Panda

Neem nu pagina 29, van overdaad schaadt gesproken. Een conversatie, tot daar aan toe, maar zo'n overvolle tekstballonnen, je vraagt je af hoe de sprekers tussenin naar adem kunnen happen. Het te grote lettertype leest allesbehalve uitnodigend. Tekenaar Cuca doet een eenmalige poging om Barbucci van Skydoll niet te evenaren. De voorkafttekening heeft ineens een krijtpotloodstructuur. Het is de minst geslaagde omdat ze met die pastelkleuren alle erotische warmte wegneemt. Explosieve borsten zijn immers niet voldoende om een Skydoll-effect te verkrijgen. Ecuba en Lauria doen iets te bewust een poging om voornoemde reeks te kopiëren. Stoeipoezen, kerkelijke ontboezemingen, het had verrassender gekund. Wat Pandamonia bovendien zeker nodig had, was meer ruimte in de vertelling.
- Deep 1 ***½
- Escobar 2 **
- Lanfeust Odyssey 4 HC ***
- Lanfeust Odyssey 4 SC ***
- Pandamonia 2 ***

Een scheef bekeken meisje

Ontsproten uit het Schuiten en Peeters' universum van De Duistere Steden, als aanvulling op Het scheve kind. Verwacht niet dat je veel wijzer wordt omtrent de mystiek van het personage. Da's nu eenmaal de literaire vrijheid en charme die de auteurs zich kunnen veroorloven in een kinderboek waar alles (of toch veel) mogelijk is. Het scheve meisje beschrijft hoe je best omgaat met je uitzonderlijke eigenschap. Je voelt je misschien uitgesloten, niet deel uitmakend van de gemeenschap vanwege je 'anders' zijn, verlies vooral je identiteit niet en ga op zoek naar een plek waar je het best kan aarden. Zo extreem zelfs dat het wel eens ver van de familie kan zijn, zelf slachtoffer van de vervreemding. Het boek wordt natuurlijk gedragen door de fantastische pastelpotloodtekeningen van François Schuiten. Rechthoekig in oblongformaat met een lineaire, beredeneerde grafiek die zorgen voor de esthetische dynamiek. Mooie kleuren, mooi beeldend vertellend. Jammer dat typografisch niet verder gespeeld wordt met aanvullende mogelijkheden. Casterman is hierin nogal vrij braaf. Daarvoor echter kijk je Het scheve meisje niet scheef aan.
- Drakko 1 ***
- Duistere Steden Speciaal 6: Het scheve meisje ***½
- Herr Merz ***
- Millennium 3 HC ***
- Millennium 3 SC ***

De fatale vakantie van Madame Pipi

Semitragische kortverhalen die op het lijf van Giardino geschreven zijn. In het begin licht ironisch, speels flirtend met dubbelzinnigheden. In Heerlijke huivering is dat provocatief met letterlijk sensuele rondingen (pagina 11). Vochtig en ver gaat al iets verder en verliest de jeugdige onschuld. Pas op met wie je flirt of mee in zee gaat! Soms kan dat trouwens ook van iemand dichtbij zijn. Zoals een vriendin die mee op Safari vertrekt. En zo leeft Giardino zich uit met frigide burgertrutten en loopse libido's versus grandioze gigolo's en onschuldige naïevelingen. Alleen naar het einde toe gaat Giardino zijn boekje te buiten door twee stripnovelles te presenteren van elk 24 pagina's. De derde waarheid en De ontdekking van Parijs stokken het consumerend leesritme en vereisen een hogere concentratie. Weg met de vluchtigheid, echte thrillers zijn in de maak. Het onderkoelde realisme geeft de stijfhartige acteurs extra pathos. Vakanties kunnen soms ongewenst bruusk eindigen. Bij Giardino zijn ze fataal!
- Fatale vakanties ****
- Okko - Dossiereditie 8 ***
- Troebel water HC ***
- Troebel water SC ***
Ai. Een Brecht Evens-adept. Of erger, een Brecht Evens-kloon? Da's het eerste wat in je opkomt wanneer je het boek openslaat. Die overvloedige waterkleurtjes doordrenken de pagina's met een overheersende uitgaanssfeer. Het boek heeft twee gezichten. Enerzijds de grauwe, groengetinte discotheekscènes, slordige drukdoenerij. Anderzijds de oase van rust die zich bevindt onderin de zaal waar de toiletdame een oogje in het zeil houdt. Je mag d'r trouwens gerust nog een derde aan toevoegen. De sepiaherinneringen die zich in alle gelukzaligheid tussen Madame Pipi en haar WC-eend (die eerder een zwaan lijkt) elders afspelen. Delphine Frantzen wisselt bewust stijlkundig af. Hoewel het eerder de indruk wekt in verschillende fases te zijn getekend. Want de elegantie van de intieme gesprekken tussen de moederlijke Madame Pipi en haar bezoekers, wordt teniet gedaan eens we ons buiten dat feeërieke terrein begeven. Frantzen probeert gewichtig te doen door de menselijke drama's te exploreren. Het resultaat is een nogal doorzichtige en magere psychologie. Goedbedoeld, echter te licht om het album te dragen. Toch moet gezegd dat dit afstudeerproject een uiterst puike prestatie is. Met wat meer durf en meer eigenheid kan Frantzen het ver schoppen. Gek wel dat zo'n uitgever moet rekenen op productiesteun. Ofwel geloof je in het project en neem je het risico op jou zonder van derden afhankelijk te zijn.
- Madame Pipi ***

