Ex-calibur

Hier begint Istin danig af te wijken van de Arthur-mythe en vult het volgens eigen verlangens in. Gelukkig maar, zo krijg je tenminste een variant op hetgeen reeds talloze keren gerecycleerd werd. Met al die figuren en hun verborgen agenda's is het moeilijk bepalen wie nu voor het goede als voor het kwade staat. De Heiland alleszins niet. Diens volgelingen hebben wel erg extreme trekjes, ten koste van het oude volkse geloof. Excalibur Kronieken: met veel spelers op het bord, dus met veel verschillende invalshoeken. Brion is traditioneler in zijn grafiek, maakt wat (anatomische) schoonheidsfoutjes, het ontsiert de heroïek van Excalibur Kronieken niet.
- Excalibur Kronieken 2 HC ***½
- Excalibur Kronieken 2 SC ***½
- Francine - Wayward Girls *

Harlekijn

Jammer van de monotone grijsuitgave. Een beetje kleur zou deze gekke afspiegelingswereld extra cachet hebben gegeven. Vooral door de verwonderlijke gebeurtenissen in deze dicht-bij-huis-realiteit voelt het alsof je op een bepaald moment door een regenboog stapt. Het aardse blijft dan wel het decor, via surreële proporties wordt deze vertrappeld. Muggen nestelt zich een beetje in de leefwereld van Shaun Tan. Niet zo zeer door de grotendeels woordloze invulling, wel door de bevreemdende onaardse wendingen. Wie zich waagt aan psychoanalyse, de toegegooide hapjes stillen de honger niet, daarvoor is Bert Nijstads universum te hermetisch. De verwondering levert geen bewondering op. Grafisch heeft Muggen wat weg van Guido van Driels recentere werk, alleen meer af en vormelijk accurater. Niet slecht.
- Batman - Harley Quinn 1 **½
- Elfquest 2 **
- Muggen ***

Dokter Manhattan

Wow, wat een elektronen- en protonenontlading. Michael Straczynski begeeft zich op atomair niveau en ontwricht de wereld(en) van Dr Manhattan. Metafysisch en filosofisch, in de geest van Alan Moores origineel. Neen, dit kan je moeilijk een eenvoudig doorslagje noemen. Prachtig ook de visualisering, op Adam Hughes' grafiek valt niets aan te merken, tenzij misschien dat deze die van Dave Gibbons overstijgt. Zo mooi. Dr Manhattan is een hele kluif. Voor wetenscappers, voor salonfilosofen, voor cafégangers die even willen keuvelen over de zin en de onzin van de existentie en de daarbij gepaard gaande beslissingen die we nemen in ons leven. Hoe één bepaalde actie of reactie steeds parallelle werelden creëert. Net als de radertjes die Jon Osterman met de fijnste precisie in elkaar steekt, zo past Dr Manhattan perfect in het oorspronkelijke Watchmen-geheel. Een geslaagd huzaren.
- Before Watchmen Dr. Manhattan ****
- James Dobbelo 1 *
- Zaza gravures: De comeback van de sanseveria **½

Mannen met baarden

Over De kapitein zonder naam: al die willen ter kap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn. Vooralsnog gaat die ballon niet op want Erik is gladgeschoren. Hoewel, hij is dan ook geen kaper. Deze ambitieuze jongeling gedraagt zich als een rebelse puber en loopt liever in het gareel ten dienste van de koning. Erik is de held in dit verhaal, al wordt hij vanwege zijn afkomst als antiheld opgesteld. Wederom zorgt Charlier voor een te overvol avontuur in plaats van de gebeurtenissen te verdelen over meerdere episodes. De gevangengenomen ondernemer Erik levert een glansrol in het zich bevrijden uit hachelijke situaties. Over Het brandmerk van de koning: wederom speelt Roodbaards zoon Erik de hoofdrol, eentje die hem goed ligt. Al moet hij zelf heel wat ondergaan. Een niet zo duidelijke situatie op plaat 24, kader 5. Valt Erik nu flauw of wordt hij met een sabelhouw neergestoken? Erik met een baard (platen 26 en 27), het is voor de babyface geen natuurlijk zicht. De Gevezon blijkt daarentegen wel over scheergerei te beschikken. Hij blijft er op een onbewoond eiland als schipbreukeling kraaknet uitzien (28). Een onwaarschijnlijke deus ex machina: de zus van Baba, helemaal aan de andere kant van de wereld, die even Eriks pad kruist (7). Roodbaard en c°: een eindeloos avontuur.
- Jerom - Adhemar 38 ½
- Roodbaard Integraal 3 ****
- Roodbaard Integraal luxe 3 ****

