Van Hell's Kitchen naar het dak van de wereld

Is het verwonderlijk dat de tekenaar van de herboren Sneeuw-serie zich met deze strip begeeft op het ijskoude dak van de wereld? Het lukt Hostache aardig om die desolaatheid uit te beelden, de kille passages tussen het krakende ijs. Met een uitstekend kleurenpalet zet hij dat extra in de verf. Christian Clot schippert te veel tussen biografie, documentaire, historisch verslag met af en toe een filosofische mijmering ertussen. Zelfs al is het slechts een interpretatie van hetgeen er zich voor en tijdens de expeditie afspeelde, de klemtoon ligt iets te veel op het droge reconstrueren. Daardoor mis je de passie en de echte poëzie. Knap is wel het trucje om bij het bestijgen van de top te verspringen en de lezer in het ongewisse te laten. De laatste pagina's zetten orde op zaken. Tenzing is mooi, het had intenser gekund, in plaats van het droge verslagje zoals het nu is.
- Keuken van de Duivel, De 3 ***
- Re-Mind 2 HC **½
- Re-Mind 2 SC **½
- Sjanghai 3 **
- Tenzing - Op het dak van de wereld met Edmund Hill ***

A game of thrones

Moeilijk om nu nog (na twee seizoenen) objectief te oordelen of Catelyn in de beginfase echt zo'n venijnige teef is die harteloos de sympathieke bastaard Jon Snow (hier Sneeuw) wegjaagt van het domein. De figuren en ook het uitzicht, de fysiologie van de karakters zijn ondertussen gemeengoed waardoor je steeds het gevoel hebt dat het in het 'echt' toch stukken beter is. Met een indrukwekkende omkadering zijn de TV-beelden imposanter, voller en vooral natuurlijker. De dimensie wordt in de strip volledig vervlakt. Ondertussen is Peter Dinklage trouwens zo'n overtuigende verschijning, dat diens papieren evenbeeld slechts als schertsfiguur overkomt. De strip verrijkt het universum van Martin alvast niet. Het reduceert en comprimeert tot een te compacte voorstelling.
- A Game of Thrones 1 SC **½
- A Game of Thrones 2 SC **½
- Lokroep van de Roots, De 2 ***
Klassebak Olivier Vatine ontfermt zich over een andere roman van Stefan Wul. Terwijl je net teleurgesteld kennismaakte met de omgeving van Zarkass, mag je nu gerust zijn: deze Niourk heeft beduidend meer te bieden. Hoewel de plot vrij 'eenvoudig' is, neemt Vatine je compleet op sleeptouw met een postnucleaire apocalyps. De wereld herstelt zich beetje bij beetje en de mens herbegint vanaf nul. Alleen blijken de eigen gecreëerde bondgenoten van lang geleden plots de grootste vijanden te zijn, ontwikkelder dan ooit tevoren. Prachtig in beeld gebracht, uitstekende kleuren en duidelijk -zonder veel poeha- verteld. Dat doet verlangen naar meer.
- Niourk 1 ***½
- Valstrik op Zarkass 1 **½

De laatste koning der apen als druïde

Een beetje finesse in de afwerking zou de robuustheid wat polijsten. Lambert gebruikt een fijn pennetje en trekt vele lijntjes waardoor er minder volume of diepte inzit. Armand Delalande declameert heel wat gelovige en 'ketterse' Katharentraktaten, qua historisch en filosofisch perspectief zeer interessant. Alleen moet daarvoor meer ruimte ingelast worden. Nu worden de beelden geplet onder de tekstbalken. Het godsoordeel is een stevige en goede aanvulling bij De Geheime Driehoek, hier enkel in het graf uit het verleden spittend.
- Druïden, De 7 ***
- koning der apen, De - John Arthur Livingstone 1 ***
- laatste Kathaar, De 3 ***
- Tempelier, De integraal **½
- Woestijnvalk 1 SC ***

