Schildpaddensoep: Teenage Mutant Ninja Turtles

Voor wie de geschiedenis van de Teenage Mutant Ninja Turtles niet kent is dit een uitstekende instap. Kevin Eastman herschrijft de ontstaansgeschiedenis van de vier bijzondere schildpadden met voldoende mysterie en ontwikkelingen die het verleden openbaren. Meteen beginnend met een robuust gevecht is het even wennen. Het valt niet op dat er slechts drie in het strijdperk hun vaardigheden tonen. Wie is de tegenstander waar de Turtles het tegenop nemen? De voice over is de typische (Amerikaanse) uitdieping van de geest, losstaand van de actie. Voor een keer geen saaie recapitulatie van hetgeen je ziet. Dit IS strip zoals het hoort te zijn! Eastman verspringt geregeld tussen heden en verleden, voldoende pistes openlatend om later verder uit te diepen. Qua inhoud en storyboarding een waar genot. Enkel de tekeningen van Dan Duncan kunnen de genialiteit van het geheel niet helemaal bevestigen. Het schetsmatige is bewust rudimentair, alleen zijn de penseelvegen niet dynamisch genoeg of anatomisch te hoekig (vergelijk met een even storyboardende Darwyn Cooke), het schoentje wringt vaak. De inkleuring van Ronda Pattison is top.
- Assassin's Creed (DDB) 3 SC ***
- Assassin's Creed (DDB) 4 SC ***
- Sigmund 23 ***
- Teenage Mutant Ninja Turtles 1 ****

In een múm van tijd voor de gek gehouden

Even getest, licht arty farty herkenbaar tussen al de andere múm-borelingen: The Szabotnik 15 Mission. Onwetendheid wordt afgestraft. Nieuwsgierigheid ook. Waarom zouden de IJslanders zich ineens Weens oriënteren? Lees de allerkleinste lettertjes: "Mum are Paul Schneider & Stefan Jungmair". Niet de Múm die jij kent? Hou het zo. Ambient shit van de bull.

Stripk(h)oning Thé Tjong

Een minder lang Arman & Ilva-verhaal (25 pagina's = 50 in het boek) waarbij voorwoordschrijver Marq van Broekhoven het op gepaste, eervolle en vermakelijke wijze introduceert. Overacteren op papier, het is een kunst. Tjong-Khing maakte er een handelsmerk van. Theatraliteit troef zonder saai over te komen. Ilva als moordenares, geoorloofd? Je nieuwsgierigheid is gewekt. Met een discussie rond Artificiële Intelligentie, een fenomeen dat sinds de intrede van de computer menig mens ongerust maakt. Het bijhorende dossier achterin geeft extra duiding. De felicitatiehoek volgestouwd met wensen van stripcollega's (naar aanleiding van Khings 80ste verjaardag) toont dat velen de grote artiest met respect bewonderen en dat ze eveneens beseffen dat het niet baat om zo'n invloedrijk tekenaar trachten te evenaren.
- Arman & Ilva ***½
- Gummbah 7 De avonturen van Wim Kut ½
- kouwe koffie magazine 1 *½
- Krijgsheren 2 ***

Wat hebben Jerusalem en Amoras met elkaar gemeen?