Asgard-tweeluik afgesloten

Als je kan kiezen tussen een zoveelste Thorgal en een frisse Asgard, probeer dan eens Dorison en Meyers benadering van de stoere Viking-mythes. De protagonisten die een queeste ondernemen moeten heel wat ontberingen ondergaan, uiteindelijk is het de aanhouder die wint. Compact (hoewel samen toch goed voor 120 pagina's, da's drie voor de prijs van twee) met vlotte actie en een vleug prozaïsche poëzie.
- Asgard 2 ***½
- Sektor 3 ***
- Smaragdridders, De 3 HC **½
- Smaragdridders, De 3 SC **½
- Zwartkijken SC ****

Lang praten over iets korts

Oogachtend weet hoe mooie boeken uit te geven en dat bewijst het met deze in de schoot geworpen compilatie van tien kortverhalen. Uitgangspunt was de door Passa Porta internationaal uitgeschreven stripwedstrijd gefinancierd door de Vlaamse gemeenschapscommissie. Helaas werden er slechts 46 projecten ingediend, voor een wereldwijde oproep behoorlijk pover. Een professionele jury koos tien synopsissen met bijbehorende schetsen en gaf de auteurs hun kans om Brussel stripkundig op de kaart te zetten. Het enige wat ze met elkaar bindt is het gegeven van de Graanmarkt. Gek genoeg is dat meteen de zwakte van deze compilatie. De helft van de verhalen geven je niet het gevoel om deel uit te maken van de Belgische hoofdstad. Buiten een beperkte plaatsaanduiding zou je bepaalde situaties universeel ook elders kunnen laten afspelen. Een verdienste? Neen. Dan heb je slechts short city stories bijeengep(l)akt. Hier wordt Brussel -als opdrachtgever- bewust gepromoot, zij het op een alternatieve manier. Tomas Kucerovsky vatte dat helaas iets te letterlijk op en wil als externe observator de stereotiepe(n) beelden doorbreken. Hij is de enige die alle (of toch vele) hoeken laat zien en er vat op probeert te krijgen. Zijn verruimde blik is meer een exposé, een pamflet dat blijft steken bij wat goede intenties. Zijn 'short' is langdradig. Eentje die dichter bij de realiteit zit, is de surreële interpretatie van Conz. Zo weggelopen uit Ragebols De droom van de walvis, met een even prominente rol voor het Museum van Natuurwetenschappen, is de filosofische Wandeling van de protagonist en zijn ingebeelde schoothond, in de vorm van een reuzedino! Met weliswaar een verlossende pointe (de milkshake) verzandt de auteur de pagina's die ervoor komen met een verlengstuk dat geen toegevoegde waarde biedt. De interactie tussen de twee hoofdrolspelers is weg. Zomeravonden is een subliem geïllustreerd kijkboek met linkende beschrijvingen. Het gewauwel zorgt niet voor een extra spanningsveld en sluit het boek qua inhoud in mineur af. Verrassend is De moderne Rondeau van William Goldsmith. Met een frisse aquarelstijl (die net lang genoeg duurt voor het enerverend wordt) en een ludiek verhaal dat dobbert tussen heden en verleden, heb je wel een band met de buitenstaander die (zijn visie op) de schoonheid van de stad weet uit te dragen. Speels en goed gevonden is Hemel en hel, twee verhalen die de wereld letterlijk op zijn kop zetten door de parallelle uitbeelding. Niet helemaal mekanders afspiegeling: het begin bovenaan op het eerste blad eindigt tien pagina's verder om dan 180° gedraaid verder te kunnen lezen en te eindigen bij het startpunt! Het is een experiment dat niet daadkrachtig genoeg uitgebeeld wordt door Eva Hillhorst. Druk en chaotisch. Gelukkig kan Wouter Mannaert het niveau wel aan, het kwaad is echter al geschied. Even experimenteel, hoewel in drukvorm daar weinig van overblijft, is De markt van Karrie Fransen. Heb