Rood met een baard

Van een herziene editie gesproken. Sherpa volgt de gerestylede Franse integrales mét heringekleurde inhoud (halelujah voor het verloren gaan van de oorspronkelijke kleurenfilms) met het extra dikke dossier voorin en de complete – niet verknipte – weergave van de eerste twee delen. Dus niet afgebroken zoals voorheen in de afzonderlijke Dargaud-albums. Een eerste bedenking die je maakt: hoe kunnen twee auteurs het gegeven van een vrijbuiter, kaper, piraat interessant blijven houden? Wetende dat er nog minstens dertig avonturen volgen, ben je wel erg benieuwd naar de verschillende invalshoeken. Vooral omdat in deze eerste episode reeds eenzelfde ontsnappingsplan (het lozen van alle ballast om de vijand te vlug af te zijn) nu reeds twee keer gebruikt wordt. Hubinons tekeningen zijn strak en toch rond door de glooiende, variabele inktlijnen. Ze komen helemaal niet oubollig over en tonen gedegen vakmanschap. Alleen jammer dat de inkleuring (gebruikmakend van de beperkingen van de toenmalige technieken) de tekeningen niet optimaal ondersteunt. Gelukkig is er deze heringekleurde versie! De schepen verdwijnen in het boek steeds in een irreëel (haast surreëel) decor van rose of geel, de groene zee lijkt door wier overwoekerd. Nu dus danig afgezwakt. Gek dat Hubinon en Charlier na de vreedzame Buck Danny kiezen voor deze woeste piraat die er lustig op los moordt. Charlier is de man die de lezer geen rust gunt. Niet Roodbaard maar wel diens geadopteerde zoon tuimelt van het ene avontuur in het andere. De jongen wordt geconfronteerd met de ouderlijke verwachtingen, een wens die niet strookt met de manier waarop hij zijn toekomst wil uitstippelen. In Londen is er het gekibbel met zijn studiegenoten, daarna de rechtstreekse confrontatie met zijn vader. De titel heeft minder betrekking op dit deel. Ze kenmerkt dan wel het hoofdpersonage van de reeks, toch is het pleegzoon Erik die met de eer gaat lopen. Rijk gevarieerd en avontuurlijk, een gestoffeerd tweede deel.
- Roodbaard Integraal 1 ***½
- Roodbaard Integraal luxe 1 ***½
- Apacha Canyon - Rachna **½

Het wassende water

Christin schrijft in 1968 naar analogie met George Orwells 1984 (gemaakt in 1948) zijn SF-verhaal dat zich afspeelt in 1986. Het kan niet makkelijk zijn voor een tijd-ruimtereiziger om niet te interveniëren in het verleden waar volgens de futuristische noden van dat moment de mens afstevent op zijn ondergang. Nogal gek is de situatie dat vier eeuwen archieven verdwijnen! Hoe valt dat ineens te rijmen met de kleine schare wetenschappers die nog rondlopen. Net als alle grote reeksen heb je ook hier meteen de terugkomst van de weerkerende slechterik, in dit geval Xombul. Olrik of Krimson, zo lang hij maar de macht kan verwerven. Hoewel komisch karikaturaal is de nutty professor Schroeders uiterlijk gestoeld op acteur Jerry Lewis. Helaas veel serieuzer en minder speels. In hem herken je een beetje de gekke geleerde uit Back to the future 2, behalve dan minder gek. Dit tweeluik is een afspiegeling van de futuristische (eco)rampenfilms.
- Ravian en Laureline 1 ***
- Ravian en Laureline luxe 1 ***
- Ravian 1 (Dargaud) ***

