De film van Ome Willem: hou op met intelligent te wezen, Stop making sense

Een jonge geïnspireerde David Byrne is op zich al voldoende om te portretteren. Deze visionair brengt show naar de concertzaal waardoor het niet zo maar het afhaspelen van een setlist is. De opbouw begint individueel met de eenzaat die Psycho Killer inzet naast een gettoblaster. Om daarna geassisteerd te worden in het onvergetelijk sublieme Heaven. En zo breidt de cast gestaag uit om na verloop van tijd het hele ensemble op het podium te zien staan. Het feest is compleet ingezet.
"The Citizen Kane of the concerts movies" volgens The Face. Da's natuurlijk behoorlijk overdreven. De film wordt immers gedragen door de presence van Byrne, het concertconcept en de aanstekelijkheid van de swingende band. Veel voegt Jonathan Demme er niet aan toe. "I'm a rock fanatic, and I've seen hundreds of live shows all over the world," Demme told The Times in 1985. "And precious few bands can really support 90 minutes of attention. But the Heads are so ultra-interesting to watch, and David Byrne is a living phenomenon who has to be experienced. He's a full-blown original, and I just knew that was going to work for the movie. I knew that for people who had never seen Talking Heads, this film would be an instant revelation." Een bevestiging door de regisseur.
Geniet van de georkestreerde gekte.
Stop making sense. Jonathan Demme. 1984 (versie 2001). ***½

MisBoes

De lofzang ter ere van Wilms en Raymakers is ook hier van toepassing. Geniet, maar met mate. En toch. De eenvoud en herkenbaarheid zorgen ervoor dat je bij snelle herlezing nog meer geniet van de expressieve gelaatsuitdrukkingen van de geslachtofferde dieren. Boes, da's menselijke humor in dierenland. Favorieten? De muis in de val (3), de ooievaar met het inktvisje (5), het vogeltje en de bessen (4), de slangtartende muis (6), het wroetende varken (7), het biggetje met fopspeen (9). Je merkt het, geen bladzijde gaat voorbij of je voelt je vrij en vrolijk.
- Afspraak in Nieuwpoort **
- Boes 2 ****
- Kroepie en Boelie Boemboem 3 **½
- Simon's Cat 3 **

De film van ome Willem: een onbreekbare Unbreakable

Een kolfje naar de hand van de stripliefhebber?
Waarom moet die inhoudelijke premisse over superhelden altijd verklapt worden (oeps, van een slippertje gesproken), terwijl dat nu net de kracht is van een Shyamalan-prent. De regisseur is trouwens altijd goed voor een verbijsterend keerpunt waarbij je toch even aan de grond genageld zit te kijken.
Genieten is het van die gestage opbouw die zich niet hoeft te verbergen achter spectuculaire scènes en hoog in de lucht vliegende mannetjes die de wereld trachten te veroveren annex te redden. Je groeit mee met David Dunn die aangesproken door Elijah Price (heeft die een prijs op zijn hoofd?) toch op zoek gaat naar enige grond van waarheid in deze laatste zijn be(z)weringen.
Spannend, sfeervol en met een ondersteunende soundtrack. Klasse.
Wordt Willis alsnog een caped crusader?
Unbreakable. M. Night Shyamalan. 2000. ****