je het geluk gehad de originelen ervan te zien, haar gelaagde knip- en plakwerk zorgt voor een bijzondere dimensie die helaas verloren gaat. Inhoudelijk kan Fransman niet bevestigen. Hierin is de band met Brussel helemaal vervlogen en bevestigt de auteur iets te extreem haar laatste zin "dat papier alleen maar papier is". De markt biedt geen meerwaarde. Nog een afknapper is Waar was je? Een iets te nadrukkelijke multiculturele Bulling en Oumakou blijven hermetisch ronddwalen. Een GPS had hen in hun zoektocht kunnen helpen. In Zadig & Voltaire draait alles rond de verrassende ontknoping. Tussenin paradeert (of flaneert) Elric Dufau doorheen de stad. De eerste pagina is typerend languitgerokken sfeer scheppen zonder veel te vertellen. Weinigzeggende schoonheid. Grafisch is hij een van de mindere, hoewel menig zal genieten van het realisme. Opener Frederik Van Den Stock toont in Bartje zeer volwassen zich een stukje van de Franse schoolstijl eigen gemaakt te hebben. Tussen Pedrosa en Vivès leven zijn figuren. Iets te speels is de immature inhoud met klemtonen die te veel aandacht krijgen (de sullige seksscène) zonder dat je het personage er beter door leert kennen. Een faits divers. Blijft over het pronkstuk. Visionair als Moebius kiest Stedho voor een welhaast metafysische visioen. Hoe een dakloze het stadse leven ervaart. Zelfs al kiest hij voor het onvatbare, zijn beeldgerichte montage zorgt meteen voor een band. Na 2001 zien Clark en Kubrick elf jaar later hun monoliet geplant worden als Camera Obscura. Fascinerend en uitdagend, met een stijl waarin Stedho bewijst definitief tot de groten te behoren. Iets aardser qua inhoud en we hebben een internationaal topauteur. Brussels in shorts is niet de zoveelste samenstelling van ongecontroleerde ideeën. Brussels in shorts is gelukkig ook geen parade van opkomende amateuristische auteurs. In dat opzicht geslaagd. Alleen mis je een eenheidsgevoel en onderlinge verbintenissen die ervoor hadden kunnen zorgen dat je één boek in handen hebt en niet enkel flarden. Met meer dan een locatiebepaling als link (bijvoorbeeld door overlappende personages). Gezien de geldelijke input had dit redactioneel opgelegd kunnen worden.
- Bruss. Brussels in shorts ***½
- Carbeau 1 HC **½
- Carbeau 1 SC **½
- Durango 16 HC ***
- Durango 16 SC ***

Testamentair

Velen dwepen met schurkenpiraat Long John Silver, wat Roulot en Hénaff brengen is van een nog straffer kaliber. Hoe vaak gebeurt het dat je echt verrast wordt in een strip? Zelden. Roulot en Hénaff doen het meermaals zonder dat bekrompen gevoel te bezorgen van de geforceerde tour de force. Want al draait Het testament van Kapitein Crown rond het cliché van de piraat met zijn schatkaart, van de netjes afgebakende paden wordt duchtig afgedwaald. Wat krijg je waneer een mythische wreedaard zich voortplant? Bastaardjes met een aardje naar hun vaartje. Deze katjes pak je best niet zonder handschoenen aan. Karakter hebben ze, Crowns kroost. Doorspekt met verrassende plotwendingen is het smachten naar het afsluitende tweede deel. Scenariogewijs zit het duidelijk goed. En hoera, ook Hénaff blijkt de juiste keuze. Hij is de aanvuller die met weidse tekeningen, gedetailleerde decors en sterke beeldcomposities bewijst dat 'klassiek' niet noodzakelijk saai betekent. De gitzwarte middenpagina's (25-28) zijn ronduit fantastisch. Het jaar 2013 is heerlijk begonnen.
- Beroep: leraar 2 **½
- Jommeke 263 **
- Magasin General 8 SC ***
- Testament van kapitein Crown, Het 1 ****½
- White Cube **

