Fatale liefde = Amorfati

De verhaaltjes van René Leisink en Jan Dirk Barreveld kon je reeds lezen in een beperkte A5-uitgave. Nu volledig aangevuld met alomtegenwoordige kleuren. Toen bewezen beide auteurs reeds dat ze ondanks het komische, lichtvoetige uitzicht, ze kunnen toveren met gitzwarte galgenhumor. Dat contrast tussen een vertekende, karikaturale werkelijkheid (afgezwakt minder de mensheid reflecterend) en de zwartgalligheid die zo kenmerkend is voor de huidige maatschappij (hebzucht, moordlust, gestoordheid) vloeien mooi samen. Dat Leisinks geschriften ook de hand van andere artiesten trotseren, wordt bewezen door Van der Meulen, Gerritsen en Peters. Elk met een eigen (even 'grappige') stijl focussen ze zich zonder al te veel franjes op de getwiste plot die plotseling switcht. Alleen jammer van het a-commerciële uithangbord. De voorkafttekening dekt de schitterende lading niet. Na Vlees en bloed hoop je dat er snel weer een homp bloederig vlees op de stripslachtbank terechtkomt.
- Amorfati 1 SC ****
- Amorfati 1 HC ****
- Trix 2 **

Ver-Ward

Een Nederlandse, helaas te Nederlandse, Lost. Door een toevalligheid in een andere wereld terechtkomen waar je er zo goed als helemaal alleen voor staat (of toch niet?), het kan eenieder overkomen (of toch niet?). Veel tijd voor reflectie is er niet want de protagonisten struikelen over het ene en het andere obstakel, ze duikelen en komen daardoor constant in nieuwe gevarenzones terecht. Actie verzekerd zonder dat je er al te lang stil bij kan blijven staan, Willem Ritstier bedenkt hopelijk op termijn de nodige eindjes om het geheel aan elkaar te knopen, anders heb je niet meer dan een gatenkazendoolhof. Marissa Delbressine lijkt niet meteen juist gecast voor de tekenaarsrol. Haar figuren zijn iets te artistiek, een beetje als Stedho of esthetisch nog extremer Pedrosa en missen een overtuigend realisme. Af en toe schittert ze met een karakterkop (Oz, pagina 45, kader 7; Rosa, 37-5) en toont als 'jongelinge' pagina's te kunnen opbouwen. Alleen weet ze vaak geen weet met de tekstballonnen. Soms als excuus dienend om twee kaders in de juiste richting met elkaar te verbinden, vaak ongepast uit het vakje vluchtend. Onbegrijpelijk (pagina 1, kaders 2/4/5, 45-1/2/3; 46-2/4). Even onbegrijpelijk is de naamkeuze: Ward! Niet echt internationaal getint. Net als vele uitdrukkingen die voor een Zuiderling minder lekker bekken. Echt gestrand is deze eerste Ward nog niet, je geeft Gestrand het voordeel van de twijfel.
- Huurlingen 3 **½
- Vincenzo Cucca, The Best of ***
- Ward 1 ***

Is de strip echt zo hip?

Extra publiciteit voor het medium, dat verdient een aanmoediging. Met een mooibekkende artikeltitel, toch altijd goed om mee uit te pakken! Alleen mocht dat een ietsje genuanceerder zijn. Volgens Van Dale staat "hip" voor "modern, eigentijds". Het is niet omdat meisjes doelgerichte reeksen als Mooie Navels en Dance Academy kopen, dat je meteen kan stellen dat de hippe honger gestild is. Die boeken tonen aan dat de versplintering van de markt een eigen publiek bereikt. Net zoals dat bepaalde manga's een even grote kans hadden om jongeren een andere beeldtaal te leren, met beperkt succes, o.a. door een gebrek aan opvolging en niet geslaagde marketing/distributie.
Dat de verkoopcijfers grotendeels opgekrikt worden door die ene titel (Amoras) is natuurlijk vervalsend. Die tijdelijke trucjes werden reeds eerder met succes door Amerikaanse uitgeverijen toegepast (bv. De dood van Superman), dus waarom het hier eveneens niet exploiteren met de dood van Wiske? Een zogezegd volwassener benadering!
Wat als die 'nieuwe' of 'herwonnen' Amoras-lezers van een kale reis terugkomen?
Met een boutade als "De strip is eindelijk volwassen geworden" vraag je je af waar die volwassenheid in zit. In de jaren zestig-zeventig had je reeds de volwassen underground- en opkomende auteur-strips. Heden ten dage word je overspoeld door 'graphic novels' die meer mature thema's aansnijden. Zit daar zo veel meer volwassenheid in, rekening houdend met de vaak onvolwassen, infantiele tekenstijlen (bij gebrek aan beter) en kinderlijke onvolmaaktheden? Of duidt die volwassenheid op de commerciële waarde van het medium? Als Brecht Evens toch tot de internationaal erkende artiesten behoort, waarom moet deze volwassen jongen dan nog financieel door de staat ondersteund worden? Grow up!
Hip is trendsettend, hip is modieus. Vooralsnog is dat voor de gehele stripwereld niet echt van toepassing.

