Geen Stomp-je

Hoe een mythisch uitgestorven stripfiguur eervol nieuw leven in te blazen. De originele bedenkers worden met veel respect vermeld: sultan Abdelawill al Rosy (pagina 38, Rosy en Will). Oud staat in dit geval niet synoniem voor oubollig. Zij het weliswaar in de vlotte Dupuis' stijl van de jaren tachtig (twintigste eeuw) haalt Colman verrassend modernismen uit de kast. De melancholische terugblikken naar het verleden verklaren of belichten Stomps stoutmoedige daadkracht. Deze getormenteerde figuur heeft een ziel, met de geest van Knightgrave die in zijn hoofd blijft rondspoken. Noem het pathetisch, een onterechte veroordeling van een pienter geregisseerde strip. Mooi en efficiënt zijn de continue sprongen in de tijd, telkens een tip van de sluier oplichtend. Hoe brutaal ook, Stomp is fragiel, menselijk. Zo zie je maar dat een stevige achtergrond bedenken een held of antiheld de juiste persoonlijkheid kan bezorgen. Colman doet dat uitstekend. Eric Maltaite (zoon van Will) trad reeds in diens vaders voetsporen. Zijn 421 vloeide voort uit de Baard en Kale-stijl. Alleen ging dat bij hem een generatie sneller: vlot, filmisch en daardoor dynamisch. Twintig jaar na datum is hij de perfecte aansluiting met het verleden. De spoken van Knightgrave, een hedendaagse thriller vol nostalgie.
- Lucky Luke 31 ***
- Lucky Luke Integraal 10 ***½
- Stomp 1 ****

Bloederige lafaards

En altijd maar die fragmentarische mallemolen waarin Delitte de lezer zet, rondjes draaiend om amper een bestemming te bereiken. Een kermisattractie, meer niet? Het duurt een tijd vooraleer je op een paard de juiste plek hebt gevonden op het thrillerplatform, echter halfweg besef je dat ondanks de roterende beweging Delitte van plan is wél een bestemming te bereiken. Het zaakje stinkt, niet alleen naar lijkengeur, en zorgt voor mogelijke pistes. De verdachtmakingen kan jij ondertussen ook al hard maken, al wordt de verwijzing naar de uitgeweken Jack the Ripper eingszins verontrustend. De dubbelpagina's 30-31 en 46-47 zijn in vergelijking met 16-17 niet functioneel en plezieren vooral de artiest die zich op een groot doek uitleeft. Zelfs al 'leest' het als bladvulling, mooi is het wel om zien.
- Bloed van Lafaards, Het 1 ***
- Johnny Goodbye - eerste reeks 2 ***
- Serge 2 *½

Quark

Wanneer je al eerder Manga's gelezen hebt en je eisen niet te hoog stelt, is deze Quark best vermakelijk. Rekening houdend met de beperkingen van de auteurs (geen studio die Adri van Kooten moet superviseren in plaats van nu alles alleen te moeten tekenen; geen goedbetaalde paginaprijs maar enkel levend van publicatierechten) is het verbazingwekkend dat ze zo'n product kunnen afleveren. Alles zit er gewoon in: de techno-SF van Shirow, de actie van Otomo, de simplifiëring van Toriyama. Een mengelmoes van stijlen en invloeden (Back to the Future, Akira, Intron Depot, en talloze anderen Manga-klassiekers). Dat kan je de auteurs verwijten: een gebrek aan consistentie. Maar nogmaals, de geproduceerde energie levert genoeg vonken op om het geheel dynamisch draaiende te houden. Zet je verstand op nul en laat je meevoeren in deze leuke cybertech-kloon. Pagina 74 en 75: zijn dat Laurel en Hardy of de gekken uit A clockwork orange?
- Quark 1 ***
- Quark 2 **½
- Quark 3 **½

De tragische tante

Een mini De briesende bruid met Sidonia op datingpad. Enkel Lambik kan haar hart sneller doen slaan. Schitterend hoe de ene versierdersgrap de andere opvolgt met als hoogtepunt de concurrentiestrijd tussen Lambik en Jerom die dingen naar de hand van De tragische Tante. Compacte humor, een scenario op speed en fantastische tekeningen. Zo tragisch is dit verhaal niet. Kort, maar bijzonder krachtig.
- Edelweiss box ***½
- Suske en Wiske Luxe De tragische tante ****
- Suske en Wiske 326 Luxe velours ***

Gargamelk

Maakt liefde blind? Voor de tekenaar wel, want die heeft problemen om mensen overtuigend te tekenen. De Smurfen tegenover de grote mensen. Betreft het de kleine blauwe wezentjes, dan is er geen probleem. Eens Jeroen De Coninck zich waagt aan Gargamel en c° is het minder accuraat (pagina 40, kader 9). De opbouw rond Gargamels verliefdheid is zoals bij een eerste afspraakje: hoopvol. Jammer genoeg eindigt het abrupt met een onwaarschijnlijke op- en tussenkomst van Gargamels moeder. Hoe zij bovendien weet dat het meisje Roxana heet, is een raadsel. Net als de toverprins die uit het niets opduikt. De auteurs stellen het gemakzuchtig zeer rooskleurig voor, al kan Gargamel daar niet van profiteren. Een gemiste kans om beter dan goed te zijn.
- Smurfen, De 33 ***
- Spyder 4 **½
- Suske en Wiske 325 Luxe velours ***

