Kinderlijk eenvoudig

De Paw, Paw, Paws vliegen je om de oren, is er wel plaats in het vredige striplandschap van kinderboeken voor al dit westerngeweld? Absoluut, Mickaël Roux schiet Paw er op los Paw met nostalgische Paw kogels om je te Paw vermurwen dankzij een ontwapenende naïviteit. Net als in Jojo word je terug gekatapulteerd in de tijd, toen kinderlijke fantasie niet aan banden werd gelegd door de volwassen ratio én het vrije buitenspelen niet belemmerd werd door huiselijke amusementsketenen als gameboys, TV's en computers. Toen je nog de straat opging om reizigers te scalperen, je de indianen bestreed met imaginaire wapens en je het vee wist te hoeden als een echte cowboy om indruk te maken op jouw cowgirl. Niet alleen met sympathie steelt Roux jouw hart, ook de humor laat je van warmte smelten. Het is zo schattig, zo vrolijk en vrij en zo fantasierijk, niet gewurgd door de wereld om ons heen. Laat die ridders (pagina 47) maar komen. Of moeten we ons aan een andere invalshoek verwachten?
- Albert & Co 6 ***
Een goed idee om verhalen thematisch te bundelen? Met Paradijseiland, Het aards paradijs en Het bedreigde paradijs is het vaarwater beperkter dan je zou denken en blijk je met het bootje steeds tegen de randen van het creatieve zwembad te peddelen. De zwakte van deze compilatie zit hem in het gebrek aan variatie. Ging de kwaliteit naargelang het nieuwe deel omhoog, dan was er geen probleem. Echter Het bedreigde paradijs is zo'n opvulboek zonder originaliteit. Hou je daarom zoet met de Anatool uit het eerste gedeelte. Al draait Anatool onze helden een loer, Jommeke en c° weten hun ongeluk om te buigen en zorgen ervoor dat hun verbanning een unieke gelukzalige tijd wordt op een paradijselijk eiland. Op de jeugdige inventiviteit van de hoofdrolspelers valt niets aan te merken, Jommeke neemt meteen de koe (in dit geval de geit) bij de hoorns en installeert een vakantiepark met speeltuin en zwembad, turnfaciliteiten en miniboerderij dat zijn weerga niet kent. Kinderlijk naïef.
- Jommeke Pocket 11 **½
- Jommeke Pocket 12 **½
- Kinderspel 2 ****
- Romeo & Julia, De Liefdesperikelen van 2 **½

Brandgevaarlijk

Als draken in deze tijd (en ruimte) zouden bestaan, dan zien ze er ongetwijfeld als Brandgevaar uit. Helaas in de negatieve betekenis van de uitdrukking. Jan Kragt bewijst wederom met klasse géén geboren scenarist te zijn. De poging om het leven van een aan geheugenverlies lijdende man te reconstrueren aan de hand van een spionagetoneelstukje met Hitcockiaanse confrontaties zou steek kunnen houden als je tenminste empathie voor hoofdpersoon Robert kan opbrengen. Of toch op zijn minst sympathie voor de therapie. In Brandgevaar wordt het allemaal zo artificieel gebracht met tussenin een educatief aspect om je op de brandgevaren te wijzen. De bijdrage is opvoedkundig en mist het doel niet: je denkt na het lezen na over de mogelijk verbeterbare organisatie in huis. Het zelfbewustzijn stelt vragen! Positief. Helaas is het overgrote deel en dus de rest van het boek een lachertje. Steve van Bael blijft trouw aan zijn eigen kunnen, helaas betert het niet bij elk nieuw album. De typische fouten (figuren met de lange nek) sluipen er steeds in en je hebt de stijlverschillen in de inkting (dan glad, dan met lichte arcering). Openbare boekverbranding is helaas van alle tijden, zo ver hoef je echter niet te gaan om Brandgevaar te vermijden.
- Brandgevaar HC **
- Brandgevaar SC **
- Jommeke, de belevenissen van Luxe 9 **½
Wie is in hemelsnaam Mark Borgions die de eer kreeg om deze schamele luxe-editie op te fleuren met een trefzekere designtekening?

Een internationaal gevierd illustrator die bovendien ook Stan Lee Coles schitterend liedje Seperated ondersteunde met een even sublieme animatiefilm. Zoek maar eens op. Te klasseren als 'Modern old school animation. Luilekkerland is hierin helaas ook gemoderniseerd, zeer tegen de originaliteit van het origineel in. Wat voor zin heeft het om oude klassiekers op te waarderen door ze in een modernere jas te steken. Duidelijk een marketingfout die resulteerde in een commerciële flop. Om toch inhoudelijk aan de slag te gaan: feestvieren elke dag, het is niet iedereen gegund. In Luilekkerland daarentegen word je op je wenken bediend. Het grootste festijn komt er echter wanneer Gobelijn ten huwelijk wordt gevraagd door een apin. Gelukkig komt de aap tijdig uit de mouw wanneer Gobelijns wondermiddel (apen menselijke kenmerken -waaronder spraak en taal- bezorgend) na verloop van tijd uitgewerkt is. Flauw getekend (de figuurtjes op de cover alleen al) en bovendien extra verzwakt door het lege scenario. Wat is er nu daadwerkelijk gebeurd op het eiland dat het zo verwoest werd? Als een te vaak gespannen elastiek: uitgerokken.
- Jommeke, de belevenissen van Luxe 10 **
- Slimmeke Slim **