Ravian en Laureline

Ravian, de oer SF-reeks die menig artiest inspireerde. Getuige de toch wel erg sterk overeenkomende afbeeldingen tussen fragmenten uit de stripreeks en oa de films van Star Wars. Deden enkele concept artists leentjebuur bij Mezières? De verzamelaar is een curieus geval. Hierin herken je onder andere immers de premisse voor Konvooi. De verzamelaar is een bizar wezen dat zich manifesteert als conservator van elk specimen. Ten koste van welke vrijheid? De levende doden is dan weer de voorbode van Axel Moonshine met de droommachine waar Axel verslaafd aan raakt. Deze opener heeft nog niet de panache van de latere delen. De cartoony, karikaturale striptekeningen zijn traditioneler dan de meeste realistische Pilote-producten van dat moment. Een intrigerend begin.
- Ravian en Laureline 0 ***
- Ravian en Laureline luxe 0 ***
- Ravian 0 (Dargaud) ***

Goal

Schrap de helft van de pagina's want de op de linkerkant weergegeven quotes – die zogezegd ingenieus gekoppeld zijn aan Mordillo's gags – zijn flauw en overbodig. En dus krijg je veel minder waar voor je geld. Bovendien zou je blij moeten zijn met de aflopende illustraties een Mordillo (tot aan de rand) en toch ben je dat niet. Is het net vanwege die nogal schrale linkerkant dat de tekening niet optimaal – door onder andere ook de verkleining – tot zijn recht komt. Mordillo's gags zijn vaak mini-animatiefilmpjes. Papieren beweging met een komische noot. Leuk.
- Flip 1 (Strip2000) ***
- Mordillo - Goal ***
- Grenzen **½

Geen comedy club, deze school

Je moet wel uit een erg conservatief hout gesneden zijn om hier niet van te genieten. Florent Maudoux weet verschillende genres natuurlijk samen te brengen via een stijlvolle symbiose van manga, comic en de franco-belgische strip. Spectaculaire gevechten die uitmonden in humoristische pointes. Ja, er moet gelachen worden.
- Freaks' School 2 ***½
- Roodbaard 7 ****
- Strip up Comedy Club 1 ***

Een school voor freaks

De verschrikking voor vele oudbelezen stripverzamelaars: een goede manga-achtige strip in een luxueus Europees jasje. En bovendien ook nog goed! Gaan ze dit ooit kunnen toegeven? Freaks' school leunt qua invloed aan bij Last Man, de mix van manga met comics. Alleen aangepast aan de continentale normen. De inkleuring is mondialer, de tekeningen daarentegen neigen naar beide invloedssferen, net als de dynamische (soms schuine, hoekige) pagina-opbouw. Florent Maudoux heeft een ideale shaker bij de hand en zorgt met zijn mix voor een heerlijke cocktail: avontuurlijk, humoristisch én vermakelijk. Jij bent in de ogen van je omgeving misschien een freak omdat je van stripverhalen houdt? Freaks' school bevestigt waarom je trots mag zijn op dit genot.
- Freaks' School 1 ****
- Roodbaard 5 ****
- Roodbaard 6 ***½