Ayrton Senna

Op basis van vier hoofdstukken wordt de carrière van Ayrton Senna geschetst. Geen uitpluizen van diens privéleven, scenarist Lionel Froissart kiest resoluut voor het professionele. Ondanks de beperking blijft het een hele boterham om zo'n grootse loopbaan in 48 pagina's te portretteren. Het meest indruk maken de bolides die accuraat uitgetekend zijn, de echte helden in dit verhaal. Foto's zijn dan misschien wel waarheidsgetrouwer, in deze verstripte versie bewegen de racewagens toch een tikkeltje meer. Terwijl Papazoglakis en Paquet uitblinken in het technische, zijn ze minder overtuigend in het weergeven van de bekende figuren. Ayrton Senna, verhaal van een mythe: nostalgie.
- Alpine 1 HC **
- Ayrton Senna - Verhaal van een Mythe HC ***
- Ayrton Senna - Verhaal van een Mythe SC ***

Het kruis van Tyler

Een sterke, zwarte misdaadthriller waarin alle slechte kantjes van de mens vakkundig worden blootgelegd. De criminele gangster die de gangstercriminelen achter zich aankrijgt. Een rol zo weggelegd voor Lee Marvin of andere film noir-iconen. Met aan hun zij de ongewilde femme fatale. Schuilt er achter die ruwe bolster van Tyler Cross een blanke pit? Spannend is het alleszins met schrijver Fabien Nury die zich alle regels van het genre heeft opgelegd en eigen gemaakt. Brüno heeft zich een atypische, lichtkomische stijl voor dit donkere drama aangemeten. Net sterk genoeg om de loodzware last te dragen. Helaas niet zo gstileerd vergeleken met een designer als Darwyn - Parker - Cooke. Desalniettemin is Tyler Cross een heerlijke trip door de krochten van de misdaadhel.
- Alex 33 ***
- Tyler Cross ***½
- Walking Dead - Box 4 ***½

In een klein stationnetje

Het probleem met die luxes van Herman is dat eens je er één gezien hebt, je ze allemaal gezien hebt. Hermann werkt zo summier qua voorbereiding dat de pagina-layouts en schetsen achterin weinig voorstellen. Het aanvullende katern met potloodtekeningen en hier en daar een kleurprobeersel tonen vooral de de artiest uitvoerend enorm sterk is en hij als basis niet veel nodig heeft. Het verhaal? Een The X-Files op onbekend terrein. Yves Huppen maakt er een niet te verklaren thriller van waarbij de kijker - net als het slachtoffer - moet ondergaan. De scenarist laat voor een keer het breedsprakerige achterwege en kiest resoluut voor de suggestiviteit. Met de eindclimax als orgelpunt. Hermann vervloekte zijn schrijvende zoon omdat deze hem zijn compositorische grenzen liet verleggen. Het levert Hermanns meest vooruitstrevende platen in jaren op. De dubbele pagina's zorgen voor nog meer ruimtelijke desolaatheid. Knap. De luxe, een boek voor de liefhebber.
- Figaro 5 (herdruk) **½
- Figaro 6 (herdruk) **
- Station 16 luxe ***½

Montefiore

Betbeder en Bec zorgen voor een flitsende thriller in het modemilieu. Alsof de fotocamera continu afgaat en steeds nieuwe beelden produceert omtrent de concurrentiestrijd van twee grote merken. De scenaristen hadden dit gerust kunnen uitspreiden over drie delen, zo veel informatie en verwikkelingen worden er verkapt op jou afgevuurd. Largo Winch beweegt zich hiermee vergeleken als een schildpad in slow motion voort. Pasquale del Vecchio's naam spreek je niet in een zucht uit, diens karaktervolle, mooie tekeningen geven de Montefiores extra glans en glamour, net wat de strip nodig heeft. Namaak, waar voor je geld.
- Figaro 3 (herdruk) **
- Figaro 4 (herdruk) **
- Montefiore, De 2 ***½

Dé medusa

Antonio Segura zorgt voor de ultieme confrontatie tussen goed en kwaad met de onschuld van Maria als inzet. Zelfs al is ze genezen, de duistere krachten sluimeren in haar lichaam. Voodoo en al die andere poeha, je moet er in geloven om het uitheemse gegeven te willen/kunnen vatten. Gelukkig integreert schrijver Segura dat op natuurlijke wijze. En Ana Miralles? Ze integreert de begeerte van de zwoele erotiek, het verleidelijk exotische met haar o zo elegante stijl. Jij, de liefde, iets aardser van toon en het was nog mooier geweest.
- Eva Medusa 3 ***½
- Figaro 1 (herdruk) **½
- Figaro 2 (herdruk) **½