Vierenvijftig pagina's krijgen Legendre en Cambré om uiteindelijk bitter weinig te vertellen. Ja, er gebeurt onderweg van alles zonder dat het voorlopig tot iets groots bijdraagt. Geen situatieschets, wel tegen 150 km/u razen doorheen de plot met verspringingen van de ene naar de andere protagonist. Het zijn allemaal van die langrekkende foefjes die het feuilleton moeten voeden met holle fraseringen om (waarschijnlijk) uiteindelijk als een uitgebarste bubbel vast te stellen dat het toch niet zo veel voorstelde, de marketingheisa. Terwijl menig de auteurs ophemelt en hen zelfs niet eens het voordeel van de twijfel gunt, maar hen doodleuk blindelings volgt in deze 'unfoldende' saga, durft een ander toch te opperen dat het niet meer is dan een scheet in een fles water. Iets waarvan je achteraf zal zeggen dat er behoorlijk wat elementen aan bod kwamen, zonder dat ze degelijk werden uitgewerkt. Legendre heeft nu genoeg gegoocheld met spielereien, het wordt tijd dat hij met iets concreets over de brug komt. We zijn echter nog maar twee albums ver, waarom zich haasten? Cambré springt mee op die trendy trein en komt viriel uit de hoek. De combinatie modernisme-karikaturalisme is niet altijd even geslaagd (de kuisploeg op plaat 22 tegenover de geestesgestoorde op 24). Amoras ontketent misschien een omwenteling binnen het logge Standaard-apparaat, revolutionair is het niet. Storend, de aflopende tekening op plaat 7 die niet helemaal aflopend is (let op de inkleuring die ook bovenaan stopt met een witte strook). Interessant: kadertje 9 van plaat 16: waarom zijn de inktlijnen ineens vervaagd? Skinnies versus fatties. Om het hip en modern te maken zijn zij de mageren en de vetten van weleer. Een veelzeggende beschrijving: Deze vond ik naast het skelet van een soldaat in het wrak van een tank. Concreter kan welhaast niet. Storend (23-3). Eveneens storend (25-3): het onderste tekstkadertje zorgt ervoor dat je naar beneden doorleest terwijl de actie naar links verplaatst. Een gelijkaardige fout: plaat 47, kader 1.
- Amoras 2 ***
- Amoras 2047 2 Luxe (linnen) ***
- Amoras 2047 2 Luxe (velours) ***
- Bessy 154 *½

Dirkjan van Gogh

Schateren wil je. Voortdurend schateren. Helaas zijn ook nu weer de lachbuien beperkt. Ondanks de zeskoppige assistentie komt Dirkjan minder komisch voor de dag. Terwijl de ene Retera beschuldigt van voortdurende herhaling wanneer hij wederom de Smurfen en Kabouters erbij haalt, schreeuw jij ongetwijfeld om de terugkeer van deze atypische stripwezens. De hoogtepunten zijn schaars, gelukkig krijg je een opeenvolging van van Gogh-gags (veel te weinig), de Ku Klux Clan, schokkende beelden en Dirkjan en Bert op roverspad.
- Bessy 148 **
- Bessy 149 **
- Bessy 152 **
- DirkJan 19 ***

Geen reukje aan?

Merho wou grotere uitgaves, waarom hebben de pagina's dan nog altijd zo'n grote witte boord rondom rond. Deze 'uitbreiding' resulteerde niet bepaald in een meerwaarde. Oorspronkelijk had je één hoofdrolspeler: Marcel Kiekeboe. De cast breidde zich uit via zijn gezin: Charlotte, Fanny en Konstantinopel. Dan had je Van de Kasseien of anderen die in een album als 'held' mochten opdraven. Wanneer je echter verschillende personages tegelijkertijd iets wil laten beleven, zorg dan dat er een gedegen structuur zit in het verhaal die duidelijk ergens samenkomt. Zelfs al heeft Merho zijn alomvattend idee, de actie rond Fanny en Tomboy, Alanis en haar liefje, Kiekeboe en Van de Kasseien, het leest allemaal kunstmatig vergezocht. Want ook Charlotte en Konstantinopel moeten hun duit in de zak doen om het geheel af te ronden. Geen rook kondigt meteen zonder vuur aan. Hopelijk is dit meer dan slechts een steekvlam.
- Bessy 155 *½
- Kiekeboes, De 138 **½
- Kiekeboes, De 138 Luxe **½
- Kiekeboes, De Superdeluxe 138 **½

