January Jones in Memphis

Rik is gewoon Kuifje (pagina 8, kader 11). Hoe vaak kom je ze nog tegen, van die onnozele naamgrapjes die hun effect niet missen. Sjeik Al Te Dwahz (al te dwaas) versus sjeik Push Pasha (poespas) op pagina 10. De sjeik houdt van Rudolf Valentino en dweept met de Amerikaanse Hollywood-films. Geen duizenden blikken krab met gulden scharen, wel ontelbare boeken van Kuifje. "Heidense godslasterlijke plaatjesboeken" (pagina 14) brengen de wapenbevoorrading in het gedrang. "Dat ik ooit gedacht heb dat mensen daar geld voor zouden willen geven" (17-10). Eric Heuvel, één van de weinige artiesten die Hergé weet te benaderen. Vooral in de eerste periode van de January Jones-jaren, eind '80, mid '90. Lodewijk is op dreef met een heerlijk gevarieerd scenario. Toch zeker in de openingsscènes. Hij plukt in het museum de ene humoristische vrucht na de andere. Gniffelen geblazen in een avontuurlijk avontuur. Eens de schattenjacht definitief begint (halfweg het boek) is de spontaneïteit en de lol er af. De serieux waarmee Lodewijk de actie opvoert is minder efficiënt. Eindbalans: **** voor de tekeningen en het eerste gedeelte. ***½ voor de rest.
- January Jones 3 HC - DLC ****
- January Jones 3 SC - DLC ****
- January Jones 3 - Big Balloon ****

Rodolphe en Marchal creëerden reeds een pseudo-SF-thriller met het erg boeiende The Village, een dicht-bij-huis-drama waarbij de fictie moeilijk van de realiteit te onderscheiden valt. Van hetgeen we beleven. Roos en Louis zijn de enige kritische zielen die enigszins bedenkingen hebben bij de specifieke ontwikkelingen. Belangrijke opmerking: waarom nu pas? Wat bezielt Louis ineens om aan zijn zekerheden te twijfelen? Met Roos als interveniërend vertrouwenspersoon. Intrigerend, da's het minste wat je kan zeggen. Met tussen de twee protagonisten in een even bizarre milde femme fatale. Memphis is een kruising van Westworld met Invasion of the Body Snatchers. Er sluimert iets en je weet nog niet wat precies. Je wantrouwende voelsprieten staan op scherp, behoedzaam onderga je verwonderd deze reis. Spannend.
- Memphis 1 ***½

The END before the END

End is een somber prozaïsch gedicht dat het leven vertegenwoordigt in een doodse wereld. Canepa kiest voor de filosofische zwaarmoedigheid waardoor echte echte levensvreugde ontbreekt, net als een echt verhaal. Mijmeringen die lijden tot een bovenzintuiglijke confrontatie. Verteld vanuit twee perspectieven, kan de dood de twee meisjes definitief scheiden? Terwijl Canepa het dromerige leesplezier fnuikt, geniet je met volle teugen van Anna Merli. Zij weet wat sfeerschepping is in een floue omgeving. Net niet neigend naar Tim Burton is ze duidelijk een kind van Alessandro - Skydoll - Barbucci. Het oog wil ook wat en vindt het in Elisabeth. Mooi.
- END 1 ***½
- Nosferatu 2 **½
- orakel van de maan, Het 3 ***

De Negen van het Godshuis

Al gebeurt er relatief weinig, dit overgangsverhaal geeft op een heldere manier de situatie nog eens weer (aangezien Arboris een hiaat inlaste tussen de verschijning van dit en het eerste deel) en voegt er intrigerende elementen aan toe. Je ervaart met enige verbazing Pierres roekeloze en soms onmenselijke gedrag (iemand doden, een 'geliefde' gebruiken en zo maar dumpen), zijn doel heiligt de middelen. Wat als je, terwijl je enkel je droom wil realiseren, belaagd wordt door geheim agenten die in opdracht van hogerhand je talent willen intomen, lees: fnuiken. De innerlijke stem is spannend en wordt hopelijk snel vervolgd.
- Dierenriem 11 ***
- Negen van het Godshuis, De 2 HC ***½
- Negen van het Godshuis, De 2 SC ***½