Lelijk smoelwerk van Achdé

Karikaturen worden eerder geassocieerd met lelijk smoelwerk, de onvolmaaktheden van iemands uiterlijke kenmerken geaccentueerd door uitvergrotingen in diens gezicht. Hierdoor krijgen de figuren vaak een opgeblazen gevoel. Toch zeker de dikkerdjes. Omgekeerd evenredig is het gesteld met uitgemergelde figuren. Die zien al hun 'vleesgeworden' ego tot gereduceerde proporties teruggefloten worden. Lucky Luke-overnemer Achdé nuttigt de vrije uurtjes wel eens om van die karakterkoppen 'lichtjes' te vervormen. Geniet op zijn blog via het lijstje rechts Caricatures & Portraits met vooral Achdé's liefde voor westernhelden en hier en daar een vel over been acterende beauté, Nicole Kidman voorop. Achdé's Lee van Cleef 'a de la gueule', maar zijn Charles Bronson geniet de voorkeur.
Afbeelding © Achdé

Van je fijne vrienden moet je het hebben

”Een leuk boekje om kado te doen aan vrienden!" staat op de verpakking. Vooraleer je het weggeeft, lees het een keer. Margreet de Heer maakt er niet een gemakzuchtig kritisch vriendencartoonboekje van. Ze gebruikt het thema als kapstok en grasduint in het verleden om de verschillende aspecten ervan te beklemtonen. Met een soms kritische, soms ironische, soms lieflijke, soms confronterende manier verkondigt ze een filosoferende visie die de vrijblijvendheid van zo'n clichéboekjes wegwimpelt. En al is Margreet de Heer grafisch geen echte hoogvlieger, inhoudelijk toont ze haar mannetje te staan. Dus ja, dit boekje mag je met trots aan vrienden cadeau doen.
- Fijne vrienden ***
- Lustige Kapoentjes anno 2012 **½
- Suske en Wiske De Mini-Trilogie Luxe ***

Een flierefluitende Vink

"Site dédié au dessin, à l'illustration, à l'aquarelle, à la peinture, aux carnets de voyage et à la bande dessinée. Een webstek die aan tekeningen, illustraties, schilderijen en het beeldverhaal is gewijd. Portal gewidmet an Zeichnungen, Illustrationen, Aquarellen, Malerei und Comics. A website devoted to drawing, illustration, watercolor, realistic painting, en plein air painting and comics." Het staat in oranje wat onleesbaar op die vioolspelende achtergrond, maar het siert auteur Vink en diens vrouw wel dat ze de lezer tenminste internationaal onderdompelen. Een verrassende verwelkoming.
Na het niet vertaalde fantasytweeluik Le Passager blijkt ook dat He Pao veel verder wist te omzwerven dan wij in het Nederlands te lezen kregen.
Alvast wederom de bedroevende wetmatigheden van de markt. Zal de boeiende, poëtische reeks van de in Vietnamgeboren Vinh Khoa alsnog een tweede leven kunnen leiden? Moeilijk, aangezien heel wat delen uit de oorspronkelijke Dwaze Monnik-reeks al lang niet meer vindbaar zijn. Misschien krijgt zijn nieuwste project met gerenomeerd scenarist Rodolphe wel een kans. Voorlopig moet je het doen met zijn politiek getinte Op weg naar Banlung - Cambodja 1993.
Afbeelding © Vink

Jos Ghysens te bed of niet te bed via The Walking Dead

Het nieuwbereikte El Dorado zorgt weer voor scènes vol peis en vree. En toch bekruipt je voortdurend het gevoel dat er duidelijk iets schort. Je wordt al net zo wantrouwig als Rick en bent daardoor extra op je hoede. Kirkman bit dat perfect uit en creëert zo een extra spanning. "Even lachen, knul. Als je niet oppast, blijft je gezicht straks zo staan." Het lachen zal vlug vergaan. Wordt (gelukkig) vervolgd.
- Marq Denkt 3 **½
- Taco Zip 3 ***
- Walking Dead 12 ***½