Thor spuwt zijn gal

Waarom de uitgever na de laatste pagina überhaupt een overzichtsschema van de Thorgal-mythe moet publiceren, moedeloos word je ervan. Het is duidelijk: we zijn nog niet meteen verlost van al de prietpraat rondom de eens zo stoere held. Het einde van de zijreeksentunnel is de komende jaren duidelijk niet in zicht. Gelukkig is er de hoofdreeks die voornamelijk dankzij het schitterende schilderswerk van Rosinski je enigszins verblindt en je zelfs het gevoel hebt dat Sente veel van het breedsprakerige gezeur weglaat om het verhaal organischer te laten verlopen. Een uitzondering hier en daar niet meegerekend: "En zij hebben me later dit verhaal verteld in het slavenkamp waar ik opgroeide met Ibissan, de zoon van de kalief die door mijn moeder werd gered." Heerlijk toch, die volzinnen! Soms is de schrijver zelfs iets te improviserend waarbij er op sommige pagina's niets essentieels gebeurt dat tot het verdere verloop bijdraagt. Dan komt Rosinski te gepaste tijden op de proppen met sfeerplaatjes (pagina 37, kader 4). Rosinski heeft een vlottere aquareltechniek gevonden waarbij hij minder moet zwoegen om het doek met traagdrogende olieverf te vullen (zoals de covertekeningen). Een probleem: het absorberende papier laat bobbelende, bollende sporen na die in druk storend opvallen (20-1, 24-5, 25-2, 26-5, 27-1, 27-6). Heeft de artiest er echt zin in, dan tovert hij pareltjes tevoorschijn. De stad (8-1/2/3) of een vergezicht (pagina 6). Jean-François Charles kan er een poepje aan ruiken. Wanneer het hem minder zint, merk je het wel en gaat het er heel wat minimalistischer aan toe (13-6, 30-8).
- Fokke & Sukke Aan de kinderen **½
- Oliver Twist *½
- Thorgal 34 HC ***
- Thorgal 34 SC ***

Geen cowboy in het Wilde Westen

Wat een vermakelijk 'luchtig' en explosief boekje. Met een femme fatale die elk mannelijk hart doet wegsmelten en verteert. Tenzij je als ervaringsdeskundige ertegen bestand bent, gewapend met aseksuele emoties om aan elke verdere verlokking te kunnen weerstaan. Lupano schrijft een Tarantino-achtige western met verschillende protagonisten die azen op hetzelfde goed. Alleen beseffen ze het nog niet van elkaar dat eendracht machtiger is om het doel te bereiken. Met een Britse reeksnaamdrager druipt de flegmatiek ervan af. Droge humor in een absurde context. Salomone accentueert met zijn stijl het karikaturale, inkleurder Pieri geeft er een broeierig Mexicaans tintje aan. Chili met blauwe bonen, een leuk en onderhoudend begin.
- Engelsman die niet van vuurwapens houdt, De 1 ***½
- Norah Limoen 1 HC ***
- Norah Limoen 2 HC ***
- Tam Temmer 1 HC *

Zo verschrikkelijk zijn die minidino's niet

Het bewijs dat niet enkel Trondheim een patent heeft op kinderlijke verhalen vol anarchistische invalshoeken en -wegen. Met hoofdstuktitels als Twintig stomme kraken onder zee, Een niesje naar de Maan, De wolkenfluisteraar en Reis naar het binnenste van mijn broer merk je dat de auteur zich liet inspireren door de grote klassieken. Gary Northfield accentueert hiermee van begin af aan de speelsheid waarmee hij de jeugdige dino's avonturen laat beleven. Alles kan, niets moet in deze snotgevoelige omgeving. Het gevaar mag dan om de hoek loeren, de kleintjes verkennen de wereld en leren alzo -samen- hoe zich tegen de gevaren te wapenen en te verweren. Simplistisch getekend (een nog lossere stijl als die van Cromheecke en Deth) met leuke kleurtjes, iets wat jongeren ongetwijfeld kan bekoren, net als het rijkelijk vloeiende (snot)slijm. Verwacht geen dinowaarheden, wel dinofantasietjes. Leuk.
- Commissaris Moordenaar 1 HC **½
- Commissaris Moordenaar 2 HC **½
- Commissaris Moordenaar 3 HC **½
- verschrikkelijke verhalen van de minidino's, De ***