Hondsdolle Rabbids

Dit tweede deel mist een beetje enkele geniale invaller om je te doen bulderen van het lachen. Invasie heeft net niet de originaliteit van het eerste deel (de Rabbid die op de scanner terechtkomt). Valt het trouwens op dat de mens er vaker in voorkomt en het gesproken wordt steeds meer hoorbaar/zichtbaar is. Gelukkig met af en toe toch weer een superontwrichtende vondst (het dankwoord, het bonusspel, de advertentie) die de flauwe verhaaltjes zonder pointe van de Angry Birds van tafel veegt. Inventief.
- 100 bullets 13 ***
- Garfield Pocket (kleur) 81 **
- Rabbids 2 ***½

Hij is een Kathaar

Een minder complexe en daardoor meer verhelderende dagdagelijkse levensbeschouwing van het Kathaarse geloof. Van je vrienden moet je het hebben. Verraad binnen de eigen gelederen en de uiterste liefde zorgen voor het opperste leed. Parallellen genoeg met Jezus' lijdensweg. Makyo loopt zich niet vast in zijn grote labyrint.
- Conan - De weg der koningen 4 ***
- Ik ben een kathaar 5 ***½
- Pin-Up Wings 1 **½

Het vervloekte venster

Groundhog day maar dan minder komisch. Wederom een uitstekend kort en krachtige Suske en Wiske-verhaal. Zelfs hier hadden ze meer tijd en ruimte voor mogen uittrekken. Het hoogtepunt zijn echter de acht schetspagina's achterin, Dirk Stallaerts uitstekende voorbereidende potloodtekeningen. Zo levendig! Het vervloekte venster, duur maar mooi. Een Nero-hoofdje in het strandzand getekend (strook 70).
- Conan - De weg der koningen 3 ***
- Prins Valiant - Gewone editie 22 ****
- Suske en Wiske Luxe Het vervloekte venster ****

De Piccolo!

Overdonderde Piccolo in Veldgroen jou met de heerlijke retro klarelijnstijl van Schwartz ingeblikt door schrijver Yann die zich knipogend compleet uitleefde en een amusant oorlogsverhaal vertelde, zo blijf je in De luipaardvrouw een beetje op je honger zitten. Ondanks de even betoverende tekeningen van Schwartz, dat vloeiende, sierlijke dynamisme dat oud-Brussel doet herleven, is het vooral Yanns gebrek aan coherentie en diens volgepropte overdaad die ervoor zorgen dat ondanks de 64 pagina's en het te verwachten vervolg je nooit het gevoel hebt gehad dat de plot ergens naar leidde. Heel het luipaardverhaal dweept met voodoobeginselen, het verdere ongeloof is aangewakkerd. Kwabbernoot die net als Yann struikelt over het existentialisme, Sartre biedt geen soelaas, eerder slechts gewauwel. Het jammere is dat je amper nieuwsgierig bent naar de afloop, zo 'boeiend' is het mysterie. Je vreest dan ook dat Yann de weinige verwachtingen in het slot niet kan waarmaken. Het leesplezier komt dan ook van de veelgeprezen Schwartz.
- Arctica 6 **½
- Robbedoes en Kwabbernoot door 7 ***
- Sheriff Teddy 1 **½

Pinokkio

En zo zie je maar hoe vervalsend jouw herinneringen kunnen zijn. Je verwacht dat de houten pop annex jongetje om de haverklap een lange neus krijgt voor stoutmoedig gedrag. En bovendien dat het grootste deel van het avontuur zich in de maag van een walvis afspeelt. Niet dus. De stripversie hervertelt het verhaal zoals Disney het eerder op het grote scherm bracht. De tekeningen zijn zoals je die van Disney verwacht, met veel ronding en weinig agressie. Soms summier geïnkt, af en toe met een knap effect afgewerkt. Vergelijk de koets op pagina 29, eerste kader, met die van de twee daarop volgende. Pinokkio, kinderlijk eenvoudig zoals het een kinderstrip betaamt.
- Pokereiland 3 HC **
- Pokereiland 3 SC **
- Walt Disney Pinokkio ***