Geen oceaan van wandelende doden

Net als Rick staan je voorzichtigheidsantennes voortdurend op scherp. Elke nieuwe wending, elke nieuwe ontmoeting, elke nieuwe ontdekking wantrouwend. Je hebt ondertussen voldoende meegemaakt om te beseffen dat wie ook je pad kruist, je best twee keer nadenkt vooraleer hem of haar met open armen te ontvangen. Komt het als een verrassing over dat wanneer net iemand die er op het eerste zicht volledig betrouwbaar uitziet, Rick nog argwanender maakt? Je zou voor minder. Robert Kirkman trekt sinds lange tijd nog eens de wijde wereld in. Alsof er buiten de gemeenschap toch nog iets te beleven valt en er leven bestaat naast al die levende doden. Tussen voortdurend op je hoede te moeten zijn of vertrouwen: wat kies je?
- It's not an ocean **
- Walking Dead 16 ***½
- Zoon van de Arend, De 3 HC ***
- Zoon van de Arend, De 3 SC ***

Gekleurde filmnoir: Kogels en Jarretels

Realisme en schoonheid, het gaat Linthout moeilijk af. Vrouwen met uitzonderlijk lange benen, het bestaat.

Echter zo'n wezen zoals nu op de voorkaft prijkt, dat zie je zelden. In een onhandige gedraaide pose (beweging van de benen naar links, de schouders en borsten dan weer naar rechts) prijkt mevrouw met haar onevenwichtige borsten over het reeksuithangbord. Naturalistisch design, respect? Toch maar niet. Gelukkig staat dit net als de lichaamsbouw van de dame haaks op de rest van het boek. Linthout en Urbanus hebben een zekere feeling met de filmnoir, de typische private eye die met doortrapt doorzicht elk mysterie kan oplossen. Binnen het kader van Urbanus wordt dit stramien haarfijn toegepast. Haarverfijnd, da's wat anders. Zo hoort het immers in de reeks. Jammer dat de vulgariteiten dan ook het geheel ontsieren. Soms getuigt subtiel zijn van maturiteit. Iets waar Linthout en Urbanus zich voor behoeden.
- Urbanus 76 **
- Urbanus 77 *½
- Urbanus 85 ***
- Urbanus 88 **

Arendszoon

Heerlijk, politieke complotten met Napoleon Bonaparte als geviseerd persoon. En de aristocraat, protagonist Morvan d'Andigny, zit daartussen gekneld.

Echt veel kom je over de leden van De zwarte sjaal niet te weten. Hun motief wel, de achtergronden vult Daniël Vaxelaire niet in. Niet dat je een geschiedenisles verwacht, maar wanneer de sjaaltjes de titeldragers zijn, veronderstel je toch een betere opvolging van de gesmede plannen. Of krijgen we daarover in een verder stadium meer uitleg? Probleem is dat Morvans belangrijkste wraakmotief op het einde volledig wegvalt. Welk doel heeft hij dan nog in het leven? Wordt vervolgd.
- Zoon van de Arend, De 1 HC ***
- Zoon van de Arend, De 1 SC ***
- Zoon van de Arend, De 2 HC ***
- Zoon van de Arend, De 2 SC ***

Kattenhumor: hoe het NIET moet

Helaas, een pijnlijke confrontatie met de drie b's: borsten, billen en bier. Artiest Enzof graaft schaamteloos in het poezelige leven van hete katers.

Ook daar blijkt het mannelijke brein overdadig overheerst te worden door het lustige libido. Op zich is daar niks mis mee, alleen brengt hij dat zo platvloers, zo vulgair, zonder enige finesse. Als er enige finesse te vinden is, ligt dat in de identiteitsloze lijnvoering. Zo vlak, zonder esthetiek. Bovendien heb je voortdurend de indruk dat die antropomorfe wezens met wanten rondlopen (zie de voorkafttekening, Liew links met de 'thumbs up') terwijl ze toch flexibel vingers tevoorschijn kunnen toveren (op diezelfde illustratie rechts, Sem). Enzof kan nu prat gaan op zijn eerste boek. Of de rest van de wereld hier echter op zat te wachten? Neen. Als deze commentaar enig bewustzijn kan teweegbrengen: neem eens een Schatjes van Arthur de Pins ter hand. Da's pas klasse.
- Cetz 1 *
- S1ngle Do's en don'ts van het daten (Rainbow pocket 1083 ***
- Zwart Bloed 1 ***
- Zwart Bloed 4 ***

M'enfin vertaald als nou moe!

Openend met een reeks van opeenvolgende gags die uiteindelijk zal resulteren in het ontslag van Guust Flater.