Een Barbaarse kus van Jodocus

Marq van Broekhoven heeft duidelijk een gespleten persoonlijkheid. Als bedenker van de reeks en hoofdverantwoordelijke ten opzichte van schrijver en tekenaar (hijzelf), is hij niet in staat om het geheel in goede banen te leiden. Met de chaos waarmee hij vertelt heb je amper voeling met één der personages. Da's Trondheim die hij imiteert, Donjon is in dat opzicht niet veraf. Alleen beheerst Trondheim de materie compleet, hij weet hoe en waar hij alles perfect in moet lassen. Dat terwijl van Broekhoven freewheelt zonder duidelijke lijn. Nochtans getuigt van Broekhoven over heel wat schrijfkunnen te beschikken waarbij de (beperkte) grafiek slechts het instrument is om zijn doldwaze ideeën te verbeelden. Zo subliem als de beginfase van dit derde deel was de auteur voorheen nooit. Geen standpunt, wel vanuit het oogpunt startend van verschillende protagonisten, met een steeds weerkerend stramien (uitzoomend op het oog). Zelfs al wordt het na zeven keer te systematisch (een dosering over het volledige verhaal ware sterker geweest), van Broekhoven zet met deze repetitieve sequentie een geniale toon. Een toon die hij helaas tijdens de rest van het vergalopperende avontuur niet kan aanhouden. Niet getreurd, want dit was nu eens zo'n onverwacht licht in de barbaarse duisternis.
- Glyff 1 HC **
- Jodocus de Barbaar 3 **½
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 12 ***
- Zwart gat Classics Collection 5 ****

Mureniaanse bouillon

Voor een album dat zich beroept op historische feiten is het pijnlijk om te moeten vaststellen dat de scènes die zich afspelen te Brussel in 2005 aan het Centraal Station, incorrect zijn. Het vernieuwde Europakruispunt voor het Centraal Station werd pas in 2010 ingehuldigd (pagina 8, kader 5), de Starbucks Koffieshop (pagina 6) zag pas in 2011 het daglicht. Een weinig doordacht gebruik van hedendaags fotomateriaal. Dom. Want moet je dan veronderstellen dat de rest ook uit de duim gezogen werd of beroep doet op verkeerde bronnen? Inhoudelijk: het is zo pathetisch en zo melig. Servais toch, het wordt tijd om eens wat anders te serveren en dus ook om uit een ander vaatje te tappen. Had hij zich gefocust op de Kruistocht, dan had je geschiedkundige honger nog gestild worden met een intrigerend overzicht van Godfrieds levensloop. Met Benoît en Mady geeft hij de lezer krampachtig een kapstok om zich mee te identificeren. Politieke overcorrectheid (racisme) en relationeel drama moeten je doen wegsmelten. Dat gebeurt niet. Noch door de passie. Noch van verdriet. Nochtans valt er met de strip te huilen. Alleen om andere redenen.
- Godfried van Bouillon 2 **
- Junior Suske en Wiske 8 **

