Zombies zijn dombies

Weer een kanjer van een Walking Dead. Een didactisch lesje door zoonlief verklaard: "Ik las vroeger nooit. Vond ik niks aan. Maar nu. Ik denk dat ik het nog leuker vind dan videogames. Echt waar. Had ik vroeger maar wat meer gelezen." Aan alle jongeren: nu hoor je het eens uit de mond van een kind weerklinken! Psychologisch hebben de protagonisten het zwaar te verduren waardoor je begrip kan opbrengen dat de stoppen van iemand wel eens doorslaan. De verwittiging naar het einde toe beklemtoont het eeuwigdurende onveiligheidsgevoel.
- Alamo 1 ***½
- Alchemie 1 **
- Bleach 17 **
- Canardo 20 **½
- Duisternis 2 ***½
- Jump 14 ***
- Suske en Wiske 315 **
- Suske en Wiske 315 Luxe **
- Walking Dead 9 ***½
- Walking Dead 10 ***

De film van Ome Willem: veel gemor tijdens The Mighty Thor

Je moet al van alle markten thuis zijn wil je als theaterregisseur ook actie in beeld brengen. Ongelukkig genoeg hebben ze nu net van alle cineasten Kenneth Branagh erop losgelaten om ongetwijfeld de acteerprestaties in zo'n archetypesuperheldenproductie op te vijzelen. Het blijven in deze context bordkartonnen personages zonder enige belangwekkendheid. Zelfs poppemieke Nathalie Portman staart vaak voor zich uit omdat het bluescreen weinig voldoening geeft. En bij de Goddelijke verschijning van Anthony Hopkins plaats je enkel $$$-tekens. Deze bombastische visie biedt weinig opzienbarend vertier.
The Mighty Thor. Kenneth Branagh. 2011. **

Meer dan een Petit Prince

Met de toevoeging van een nieuwe telg wordt het Valiantse gezin uitgebreid. Het levert enkele hilarische scènes, vooral pagina 555. De originele manier om de invalshoek van de baby weer te geven wanneer die ter wereld komt. Een prachtige kijk op het Amerika van 1500 jaar geleden (was de indianenpopulatie er toen al?). Slim gezien trouwens om het navigatiesysteem te laten stelen, waardoor de terugkeer moeilijker wordt en ze ongetwijfeld ergens onbekends zullen stranden. Het biedt alvast perspectieven. Prachtig, pagina 534 (kader 3): zelfs de kleine poppetjes in de verte overtuigen! Om dan vertedering af te leveren een bladzijde verder. Prins Valiant: pompeus en majestatisch. Gevolgd door een terug-naar-huis-jaargang met natuurlijk onderweg weer heel wat gevaren. Eens weergekeerd aan het hof van Koning Arthur gaat de avonturier toch terug op pad. En zijn geliefde dan? Die kan daarmee leven. Foster gaat een historisch stapje verder en betrekt Cortés bij de les (576). Is Aleta's liefde voorbij (578)? In de vorige jaargang deed de auteur het al een keer, hierin perfectioneert hij de pagina (616) gezien vanuit het standpunt van Valiants zoon (een baby). Foster voorziet op het eind een mooie ontknoping wanneer Val Arn gaat vragen om de peetvader te worden van diens zoon. "En onze eed van vroeger dan (om nooit meer verliefd te worden)?" Hartverwarmend en vertederend.
- Graphic Classic 3 Het kapitaal 2 ***
- Graphic Classic 5 Over het ontstaan van soorten ***
- Prins Valiant - Bibliofiele deluxe editie 6 ****
- Prins Valiant Jaargang 1947 ***½
- Prins Valiant Jaargang 1948 ***½
- Rode Ridder 232 **
- Rode Ridder 232 luxe **
- Urbanus 146 *½
- Verloren Paradijs 4 **
- Zang der Elfen 2 ***