Een schitterende marketingzet want niet veel later stromen de brieven binnen (gefantaseerd of niet?) op de redactie van het weekblad Spirou/Robbedoes om de beslissing te herroepen. Was het immers zo erg dat de goedhartige klerk een koe in huis, nou ja, in huis, eerder op de redactie, haalde. Veel aandacht voor meneer Demesmaeker, onbegrijpelijk dat hij al die moeite blijft doen om toch contracten te ondertekenen met een gevaarte als Guust in de omgeving. Als er één ding is dat je mist bij deze schitterende facsimilé-heruitgaves, is het een echt Guust latex-poppetje. Zodat je die lange slungel zelf in een plooi kan draaien en hem af en toe symbolisch pijnigt voor de bochten waarin hij zich vaak wringt.
- Guust oblong 3 ***½
- Takuan 5 HC **½
- Takuan 5 SC **½

Spinnenman op zijn zondags

Een spionageverhaal à la James Bond brengen, is geen makkelijke opdracht. Vooral wanneer je ook voor een keer extra de klemtoon legt op de actie.

Latour grijpt terug naar de old school-interventies volgens het boekje van uitgerangeerde agenten. Met hun eigenzinnige methodes zorgen ze voor heel wat ophef. Nog verrassender is het smeden van tijdelijk vriendschapsbanden om een gezamenlijk doel te bereiken. Als Latour dit niveau kan aanhouden, wist de scenarist de verveling van de eerste delen weg. Vastra doet extra zijn best om papieren helden flitsend te laten voortbewegen. Dat levert een verbluffende vechtscène op (pagina's 26 tot en met 29).
- Spyder 3 ***½
- Sundance 3 ***
- Sundance 4 ***

Graven in de wereld van graaf D.

De tekortkomingen in de vertaling én de zwakke lettering zorgen voor een zekere afstandelijkheid. Net doordat Maïorana passie in de tekeningen stopt, heb je vaak een verlaten gevoel.

Nochtans is de constructie opwindend en prikkelt ze de nieuwsgierigheid. Ayroles legt ook stukjes van Drakes verleden bloot, hoe verder de zoektocht evolueert, des te meer je geconfronteerd wordt met zijn 'duistere' kant. De aap is nog niet volledig uit de mouw gekomen. Ayroles en Maïorana kiezen niet voor het vanzelfsprekende om commercieel uit te pakken met die ene naam die constant geassocieerd wordt met het vampierendom. De bescheiden D., met puntje, moet zich zelf aanprijzen zonder te teren op de zoveelste kopie van Bram Stokers klassieker. Lady d'Angères, niet alledaags en daarom ook uitzonderlijk. Bijzonder.
- D. 2 ***½
- paar stappen naar het licht, Een 3 ***
- verborgen geschiedenis, De 24 **

Jolly avonturen samen met Jolliker en Robbedoes

Wat een prachtig pareltje. Onvoorstelbaar hoe Franquin de strip zo strak kan indelen met in het grootste gedeelte pagina's met acht kadertjes van dezelfde grootte op. Daarnaast zorgt hij voor extra dynamiek door af en toe een segment te vergroten of te verkleinen om het ritme te versnellen of te vertragen of een actie karakteristieker te accentueren.

Efficiëntie ten top zonder dat je je moet beroepen op artistieke kunstgrepen. Franquin wendt deze techniek aan om binnen de grenzen van het medium er alles uit te kunnen puren. Hoe eenvoud zo doeltreffend kan zijn. Stijlkundig neigt Franquin nog niet naar de perfect afgelikte atoomstijl, dit is ver van de Expo 58-stijfheid. Kwabbernoot is als lange slungel eerder een latex-pop die zich flexibel in allerlei bochten kan wringen. Mini (Robbe) en maxi (Kwabber) vormen een komisch duo met Spip als extra aanvulling. Franquin bouwt de strip op rond drie opdrachten die Kwabbernoot moet verwezenlijken om een erfenis te bekomen (in concurrentie met neef Wiebeling), Marc Sleen liet het Nero ook vaak overkomen. Drie totaal verschillende 'wedstrijdjes' zoals een nuttig toestel ontwerpen en een racewedstrijd zo goed mogelijk uitrijden. De derde is nog het verrassendst én te bestempelen als mijlpaal: het terugvinden van de Marsupilami. Leve de jungle van Palombië. Klasse.
- avonturen van Jolliker, De 1 ***
- avonturen van Jolliker, De 2 ***
- Robbedoes en Kwabbernoot 4 ****½

Is een geek gek?

Gezond escapisme, moet kunnen. Vroeger (en nu nog) had je daar carnaval voor. Nu uiten jongeren, jongvolwassenen en volwassenen zich op een andere, even eigenzinnige manier. Ontdek hoe je verkleed toch jezelf kan zijn in deze mooie compilatie van Dragon Con 2013.