De uitgever 'wraakt' een scène omdat ze veel te obsceen, provocatief of allesbehalve functioneel zou zijn. Met of zonder de anderhalve plaat 34 en 35, het zou inhoudelijk geen essentieel verschil uitmaken. Nochtans is de voorgestelde dildo net ervoor weergegeven ook niet van de poes voor de poes, qua expliciete vertegenwoordiging van het libertijnse gedachtegoed. Waarom dan überhaupt enkele maanden later het boek toch in de originele vorm uitbrengen? $$$ natuurlijk, al zijn eurotekentjes hier beter op hun plaats. Gelukkig is het niet zo maar een vluggertje geworden die dubbel zo veel kost. Met het extra dossier word je extra opgegeild en kan je je fantasie de vrije loop(s) laten om gevierd te beginnen experimenteren. Het verhaal ervoor wordt dan ineens een simplistisch voorspel. Laat maar klaarkomen, die handel. En het verhaal zelf? De voorkafttekening is nogal artificieel. Het torso van de robuuste man met daarop dat te kleine hoofd. Of wat dacht je van de vrouwelijke rechterarm die wel erg lang is uitgevallen. Ook in het Romeinse Rijk had je al supermensen: elasticiteitsvrouw. Natuurlijk is het genieten van de steeds weer weerkerende getemperde inkleuring die historie en oudheid uitstraalt. Spectaculair is Doornen niet, wel vol van archetypische intriges waarbij de meester van het influisteren het best Caesars besluiten kan beïnvloeden. Zorg dan ook steeds dat je aan de goede kant van het apparaat staat. Echter hou je er best rekening mee dat dit van vandaag op morgen wel eens sneller kan veranderen. Het vertelprofessionalisme wordt helaas eventjes verstoord door rasechte sexploitatie. De onnodige vrijscène oogt dan mooi, ze is weinig functioneel in deze kont-tekst. Een bijdrage die even flauw is als deze woordspeling.
- Murena 9 speciale editie ****

By the rivers of Babylon

Zoals departementshoofd Eric Gubel het netjes verwoordt in het voorwoord: "een geslaagd huwelijk van ongeëvenaard tekentalent en populair-wetenschappelijk werk van hoog niveau." Schrijfster Anne Deckers hield zich duidelijk niet in met het volschrijven van de pagina's. Ze laat nauwelijks ruimte over voor de broodnodige foto's en illustraties. De woordenstroom vloeit overvloedig op de pagina's. Alsof Ruffieux zich geregeld moet beperken tot de weinige ruimte die hem rest. Wanneer hij dan eens voluit mag gaan, is het wel imposant raak. Mede door de uiterst geslaagde inkleuring van Jean Torton die zorgt voor een zonrijke inval, warmte uitstralend. Atypisch zijn de geschilderde bijdrages op pagina's 3, 6 (de portretten!), 23, 24, 25, 38. Komen die ook uit de tekenpen van Ruffieux? Populair-wetenschappelijk vertaalt zich in een goede verkoop voor dit genre van documentaires.
- Don Lawrence The Legacy 3 ***
- Jommeke 267 ***
- reizen van Alex, De - Babylon - Mesopotamië ***
- Requiem De Vampierridder 11 **

's Winters koud, 's zomers Bloedheet

Even om Baru's Bloedheet te introduceren, wordt een citaat van Vautrin aangehaald. Vautrin is niet de scenarist van Bloedheet. Vautrin is de schrijver wiens werk Baru met deze strip verbeeldt.

"Een polar, da's iets organisch: al doende leert men. Een polar, da's het leven weg van de schone schijn. Da's het leven in de marge van de maatschappij. Da's het leven in de schaduw. Het is een discipline die
perfect past bij de autodidact, de vrijdenker, de utopische doldwaze, de anarchistische aanhanger en de vijand van het fascisme."

Jean Vautrin
(in het magazine Les Temps Modernes, oktober 1997)

Bloedheet verschijnt in maart 2014 bij Casterman.