Lulu en de oorlog

Een reeks die neigt naar Er was eens, Franse vaderlandse geschiedenis spannend verpakt. Hierin is de opzet veel meer bescheiden. Vier weeskinderen, plattelandsjongens, die hun ervaring delen omtrent de oorlog van 1914-1918. Hautière neemt rustig de tijd voor de plaatsing van de karakters. Hij ontrukt hen uit hun vertrouwde habitat om hen alzo op een unieke, ongewilde wijze te laten deelnemen aan deze ingrijpende gebeurtenis. Vanuit een kinderlijk, onschuldig standpunt ben je getuige van het leven zoals het toen was (of had kunnen zijn), voor een keer niet gezien vanuit soldatenogen. Het sterke scenario van Hautière wordt helaas niet zo uitmuntend in beeld gebracht door Hardoc. De licht komische karikaturale stijl neemt een stuk sérieux weg. Gelukkig doet dat geen afbreuk aan Het weeshuis. Ook nieuwsgierig?
- Flor de Luna 5 **½
- Niklos Koda 12 **½
- Oorlog van de Lulu's, De 1 ***½

Ra-ra-ravian

Ravian en Laureline stranden op een planeet, moeten gehoorzaam zijn en veel werken om te overleven. Ze ondergaan vooral hun lot. Om iemand te redden 'rebelleren' ze en gaan de confrontatie aan met de 'Meester'. Het is allemaal vrij simplistisch. Met vooral een ontknoping die je wenkbrauwen doet fronsen. Het verdrijven van de potentaat heeft omzeggens niets om het lijf. Geen achtergrondinformatie, geen beweegredenen. Wel interessant: de psychische boodschap voor Ravian (plaat 39). Christin grabbelt in de moraalton om de mens op zijn plaats te zetten. Krijgt dit verhaal zoals het laatste prentje doet uitschijnen nog een staart?
- Hercules 2 **
- Ravian 5 ***½
- Ze waren met Tien 6 **½

Natte Natasja

Links de zeer uitgewerkte schetspagina van Walthéry, af en toe met een vleugje inkt. Deze onaffe vorm heeft nog meer karakter en sensualiteit. Prachtig die pretoogjes van Natasja, ze vervliegen eens de finale streep erover wordt getrokken. Rechts de zwartwit geïnkte pagina, hier met de Nederlandse tekst. Zo merk je ook dat Walthéry kleur nodig heeft om de drukte in de kaders af te zwakken. Anders mis je overzichtelijkheid in de leesbaarheid. Een luxe-uitgave voor de kijkende liefhebber. Lezen doe je wel met het gewone boek. Walthéry rakelt de voorouders van Natasja en Walter op om een nieuw exotisch avontuur te beleven. Zijn de dagdagelijkse beslommeringen van Natasja niet meer interessant genoeg? Gracieus recycleert de auteur een verhaal uit de oude doos, Sirius' De Blauwe Sperwer komt terug tot leven. Met de voorgelezen dagboekfragmenten wordt er veel via voice over verteld, het neemt een groot deel van de spanning weg. Je weet immers dat ze uiteindelijk toch overleven. Iemand moet naderhand toch de geschiedschrijving realiseren. Heldhaftigheid troef met een vrouwelijke daadkracht die je best niet dwarsboomt. De pret van deze De blauwe sperwer zit hem in de tekeningen van Walthéry. Even volgepropt als elk tekstkader met een stormvloed aan woorden. Heerlijk gracieus en onveranderd door de jaren heen. 'Old school' volgens de Dupuis' normen, op de typische Walthéry-manier vol karikaturen.
- Aria 36 **½
- Natasja 22 ***
- Natasja 22 luxe ***

Valta Saga

Mooi hoe scenarist Dufaux zich verontschuldigt voor het afwijken van de oorspronkelijke intenties om slechts een tweeluik te produceren. Na lezing merk je dat er toch vervolgen komen. Inderdaad, in dit deel is nog niet alles verteld. De grandeur die Saga Valta 2 uitstraalt, zit hem in het meticuleuze tekenwerk van Aouamri die door de samenwerking met Loisel (Voor de zoektocht van de Tijdvogel) een explosieve expansie doormaakte. Gedetailleerd en duister, dat terwijl Dufaux graaft in de saga's van weleer. Zoals steeds bij Dufaux, een epos met een hoek af.
- Dokus 20 ***
- Jommeke 271 **½
- Saga Valta 2 ***

Schimmige eeuwen

Net als in Marie der Draken neemt het bovennatuurlijke de bovenhand, een minder interessante ontwikkeling in de Zang van de Vampiers-wereld. Corbeyran laat zijn fantasie de vrije loop en wordt blijkbaar niet ingetoomd door Suro. iets wat Guérineau wel doet. Esoterie, onderwereldse ontmoetingen, er is dus véél meer naast de 'gekende' vampierenhistorie.De knappe tekeningen van Suro compenseren.
- eeuw der schimmen, De 4 ***
- Hannibal Meriadec en de tranen van Odin 4 ***
- Insiders 10 ***