Clan van de Vampierendraak

Sterke aanvulling op het Vampieren-imperium van Corbeyran en Guérineau. Tekenaar Suro zorgt met een even gloeiende lijn een duistere evocatie van de Middeleeuwen. Met een realistische weergave van de 'Stryges' (jammerlijk vertaald als 'Vampiers') krijg je meer opheldering omtrent hun achtergrond. Dankzij Daedalus kunnen we eindelijk ook de ontknoping lezen. Met weinig spelers waar niets is wat het lijkt. Een spannend feuilleton.
- China 3 ***
- Clan van de draak 3 ***½
- Insiders Genesis 2 ***
- Orde van de Drakenridders, De 10 **
- Verre werelden 5 ***

Pa Pinkerton

Is dit de Damour van Nash? Van een positieve evolutie gesproken. Het lijkt wel of hij in de leer is gegaan bij Guérineau. Zowel qua grafiek, stilisme en pagina-opbouw baadt het in de sfeer van Na de nacht en Zang van de Vampiers. Scenarist Remi Guerin wordt beloond voor zijn doorzettingsvermogen, Pinkertons geschiedenis die hij voor ogen houdt, ziet het daglicht. Verrassend omdat het de keerzijde toont van de ordehandhavers, de mannen die moeten toezien dat de wet strikt wordt nageleefd. Wolven in schapenvacht, potentaten die ook niet terugdeinzen voor machtsmisbruik en misleiding. Laat het niet bij deze eenling blijven. Knap hoe op het einde het dossier met suggestiviteit versneld afgehandeld wordt. Geen ellenlang exposé. Jammer dat Damour zo ostentatief zijn pagina's moet ondertekenen, het is een storende factor. Jammer ook dat Damour hét uithangbord, de voorkafttekening, niet optimaal weet in te vullen. Deze had sterker gekund. Laat het je er niet van weerhouden om Pinkerton te lezen!
- avonturen van de sterkste man ter wereld John Massis 1 **
- DMC - Devil May Cry 1 *
- Pinkerton 1 ***½
- Saria 1 HC **
- Saria 1 SC **

Snow White

Sneeuwwitje en heroïc fantasy, het romantische Disney-beeld wordt meteen weggevaagd. Looky en L'Hermenier doen dat behoorlijk goed, alleen vergeten ze de tijd te nemen om het verhaal rustig uit te bouwen en de personages met meer karakter te injecteren. Nu razen ze door de plot heen en wordt de ene sequentie in sneltempo opgevolgd door de andere. Dit had gerust opgedeeld mogen worden in twee albums van elk 48 pagina's. Nu betaal je een goeie 20 euro voor 56 bladzijden aangevuld met extra schetsen en hommage-tekeningen waar de doorsneelezer geen boodschap aan heeft (zelfs al zijn Looky's potloodtekeningen knap). Looky verlevendigt Sneeuwwitje met ruwe lijnen en kadrages vol close-ups die een minder gedetailleerde afwerking vereisen. Hij is het ideale verlengstuk van L'Hermeniers vertelseltje. Snow White, vluchtig en leuk.
- Arkel 1 ***
- Arkel 1 luxe ***
- Snow White 1 ***½
- Weena 2 HC ***
- Weena 2 SC ***

