Lovecraft versus Conan Doyle

Het tot nu toe in het Nederlands vertaalde repertoire van scenarist Cordurié geeft na lezing de indruk dat de schrijver goedbedoelde intenties heeft, maar zich amper kan verheffen uit de middenmoot. Behalve dan bij Sherlock Holmes. Wat Sylvain hiermee doet, is behoorlijk opzienbarend. Na het verrassend sterke tweeluik rond de clash tussen Holmes én de vampiers, haalt de scenarist er een ander literair gewicht bij, die van Lovecrafts Necronomicon. Net door de indringende getuigenis van Holmes, als verteller in gedachten zijn goede vriend Watson aansprekend of neerschrijvend, volg je mee de kentering in Holmes' geest rondom de perceptie. De voorheen zo rationele detective verlegt zijn grenzen en merkt geleidelijkaan bevangen te worden door buitenzintuiglijke waarnemingen. En zijn stelselmatige aanvaarding wordt ook de jouwe. Tekenaar Krstic-Laci is misschien niet de grootste, voor deze rol is hij geknipt en hij zorgt dan ook voor een geloofwaardige weergave van de wedergeboorte van Holmes ergste vijand!
- Heren van Cornwall 1 ***
- Heren van Cornwall 2 ***
- Sherlock Holmes & de Necronomicon 1 ****

Amerikaanse bankgeheimen

Verdachtmakingen die wijzen in de richting van één bepaalde schuldige, kan deze zijn of haar onschuld alsnog bewijzen? Rood bloed is een spannende thriller in een zeer actueel kader met herkenbare financiële situaties. Richelle heeft zich goed gedocumenteerd, soms lijkt het of je een dagdagelijkse nieuwsflits op de voet volgt. Tekenaar Hé steekt het in een strak klarelijnkleedje, dit had iets meer dynamiek mogen bevatten. Maar desalniettemin: goed.
- Bankgeheimen USA 3 ***½
- Samoerai 6 ***½
- Vigilantes Dark Dragon Books 1 ***

Crisses Kookaburra

Crisse exploiteert graag en gemakkelijk legendes. Dit keer is Australië aan de beurt met tradities rond de Aboriginals. Het duurt echter 46 bladzijden eer we er de ware toedracht van leren kennen. Het enige wat jij als lezer ondertussen doet, is ondergaan. Lichtjes gelaten, want als opener is De planeet Dakoï niet meteen een knaller.
- Kookaburra - Arboris 1 HC **½
- Kookaburra - Arboris 1 SC **½
- Kookaburra - Talent 1 HC **½
- Kookaburra - Talent 1 SC **½

Vampieren keren weer tijdens de Eeuw der Schimmen

Een goed voorteken. Wanneer je dit album gelezen hebt, duik je gegarandeerd in het De zang van de Vampiers-archief om te ontdekken hoe het verleden uit deze reeks met het Vampiers-heden samenhangt. Zelfs zonder enige voorkennis is je nieuwsgierigheid geprikkeld omtrent de mysterieuze Sandor Weltman. Aan welke kant bevond/bevindt hij zich trouwens? Die van het goede, of die van het kwade? Een spannend, verlicht herbegin met een uitstekende Suro aan de tekentafel.
- Eeuw der schimmen 1 ***½
- Kiekeboe Familiestripboek 1990 **½
- Suske en Wiske Familiestripboek 1991 **

Grijze muizen

Vroeger tijdens lange vakantiereizen werden om de plaats van bestemming te bereiken creatieve spelletjes gespeeld om de kinderen op de achterbank stiekem bezig te houden en hen af te leiden van mogelijke tussenstops en plaspauzes. En dat allemaal in de hoop dat de dertien uur durende rit zonder al te veel gezeur en oponthoud toch tijdswinst zou opleveren. Draagbare DVD's en gameboys allerhande bestonden tijdens die Middeleeuwse reissituaties nog niet, comfort evenmin. Eén van die spelletjes die broer en zus wisten af te leiden van de familiale ergernissen was het kiezen van een bepaalde autokleur die je tijdens het inhalen mocht optellen en die bij een hoogste score een imaginaire beker opleverde. Al vrij snel werd dat inhalen verruild voor ingehaald worden. Overladen met inheemse streekproducten en een waggelende caravan achteraan leek ineens de snelheid minder optimaal om opportuun te veronderstellen dat wij immers het eerst zouden aankomen! Ik vraag me trouwens af of we bepaalde kleuren uitsloten tijdens de ratrace omdat die te vaak voorkwamen en de strijd daardoor oneerlijk zou verlopen?
Op de autosnelweg overkomt het me wel eens om doelbewust rond te kijken en een top samen te stellen van opvallende, vaak voorkomende kleuren in het wagenpark. En wat valt op? Het o zo onpersoonlijke grijs heeft de bovenhand! Niet door de immer grauwe weerspiegelende weerkaatsing van het Belgisch weer, wel omdat velen zich blijkbaar graag anoniem verplaatsen. Ik veronderstel dan ook dat het allemaal grijze muizen betreft.
Oei, ik hoor je het al overwegen: 'overspuiten of niet?'