Rabbijnse kater

Om niet in herhaling te vallen, nu wel de juiste bespreking.
Sfar zet nog één keer zijn beste beentje voor met een fraaie covertekening voor deze integrale. Wat intrigerend begon, vervalt al gauw in de door Woody Allen gecreëerde Joodse vooroordelen. Over die zeurderige mannetjes die steeds moeten klagen en die amper kunnen genieten. Toch probeert Sfar mensen te verbroederen door eenieder begrip te laten opbrengen voor andersdenkenden. Een nobele boodschap die wegzinkt in het filosofische drijfzand. Joan Sfar is Jood en iedereen zal het geweten hebben. Vanuit diens achtergrond portretteert hij enkele personages die karakteristiek zijn voor deze gemeenschap. Een herkenbaarheid die je makkelijk of vanzelfsprekend doet terugdenken aan cineast Woody Allen. Gierigheid, filosofisch geleuter, onhebbelijk gemekker, het overdreven in vraag stellen van de functionaliteit van het levend denkend wezen op deze aardbol. 'Mens, waarom leef je toch?' vraag je je geregeld af. Sfar probeert hier zonder al te veel pretentie op in te spelen. In het eerste deel lukt dat aardig. De plezante kennismaking met de protagonisten levert heerlijke conversaties op en rake typeringen. De parabel treft doel. Met een onderhoudend en speels relaas loodst hij jou door één aspect van de Joodse cultuur. Wat als dieren speken konden, wat zou je dan allemaal niet te horen krijgen? Gezien dit verteld wordt vanuit het perspectief van de eigen gemeenschap (Sfars roots) schreeuw je geen moord en brand. Neen, Sfar zegeviert met durf, lef en humor. Voor de bespreking van de verdere delen, klik door via: De Malka van de leeuwen, De exodus, Het aards paradijs en Afrikaans Jeruzalem. Sfar heeft na het eerste deel duidelijk al het goede kruit reeds verschoten.
- kat van de rabbijn, De 1 ****
- kat van de rabbijn, De 2 ***½
- kat van de rabbijn, De 3 ***
- kat van de rabbijn, De 4 **½
- kat van de rabbijn, De 5 **
- kat van de rabbijn, De compleet (Classics collection) ***

Lustige Kapoentjes

Zelfde principe als bij de uitgaves van Piet Fluwijn en Bolleke (of De avonturen van een vader en zijn zoon), de oude tijdschriftenpagina's (op ouderwets krantenpapier) ingescand, rond om rond met de computer opgekuist en dan kraaknet geplaatst op een wit blinkend blad. Voor de authentieke charme doe je het niet, daarvoor is deze editie te clean en valt veel van de onschuldige (groezelig bruine) warmte weg. Het recept is gekend -eerder al bij Vandersteen, daarna opgevolgd door Bob de Moor- met vier vrienden die hun best doen om een clubhuis uit te kunnen bouwen. Desnoods zelfs door klusjes op te knappen. Stel je voor, in een wereld toen alles niet automatisch gesubsidieerd werd of gesponsord door ouders. Kwajongen Flurk doet er alles aan om hen te dwarsbomen. Levendig plezant. Met een gastoptreden van Marc Sleen zelf op pagina 11 (gag n° 8), toen er al afgepeigerd uitziend. Prachtige cover van Dirk Stallaert.
- Lustige Kapoentjes, De 1 ***½
- Lustige Kapoentjes, De 2 ***
- Lustige Kapoentjes, De 3 ***
- Lustige Kapoentjes, De 4 ***
- Lustige Kapoentjes, De 5 ***

Schemeringen in het Godenwoud

Ocharme. Slechts vier bladzijden duurt het grootse gevecht tussen Siegfried en de draak Fafner. Een verdienstelijke poging van Jarry en Djief om de mythe in beeld te brengen, ware het niet dat Alex Alice het vele malen artistieker en professioneler naar de strip wist te transformeren met zijn Siegfried-sage. Godenschemering huppelt daarachter en is het kleine broertje. Het onderwerp is te groots om in enkele delen te comprimeren.
- Chapman 2 HC **½
- Godenschemering 3 ***
- Schemerwoude 14 Luxe **½
- Schemerwoude 15 Luxe ***½
- Travis 8 ***