Het zwaard van Kristal

Crisse heeft een specifieke stijl die enorm druk over komt. In verkleinde uitgave valt dat des te sterker op en heb je vaak weinig overzicht van het gebeurde. Dark Dragon Books geeft je de kans deze 'klassieker' in één ruk uit te lezen. Of dat echter lukt, ligt van je uithoudingsvermogen af. Edoch, wat een supersaaie bedoening. Da's nu eenmaal het verschil met gelijkaardige epossen als Op zoek naar de tijdvogel en De Chninkel waarin de auteurs wél de juiste balans vinden tussen het avontuur en een filosofische inslag. Goed versus kwaad (waarbij deze laatste geniepig in het goede wringt en zijn tol eist, kill your darlings) met een speurtocht die voorlopig nergens toe leidt. De greep van de Mangrove is flauw en geeft weinig zin om verder te lezen. "Vandaag loopt de cyclus ten einde. Aneith sterft, en de gestalt zal verdwijnen." Hallelujah, je bidt dat hiermee daadwerkelijk de cyclus afgesloten geraakt. Met veel bombardie hebben Gloupil en Crisse getracht een monumentale reeks in elkaar te steken die de lotsbeschikking van de mens (?) in kaart brengt, met enkele opperwezens die aan de touwtjes trekken. Het einde gaat weliswaar een andere richting uit dan dat iedere deelnemer verhoopte. Op Zorya na. Waar je vooral voor vreest is dat Crisse op termijn de draad toch weer zal oppikken. Eén advies, reviseer en maak het origineel boeiender en leesbaarder. Zelfs de epiloog kan je gevoel niet kenteren. Bijfiguren Loretta en Harpeya mochten later figureren in een eigen gagreeks. Die best herlezen.
- Bosliefje 2 Malmaison ZW ***½
- Bosliefje 3 Malmaison Kleur ***½
- Kristallen Zwaard Integraal **½
- Kristallen Zwaard - Talent 5 HC **½
- Kristallen Zwaard - Talent 5 SC **½

Op het eiland Amoras

Niet alleen een klassieker als startpunt van een memorabele reeks die het decennialang met gemak commercieel uithoudt, ook inhoudelijk en artistiek een klassieker. Vandersteen mag dan wel zijn mooi afgebakende lijn nog niet hebben gevonden, evolutief staat dit weer een trapje hoger dan diens voorgaande producties (zie Uit de archieven van). Voeten die soms haaks staan, bewegingen die elkaar niet vlot aflossen, anatomische wisselvalligheden, leesrichtingsfouten. Al doende leert hij en dat merk je even later in diens hoogdagen. Het eiland Amoras is al meteen belangrijk want de teletijdmachine wordt al geïntroduceerd. Historisch want Rikki neemt geen deel aan dit avontuur. Straffer zelfs, hij komt helemaal niet ter sprake en wordt naar het einde toe vervangen door eilandbewoner Suske. Historisch want Vandersteen maakt compleet van de gelegenheid gebruik om onderhuids zijn socio-economische gal te spuwen. Kan het symbolischer met het uitgebuite werkvolk, de Mageren, dat door de uitbuitende de Vetten mooi in het gareel worden gehouden? Het arbeiderskind laat zich horen met dit minipamflet. In strips kan duidelijk veel. Tex Avery-gewijs gaat Wiske op het dak van een helikopterachtig vliegtuig zitten (de gyronef) met een stevig briesje. Of je stoot je hoofd tegen een boom waardoor deze in tweeën kraakt. En wat dacht je van een opgeblazen ton buskruit die geen effect heeft op de omstaanders. Zelfs al was Vandersteen een beginneling (het reeds voorgaande buiten beschouwing gelaten), de lijnen van de personages worden uitgezet, de knepen van het vak weet hij steeds beter in de praktijk om te zetten. Nog altijd niet handvast, maar o zo humoristisch productief vol geschifte waanzin. "Seefhoek vooruit!" De zeer efficiënte rasterinkleuring geeft de vertelling extra volume.
- Orinoco 1 HC **½
- Orinoco 1 SC **½
- Suske en Wiske 1 ****
- Suske en Wiske 68 ****
- Suske en Wiske Klassiek - Rode Reeks 2 ****

Britse Asterix

Uderzo en Goscinny weten de karakteristieken van een land perfect uit te buiten zonder neerbuigend de bevolkingsgroep en zijn cultuur te ridiculiseren. Ja, bij de Britten spreken ze anders dan bij ons. Bij de Britten zijn ze koeler (Flegmatix) en afstandelijker van aard dan bij ons. Bij de Britten drinken ze anders (warm water al dan niet met een scheut melk) dan bij ons. Bij de Britten beoefenen ze andere sporten dan bij ons. Met respect kijk je op die eilandbewoners en hun gewoontes neer. Jammer dat in de Nederlandstalige (Nederlandse zelfs) versie er niet meer gedaan werd omtrent de taal. Het is natuurlijk moeilijk een gulden middenweg te vinden waneer de ene Brits en de andere Frans spreekt. Goscinny loste dat op door de woorden, zinsconstructies en uitdrukkingen naar Baudelaires taal om te zetten. In het Nederlands lees je voortdurend de vertaalde geijkte uitdrukkingen Jolly good, My goodness, Home sweet home, alleen heeft het in de omgezette vorm niet dezelfde komische impact. Het derft gelukkig de oorspronkelijke pret niet. Met barden als The Beatles en de introductie van thee bevat Asterix en de Britten memorabele scènes.
- Asterix 8 HC ****
- Asterix 8 SC ****
- Asterix 8 Filmeditie SC ****