De fillem van Ome Willem: de stormram, 21 grams

Een film die bij het herzien dezelfde sensatie kan teweegbrengen als bij de eerste kennismaking, da's toch het bewijs dat het meer dan goed zit. Vooral Naomi Watts' sublieme acteerprestatie gaat door merg en been. De manier waarop ze haar verscheurde gevoelens uit ten aanzien van Sean Penn getuigt van een oprechte rijpheid. Enerzijds haar verliefde kant die geen raad weet met het nieuws dat de toevallige ontmoeting georkestreerd werd en haar hierdoor doordrenkt met schuldgevoel. Anderzijds de woedeuitbarsting als ultieme bescherming. Het moet je maar overkomen.
Fatalisme troef in dit schrijnende drama over verlossing. Pijnlijk voor Watts om wederom een geliefde te moeten verliezen, Iñárritu drijft het passionele erg ver. Over de top zelfs.
Watts verdiende een oscar, ik wil haar die alsnog gerust persoonlijk afleveren. En stier del Toro staat er ook weer.
21 grams, met zijn complexe constructie geen hapklare brok, maar dat maakt de film net zo sterk. Ondersteund door prachtige muziek!
21 grams. Alejandro González Iñárritu. 2003. ****½

Leute met de helse meute

Effectief een efficiënt fantasyavontuur. Knap hoe Thirault het verleden met het heden vermengt, daden van nu verklaard door handelingen van toen. En zo blijkt dat de leden van de helse meute heel wat helse dingen hebben moeten doorstaan.
Te lezen.
- Helse meute 2 HC ***½
- Helse meute 2 SC ***½
- Kaliber 10: Adios muchachos **½

De film van Ome Willem: het vreten van popcorno tijdens Zack and Miri make a porno

Alleen al de naam Seth Rogen doet kokhalzen. Niet vanwege diens orale begaafdheid, de nitwit is absoluut niet komisch en brengt geen enkele geloofwaardigheid in het verhaal. Droog en inspiratieloos spuit hij zijn... pornografische ideeën. De nevenfiguren (Jason Mewes voorop) weten gelukkig wel van wanten. En natuurlijk Elizabeth Banks, die mag er daarentegen wél zijn. Zij heeft voldoende panache en frist vrolijk de boel op. Waarom die brutale vuilbekkerij is een raadsel. Smith begrijpt duidelijk niet dat geraffineerdheid enige elegantie vereist, zelfs in het platvloerse. Eén van de komende dagen eens teruggrijpen naar Smiths meest verrassende relatiekomedie!
Zack and Miri make a porno. Kevin Smith. 2008. **½

Verschijnt toch niet maan-delijks: Luuna

Sterke heropleving van de legende met vooral mooie tekeningen die zeer elegant werden afgewerkt. Het is even wennen, Luuna in de kwadaardigste rol, Crisse en Keramidas verhelderen de situatie op illustere wijze. De mens en diens ziel ontbloot op pagina 42, kaders 7 en 8: "Jullie jagen op ons om jullie eigen misstappen te vergeten. Maar de monsters zitten in jullie eigen hoek." Deze zesde Luuna De Wolvenkoningin is gelukkig meer dan slechts een oogstrelend kijkboek.
- Flikkerzicht 9 **
- Luuna 6 ****
- Slhoka 4 **

De videospelletjes van Lana del Rey

Zoiets blaast je toch van de sokken: Videogames, een stil nummer vol melancholie gezongen door die mysterieuze Lana del Rey en dat onverschrokken tussen het buldergeluid van Studio Brussel. Met een mooi bijbehorend clipje krijgt de volwassen dame een gezicht. Gezien de maturiteit van de uitvoering verwacht je eerder een oudere dame, niet meteen een poppetje uit de Winehouse/Adèle-stal. Met opgespoten lippen à la Julia Roberts en Angelina Jolie is la belle jolie en beklemtoont de imaginaire charme die ze opwekte. Youtube geeft soelaas. En terwijl je zapt, flits dan door naar de liveversie die ze zong bij Jools Holland in oktober van 2011. Slik.
Want ondanks de aanklachten tegen deze gerestylede dame in de waarheid over Lana del Rey bewijst de femme fatale wel degelijk dat ze niet enkel een playbackpose aanneemt.
Lizzy Grant of niet, daar wil ik wel een full cd van horen.