Slimme Guus droomt zijn graphic novel

Detective, humor en actie uit de oude doos. Tillieux maakt van Hilariënberg letterlijk een hilarisch dorpje met twee idyllische, goedbedoelende burgervaders (de ene de burgemeester, de andere zijn klerk) die er alles voor over hebben om hun ver verstoken stek toch weer voor buitenstaanders aantrekkelijker te maken.

Gelukkig weet detective Guus raad en komt met de oplossing over de brug. Wie had nu gedacht dat er een echte geest rondwaarde in de ruïne van de abdij? Zelfs al is Tillieux erg vluchtig en rudimentair in het schets- en inktwerk (pagina 30, kader 9, hier had hij duidelijk geen zin meer in), hij vermaakt je met een spannende plot, efficiënte actie (hoe Guus zich uit de nesten probeert te werken, pagina 31) en vooral grappige dialogen. De Rode Paters, het bewijs dat eenvoud ook zijn effect niet mist.
- droom van Aziz, De - De graphic novel *½
- Guus Slim 7 ***½
- Tom & Jerry strips 1 ***

Eva’s geSternte

En ja hoor. Na Baru een andere grote auteur waarin ik de tanden mag zetten: Yslaire met Eva’s geSternte, Herinneringen aan de Twintigste Eeuw. Te verwachten: een volledig hertaalde, integrale editie van Yslaires iconische conceptreeks XX° Ciel.com.

Eva Stern herinnert het zich nog als de dag van gisteren. We zijn 1997, op een avond in februari. Haar computerscherm licht op, ze ontvangt het ene na het andere beeld. Op het eerste zicht zijn deze voorstellingen niet echt met elkaar verbonden behalve dan dat er engelen op voorkomen. Sinds die dag krijgt de psychoanaliste maandelijks een email binnen waarin foto's en beelden prijken die haar steeds meer en meer intrigeren. Met engelengeduld probeert Eva Stern alzo in de ziel van de boodschapper (een Engel?) en de Twintigste Eeuw te kijken.
Eva Stern die Freud gekend heeft. Eva Stern die Gandhi en Stalin ontmoette. Eva Stern, de vrouw die geboren werd onder een gunstig gesternte.
Herbeleef de Twintigste Eeuw door de politieke, religieuze en universele ogen van de bijzonder succesvol auteur Yslaire.

Yslaire
Bernard Hislaire is de auteur die de romantiek de stripwereld liet insluipen eerst vertederend via Frommeltje en Viola en later tragisch met Samber en de Oorlog van de Sambers. Later zocht hij hogere regionen op via XX° Ciel.com en zijn verstripte variant op Der Himmel uber Berlin: De hemel boven Brussel.

Zomertijdelijke aanvulling

Tarantino of niet, een vleug Pup Fiction en een scheut Reservoir Dogs zitten lekker in dit stripdrankje.

Azzarello is het sterkst én het efficiëntst wanneer hij koelbloedig het verhaal comprimeert in slechts één episode. Gebroken hart à la carte is af. Met de introductie, de confrontatie én de afhandeling denk je 'opgeruimd staat netjes'. En je morele belemmering, die gooi je overboord. Maar wat dan met de gevolgen, bezorgt dat de betrokkene alsnog een staart? Azzarello beperkt zich niet tot slechts enkel vergeldingsacties. Zijn 100 Bullets-kast bevat zovele laatjes waarin allemaal geheimen in opgeborgen zitten, dat hij stelselmatig 'de organisatie' verder betrekt in de ontboezemingen. En dat zorgt ervoor dat de reeks openbloeit. Eduardo Risso is uiterst efficiënt, méér dan slechts de kers op de taart.
- 100 Bullets 3 ****
- Ambulance 13 1 SC ***½
- Ambulance 13 2 SC ***½
- Aria 35 **
- Atalante 5 **½
Hoe komt het toch dat een ultieme editie nooit aan de verwachtingen voldoet? Omdat de uitgever altijd een poortje openlaat en hij commercieel in de toekomst de strip toch nog moet kunnen exploiteren? Brian Bolland kreeg de kans om met The Killing Joke een herziene versie te maken. Hertekenen zou een te groot titanenwerk zijn, herinkleuren daarentegen, kon in de ogen van de artiest nooit kwaad. Diens redenen worden expliciet uitgelegd in het tussenwoord.