Abraham Lincoln

Het lot van de protagonist blijft als een slinger bengelen tussen hemel en hel. Zelfs al doet Lincoln geen enkele moeite om noch God noch de duivel te tarten, dit stuk schorem wil enkel zijn ding doen ver weg van iedereen. Als een wildebras in een niet geciviliseerde wereld. Helaas heeft hij nood aan likeursoelaas en moet hij af en toe toch richting beschaving om zijn bezopen gading te vinden. En het is daar dat de hemelse poppenspelers genoeg instrumenten vinden om hun 'volgeling' Lincoln tot de orde te roepen. Hoe wonderschoon Lincoln ook getekend is, het blijft een abstract gegeven. De auteurs blijven halsstarrig vasthouden aan deze leeploper die zich als een speelbal voelt tussen goed en kwaad zonder dat hij daarnaar solliciteerde. De originaliteit is er ondertussen vanaf en je hoopt dat Lincoln ooit eens een keer van zijn demonen verlost raakt en een eigen weg kan kiezen.
- Lincoln 1 ****½
- Lincoln 7 ***½
- Suske en Wiske 10 ****
- Suske en Wiske 123 ****
- Suske en Wiske Klassiek - Rode Reeks 38 ****

De zwarte zwaan

Uit de hoogdagen van Vandersteens oeuvre waarin alle ingrediënten terug te vinden zijn: humor in alle vormen (slapstick, taalkundige dubbelzinnigheden), flair, expressief, geraffineerd en esthetisch af. Markant zijn de bolides (de eerste stroken), Carmencita Falasol (zeg niet zo maar Doremi), Carmen Snijbonia (rara), El Lambik, de hilarische Sherry-reclame, niet Corto Maltese, wel Corto-de-vista (het stereotiepe Vlaamsspaans heeft zijn intrede nog niet gedaan), Sprotje (een uk die je best niet in de buurt hebt), Sjef van Oekel-situaties (Lambik die reeds in een doorgereden wagen stapt!). Vandersteen ten top.
- Agency Interpol 3 ***
- Suske en Wiske 35 ****
- Suske en Wiske 132 ****
- Suske en Wiske 135 **½
- Suske en Wiske Klassiek - Rode Reeks 10 ****

Een te bezoeken Café: Cowala

Moest er de naam Lewis Trondheim onderstaan, Café Cowala werd meteen de hemel ingeprezen voor de provocatieve mensenhumor in dierengedaante. Een beetje het sadistische en zwartgallige van Mister I en Mister O, zij het dat de protagonisten deze avonturen op het einde van de pagina meestal wél overleven. Meestal, want Bruno de Roover durft er wel eens eentje te slachtofferen, nietwaar opa? Ook visueel treedt de Roover in Trondheims voetsporen, zij het stijver en met minder flegma. Alles blijft iets te braaf binnen de kadertjes. Maar zijn antropomorfe figuren weten wel hoe efficiënt te acteren om de gag tot een goed einde te brengen. Qua humor zit het in de meeste gevallen snor. Vaak kiest de auteur nogal graag voor het vulgaire (kenmerkende kaka-pipi-drolgrollen), je hebt steeds strookjes blanco papier bij de hand om het af te vegen. Het best is de Roover zonder dat scabreuze, wanneer hij gitzwart in kleur verrast (verstoppertje spelen, YMCA). DirkJan meets Trondheim, ja, zo omschrijf je Café Cowala het best. De kaftkeuze is niet de geniaalste marketingzet. Zeer k(h)inderlijk van uiterlijk dekt het de lading niet.
- Assassin's Creed 4 SC **½
- Assassin's Creed 4 HC **½
- Café Cowala 1 ****
- Dokters 2 *½
- Jommeke, de belevenissen van Luxe 7 ***