Boes slaat je komisch tot moes

Hoeveel gagstrips kom je in het leven tegen die je daadwerkelijk continu aan het lachen brengen? Niet die waarbij je geregeld gniffelt om een leuke vondst. Niet die waarbij je een heel boek moet doorworstelen om eens echt te schateren. Al sinds jaar en dag lukt dat Wilms en Raymakers. Sla gewoon het boek open op de eerste pagina. Blijf je daar onbewogen bij, dan kan je meteen vermalen worden tot zuurpruimboesmoes. De kunstige specht, de gulzige kameleon, de slepende lengte van de hond en vooral het vogeltje met een minderwaardigheidscomplex. Zelfs al gaat het er soms boertig aan toe (wat wil je met os Boes die de taak van dierenliefhebbende boerderijhouder op zich neemt) en mag je de auteurs wel eens betichten van kaka-pipi-humor (het gevangen vogeltje, 14), de uitwerking getuigt van een geraffineerde finesse. De vogelverschrikker die flasher wordt (pagina 6), de vlinders en hun scharnierfunctie (7), de kangoeroe en zijn politionele inbreng (15). Liefdevol (letterlijk de zwanen, 15), dwaas, kunstig én esthetisch mooi. Dankzij Boes kom je te weten dat ook dieren kunnen genieten van een goeie grap.
- Boes 1 ****
- Geronimo Stilton 7 HC **½
- Geronimo Stilton 7 SC **½
- Pin-up 4 ***

De film van Ome Willem: een dodelijke spel, Game of death

Met films als Game of Death zal Wesley Snipes carrière niet meteen uit het slop geraken. Blijkbaar oorspronkelijk een Bruce Lee-'klassieker', dus Snipes mag zijn vechtkunsten bovenhalen.
De film is zo gemonteerd dat van een mooi gechoreografeerde enscènering amper sprake is.
Giorgio Serafini, hou je vast, in België geboren, heeft geen kaas gegeten -noch parmesan, noch gorgonzola- van actiescènes inblikken. Goed dat Abel Ferrara zich tijdens het filmen terugtrok. Stel je voor, zo'n miskleun op het palmares.
Luidruchtig en overbodig, over deze conclusie maak je geen ruzie.
Game of death.Giorgio Serafini. 2010. **

Dansen met Chagall in Rusland

Het dansmilieu heeft duidelijk zijn beperkingen en wordt daardoor minder 'vitaal' dan bijvoorbeeld Sisters, ongeacht de bokkensprongen en pirouettes die erin gemaakt worden. Crip & Béka verleggen het decor en plaatsen handig via een stage een deel van hun opeenvolgend gagverhaal in Sint-Petersburg. Creatief, edoch onvoldoende om meer beweging in het geheel te krijgen. Een onrustbarende evolutie: reclame achterin van het boek voor een dansspel!
- Chagall in Rusland **
- Dance Academy 5 ***
- Flikken 2 **
- Ogregod 1 **

De film van ome Willem: een visite gepland in Copland

Ray Liotta, Robert de Niro en Harvey Keitel. Hoe kan zo'n typische actieheld als Sylvester Stallone zich manifesteren tussen deze acterende zwaargewichten? Logisch, zelf zien dat je over de nodige kilo's beschikt om met een gezond postuur het grootste deel van het scherm in te palmen. Veel moeite hoeft Stallone er niet voor te doen. Zelfs zonder fysieke inbreng blijft de losersheriff overeind. Da's niet de enige grote verdienste van Stallone. Hij doet je vergeten dat daar de ex-Rocky staat, de ex-Rambo, maar wel de sullige lokale agent die gedoogd wordt in dat residentieel politiemilieu net omdat hij alles behalve ballen heeft. Tot er zich die plotse ommekeer voordoet.
Het is vooral de ingetogenheid die je meesleept. Geen grootspraak, spektakel of superactie. Neen, een rustig compromitterende enquête die uitmondt in een definitieve clash. Stallone wordt niet weggespeeld en staat zijn mannetje.
Copland. James Mangold. 1997. ***½

Twistende sisters

Qua tekeningen top. William straalt familiale warmte uit met die twee completerende zusjes. Als situatieschets uiterst herkenbaar en evenzeer transponeerbaar naar jongens annex broers. Vaak charmant, veelal hartverwarmend. In Fantasticola! spelen William en Cazanove trouwens een extra troef uit: de superschattige hond Darwin. Die expressies op het gelaat van mens en dier, fantasti...sch.
- Blauwbloezen 55 ***
- Bollie en Billie 1 **½
- Bollie en Billie 30 **½
- Sisters 4 ****