Of het daardoor verbetert? Neen. Met de hedendaagse mogelijkheden had Bolland er een echt ultiem en perfect gestileerd schouwspel van kunnen maken. Subliem en visionair is anders. Net het oog mankerend om NIET met aflopende kleuren te werken, je begrijpt zo'n professional niet. Minder is meer, is het gezegde. Terwijl meer nu in minder resulteert. Zelfs al is het nu minder extravagant en poparty, je voelt het element van de gemiste kans. Hoe vaak zet een uitgever immers het licht op groen om je strip te upgraden? Even onzinnig is de toevoeging van het Black & White verhaal... ingekleurd! Net de sterkte en essentie worden gekortwiekt om commercieel toch te scoren. Jammer. Net zoals dat het jammer is dat beide verhalen zonder slotwoord worden beëindigd. Dan verwacht je immers de daaropvolgende auteursverantwoording niet terwijl je in gedachten nog in het verhaal vertoeft. Desalniettemin moet wel gezegd worden dat ondanks deze negatieve randbemerkingen The Killing Joke wel degelijk een belangrijke klassieker is. In hoeverre de grap van de Joker dodelijk is, laten de auteurs suggestief in het midden. Worden de twee protagonisten op het eind mogelijks aangereden, een antwoord krijg je niet. Alan Moore diept het personage van de Joker uit met zijn verwrongen psyche gecreëerd door gebeurtenissen uit het verleden. Niet alleen het trauma liet hem overhellen naar de criminele zijde, ook bepaalde omstandigheden verergden de situatie met Batman als extra katalysator. De Joker wil bewijzen dat ook andere oprechte burgers hun moraal verliezen en de dunne lijn tussen goed en kwaad overschrijden, commissaris Gordon is zijn experimenteel instrument. Het geval Batman, da's andere koek. Hoe is die zo ver gekomen om in een even gek pak zijn gevoelens bot te vieren op de tegenstanders? Te gek, da's Alan Moores filmische scenario. Met een propere, netjes afgeronde Brian Bolland die strak de waanzin accentueert. Een waanzin die trouwens voortgezet wordt in de soms psychedelische inkleuring.
- Batman The Killing Joke ****
- BlackStone 2 ***
- Blauwe Verten, De 3 ***
De poezelige kat gaat voor een keer verder dan het rovende pad. Selina Kyle wil haar achtergrond uitklaren en bewijzen vinden van haar afkomst.

En gezien het ongunstige klimaat in Gotham, kan het geen kwaad dat ze even in Rome gaat snuffelen. Wat eerst een ingehuurde opdracht lijkt, sluipt dichter naar een familievendetta. Al beseft de dame zelf niet wat haar betrokkenheid is. Edward Nigma associeer sinds de verschijning van Jim Carrey in het pak als een overacterende, lange, slanke raadselaar. Tim Sale herbouwt hem tot een clowneske dwerg. Clownesk, niet zozeer vanwege schmink en vermommingen. Wel door zijn gedragingen die altijd wel iets bij Selina uitlokken. Het aangename van Rome zien en sterven zijn de verrassingen die Jeph Loeb onderweg in petto heeft. Na twee-drie deeltjes ontwar je enige systematiek en denk je dat Loeb gestructureerd opbouwt naar de climax met de ultieme confrontatie Batman-Catwoman. Misschien teleurstellend voor degene die de verwachtingen niet ingelost ziet worden, jij bent net blij door de extra wendingen. Krols en speels, zich af en toe op je schoot nestelend waar je al koesterend op streelt, Catwoman – Rome zien en sterven is een goed misdaadverhaal geworden. Tim Sale heeft jammerlijk het kleurstilisme van vroeger overboord gegooid en gebeurt een andere techniek om de pagina's op te vullen. Efficiënt, daar niet van, soms donker gedrukt. Al mis je de esthetiek van de sobere vlakken uit zijn Long Halloween-periode, te vergelijken met de inkleuring van de epiloog of de prachtige Donderdag-herinnering. Catwoman, sexier en uitdagender dan ooit.
- Catwoman Rome zien en sterven ***½
- Chapman 2 SC **½
- Chninkel, De - 25 Jaar jubileum editie ****½
- Club 27 1 Amy Winehouse **½
- Cowboy Henk Integraal Paperback *
- Cross Fire 3 HC ***½
- Cross Fire 3 SC ***½
- Dierenriem 4 **½
- Epstein - Het brein achter de Beatles ***
- F.C. de Kampioenen 76 **
- Gil St-André 10 **½
Een veel te duur boekje voor hetgeen het is. Voor bijna hetzelfde geld kan je tenminste één van Guy Deslisles autobiografische reisverslagen (hoewel eerder werkverslagen in een voor ons minder comfortabele, vreemde omgeving) meebeleven. Niet dat deze gids zo slecht is, integendeel. De vermakelijke manier waarmee de auteur zichzelf te kijk zet met deze minimalistische weergave van het onverantwoorde vaderschap is efficiënt, zonder franjes. Anekdotisch zet hij zichzelf te kijk met passages die elk ouderhart doen huiveren omdat mijnheer zich even liet afleiden en zichzelf boven alles en iedereen plaatst, zijn kind voorop. Natuurlijk wordt hij meteen veroordeeld en aan het kruis genageld. Maar in hoeverre weerspiegelt het ook niet de onachtzaamheid waarmee ieder van ons wel eens te maken krijgt omdat we uit puur egoïsme eventjes met onszelf bezig zijn. Dit coffeetable-boekje is van de geschenksoort, eentje dat je geeft aan kersverse ouders (liefst vaders, want moeders kunnen hier veel moeilijker de humor van inzien) die dringend verstrooiing nodig hebben en die willen bevestigd zien worden dat niet zij alleen onfeilbaar zijn. Lekker leuk lachen met andermans leed.
- Guy Delisle-reeks 5 Gids voor 'slechte' vaders ***½
Een welgemeende proficiat voor Jan Cleijne met zijn aantrekkelijk illustratieve weergave van honderd jaar Tour de France.