Een vervloekte kracht en het vierde kind

Galandon heeft iets met het Franse oorlogsverleden. Hij zoekt de emoties op tussen twee werelden, waarbij Fransen en Duitsers een vanzelfsprekende hoofdrol spelen. In eerste instantie heb je geen idee van hetgeen hij voorschotelt. De informatie die de scenarist vrijgeeft, is summier. Te snel verspringend, als vanzelfsprekend, van de ene onthulling naar de andere overgaand. Hoe oud is Gabriël ondertussen niet? En nu pas gaat hij echt op onderzoek uit. Wat opvalt is dat er weinig liefde en veel agressie zijn pad kruisen. Met een bijzondere openbaring op de laatste pagina om er een extra verlengstuk aan te kunnen breien. Tekenaar Arno Monin eigent zich een eigen stijl toe en bezorgt de strip daardoor een grillig karakter. Intrigerend. De onwaarschijnlijkheden stapelen zich op, Galandon blijft nieuwe levenspistes (of oorsprongpaden) voor Gabriël bedenken. Met daarenboven een uiterst vriendelijke interventie van een -overdreven- vriendelijke maat (het liefje van zijn beste vriendin).Er staat geen maat op de intrige waarbij Gabriël van het kastje naar de muur wordt gesleurd en voortdurend nieuwe dramatische onthullingen te slikken krijgt. Als hij op de koop toe ook nog als lokaas fungeert, is het hek helemaal van de dam. Galandon flipt. Het intimistische krijgt daardoor nooit de kans om zich ten volle te ontplooien. Monin kan dat gebrek helaas niet opvangen (de zwakke covertekening) waardoor Het vervloekte kind niet onder de vervloeking uitkomt. Een oké stripje, edoch kon beter.
- Cross Fire 2 HC **½
- Succubus 3 HC ***
- vervloekte kind, Het Integraal ***
Hallo. Hier de Aarde. Oproep aan Juan Giménez. Zoeken contact. Proberen het fenomeen van de Vierde kracht te doorgronden. Vooralsnog geen succes. Boodschap komt niet over en de bijbehorende plaatjes zijn vaak onduidelijk. Gelieve de missie stop te zetten. Het resultaat voldoet niet aan de verwachtingen. Verlangen (terug) naar de Metabaronnen. Zonde. Stop.
- vierde kracht, De 3 HC **
- vierde kracht, De 3 SC **

Maar zie daar ne keer

Marzi is geen droog geschiedenisboek waarin de Poolse omwentelingssituatie van a tot z uit de doeken wordt gedaan. Het is wel een oprechte, kinderlijk onschuldige reconstructie van iemands leven aldaar. Beschreven wordt in episodische hoofdstukjes hoe je als kind je omgeving beleeft. Of dat nu Nederland, Duitsland, Frankrijk, België of Polen is, je merkt dat er behoorlijk wat gelijkenissen zijn. Hoe ervaar je naar school gaan. Wat als je veel te dik -of in dit geval veel te mager- bent? Je wil absoluut een huisdier. Op bezoek bij (gekke) familie. Spelletjes spelen in het appartementsblok. Waarom heeft de ene het beter dan de andere? Marzi is een mooie verzameling anekdotes geworden vol lieflijke uit het leven gegrepen passages. Praatziek is de scenariste, ze neemt geen blad voor de mond en beschrijft alles tot in de kleinste details. Terwijl Savoia in een monotone verpakking (grijsrood'inkleuring') alles op en top verlevendigt. Historici klagen misschien het gebrek van een geschiedkundige context aan, sociologisch word je op je wenken bediend. Marzi is een hele boterham, hoewel eerder een brood, dat door Savoia en Sowa voortdurend anders gespijsd je lezersmaag heerlijk vult. Lekker!
- Eva's gedacht **½
- Marzi 1984-1987 ****
- Suske en Wiske vakantieboek Zomer 2013 ***
- Tahya El-Djazaïr Integraal ***
- Timo 2 ***

Verbrandt Typex de vingers aan Rembrandt?