Maak 'm af, Killer

In hoeverre behoort de killer zelf tot die moderne, beschaafde soort zoals hij de mens op het einde omschrijft. Het is niet omdat hij zich in de jungle terugtrekt en er tot rust komt, dat hij het toonbeeld is oprechtheid. Makkelijk zat van Matz om te spugen op de maatschappij en ons als Europeanen wakker te schudden (pagina 35-35): "Maar tegenwoordig gedragen ze zich als verwende kinderen, die meer hebben dan bijna alle anderen en toch aan één stuk jammeren en klagen over de crisis, ook al is de rest van de wereld honderd keer zo arm. Ondankbaren die vergeten waar ze vandaan komen." En zo gaat de preek nog wel even verder. Als tegenkanting valt hij de salonrevolutionairen aan, de pseudo-progressievelingen die dwepen met Che, Stalin of Kennedy (40). In welk straatje plaatst de schrijver zich? De Killer-reeks heeft aan kracht ingeboet nu Matz zich opwerpt tot wereldverbeteraar. Gelukkig is er Jacamon die met mooie plaatjes blijft imponeren.
- Bessy Natuurcommando 18 **
- Bessy Natuurcommando 22 **
- Killer 10 ***

Nederland overkop: Prins Friso, de frisco

Neen, niet heel Nederland ging overkop. Wel de nooit eerder vermelde Prins Friso. Hij kreeg letterlijk de volle sneeuwlading over zich heen en voelt zich nu ongetwijfeld gevangen in een ijsbenauwde sensatie.
Dat onze bovenburen er wakker van liggen, tot daar aan toe. Het betreft één van hun prinsen karnaval. Want geef toe, draven Filip of Laurent in Nederland mediatiek op, dan is het hun publicitair gestuntel dat ophef maakt. En dat terwijl de verslaggeving alhier nu plotsklaps meeleeft met 's Neerlands koningsuithuisleed. Is het om de in Brasschaat neergedaalde kolonie Nederlanders te behagen of om de invasie nieuwe belastingontduikende Noord-Limburgse inpalmers op hun ongemak te stellen en hen alsnog te confronteren met hetgeen waar ze onder andere voor gevlucht waren? Feit is dat we al een hele week lang overstelpt worden door Friso's onbeweeglijke Madame Tussaud-capriolen.
Het is ongeduldig wachten op een Albert en C°-allusie die inspeelt op het fahatale gebeuren. En in tussentijd maakt IJshoerke van de gelegenheid gebruik om een nieuw product te lanceren. De lekker onderkoelde Prins Friso-Frisco!

Biebels Legend(r)e

Met een gastoptreden van Suske en Wiske! Bloemschikken, kletskous, versieren, Marc Legendre is weer lekker creatief en weet het mooi en vooral grappig te brengen. Het sterkst is hij met de minste woorden, laat de gag zich maar vertellen. Biebel op zijn best: kort en krachtig volgestouwd met humor. De keuze van de titel daarentegen is nogal ongelukkig. Dat brengt het recept niet meteen op smaak.
- Biebel 21 ***
- Biebel 22 ****
- Suske en Wiske Familiestripboek 1990 **½

De film van Ome Willem: catch tijdens Snatch

Als zelfs Guy Ritchie zich de moeite getroost om er een fragmentje Madonna in te proppen, dan twijfel je niet of hij echtelijke goedkeuring heeft aangevraagd. Wie weet klopte den Guy het zelfs uit haar, al kostte het hem blijkbaar 1 miljoen dollar.
Voor wie Lock, stock and two smoking barrels niet gezien heeft, is dit ongetwijfeld één van de meest vooruitstrevende gangsterfilms geweest uit de millenniumwisseling. Ritchie maakt een blitze, hippe en viriele prent vol fijne karakters, lekker geschift. Wie echter voornoemde film wel gezien heeft, ervaart Snatch als het doorslagje (weliswaar even kwalitatief) mét als extra troef een murmelende, hilarische Brad Pitt. En natuurlijk verdient de piepende hond -vrees niet, niet astmatisch- een eervolle vermelding. Alvast een heerlijke cast vol oneerlijke personages.
Groots, de muziekband. De groove zat er compleet in.
Misschien verliest de film na driekwart het juiste ritme, op het eind, wanneer alles netjes samenkomt, bevestig je dat Ritchie een goed wollentruienbreier moet zijn, steekjes laat hij immers niet vallen.
Snatch. Guy Ritchie. 2000. ****