De film van ome Willem: mensen zijn als dieren in de Valkyrie

Op zich een goed docudrama dat echter ontkracht wordt door de verengelsing van de cinematografische ervaring. In het begin kijk en luister je vooral verbouwereerd wanneer je vanover de schouder Claus von Stauffenberg de schrijvende brief in gedachten voorleest. In eerste instantie in het Duits, een huzarenstuk om je als acteur daarin in te leven. Echter lang duurt het niet of hij schakelt over naar een universelere commerciële taal. Met al de moeite die men zich getroost om het historische kader zo perfect mogelijk na te bootsen, is het zonde dat je het socio-politieke bad door Singer samengesteld ineens vanuit een andere kuip moet bekijken. Gevoelsmatig ervaar je Valkyrie dan ook als zijnde artificiëler. Zet je over die hindernis heen en je hebt nog steeds twee uur subversief vertier.
Valkyrie. Bryan Singer. 2008. ***

Het millennium van Zombillenium

Hoe leutig Zombillenium ook lijkt, de kwinkslag in Arthur de Pins plotslot heeft een minder komische grondslag. Is het de afspiegeling van de verschillen in de maatschappij (genre allochtonen-autochtonen) met daar bovenop het socialistisch ongenoegen om werkloos toe te zien hoe anderen (niet-levenden) wel werk kunnen vinden? Zonder opdringerigheid incorporeert de Pins handig de problematiek, verstrengeld met een ander verhaal over tolerantie en aanvaarding. Intelligent, bijzonder knap (getekend) en niet zo vrijblijvend.
- Caroline Baldwin 15 **
- Jommeke 256 **
- Junior Suske en Wiske 3 *
- Zombillenium 2 ****

De film van ome Willem: helaas, pindakaas, De helaasheid der dingen

Ondanks de algemene appreciatie bij de Vlaamse pers en het daarbij horende geografische publiek voor deze eloge van het marginale, kweekte de beziening eerder een aversie. Ja, met antiheldenverering heb ik moeite en kan ik er dus weinig bewondering voor opbrengen.
Natuurlijk blijven de heroïsche scènes -Als daar niet internationaal over gesproken wordt- plakken zoals een bloot gat op een naakte fiets, maar het zeemzoete portret is niet meer dan een vleug Jamberse sensatiezucht die teert op het universeel voyeurisme. Het enige dat ontbreekt is een kijkgat. Dan doe je 't tenminste in het geniep.
De helaasheid der dingen. Felix Van Groeningen. 2009. **

De man van staal

Het ergste eruit gepikt: Biddeloo was duidelijk in SF-vorm. Na De buitenaardse vluchtelingen verruilt Johan onze planeet om elders in een zonnestelsel ver weg van hier orde op zaken stellen. Zelfs al beschikt Aïmara over een onverwoestbare robot (een kopie van Archie, de man van staal), toch is het een mens die de meedogenloze tegenstander(s) moet uitschakelen. Een strip tegen alle principes van de (Rode) Ridder-code in! Al betreft het zelfs het bijstaan van mensen in nood, de verplaatsing naar andere planetaire oorden met mechanische medestanders tart alle verbeelding. Eerder pijnlijk lachwekkend. De tekeningen zijn klassiek Biddeloo's, met vele anatomische fouten en onlogische poses (hoe Aïmara met een enorme wilskracht afdaalt via de luchtschacht, strook 46). Schande.
- De Rode Ridder - Kleur 79 **½
- De Rode Ridder - Kleur 80 **
- De Rode Ridder - Kleur 82 ½
- De Rode Ridder - Kleur 83 **
- De Rode Ridder - Kleur 84 **
- De Rode Ridder - Zwartwit 79 **
- De Rode Ridder - Zwartwit 80 **
- De Rode Ridder - Zwartwit 82 ½
- De Rode Ridder - Zwartwit 83 **
- De Rode Ridder - Zwartwit 84 **