Wanneer je D. leest, vraag je je voortdurend af of dit wel dé Maïorana en Ayroles zijn die Garulfo bedachten? Je vindt er immers niet meteen de meeslependheid van het kikkersprookje in terug. De personages worden o zo anders gepresenteerd, de ontwikkeling van de plot volgt een minder voor de hand liggend stramien. Naarmate het einde in zicht komt, besef je dat de auteurs nu een ander literair- annex vertelgenre onder handen nemen en het volledig naar hun wensen plooien. Hoeveel vampierenverhalen ken je ondertussen niet die op een gelijkaardige manier worden ingevuld! Maïorana en Ayroles doen het op een eigenzinnige manier. Helaas kronkelt de vertaling alsof de schrijver van dienst niet weet wat met de expressies aan te vangen. Alsof er vaak geen (!) interactie is tussen de personages. Onmogelijk dat Ayroles zo struikelt. Bovendien zit je met een Hollands taaltje dat niet altijd even lekker bekt. De ontknoping (de laatste 15 bladzijden) is schitterend, de opbouw daarentegen brengt je amper in veroering. Maïorana blijft rudimentair elegant. De sprookjeswereld ligt hem voorlopig beter, zijn realisme mist wel eens finesse. Qua efficiëntie daarentegen, die is wel raak.
- D. 1 ***½
Inderdaad, dit is Typex' Rembrandt en niet Rembrandt tout court. De artiest kiest niet voor een getrouwe reconstructie van Rembrandts levensverhaal. Deels omdat er weinig van geweten is, deels ook omdat hij resoluut een eigen interpretatie en invulling wou geven. Gekende feiten of flarden passeren de revue en voorts is het de inbeelding van de dagdagelijkse struggle for life van de ouwe brompot die moeite had om zich financieel te nestelen en vooral om zich uit te drukken. Wat lukte op doek, liep totaal verkeerd in de omgang. Nadeel: je moet al achtergrondkennis hebben om het drama van het genie te kaderen. Typex selecteert zonder duiding. In de eerste helft valt het nog mee, dan ben je danig geïmponeerd door de Rubensiaanse benadering van Typex' schildersonderwerp. Echter even verder verlang je naar meer. Bijvoorbeeld de doorgronding van de man. Of de totstandkoming van diens (of sommige) meesterwerken. Naar het einde toe struikelt Typex meer en meer (slordiger en vluchtiger). Typex' Rembrandt is kunstzinnig, jammer genoeg niet voldoende doorleefd.
- Rembrandt (Typex) HC ***½
- Rembrandt (Typex) LUXE ***½
- Rembrandt (Typex) SC ***½
Toeters en bellen om de geslaagde terugkeer van Superman te vieren. Straczynski kiest voor een hervertelling van diens epos en reconstrueert bij mondjesmaat de zoektocht van een buitengewone adolescent die zijn plek hier op aarde probeert te verdienen. Weliswaar wordt die (beslissing) definitief uitgelokt door een buitenaardse tegenstander, waarvoor dank. Dit eerste boek van Earth One -je hebt nochtans niet meteen behoefte aan een vervolg- is een mooie uitdieping van het personage Clark Kent. Hoe hij naar de grote stad trekt, zich op de arbeidsmarkt gooit en beseft dat kleine dingen een groot verschil kunnen maken. Innemend en ingetogen zonder al te veel bombardie. Het spektakel komt er pas op het eind wanneer de jongen noodgedwongen een keuze moet maken. Dan pas gedraagt hij zich echt super, man!
- Superman Earth One 1 ***½