Rozenkrans

Het geheime Genootschap, een ware nachtmerrie. Het scenario van Jarry en Richemond rammelt aan alle kanten. Ofwel heeft de vertaler zelf niets begrepen van het origineel en fantaseert hij erop los. Ofwel weten de auteurs niet waar ze naartoe willen met al de opgestapelde complotten. Van de hak op de tak springend zonder bevredigende overgangen af te leveren. Neem de gekwetste Beppo. Zonder aanleiding ligt hij een kadertje verder (pagina 39, kader 11) plotsklaps in bed. Normaliter zou je daar een tekstaanduiding 'Even later' verwachten. Tekenaar Popescu doet de volledige opbouw en aanzet van Critone (delen 1 & 2) teniet. Pagina 29, kader 5, het paard rechts schrikt met verstijfde poten! Of de paardrijders zweven in de lucht in het tweede kader van diezelfde bladzijde. De personages stralen geen animo uit, staan er vaak wezenloos bij. Zijn ze allemaal betoverd? Het geheime Genootschap, zwak en vervelend. Hopelijk zonder vervolg.
- Bessy 101 *½
- Bessy 103 *½
- Roos en het Kruis, De 5 *½

Met de zoon van een viking op stap

Met Christelijke Tijdschriften BV als uitgever vrees je een beetje voor een expliciete educatieve ondertoon. Roelof Wijtsma slaagt er in alle eenvoud in dat vooroordeel van tafel te vegen. Op geheel natuurlijke wijze vertelt hij een dubbel avonturenverhaal. Aan de ene kant de ontvoerde Ivo, aan de andere kant Skard, de Viking. Hoewel Leif dé vermelde Vikingzoon is, draagt eerder hoofdrolspeler Skard het grootste deel van het verhaal. In eerste instantie waan je je in het historische gedeelte van Midgard, de uitstekende strip van Steven Dupré. Ook daarin wordt een verbintenis aangegaan tussen een Viking en een inwoner van de geplunderde streek. Bij Wijtsma gaat het er minder humoristisch aan toe, zonder dat dit een negatieve weerslag heeft. Ivo en de Vikingszoon leest vlot, is spannend en meer dan professioneel gemaakt. Ivo is bezield met een goed karakter en een gezonde geest, het bewijs dat in donkere tijden er toch ruimte was voor humanisme. Voor jongere lezers zeker een aanrader.
- Cassio 7 ***
- Claire 24 **
- Ivo en de Vikingszoon ***½

Een portie Marsupilami

De Marsupilami als observator. Met dit keer geen beulen die hem en zijn familie willen kooien, wel vlinderjagers die klungelen om unieke exemplaren vast te kunnen pinnen. Hoewel, hun bedoelingen hebben minder gevolgen hebben voor het ecosysteem. Terwijl je in liederlijke, poëtische buien zou kunnen belanden met deze sierlijke gevleugelden, focust Yann zich op de sabotageacties binnen het wetenschappelijke team. Geen enkele van de geportretteerde figuren is interessant of wekt echt sympathie op (het blijven tenslotte jagers), met eentje -waarvan je niet kan vermoeden wie het is- als extreme boosdoener die al de naïve expeditieleden het leven zuur maakt. Yanns verhaal is zwak en kan als geheel niet bekoren. Batem en dieren: oké. Batem en mensen: niet oké.
- Marsupilami 7 ***
- Marsupilami 9 **½
- Marsupilami 13 ***

Niet het Franse gras, wel La Pérouse

Black Crow vertelt vooral bitter weinig. Hoewel, dat is niet helemaal terecht. Jean-Yves Delitte verblijdt je met feiten, bestookt je met nevenverhalen zonder de naamdrager van dit album als een documentairemaker op de neus te volgen. Uiteindelijk kom je amper iets te weten over de expeditie. Waarom trouwens Black Crow betrokken wordt bij dit 'verhaal', is een raadsel. Uitgezonderd natuurlijk de commerciële link om het boek in de reeks te kunnen plaatsen. Deze La Pérouse is vooral saai en ongeïnspireerd. Delitte handelt het tekenwerk zoals steeds met vakmanschap af, personagevariaties zie je bij hem niet vlug meer doorgevoerd worden. Helaas belemmert het rommelige 'scenario' een aangename lezing. Achtenveertig pagina's om over La Pérouse bijna niets te weten te komen, wat is het nu daarvan? Bovendien wordt je nieuwsgierigheid niet eens verder aangepord.
- Ballonvaarder, De 7 **
- Black Crow vertelt 1 **½
- Slag om Arnhem september 1944 3 *½