Urbanus' wintertenenboekjes

Beginnend met korte gagstrookjes, Urbanus' op zijn best, niet te langgerekt. Vlaams surrealisme. Willy Linthout verdient een pluim voor het missiewerk dat hij verricht, het lezerspubliek in het Nederlands laten kennismaken met een Amerikaanse stripklassieker. The Original Katzenjammer Kids zijn evenzeer stoutmoedige jongens die strapatsen uithalen, alleen worden zij op het eind meestal wel afgestraft. Voor de bespreking van Radio Salami klik je gewoon door op de titel, net als bij Urbanellalala. Westernanarchie met Pot-Shot Pete, de zwierige stijl van Kurtzman vermoeit na een tijdje. Twee kortverhalen direct na elkaar is iets te veel van het goede. Even absurd is Hairbreath Harry. Door dit archiefmateriaal te verzamelen clasht de Vlaamsche jeugd met het patrimonium.
- avonturen van Urbanus Wintertenenboek 1 ***
- avonturen van Urbanus Wintertenenboek 2 **½
- Jerom tweede reeks 36 *

Hijst De Vliegende Hollander ooit weer de zeilen?

Lang heeft het niet geduurd of de uitgeversimprint De Vliegende Hollander is een echte spookverschijning geworden die zowel blijft rondvaren als rondwaren op de woeste commerciële stripzeeën. Na de opmerkelijke en succesvolle debuutpublicaties Logicomix en Watchmen, die dreven op perselijke ruchtbaarheid annex verfilming, volgden bizarre uitgeefcombinaties die hoopten even geldelijk te kunnen scoren. Verstripte comics (De Losers, V voor Vendetta, Surrogates, Hellboy, From Hell) naast 'graphic novels' à la A.D. New Orleans na de watersnood, Het verhaal van een slechte rat en Sprakeloos versus 's neerlands hoop(jes) 5 x 30 en Sjef van Oekel. Gevarieerd en van alles wat, mét aanzienlijk potentieel.
Rienk Tychon was de bezieler die het welgeteld twee jaar en vijf maanden uithield bij Dutch Media. Was Dutch Media niet tevreden over Tychons geleverde werk? Voldeden de verkoopcijfers niet aan de verwachtingen? Of wou Rienk liever andere, minder riskante oorden opzoeken? Feit is dat na het te water laten van de laatste sloep en de opgelopen averij er niks meer kwam bovendrijven bij Dutch Media. Snel, snel een naamsverandering doorvoeren met Lebowski, Big zou het niet worden.
Toch pakt Dutch Media op hun site nog uit met De De Vliegende Hollander. Dynamisch kondigen ze op een lijstje de titels aan die we nog mogen verwachten in 2011 en 12. De prioriteiten liggen duidelijk elders.
Uitgever Silvester volhardde wel in de boosheid en zorgde ervoor dat Bone en Walking Dead zich wel konden manifesteren op de Nederlandstalige markt, terwijl Criminal ver achterop huppelt. Een kwestie van risicospreiding. De ene wordt een hit, de andere niet.
Tychon heeft groot gelijk om in Zozolala 169 te beweren dat er wel degelijk ruimte is voor vertaald werk. Je moet het alleen een kans blijven geven. Zo is de Y The Last Man-bron absoluut niet opgedroogd en kan je de vruchten rond deze oase op termijn zeker gaan plukken. Net als Fables en andere voorheen vermelde onafgewerkte reeksen verder kunnen doorgroeien. De eerste vereiste is dan wel dat wanneer je ergens aan begint, je het ook afmaakt. Met korte termijnpolitiek is geen enkele markt gediend. Daarvoor moet je geen enkel schip tewaterlaten.