Natuurlijk is het schipperen en selecteren wat betreft de belangrijkste elementen of anekdotes uit die rijke geschiedenis en komt het ongetwijfeld voor dat er hier en daar een feit ontbreekt dat je zelf graag aangekaart had zien worden. In slechts 143 pagina's vertelt Cleijne behoorlijk veel. Knap is vooral de visuele benadering. Beginnend met sepiabeelden, alsof de filmrolletjes net ontwikkeld werden, het bezorgt de openingsscène een heerlijke retrotoets. Conceptueel zit het vaak snor, de man die zorgt voor de klop met de hamer (95), de ultieme tweestrijd tussen Hinault en Zoetemelk (105), de hemelse verschijning van de man in het geel (25-26). Cleijne ambieert geen puur realistisch fotorealisme. De gekende figuren zijn licht karikaturaal, duidelijk herkenbaar. Helden van de Tour is niet zo intens als de pareltjes die Lax rond het wielrennen bedacht, een Teenloze Adelaar voorop. Toch schrijft Cleijne even bezield zijn kroniek met heroïsche daden op het voorplan. Zonder humor te schuwen (loopt daar niet ergens Borat rond), zonder het zondige dopinggebruik te negeren. Helden van de Tour is meer dan een helfdhaftige poging om je terug te zuigen in die wereld van mythiek. Ze is immers geslaagd!
- Helden van de Tour ****
- Herinneringen aan een dode planeet 1 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 2 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 3 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 4 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 5 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 6 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 7 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 8 ½
- Herinneringen aan een dode planeet 9 ½
- Hiroshima - Gen Barrevoets 6 ***
Leven en laten leven in het eerste deel, terwijl de tweede helft uitpakt met liefde en dood. Motoro Mase stelt amper nog vragen over de context van het gebeuren. Kengo Fujimoto werd immers aan banden gelegd, al voelt hij zelf die morele gebondenheid niet. Is zijn achterdocht trouwens terecht? Zoals steeds focust de auteur zich voornamelijk op de protagonisten die ironisch genoeg gebombardeerd worden tot helden van de welvaartsstaat. Dat terwijl je de dood in de ogen moet zijn. Zelfs in deze ijskoude, keiharde tijdingen brengt Mase toch een stukje hoop, warmte en liefde, noodzakelijk om de bitterheid van het leven te counteren. Van een uitzonderlijk niveau waarin vrijblijvendheid zogezegd schuilt achter doorsneeamusement. Ikigami is een van de weinige strips die je laat stilstaan en verplicht om achterom én vooruit te kijken. Viva la vida.
- Ikigami 8 ****
- Jan, Jans en de kinderen 50 ***
- Jeroom 5 Ridder Bauknecht Te lui voor 3D **
- Jommeke 265 ***
- Julia von Kleist 1 HC ***
- Julia von Kleist 2 HC ***½
- Julia von Kleist 3 HC ***½
- Kiekeboes, De special 4 ***
Het lijkt wel of hetgeen Zidrou doet alles is wat tegenwoordig auteursgewijs de klok slaat. Alsof hij een patent heeft op Vrije Vluchtachtige stripromans, oneshots die trachten je kouwe zomerkleren door al de onvoorziene regen toch te raken. Waar hij vroeger niemand vond om zijn serieuze verhalen aan te slijten, staan ze plotsklaps overhaast te springen om diens kleinste pennentrek te publiceren. En Zidrou gaat daar gretig op in, grabbelt in zijn ideeënton en gaat ook vaak soms iets te gemakzuchtig een verbintenis aan met een artiest die het verhaal niet kan dragen. Man (Manolo Carrot) is zo'n man die de draagkracht niet heeft om de intimiteit in deze thriller te versterken. Trouwens Zidrou zelf vertrappelt zich door het menselijke aspect iets te veel te laten overschaduwen door het thrillergegeven. In De Klant had hij verder kunnen graven in de psyche van zowel hoer als van de manipulator (met het geld), zijnde de klant. De klemtoon ligt te nadrukkelijk op het entertainende. Man gebruikt een stilering die er geen is. Hij wisselt realisme af met het karikaturale, het ondersteunt de geloofwaardigheid niet. De inkleuring mag dan bewust fluorose zijn, ook hier ontbreekt nuonnuancering. Het uithangbord prikkelt en knettert niet. De Klant is een goeie Zidrou, ondertussen zijn we beter gewoon.
- Klant, De ***
- Kookaburra 6 HC **½
- Kookaburra 6 SC **½
Wie nu nog twijfelt aan de kwaliteiten van het trio Balak-Sanlaville-Vivès heeft ofwel Last Man 2 niet gelezen ofwel blijft die hardnekkig volharden in de nodeloze stelling als zouden manga's niets te vertellen hebben. Eerste troef: de afronding van het toernooi.