Jommekes bij de vleet

Bij de zoektocht naar de geschikte illustratie voor de Jump-bespreking van gisteren, viel de volgende site in het oog: Ed Solie knutselde een eigen Jommekes pagina in elkaar met massaal veel informatie over de stripheld. Onvoorstelbaar hoe hij uren werk besteedde om Vlaanderens gezelligste graskopje volledig uit te spitten. Hoe eerste drukken herkennen? Jef Nys, leven en werk. Flip, niet zo maar een papegaai. Weetjes, de details. De fanatiekeling waagt er zich zelfs aan om een plattegrond van Zonnedorp samen te stellen! En dies veel, véél meer. Indrukwekkend. En of deze hele verzameling weetjes vol ditjes en datjes niet genoeg is, zocht Solie ook scènes van Jommeke in andere strips bijeen, waaronder de Vliegende Bol in Jump 15, in dat album door Brains omgedoopt tot Vliegende Bal. Een titanenwerk al had het visuele jasje minder flashy mogen zijn. Respect.

Het diepe dal in Ken Broeders Tyndall

"Het Tyndall-effect is de elastische verstrooiing van licht door vaste deeltjes, waarbij de verstrooiende deeltjes groter zijn dan de golflengte van het betreffende licht. Het effect is vooral bekend van colloïdale oplossingen en suspensies." Tot zo ver de wetenschappelijke Tyndall-verantwoording. Gelukkig kan het ook anders: "Er hangt een sombere wolk boven de wereld van Tyndall. Na enkele jaren van betrekkelijke vrede stijgt de spanning in het noorden, waar talrijke clans strijden om de heerschappij. De 66 jarige oorlog ligt bij velen nog vers in het geheugen en ze vrezen dan ook dat deze schermutselingen zullen leiden tot een nieuwe oorlog tussen Ryendor en Codora. De magie die in vroegere tijden algemeen werd aanvaard is nu naar het verleden verbannen en alles wat er mee te maken heeft, wordt als ketterij beschouwd. De jonge Fynn is voorbestemd een belangrijke rol in de strijd om Tyndall te gaan spelen. Maar zelf weet hij dat nog niet. Tot het moment dat hij besluit om met een groep mee te reizen naar het noorden. De driemaster Vazalle van Bisschop Galliard legt aan bij het afgelegen klooster St-Roche. De storm is begonnen." Ontdek de besprekingen:
- Tyndall 1 HC ***
- Tyndall 2 HC ***
- Tyndall 1 SC ***
- Tyndall 2 SC ***

De film van Ome Willem: gewobbel in Body Double

Na de Hitchcock-drill van twee weken geleden, was het de beurt aan De Palma om de parallellen te zoeken tussen het werk van de leermeester en diens volgeling. Vooral Vertigo wordt positief geëvenaard. De persoonsverwisseling (Novak versus Griffith) annex verkleedpartij, de fobie (hoogtevrees versus claustrofobie), het erin luizen om een moord te verdoezelen, het voyeurisme (dat eerder doet terugdenken aan Rear window) en schaduwen. Zelfs bepaalde locaties lijken onrechtstreeks te verwijzen naar dat pareltje Vertigo (het appartement van Jakes vriendin neigt naar het kloosterkerkjein V). En alsof het zo bedoeld was speelt Melanie Griffith (The Birds-actrice Tippi Hedrens dochter) een belangrijke rol.
Bezorgt de film evenveel plezier wanneer je de knipogen of hommages niet herkent? Dan degradeer je Body Double toch voor een deel tot een doorsneethriller: B-filmachtig zoals het ook B-filmgewijs opent met puur amateurisme in een pompeuze stijl.
Lekker goor met een uitdagende vleug sex. Niet verwonderlijk dat ZTT-iconen Frankie goes to Hollywood mochten opdraven om hun perverte orgasmekick Relax te spui(t)en. De prikkelende sensatie exciteert nog evenveel als die eerste keer toen Holly Body in '84 vanop afstand je verleidde op de tonen van Pino Donaggio's muziek. Zinneprikkelend.
Dringend uit de kast halen: mijn originele filmposter van toen!
Body Double. Brian De Palma. 1984. ****