Suske en Wiske peddelen een wilde rivier af

The River Wild, cinematografisch met potentieel. Alleen is het moeilijk zo'n kolkende watermassa ook beeldend op papier te vatten. Morjaeu en c° wagen zich eraan en dat is een pluspunt. Geen foefjes of ontsnappingsroutes om een gedurfd perspectief te tekenen. De voorkafttekening is er het sprekende bewijs van. Helaas is de optische illusie niet helemaal geslaagd. En even ongelukkig: de plaatsing van de filantropische geste ("1€ gaat naar het goede doel bij aankoop van dit album"),

een groot deel van de dynamiek doorbrekend. Het verhaal is één aaneengeregen brok actie, met veel spanning door de continue dreiging. Te zelfs. Het hoekige tekenwerk (de poses die de personages aannemen, lijken vaak op het twisten) staat een beetje haaks.
- Suske en Wiske 322 ***
- Suske en Wiske 322 LX (linnen rug) ***
- Suske en Wiske 322 LX (velours) ***

Altijd wel een Magnum te vinden in de buurt van Ys

Een goeie negentig bladzijden was scenarist Istin erin geslaagd om zich afzijdig te houden van hetgeen hem het nauwst aan het hart ligt: de Arthur-mythe en het daaraan verbonden zwaard Excalibur. Wie had gedacht dat in zijn variant op de Conan-saga je plots Uther Pandragon ziet opdraven en deze uiteindelijk een belangrijk tegenstander wordt. Dit wraakzuchtig verhaal was voldoende spannend zonder dat de schrijver er Merlijn bij moest betrekken. Puur sword and sorcery-plezier met viriele actie en bloederige gevechten. Nenadov leeft zich uit. Zijn rauwe lijnen benadrukken de barbaarse insteek: robuust en hard. Het 'kind' heeft geen moeite om er zich daartussen aan te passen. Istin kent de legende van Lone Wolf and Cub, de voorbijganger met zijn kinderwagen en gebruikt het in zijn epos.
- Junior Suske en Wiske Vakantieboek Winter 2013 **
- Suske en Wiske pocket 35 ***
- YS, de legende 2 HC ***
- YS, de legende 2 SC ***

Pe-piet-erig

Erg toch dat Zwarte Piet ineens de zwartepiet krijgt doorgespeeld. Helaas valt het niet te zien, maar ik kan me inbeelden dat de man met de roe nu rood uitslaat van woede.
Er zijn tal van oplossingen om de racistische problematiek aan te pakken.
Zo zorgde IMPS, de zakenbehartigers van de totaal acommerciële Smurfen, voor een lichte aanpassing. De kwaadaardige, geïnfecteerde mannetjes -door Peyo bewust voorgesteld als zwarte wezentjes omdat die kleur nu eenmaal staat voor het omgekeerde van het blanke, witte licht: het kwade- werden ineens purper gekleurd om een groot gedeelte van de Amerikaanse goegemeente niet verder te schofferen. Vanaf heden dan ook graag Purperen Pieten met zwarte kleren!

Een andere oplossing is hen allen naar Michael Jacksons kliniek te sturen om te blancheren. Zong hij niet ooit: It doesn't matter if you're black or white?

En ten laatste, waarom geven de meeste zogezegde zwarten gewoon niet toe misbruik te maken van de onderdrukte rol en wentelen ze zich steeds in dit ongeoorloofd racisme door zich als blanke bruin te kleuren om bij kindjes sympathie te wekken, getuige de laatste foto.
De dag dat Aliens hier landen, dan pas gaan we overstelpt worden door rechtszaken omdat menig buitenaards wezen zich in zijn of haar kruis getast voelt en al de vormen waarmee ze werden af- en uitgebeeld als discriminerend zal ervaren.

Jommeke heet in Nederland... anders

Voor het etablissement Het B-Gevaar staan twee herkenbare figuren die dienen om onschuldige kinderzieltjes naar binnen te lokken. Dat toeristen geen idee hebben wie het zijn, tot daar aan toe. Jommeke is er immers nooit in geslaagd om vanonder de Vlaamsche kerktoren te geraken.