Terwijl een doorsneemanga doorgaans actie breeduit over meerdere delen smeert, wordt hierin toch een winnaar uitgeroepen. Ten tweede flirten de auteurs met nieuwe gegevens die naast het extra werpen van licht (Richards ontboezemingen) ook de plot laten overschaduwen door verdachtmakingen. Net nu Richard Aldana Adriaans moeder met veel sympathie kon inpalmen, blijkt er toch weer een addertje onder het gras te zitten. Daarnaast is er de speelsheid in woord en beeld. Uitdagend provocatief, natuurlijk spontaan. En als toemaatje pakken ze uit met een onweerstaanbare climax, gereed om een nieuw pad in te slaan. Voorlopig heb je geen last van Last Man.
- Last Man 2 ****
- Lijst 66 4 **½
- Madonna van Pellini, De 1 **½
- Michel Vaillant anno 2012 10 ***½
- Michel Vaillant anno 2012 11 ***
Waarom niet een buitenlandse succesformule transponeren naar een Europees stripformaat moet Zidrou gedacht hebben. De analogie met Death Note ligt immers iets te sterk voor de hand om de overeenkomst te negeren. Gelukkig leert Zidrou uit de zwakheden van het origineel en zet hij het gegeven naar zijn hand. De voorlopige kleinschaligheid van het project (een tweeluik met eventuele succesoptie op vervolgen) en het wegblijven van het oeverloos gepalaver rond de gedachtestromen zorgen voor een snel evoluerende dynamiek. Wat de deelnemers oorspronkelijk als een 'kinder'spel beschouwen, wordt ineens keiharde realiteit. Nemen gedane zaken geen keer meer, het tweede deel moet het uitwijzen. Ers en Borecki zijn niet de meest getalenteerde tekenaars om de jeugdthriller op te fleuren, hun bijdrage is efficiënt en doet het filmische scenario geen onrecht aan. Je smacht naar de ontknoping, als dat geen goed teken is?
- Moederkillers 1 ***½
- Mr. Nobody 1 **½
- Murena 9 ***½
- O.D.E.SS.A. 2 **½
Sinds jaar en dag gebruikt Bruno Marchand eenzelfde kleurenpalet om sfeer te scheppen. Hoe koud de weersituatie ook is, de pagina's stralen steeds een zekere warmte uit. Charme heet dat. Consequent en met bravoure is dat zijn sterkste troef, een talent dat hij vroeger nog deelde (met Marvano), nu enkel op zichzelf toepast. Ze maskeren een zekere lichtheid in de tekeningen. Qua decors werkt Marchand behoorlijk minutieus (een opvallende wagen, Parijs), het zijn de emotieloze poppetjes die er een beetje dunnetjes (haast letterlijk door de fijne inktlijnen) bijlopen. Zij zouden dan ook meer karakter, meer persoonlijkheid moeten krijgen door de woorden en daden. Zouden, want helaas is dat niet zo. Marchand zweeft en bezorgt Marianne de trip van haar leven, de zoektocht die ze onderneemt om haar vader terug te vinden, wordt voortdurend voortgedreven door (onwaarschijnlijke) toevalligheden. Een ontmoeting hier, een openbaring daar. Net als in een slechte detective waar alles constant wordt aangereikt. Bovendien stelt ze zich steeds zo seuterig op met een melodramatische melancholie als drijfveer. Een paar stappen naar het licht is daardoor te licht-voetig.
- paar stappen naar het licht, Een 1 ***
- paar stappen naar het licht, Een 2 ***
- Pierkes, De **
- Pierkes, De Luxe **
- Pijl van Nemrod, De 6 ***
Garth Ennis, de koning van het provocatieve, pakt uit met zijn parabel over een priester die op zoek gaat naar rechtvaardigheid. Alles wat een mens ook maar kan overkomen, het komt hierin voor én ook over.