Jumps terugkeer naar El Bolivar

Voor je het vervolg (Terug naar El Bolivar) aanvangt, best de bron nog eens ter hand nemen. "Misschien zijn jullie ondertussen wel benieuwd naar de voorgeschiedenis van de Jumpers. Waarom is Dweezil zot van skateboarden? Was Brains altijd al zo'n slimme bol? En had Lisa als kleuter al een boon voor Dweezil? De hechte vriendschapsband die de drie tieners zo typeert heeft echter een zeer droeve achtergrond en ook die komen we te weten in boek 13."
In hoeverre Charel Cambré dezelfde fout maakt als Steven Spielberg en George Lucas in de vierde Indiana Jones, valt af te wachten gezien een 'Wordt vervolgd' op het einde van deze aflevering prijkt. Voorlopig nog geen concrete aliens die een invloed uitgeoefend hebben op het verdwijnen van Lisa's vader. Gek trouwens dat Brains zo verwonderd is over buitenaardsen. Had hij in De ijzervreter immers al niet een onaardse vriend? Door niet alles te willen vertellen en het mysterie open te laten, gunt Cambré zich meer ruimte voor een degelijke opbouw. Natuurlijk had hij ook hierin meer pagina's mogen gebruiken om het Zuid-Amerikaanse feestje compleet te maken. Toch zeker met de sterke opener rondom het verleden, het onvoorziene afscheid tussen Lisa en haar vader. Het levert een knipoog op naar een eerdere klassituatie. Leuk, die verwijzingen. Zorgen ervoor dat de albums hechter aan elkaar klitten. Net als de groentenverkoper/kruidenier die steeds holderdebolder het pad van de 'helden' kruist (plaat 14). Boek XIII is spannend en geslaagd met sterke vondsten (de lama's), al had je graag wat meer in het verleden gegrabbeld om Alans alledaagse archeologische gespit beter te kunnen volgen.
- DirkJan + Bert! de beste grappen tot nu toe ***
- Geuzen 7 luxe **
- Jump 15 ***

Een meerwaardebezorger: Henri Reculé

Hoewel hij de laatste tijd vooral dobbert in Desbergs populaire actieseries-poel Empire USA en zich verdiept in het vervolg op Cassio, valt zijn hobbywerk voor Het laatste jungleboek aan te moedigen. Op het eind van dit jaar voorziet Le Lombard een integrale versie (ongetwijfeld alleen in het Frans, je kan maar hopen op een vertaling) van dit vierluik. Integrales, een ziekelijke manier om reeksen te recupereren en als geheel in je strot te rammen. De uitgever moet er dan wel in slagen om een NIEUW publiek aan te boren en dus niet wederom jachtmaken op de verzamelaars die het ding reeds aanschaften.
De voorziene bundel van Het laatste jungleboek ziet er wél enorm interessant uit. Henri Reculé zoekt niet zozeer schetsjes bijeen om een dossier samen te stellen on het geheel op te vullen. Neen, hij maakt van de gelegenheid gebruik om de cyclus van vier albums (deels getekend door Johan de Moor, deels als samenwerking en deels door Reculé alleen) volledig op elkaar af te stemmen. Met ander woorden een nieuwe director's cut met ongewone herzieningen. Klik op de bijgevoegde afbeelding om de twee pagina's grondig te kunnen vergelijken. Links de oorspronkelijke, zoals in De mens verscheen, rechts de aangepaste versie. Niet alleen het resultaat van de wonderen der techniek (het uitklaren van sommige enscèneringen waardoor de situatie leesbaarder wordt), ook is het een voorbeeld van moedig beslissen om herdrukken te gebruiken voor meer dan een commerciële reproductie.
Afbeelding © Le Lombard-Desberg-De Moor-Reculé