Maar wanneer een Nederlandse moeder ostentatief uitpakt met haar internationale stripkennis, genre "Nou, dat zijn Sjors en Sjimmie!", kan deze verkondiging het wereldbeeld van het kind danig in de war sturen en levenslange trauma's veroorzaken.
Indien je morgen in de krant leest: "Toeriste speelt Dommeke door Jommeke", hier werd het reeds gesignaleerd!
De gelijkenis is toch treffend, niet?

Saria for Belgium

Kan een tweede deel je toch omverblazen nadat Dufaux en Serpieri in het eerste deel jou in slaap wiegden met een vervelend stukje satanisme? Het helpt om geen verwachtingen meer te hebben en het helpt evenzeer dat Riccardo Federici het tekenaarsroer heeft overgenomen. Bijna als een Don Lawrence hanteert hij een -soms letterlijk- vlezig realisme. Geschilderd in een getemperd kleurenpatroon, sterk verschillend van het even extreme Requiem de Vampierridder. Een beetje een onterechte vergelijking, want zelfs al gaat het er hierin al even duivels aan toe, de scenarist is minder excessief. Ja, Dufaux die zijn demonen-ik in bedwang houdt, dat je zoiets mag meemaken. Mooi titanenwerk met een intrigerende plot. Proficiat trouwens voor het herintroducerende resumé voorin. Leuk.
- Drie dagen in Rio ***
- Drie dagen in Rio luxe ***
- Saria 2 HC ***½
- Saria 2 SC ***½

Golias zonder David

Zet maar in het rijtje of in je stripkast naast Asgard, inhoudelijk en kwalitatief houden ze elkaar in evenwicht. Is le Tendre op weg om wederom een fantasyklassieker neer te poten? En manifesteert Lereculey zich na de Bretoense Arthur-legende in de wonderbaarlijke wereld van de Griekse mythologie? De queeste zorgt voor spirituele openbaringen, zoals het hoort bij een soort van volwassenwordingsproces. Sterk hoe de artiest de sirenen weergeeft, echte harpijen. Sterk hoe hij op pagina 17 de boot in de verte laat voortdrijven. Het had gerust het hele blad in beslag mogen nemen. Een dobberend ding doelloos in het grote niets? Enig minpuntje, de vaak onnatuurlijke inkleuring van Stambecco. Vaak met veel lichteffecten en onwezenlijke patronen. In het heetst van de strijd let je er gelukkig niet te vaak op.
- Block 109 1 SC **
- Block 109 2 SC **
- Golias 2 ***½
- I.R.$. Team 2 **½

Twoface of Dubbelmasker?

Als er één iemand met de pluimen gaat lopen, is het toch wel Martin Jamar. Zijn klassieke, karikaturale stijl wordt ondersteund door een uitstekende inkleuring die de pracht en praal van sommige scènes extra in de verf zet. Zo is de openingsscène reeds een goede voorbode van hetgeen je op pagina 34 te zien krijgt. Van een historische reconstructie gesproken in technicolor. Vanaf 40 met evenveel gevoel voor detail de Notre Dame illustrerend, van buiten én van binnen (44, wow, die kroning, majestueus). Jammer dat Dufaux weer zijn eigen wrede en duistere spektakel koppelt aan Bonaparte. Anders had dit een onnavolgbare historische klassieker kunnen zijn.
- Dierenriem 8 **½
- Dubbelmasker 6 ***½
- Griekse Tragedie, Een 1 HC **½
- Griekse Tragedie, Een 2 HC **½

Een keizerlijke ingeving: Apostata

Voor wie zich de draag- en daadkracht van het woord Apostata niet kan herinneren, het komt hierin uitgebreid aan bod. Pluralist Augustus was duidelijk een te ruimdenkend man en dacht zo alle mensen te kunnen ver- en herenigen. Maar net degene die in de eeuwen ervoor zo fel belaagd werden (de Christenen), tonen pijnlijk dat hun menslievendheid beperkt is volgens het eigen volk eerst-principe. Religieus fanatisme, het is van alle tijden. En daar moet de 'afvallige' voor boeten, het sterkste element in deze reeks. Voor Ken Broeders als artiest bijna niets dan lof. De robuuste Belg staat daar als een rots in de internationale branding, voornamelijk voor een klein Nederlandstalig publiek opererend, het beste van zichzelf te geven wat geen enkele andere Vlaming in het realistische genre kan of wil realiseren. Met een geschilderd realisme evoceert hij Romeinse machtswellust. Vooral de strategische vergezichten via de militaire opmarsen en de imposante paleisinterieurs met veel detail versierd imponeren. De menselijke invulling is helaas niet altijd even anatomisch accuraat. Toch wederom een straffe 'tour de force'.
- Alamo 2 **½
- Apostata 5 ***
- Cross Fire 2 SC ***½
- Hasta la Victoria 4 SC **