagina (Actie tegen oprukkende woestijnen), rechts de gespitste schoen, links afgerond. Of de houding op pagina 20 (Speeltoestellen) van de man in het blauw. Met zo'n pose val je onmiddellijk omver. AAaRGhs grappen daarentegen hebben wel punch. Het jaar van AAaRGh, een amusante, kritische ontlading.
- AAaRGh, Het jaar van 2013 ***
- Krän bundel 1 ***
- Sienna 2 ***

Provocatief: Transmetropolitan en Krän

Vroeg of laat moest het er van komen dat Warren Ellis ook de (presidents)verkiezingen zou aanwenden en onder de loep nemen. Wanneer twee criminele 'vrijheidsstrijders' tegenover elkaar staan, kan je beter kiezen voor degene met de minst corrupte genen. Spider Jerusalem spuwt niet alleen letterlijk heel zijn gal op heel het circus, hij beschijt de kandidaten, maait het gras voor hun voeten weg en doet waar hij het best in is: lak hebben aan alle conventies. Je kan je inbeelden dat voor niet denkende adepten dit vooruitstrevend en oogopenend is. Helaas wordt de boodschap gekelderd door pisnijdig zuur gezeik met enkel oog voor agressie. Wat zijn we lekker provocatief. Té.
- Krän 6 HC **
- Krän 6 SC **
- Transmetropolitan 3 ***