Krimsoniaanse intrige: Sidonia op 't slechte pad

Gemakzuchtig kan je Krimsonia klasseren onder de clichéverhalen van de held die van zijn sokkel wordt gestoten en in de goot terechtkomt. Afgespiegeld met de donkere schaduw die verschijnt op de voorkaft leggen de artiesten Sidonia's zwarte ziel bloot. Gemakzuchtig is ook het recupereren van superschurk Krimson. Hij is het die het op Sidonia gemunt heeft en haar ongeschonden superstatus wil kelderen. En om het helemaal gemakzuchtig te beëindigen, draaft deus ex machina Jerom op, de rots in de branding die tegen meer dan een stootje kan! Is deze samensmelting van archetype-ingrediënten dan zo gemakzuchtig gewoon? Neen. De auteurs vertellen met flair en variatie de op- en ondergang van de groot geneusde heldin. Met expressieve tekeningen en de zeer goed bijpassende inkleuring weer eentje die dynamiek brengt in de reeks.
- Mega Stripboek 2012 **½
- Suske en Wiske 316 ***
- Suske en Wiske 316 luxe ***

Giraud is dood, lang leve Giraud!

Jean Giraud kan dus nu aan zijn tweede leven -het onsterfelijke- beginnen.Dat gebeurt enerzijds door de lezers en de fans die het woord blijven verkondigen dat het genie niet alleen cultuurhistorische waarde

heeft met boeken als Arzach, ook de stempel die hij drukte op een hele generatie tekenaars (Christian Rossi voorop) is constant voelbaar én natuurlijk hij die Blueberry wist te revitaliseren met een geniaal vijfluik verdient alle lof.Anderzijds is er de gehaaide zakenwereld die plotsklaps het heengaan willen uitbuiten en nu handenwrijvend hun investeringen trachten te verzilveren. Giraud is dood, lang leve Giraud is de leuze. Niet verwonderlijk dat huis Arcturial meteen uitpakt met een Giraud-sectie in hun catalogus voor de veiling van 5 mei in Parijs. Tussen de 5 en de 50 duizend euro worden zijn werken geschat. Natuurlijk moet dit voor een extra manifestering zorgen zodat toekomstige 'liefhebbers' hun investering verzekerd zien. Gek dat je bij zo'n catalogus eerder eerst naar de prijzen kijkt in plaats van naar de werken zelf. Gelukkig doet enkel Hergé beter. Giraud wordt geldelijk naar waarde geschat.

Schuitense schoonheid

Bewonderenswaardig dat zo'n in verschillende disciplines gevierd artiest ook nog tijd vrijmaakt om een tachtig pagina's tellend minutieus getekend stripverhaal te realiseren. Terwijl Disney en Pixar uitpakten met afgedankt speelgoed (Toy Story) annex robots (Wall-E) zoekt Schuiten het bij gestroomlijnde machinaties. En terwijl voornoemden geslaagd inspelen op de emoties van nostalgische vergankelijkheid (een metafoor voor het verdwijnende boek?), lukt het Schuiten niet eenzelfde aangrijpende warmte weer te geven. Schoonheid 12 is weliswaar esthetische schoonheid, hiermee is de strijd tussen modernisme en de klassieken niet echt overwonnen. Vraagtekens omtrent de beweegredenen van de personags houden je zelfs niet bezig.
- De Foto & de Mandarijn **½
- MAD magazine 3 **
- Schoonheid 12 ***

Expo De Bamburgers

Allen naar het Stripcentrum. Hoewel, Fritz van den Heuvel vroeg het zich af, "wat is er mis met de naam Stripmuseum?" Te oubollig werd gepareerd door de beeldverhalengevangenisdirecteur. Alsof de naamsverandering het stoffige karakter zo maar kan wegwerken. Gelukkig hebben ze een ragebol bij de hand genomen en wordt er in de hoekjes grondig gezwabberd.