Excessieven troef met wansmakelijke, ongemakkelijke ensceneringen waarbij je maag keert. En dat allemaal in de naam van de Vader, de Goddelijke essentie die geen enkele keer intervenieert. Waarom zou hij? Dat die klotemensen met hun verwaand gedrag voor een keer hun eigen boontjes doppen. Hij is er immers vandoor. Op zich is de inhoud best interessant, de mens tegenover zijn schepper, een invraagstelling van het hoe, wat, waar en waarom. Toch zeker met al het onheil dat hier op Aarde wordt aangericht. Maar aangezien er geen maat staat op Garth Ennis' extravaganza, heb je moeite om de pompeuze clash der menselijke titanen zelfs met de nodige zelfspot en satire met open armen te verwelkomen. Bovendien zijn Steve Dillons geportretteerde mensen (of wat ze ook voorstellen) even (toepasselijk) tweedimensioneel, dat je van esthetiek moeilijk kan spreken. Gelukkig wordt je honger gestild door een enorm dikke Preacher-bijbel, al is het laatste woord nog niet gezegd. Amen.
- Preacher 1 ***
- Prometheus 5 **
- Psy, De 19 ***
- Ravine 1 **½
- Ravine 2 ***
- Rooie Oortjes Special 30 jaar! **
- Sigmund DSM - De Sigmund Methode ****½
- Sisco 6 ***
- Spynest 2 ***
Natuurlijk kan je er moeilijk omheen om Superman geen superdaden te laten verrichten en natuurlijk kan je er moeilijk omheen om Superman geen superschurken te laten bevechten. Dit tweede deel uit de kroniek van Supermans genesehervertelling door Straczynski bewandelt minder het pad van het menselijke (hoewel Superman zich vragen blijft stellen), de focus verschuift naar de wereld rondom hem waarin de tegenstelling goed-kwaad zich concreter manifesteert. De zogezegde bondgenoten blijken niet altijd even constructief te zijn, getuige de overheidsinmenging. Een slimme zet om na het ultieme wapen (Superman) te zoeken naar een gelijkaardig instrument om -indien in tijden van crisis en tegenstand- die van zijn sokkel gevallen bondgenoot toch te kunnen counteren. Met catastrofale gevolgen. Dit tweede deel is dan wel minder intens, de man achter het S-symbool en met de masculiene 10-pack is menselijker dan ooit.
- Superman Earth One Boek 2 ***½
- Superman for tomorrow **½
Als het geen piraten zijn die ineens weer aan de striphorizon opdoemen, komt één of andere uitgever wel met een pilotenstrip op de proppen. Niemand zag indertijd heil in de verdere Nederlandstalige exploten van Tanguy & Laverdure, Arboris waagt er zich na 11 jaar toch aan (oorspronkelijk verschenen in 2002!). Het eerste gedeelte situeert de militaire operatie van de hoofdrolspelers met komiek Laverdure die capriolen uithaalt en zich zoals steeds manifesteert als de Sonny Tucson-tegenhanger voor Dargaud, je kent hem wel, de clown uit Buck Danny. Halfweg wordt het echter helemaal ernst en ziet Tanguy zich genoodzaakt om zelfs in een heroïsche bijne one-man-show de vijand te verschalken. Politiek correct, technisch verantwoord, net hetgeen je eveneens in een doorsnee Buck Danny terugvindt. Verrassend entertainend in het genre.
- Tanguy en Laverdure 26 SC ***
- Territorium 1 HC **½
- Territorium 1 SC **½
- Territorium 2 HC **½
- Territorium 2 SC **½
- Thomas Silane 6 ***½
- Vakantiepret Zomeralbum 2013 ***½
- Verloren Paradijs 5 **
- Verloren Paradijs 6 **
- Virginia 1 ***
- Voetbalgek! 4 **
- Wielergek! 4 *½
- Witte Klauw 1 ***½

Bloedhete Baru

Uitstekend nieuws. In het eerste kwart van 2014 verschijnt de vertaling van Baru's Canicule bij Casterman. Ondergetekende vertaald en zal het niet volproppen met woordgrapjes, het betreft immers geen humoristische Glad IJs, wel een gitzwarte thriller volgens de tradities van de Franse polar van de hand van Baru naar Jean Vautrins roman.

"Op de vlucht na een overval probeert Jimmy Cobb onder de verschroeiende zon van een bloedhete zomer uit handen van de politie te blijven. De buit verbergt hij in de buurt van een alleenstaande boerderij waar hij in extremis onderduikt. Het kind des huizes dat zich in een graanveld schuilhield en alles gadesloeg, heeft Jimmy niet opgemerkt. Net als dat hij niet kon vermoeden dat de oase van rust zo maar even het voorgeborchte van de hel blijkt te zijn. In deze bittere en harde omgeving wordt de windstilte in Cobbs harmonie al vrij snel verstoord door een uitbarsting van ongezien geweld."
Met Jean Vautrins roman kan Baru zich helemaal uitleven. Net als in Het kortste eind baadt de strip in een grimmige, extreem donkere sfeer aan de zelfkant van de maatschappij. En dat resulteert in een heerlijke zonovergoten thriller van de bovenste plank.

Baru
Hervé Barulea, alias Baru, werd in 1947 geboren. Met onder andere albums als Het kortste eind (in de collectie Kaliber), Vluchtweg naar de zon, Onderweg, Laat die bassen beuken, Bruno en het tweeluik De woesteling maakte hij internationale faam. In 2010 kreeg hij terecht de Grote Prijs van de stad Angoulême waardoor hij president werd voor het prestigieuze Franse stripfestival in 2011.

Vautrin

Jacques Tardi verstripte bij Casterman eerder Jean Vautrins werk de De stem van het volk. Bloedheet werd in 1984 tot film verwerkt met Lee Marvin in de hoofdrol.

Expo Baru in het Stripmuseum maart 2014
Bijna gelijktijdig met de verschijning opent in het Belgische Stripmuseum (Zandstraat 20, 1000 Brussel) op 18 maart 2014 de tentoonstelling Canicule/Bloedheet. De originelen van het volledige album zullen er integraal te bewonderen zijn, aangevuld met tal van kanttekeningen en een grondige analyse van Baru's boek. Een evenement dat ongetwijfeld het bezichtigen waard zal zijn!