De indringende blik van Johan, de Rode Ridder

Claus heeft voor een keer geen element uit het fantastische genre ingebouwd, een hele verbetering. Johan wordt voor een tijdje een viking, die mee op de boot de grote plas oversteekt. De idee van Johan op Amerikaanse bodem is natuurlijk zeer interessant, de snelheid waarmee Claus door de plot raast, is dat niet. De integratie in een totaal nieuwe habitat, een creatieveling had er meerdere albums mee kunnen vullen. Hoe vaak zal het voorkomen dat de Rode Ridder net als Prins Valiant door gevangenschap of toeval in andere continenten terechtkomt en er kennis kan maken met een totaal ander ras. Neen, Claus heeft genoeg aan 30 pagina's om Johan eventjes over en weer te laten reizen en de Indianen te helpen verdedigen. Claus probeert hippe taal te introduceren. Maar Johan die "het zijn geen gediplomeerde soldeniers" denkt (25A-1), vraag je je toch af of er in die tijd diploma's werden uitgereikt. Of wat dacht je van (26A-1): "Vooruit! Hou de druk op de ketel!" Vroeg of laat zorgt dat voor stoom.
- Rode Ridder 240 **
- Rode Ridder LX 240 (linnen) **
- Rode Ridder LX 240 (velours) **

Jij had van Daniël van den Broek nog niet gehoord? Reeds in Viktor & Frenky kon je met zijn kunnen kennismaken. Onbegrijpelijk dat uitgever Don Lawrence hier geen heil in zag om te ondersteunen of dat het onder de vlag zou varen van Strip 2000. De twee auteurs kiezen voor het eigen risico en verschansen zich onder de banier van De Stripgilde. Hopelijk blijft het niet bij dit ene album want hier zit potentieel in. Claeys heeft moeite om de figuur van Turpin vast te leggen. Is hij nu de mislukkeling of de typische held? Een beetje vergelijkbaar met de Gilles de Geus uit de beginfase. Een protagonist die zeer tegen de zin moet meedoen aan een 'queeste' die de zijne niet is. Gilles kreeg de kans om zich gaandeweg via kortverhaaltjes te ontplooien (al verscheen die compilatie pas later als nulnummer in de reeks), Turpin zie je meteen een heel album vullen en daar is Claeys nog niet klaar voor. Nochtans zitten er scènes in die wel pit hebben (het idee, pagina 17, kaders 3-4-5). Daniël van den Broek is uitermate getalenteerd en stelt dat zonder complexen tentoon. Met een leutige schwung die je zelden terugvindt bij Nederlandse tekenaars is het gniffelen geblazen. Ook de kleuren zijn goed, al heb je vaak te donkere passages (de druk?) en hier en daar te veel overlopen in de achtergronden.

Onnodige lichteffectjes. Het vlakke groen zonder tierlantijntjes op pagina 47 is des te efficiënter. Een ander minpuntje is het vele wit van boven en vanonder, terwijl links en rechts van de tekeningen het behoorlijk knelt. Van den Broeks pagina's zijn niet helemaal geschikt voor dit formaat. Over struikrovers & piraten ben je ondertussen meer te weten gekomen, nu verlang je naar andere verhalen van Turpin. Dit was ter zee. Nu op het land!
- Turpin 1 ***

Ekhö gekhö

Leuk, wat Arleston uit de pen laat vloeien. Slechts af en toe vervalt hij in de systematiek van de beschrijvende commentaren, nu in de meeste gevallen alles aan de actie overlatend. Dat zorgt voor een extra dynamiek waarbij je geduldig moet afwachten op de geleidelijke onthullingen, net zoals Fourmille die niet weet van welk hout pijlen maken. Arleston is creatief met de verrassende parallelwereld, of ben je nu toch in het dodenrijk? Bovendien verrijkt hij de plot met een aansluitend personage, de gespleten persoonlijkheid van Fourmille. Een gestripte versie van All of me. Barbucci zet het zeemzoeterige van Skydoll aan de kant, vooral de andere invalshoek met betrekking tot diens karakteristieke inkleuring zorgt voor een nauwere aansluiting met de strips uit Arlestons universum. Samen maken ze er een pleziertocht van.
- Ekhö De spiegelwereld 1 HC ***½
- Ekhö De spiegelwereld 1 SC ***½
- Michel Vaillant 12 **½
- Michel Vaillant retro HD 12 **½