Sneller roterende expo's met meer aandacht voor jong én oud. Dus niet alleen verstokte stripfans komen enkel aan hun trekken. Straffer zelfs, we krijgen al wat vaker Nederlandstalig materiaal te zien. Vanavond nog, met het startschot van de De Bamburgers-expo. "In het kanaal tussen het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland ligt Nordanië. Het piepkleine eilandje wordt sinds jaar en dag geregeerd door de Bamburgerdynastie. Maar valt er wel wat te regeren? Koning Ludwig heeft zijn zaakjes zo goed op orde dat hij denkt dat hij kan gaan vissen. Maar dat blijkt een vergissing." Het blijft bij originelen-prentjes kijken, meelezen lukt niet. De teksten hebben immers hun eigen levensloop in het album. Voor leken dus weinig houvast. Hou je echter van dat zwartwit gekribbel (Spruyts platen komen in deze versie zelfs optimaler uit dan kleurbewerkt in het boek), dan is het genieten van Spruyts penseelstreken. Wie is Simon Spruyt ook alweer? De 'jongeling' die de internationaalste strip afleverde uit onze contreien de afgelopen jaren met SGF. Expo De Bamburgers: Rust in vrede Van 25/04/2012 tot 17/06/2012 in de Gallery van het Belgisch Stripcentrum. Zandstraat 20. 1000 Brussel.

Le Roy's muurtje over: faire le mur

Wanneer je de inhoudelijke uitgeverspremisse leest, denk je eerder een actiestrip in handen te krijgen. Een thriller om indruk te maken op een jonge deerne. De waarheid is echter anders. Le Roy biedt immers met De Muur een uiterst intelligent en krachtig statement. Hij verwoordt een stuk Palestijns leed, toont hoe de bevolking door de Israëlieten in de kiem wordt gesmoord, haast vermoord. Zelfs al citeert de auteur overvloedig uit quotes die het absurde van de internationale politiek weerspiegelen, het spreken met dubbele tong, de breedsprakerigheid worden gecounterd door een realistische filosofie. Bijna vanzelfsprekend dat je 'als slachtoffer' dan grijpt naar geweld, wanneer alles jou voortdurend wordt afgepakt. En toch ziet Le Roy dat via 'instrument' Mahmoud Abu Srour dat anders (zonder zich in de slachtofferrol te drummen, pagina 67). Hij gebruikt dit medium, deze strip, om de lezer bewustzijn bij te brengen. Ongetwijfeld in de hoop dat wij actie zullen ondernemen om van buitenaf druk en gewicht te zetten om die muur te doorbreken. Le Roy's stijl is schetsmatig realistisch. Met één lijn de personages neerpoten. Het kleurgebruik is sober. Te sober. Met een onaangenaam groen dat je doordrenkt. Je kan moeilijk vrolijkheid verwachten bij zo'n onderwerp? De docufoto's achterin spreken boekdelen. De Muur is een straf doument. Alleen jammer dat de vertaler zich in de titel beperkt tot de muur. "Cette expression datant du début du XXe siècle a remplacé l’ancienne expression 'sauter le mur', mais signifie encore de nos jours 'quitter un lieu sans autorisation'." En dat is toch heel wat indringender en betekenisvoller.
- Ayako 1 ***
- De Muur ****
- Svoboda 1 ***

De eeuwige Shogun

Een informatief bericht van de distributeur: "Er werd ons gemeld dat onderstaand album een franstalige pagina bevat (de laatste). Na controle blijkt dat het hier de ganse oplage betreft. Lefranc n° 23: De eeuwige Shogun, ISBN 9789030366928.

Mag ik u vragen dit album niet in verkoop te plaatsen. Uiteraard mogen de geleverde albums integraal worden geretourneerd. Er is een nieuwe druk gelanceerd. Zodra deze druk binnen is, wordt de titel toegevoegd aan de eerstvolgende office. Wij excuseren ons voor dit ongemak." De taalfouten werden uit de bovenstaande verdelerstekst gedestilleerd, maar de rampspoed omtrent de mislukte uitgave blijft helaas bewaarheid, het betreft inderdaad geen aprilgrap. Een totale oplage die de weg vond naar de winkel mag geretourneerd worden en zal het lot van het 'pilonneren' ondergaan. Om het in mooi Nederlands te zeggen, door de shredder gehaald. Ongetwijfeld is deze vergissing niet zo milieuonvriendelijk, waarschijnlijk werden ze immers op verantwoord papier gedrukt. De ecologische voetafdruk van Casterman wordt eventjes véél groter.