Justice via de Ambulance met Spiegelingen

Oorlog, het blijft menig mens fascineren. Met de viering van de 'Grote Oorlog' in het vooruitzicht, kan deze Ambulance 13 extra licht werpen op de materie. Het is het klassieke verhaal van de ambitieuze luitenant die persoonlijke beweegredenen heeft om zijn vel te riskeren aan de hellepoort. Cothias en Ordas geven hem een gezicht, een identiteit, zo eentje waar de integriteit van af druipt. En wat hij thuis niet kon realiseren (zijn broer redden), 'probeert' hij aan het front dan maar uit. Mounier en c° brengen het intens, de eerste helft eindigend met een bescheiden teken van hoop. Mooi is de realistische lelijkheid. Het bewijs dat Tardi niet het alleenrecht heeft op het recycleren van dit stuk wereldgeschiedenis. Het triumviraat Cothias-Ordas-Mounier geeft deze Eerste Wereldoorlog een menselijker gezicht ondanks de onmenselijke gebeurtenissen. De wil van een ruimdenkend man versus de gevestigde orde die niet graag heeft dat het gezag ondermijnd wordt (Paths of Glory). Het drama raakt. In naam van de mannen mag met naam en faam bewierookt worden. Weer een puike uitgave van Saga.
- Ambulance 13 Integraal ***½
Wow. Grant Morrison krikt het niveau van de gemiddelde superheldenstrip danig op. Vooral met het wetenschappelijke perspectief gooit de scenarist hoge ogen. Terwijl we nu steeds meer ingeburgerd raken met alternatieve en parallelle werelden, exploreerde hij reeds in 2000 de grenzen van de multiversums. Wat als Superman en c° tegenover hun tegenpolen komen te staan. De invalshoek is verrassend én aannemelijk, de confrontatie daarentegen minder bombastisch en daardoor minder spectaculair dan je zou verwachten. Erg is dat niet, zo blijft het grootste gedeelte gefocust op het verrichten van een nieuwe goede daad. Intelligent, entertainend, Morrison legt de lezerslat behoorlijk hoog. Quitely heeft een eigengereide stijl, de superheldenmannetjes zijn niet volgens de geijkte modelpoppetjes getekend. Robuuste mannentorso's versus elegante vrouwenlichamen. En voor een keer hebben superhelden iets in hun broek.
- JLA earth 2 ***½
- Sombrero Zwarte Reeks 181 Twenty 4 ****
Misschien een iets te inteeltverhaal voor leken die het stripmilieu niet kunnen plaatsen, toch is Spiegelingen 3 akelig reëel waarbij het lijkt of Mangin haar lotsbestemming reflecteert in dit, ja wat, liefdesverhaal? Bajram hergebruikt de stijl van Drie Christussen, nu met dit decor is het een knappe variant op het fotorealisme. Of Mangin het zich allemaal heeft ingebeeld (de overlapping met Balzac), ze toont voor het eerst echt volwassen te zijn zonder de geschiedenis te recycleren zoals Attila de Hun in de Gesel Gods, Alex in Alex Senator. Ze graaft zelfs behoorlijk intiem in haar ziel. Alsof ze zich deels blootlegt. En net als in 2001: A space Odyssey openbaart het einde een filosofische inslag, de kruisbestuiving met Bajram is compleet. Soms onderga je het lot. Soms -als de mogelijkheid zich voordoet- help je het lot een handje. Zelf was ondergetekende gecharmeerd door de herkenbaarheid. Vraag is hoe een buitenstaander dit ervaart? Mangin openbaart zich als schrijfster.
- Spiegelingen 3 ***½
- vier hoeken van de wereld, De **½

Geen verkwisters in Sisters

Cazenove en William laten noch een zonne- noch een gewoon steekje vallen. Al zit de routine erin, de expressiviteit houdt de sympathieke moed erin. En het overdreven gegesticuleer van beide zusjes maakt hen des te levensecht. De kinderlijke eenvoud en haar ontwapenende naïviteit zorgen ervoor dat veel van Marines misdragingen toch vergeven en vergeten worden. Tekenaar William komt duidelijker en vaker op de voorgrond, deze Sisters is duidelijk uit zijn leven gegrepen.
- F.C. de Kampioenen bundel 15 **
- G. Raf Zerk 29 **½
- Karma Salsa 2 **½
- Sisters 7 ***½
- Smurfen, De Zomerboek 2013 ***