Beschamend, nu in de winkel voor slechts 2,95 euro per deel/album/strip:
- Britten & Brülightly
- Fables 2
- Hellboy 1
- Hellboy 2
- Hellboy 3
- Martha Washington
- New Orleans AD
- Sin City 1
- Sin City 2
- Sin City 3
- Surrogates
- Umbrella Academy
- Verhaal van een slechte rat
- Y the last man 1
- Y the last man 2
- Y the last man 3
- Wals met Bashir

Robbedoes' spelboekjes

Geen lange verhalen dus jonge lezertjes hoeven zich niet druk te maken om eventuele scenariodraadjes die ze niet meer kunnen volgen na verloop van tijd. Uitgever Dupuis recycleert weliswaar, het tijdverdrijvende leesplezier dat hiermee afgeleverd wordt, samen met enkele hoofdbrekende spelletjes, is aan te moedigen. De keuze om G. Raf Zerk en Vrouwen in 't Wit hierin op te nemen, is misschien niet optimaal. Dupuis heeft immers tal van jeugdreeksen die hier volledig in passen. Maar dat zijn dan weer volledige avonturen. Die nemen ongetwijfeld te veel plaats in. Superveel leesplezier voor bitter weinig geld. Een ideaal vakantiezoethoudertje. Te beginnen met De ongelooflijke burp, een Robbedoes-klassieker.
- Robbedoes strip- en spelboek 1996 ***
- Robbedoes strip- en spelboek 1997 ***
- Robbedoes strip- en spelboek 1997 ***

De film van Ome Willem: Cowboys and Aliens

"De vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden." Dus ja, eendracht maakt macht om het invadende kwaad te bestrijden, aldus Harrison Ford als nukkige, dictatoriale landeigenaar. Gelukkig leren medestanders in de loop van het proces dat er wel degelijk iets menselijks in deze even vreemde eend in de bijt zit.
Magistraal kan je Jon Favreaus speelgoedje moeilijk noemen, wel kijk je vermakelijk naar de weidse landschappen en geniet je geamuseerd van deze frisse combinatie van revolverhelden met buitenaardse wezens. Een tussendoortje.
Cowboys and Aliens. Jon Favreau. 2011. ****

Craig Thompsons Habibi

De vork die Craig Thompson gebruikt is te klein om al het gewicht van het erop gegooide hooi te kunnen dragen. Net als in zijn tekeningen verzuipt Thompson de lezer ook inhoudelijk met voortdurende tierlantijntjes en zijsprongen. Ze komen de helderheid van het verhaal niet ten goede. Eerste fout. In plaats van zijn epos op te potten en er zo'n lijve klepper van te maken, had hij in de eerste plaats beter gebalanceerd en met mondjesmaat jaarlijks grote stukken vrijgegeven. Zeshonderd bladzijden met voldoende episodes hadden gerust opgesplitst kunnen worden. Ten tweede de letterlijke gewichtigheid. Het boek ligt niet goed in de hand en beschadigt vrij snel bij het deftig openslaan. Gelukkig is dat slechts een verzamelaarsfenomeen, minder belangrijk. Ten derde wil de auteur zich op de een of andere manier bewijzen door een mature belezenheid aan de dag te leggen en deze wijsheid over te dragen aan de lezer. Thompson braakt zijn religieuze interpretaties uit en wil ons verder helpen in het wereldlijke begrip van gelijkheid. Hoe nobel, edoch overbodig. Het stuwt de liefdesparabel immers niet vooruit. Integendeel. Het versaait het proces op het zagerige af. En als laatste is er de opgeblazen pathos die luchtiger mocht zijn. Wou Craig Thompson zich meten met Umberto Eco of trappelt hij gewoon naast de pedalen. Ondanks dit negativisme toch even beklemtonen dat het niet allemaal kommer en kwel is. Visueel laat Craig Thompson de inkt verbluffend uit de pen/het penseel vloeien met prachtige zwartwit doordrenkte pagina's tot gevolg. En compositorisch zit het meer dan snor. En dat maakt Habibi dan weer meer dan lezenswaardig.
- Habibi ***½
- Khaal 1 **½
- Melk & sneeuw **½

Vinger aan de trekker: Triggerfinger

Eventjes een covertje er tussendoor, gemakzuchtig teren op een hitparadehit? Zo maar gehoord op Studio Brussel, een verbijsterende interpretatie van Lykke Li's afgezaagde I Follow Rivers. Even vermoedde ik dat het de uiterst virtuoze Joost Zweegers was om na afkondiging vast te stellen dat het Ruben Block en c° betrof. Bij de Nederlandse radiozender 3FM gefabriceerd, een parel van een interpretatie met een percussietoevoeging om u tegen te zeggen. Bescheiden groots zijn, het kan. Zo wil je Triggerfinger wel vaker volgen. Het opnamefilmpje ervan op youtube.