De keus van Koning Snotneus

Die 32 pagina's dat lijkt maar povertjes. Dankzij Parme & Trondheim worden de bladzijden optimaal gevuld. Trondheim, da's de moderne Grimm, de voortzetter van de sprookjestraditie in het genre verhaal met een moraal. Drie keer wordt de eigenzinnige snertprins terechtgewezen. Zo'n ettertje denkt immers dat alles kan en mag! Gelukkig zijn er nog volwassenen die wél in het verweer gaan en de snotneus tegenspreken. Zo in dit geval de straffe kerstman. Het tweede verhaaltje heeft wat weg van The little Shop of Horrors.
- Koning Snotneus 4 ***½
- Liar-Game III ***
- Shaman King 26 **

Brussels in Shorts (5 en slot)

Soms moet je durven grenzen te verleggen. Zelfs wanneer het een eerste dracht betreft mag je toch eens het risico nemen om meteen naar enkele grootheden te stappen en ze voor jouw kar te spannen. Bij de meesten was dat (zelfs zonder enig aandringen) goed gelukt dus waarom niet bij enkele andere coryfeeën?
Als er al een beperking was, dan sloeg die eerder op de beschikbaarheid. Deen Peter Snejbjerg moet binnen een tijdslimiet drie 48-pagina-albums realiseren en zag nu al het zweet van het voorhoofd parelen denkend aan de deadlines. Amerikaan Stan Sakai reist vaak en veel naar het buitenland -hoe zou je zelf zijn als je op festivals wereldwijd uitgenodigd wordt- en heeft drie maanden Usagi Yojimbo-achterstand waardoor hij zijn (reële en artistieke) uitstapjes moet terugschroeven. En ook Jean-Philippe Stassen is gebonden aan verplichtingen.
Eén verhaal werd daardoor niet in het concept opgenomen met als resultaat dat 'slechts' negen dossiers werden ingediend. Het verhaal van Ananda, de uit Afrika geëmigreerde vrouw die in de Brusselse prostitutie terechtkomt, heeft het bij gebrek aan een artiest moeten bekopen. Gelukkig kwam er een bak troost van een ander front. Afhankelijk van diens input wil ook David -V for Vendetta- Lloyd een bijdrage genre Een blijvende indruk leveren. Een toezegging onder voorbehoud weliswaar. Dat belooft!
Nu is het aftellen tot 10 december.

Zeeziek aan boord van de Morgenster

Wat bezielt uitgever Silvester toch om van die oneshots uit het Frans te pikken en ze alsnog te vertalen? Hier is het overduidelijk: de zeevaardersthematiek en de piraterij moet het Nederlandse publiek met de waterige achtergrond verleiden. Ongeacht of je ondergedompeld bent in de roes van het bootje-varen, Riff Reb's toont dat romanbewerkingen wél als een huis rotsvast kunnen staan. Mits enige manipulatie en vrije aanpassing naar het stripmedium, geeft de auteur een doorleefd en wreed beeld van hoe het er indertijd aan toeging. Met krachtige zwartwitbeelden, ondersteund door een getemperde sfeerinkleuring. Klassiek avontuur prachtig uitgehouwen of uitgesneden als een houtsnede. Een goed en geslaagd beeldverhaal maken, het is een gave. Riff Reb's heeft het en puurt het beste uit zichzelf. Kijk alleen al naar die golvenglooiingen op de voorkaft, demonische doodshoofden drijven mee in het oppervlak van de dreigende zee.
- Aan boord van de Morgenster ****
- S.C.A.L.P. 1 HC *½
- S.C.A.L.P. 1 SC *½

Brussels in Shorts (4)