Steenbok Capricornus

Een subliem staal(tje) stripkunst. Om het bewustzijn van Capricornus te reconstrueren, kiest Andreas voor de droom. Een gekooide droom waarbij de hoofdpersoon willens nillens alles zal doen om uit de waanzin te geraken en zijn herinneringen terug te vinden en te ordenen. Voor wie alle figuren en situaties nog kan plaatsen, proficiat. Doorzichtigheid is nooit Andreas' grootste troef geweest. Maar wat betreft de visuele vertelkracht (de strakke paginaopbouw), blijft Andreas voortdurend grenzen verleggen. Hij spit de striptuin om, doorbreekt alle gekooide conventies en laat de beweging uit zijn voegen barsten. Door de kilheid misschien artificieel, door het constructieve enorm ingenieus!
- Capricornus 13 ****
- Capricornus 14 ***
- Fred de Heij-collectie 11 Biechten ***
- heel erg anders het vallen en opstaan van een moeder en haar autistische zoon **½
- Jeremiah 32 Luxe met muismat **½

Een socialistisch ridder

Gelukkig is het tromgeroffel niet te luid waarmee scenarist Marc Legendre wordt binnengehaald. Als eersteling is dit niet meteen een uitschieter. De schrijver meent terug te moeten grijpen naar het verleden en pikt een ontmoeting op rondom het elfenvolk om een leidraad te creëren over meer dan één album. Hij kent dan wel zijn RR-klassiekers, hij schrijft in eerste instantie geen nieuwe klassieker. Het verhaal is mak en zonder al te veel diepgang. De informatieve tierlantijntjes stofferen zelden. Legendre heeft inderdaad niet veel plaats ter beschikking (30 bladzijden), daarom juist dat je je beter enkel richt tot het godsgericht in plaats van het kleine volkje er meteen bij te sleuren. Claus kan zich nu terug volledig focussen op het tekenwerk, alleen heeft hij zich al ingegraven in een systematiek waarbij nadenken over composities en anatomie naar de achtergrond zijn geschoven. Weinig doelgericht is het Godsgericht. Matig. Een mooie miniatuurversiering van de eerste letter fleurde een droge tekst in de Middeleeuwen op. Hier probeert de schrijver dat ook met een weinig aanschouwelijk resultaat. Deze is slechts een simpele uitvergroting zonder extra illustratieve charme en geeft eerder blijk van amateurisme. Een willen maar niet kunnen. Bizar: strook 86, kader 3, wanneer Johan luidop commentaar geeft op de gedachten van de verteller het kadertje ervoor. Toeval?
- Cédric 27 **½
- Junior & Co 1 **
- Rode Ridder, De 238 **
- Rode Ridder, De 238 Luxe (linnen rug) **
- Rode Ridder, De 238 Luxe (velours) **

Jommekes wereldkeuken

Het mag gezegd, een praktisch kookboek op kindermaat, hoewel wat hulp van een volwassene absoluut geen kwaad kan. Jommeke en c° trekken de wereld rond en ontdekken de gerechten van de verschillende continenten. Open je ogen en andere zintuigen om je smaakpapillen verder te ontwikkelen met dit standaardboek. Vanzelfsprekende gerechten die je anders enkel op restaurant eet, komen nu iets vlugger op je bord. En ja, die uitklapbare ringmap is superhandig. Onion rings, taco's, pancakes met maple syrup, het ligt dankzij Jommeke allemaal binnen handbereik. Tof!
- Arcadia Archief Luxe 22 **½
- Cupido 18 **½
- Jommeke educatief Wereldkookboek ****
- Kiekeboes 136 Luxe **½
- Kiekeboes 136 Superdeluxe **½

Natte Maan in het stadje Wet Moon

Moeilijk te plaatsen relatiekomedie/tragedie. Auteur Ross Campbell tekent immers bijna een "het leven zoals het is" bij studerende adolescenten die zich vaak nog als tieners gedragen in een minder voor de hand liggend milieu. Goths, alterno's, lesbo's, uiteindelijk merk je dat er ook daar geen verschillen zijn met het 'gewone' leven. De drama's van alledag dus: verliefdheden, twijfels, jaloezie, naijver, schaamte, passie, alleen over de zin van het leven wordt (voorlopig) niet gestruikeld. Het gespinde web verstrikt soms onder de intriges en het gebrek aan affiniteit doen je wel eens de aandacht verliezen. Knap.
- 100 Heinz hoogtepunten 7 **½
- 100 Heinz hoogtepunten 8 **½
- Esteban 3 ***
- Jommeke Pocket 9 **½
- Natte Maan 3 ***