De film van ome Willem: hoe het begon met Tron

Algemeen omschreven als cult, maar o zo trashy. Weliswaar als een mijlpaal in de evolutie van de computeranimatie beschouwd, de gerestaureerde versie bekrachtigt de kwaliteiten van de originele inzet. Al slaagt Lisberger er niet in het kille Space invaders-gevoel weg te laten ebben. Sommige special effects reiken immers niet verder dan de basic gestuurde computerspelletjes zoals voornoemde (of Pacman), onder andere wanneer Bridges en c° door de computergangen dwalen. Dat in schril contrast met de schitterende (letterlijk door de glimmende pakjes) wedstrijden die op leven en dood gespeeld worden. De machtsgeilheid van de mens manifesteert zich dus ook binnenin de mechanische kast! Een onrustwekkende toekomstvisie als je je inbeeldt waarnaar dit kan leiden...
Tron. Steven Lisberger. 1982. **½

Een goddelijke interventie uit/in Midgard

Een flipboek, hoe begin je er aan? Kies je voor de aanvallende kant, prijs je dan gelukkig. Want meteen sleurt de auteur je mee in een zinderend avontuur. Steven Dupré schiet eindelijk weer in de roos en nestelt zich in een universum waar hij compleet in thuishoort: een parodiërende vikingglorie. Het is even wennen aan de wreedheid waarmee geplunderd wordt. Aan wie moet je je vastklampen, wie is de protagonist van dienst? Al is de voorkaft daarin achteraf gezien vrij expliciet. De helden van dienst zijn niet zo eervol en goedhartig, ze tonen dat hun overlevingsdrang het enige is wat telt. En dat ten koste van de vreedzame goegemeente. Actie, spanning en humor, ingrediënten voor dit strips waarnaar je smacht, Dupré verwezenlijkt ze in een hels tempo. Je merkt dat de auteur zich voelt als een uitzinnige vis in het water. Ondanks de Westerse stijl druipt de mangainvloed de strip binnen. Niet alleen minder kadertjes op één pagina, het kleinere formaat leent er zich perfect toe, ook de flitsende decoupage en het snelle ritme geven je waar voor je geld. De keuze om gerasterde (grijs)kleur toe te voegen, zorgt voor extra diepte en een grotere leesbaarheid. Groeiend naar een climax wacht je vol spanning waar de aanval uiteindelijk in vervolgt. Een gunstig teken! Of diezelfde begeestering zou doorsijpelen wanneer je de inval het eerst zou gelezen hebben? Twijfelachtig. Het onaardse biedt minder affiniteit en tempert je enthousiasme. Eenzelfde euforie vind je er immers niet in terug, dat ondanks de intrigerende ontwikkeling. Uiteindelijk ben je blij dat de twee plotlijnen samenvallen. Wat rest? Je verlangen naar meer. En dat liefst zo snel mogelijk!
- Kiekeboe 13 **½
- Midgard 1 ***½
- Urbanus 7 *½
- Urbanus 43 **

De film van ome Willem: niet groen van jaloezie, The Green Hornet

Cameron Diaz, absoluut fout. Jay Chou, fout. Christoph Waltz, ook fout. Seth Rogen, de allergrootste fout. Van miscasting gesproken. Michel Gondry heeft de teugels onvoldoende strak in handen en weet duidelijk niet wat aanvangen met de cast en het povere verhaal.
Wederom een stripverfilming die de (hoge) verwachtingen niet kan waarmaken. Veel te plastic, veel te artificieel. Met een ongezonde overactingsgraad en een plot de naam verhaal niet waardig. Gondry balanceert tussen humor, satire, actie, thriller. Gecombineerd valt hij van de balk! Zwak.
Stel je voor dat Stephen Chow zijn ding ermee had mogen doen. Met een Green Fu Hustle of Shaolin Hornet als resultaat? Nah, zo blijft hij ongenaakbaar.
The Green Hornet. Michel Gondry. 2011. **