Omdat het uitschrijven van het eerste kortverhaal zo veel tijd in beslag nam, kwam al de rest op de helling te staan. Maar het omgekeerde was ook waar: des te meer verdiept in het onderwerp, des te bloeiender waren de ideeën. En terwijl de deadline naderde en het onmogelijk werd om de verhalen zoals in het begin van a tot z uit te schrijven, limiteerde ik de dossiers tot een beknopte synopsis. Indien mogelijk schetsmateriaal toegevoegd. Voor nummer 7 Alex -Stille Helden- Tefenkgi (L'homme qui marche) was dat onmogelijk, die kon door een workshop moeilijk even enkele karakterstudies neerpennen. Dus werd er geplukt uit diens portfolio.
Nummer 8 Marco-Paulo (De familie Kwaal, Zack & Willie) daarentegen toverde gauw een beestig goeie karikatuur uit de hoed ter illustratie van Herinneringen, geïnspireerd door de Deense alternatieve indy-groep Efterklang. Het verzoekje was om hem niet menselijk, wel dierlijk voor te stellen. Met een hert als leadzanger is dat een goeie keuze.

Een vos in het Maagdenbos

Jean Dufaux heeft wel wat weg van een weerwolf. De ene keer bloeddorstig vol dierlijke instincten, de andere keer humaan met passionele gevoelens. Zelden werden beiden zo goed verenigd in één van zijn verhalen. Het Maagdenbos is dan ook de perfecte speeltuin om de sprookjeslegende nieuw leven in te blazen. Bovenal maakt Dufaux gebruik van het ongelooflijke instrument Béatrice Tillier. De overtuiging waarmee zij de overgangswereld gestalte geeft, met een aanvaardbaar realisme, is van een betoverende schoonheid. Twijfelen aan ieders bestaan doe je niet meer, zo raak schetst ze de figuren. Verwonderlijk en wonderbaarlijk. Wolf is een mooi huwelijk tussen mens en dier.
- Geheim van de hersenchip ***
- Kaliber 11: Rood is mijn kleur ***½
- Maagdenbos 2 ****½

Brussels in Shorts (3)

Naast een Brit, twee Nederlanders, een Fransman, twee Vlamingen en twee Walen werd het internationale gezelschap ook aangevuld met een Deen. Niet als Deen die zich specifiek zou bezighouden met het verhaal rond de muziekgroep Efterklang uit zijn thuisland, wel gelinkt ermee door het meisje Liselotte dat meedeed aan het project van de Efterkids. Een traumatisch gegeven, dus Teddy Kristiansen (House of Secrets, Grendel, It's a bird) leek me daarvoor geknipt.
Een andere steunpilaar wordt Alain -Doodsbang- Mauricet. Die zoekt het eerder in hogere sferen met De hemel boven Brussel.

Brussels in Shorts (2)

Ik hou van Wévé's werk. Al frons ik geregeld de wenkbrauwen wanneer ik zijn strippies lees omdat de coherentie vaak zoek is, visueel blijven De Spoorstraat-verzinsels een mooie voortzetting van die klare atoomstijl. Het was trekken en sleuren (en Willem gaf gegronde redenen) om hem te overtuigen de Spoorstraters ook eens naar Brussel te laten afzakken en ze in de binnenstad een robbertje te doen voetballen tegen echte 'ketjes'. Zij het weliswaar niet in de klassieke stripvorm, wel met geïllustreerde teksten. Een bijzondere uitdaging die een andere aanpak vereiste.
Iemand die zijn tanden zeer gretig in het project zette, was Fred de Heij. De artiest kende geen maat en moest verdoofd worden om te vermijden dat hij niet meteen de volledige strip zou uittekenen. Grandioos. Net als bij Wévé was de basis diens bestaande reeks, in dit geval 't Landje, met de dieren uit het bos die voor een keer hun vertrouwde habitat verlaten om eens een grootstad te bezoeken. Het verhaal werd dan ook omgedoopt tot 't Buitenlandje. Met drie schitterende illustraties zou in principe de Heij de grote hartenveroveraar moeten zijn.