Gouden lantaarns in Urban

Dark Dragon Books staat bij voorbaat voor kopiërende middelmaat en afgaande op de covertekening vrees je niet anders dan een zoveelste dertien in een dozijn. Hoewel de naam Brunschwig je in principe op andere gedachten kan brengen, ware het niet dat de topschrijver van de Macht der Onschuldigen de laatste jaren veel mindere scenario's schreef. En wat blijkt: Urban is net die opflakkering die de uitgever nodig heeft om zich wat extra credibiliteit te verschaffen. In het begin is het een zootje en heb je geen idee waar de plot naartoe groeit. Maar eens op dreef, word je in de wereld gezogen, nieuwsgierig naar de evolutie. West World in een futuristischer kleed, waar alles ten dienste staat voor het plezier van de bezoeker. De spelregels in De regels van het spel zijn netjes afgebakend. Wanneer je die overtreedt, zal je die moeilijk straffeloos kunnen ontsnappen. Of toch? Naast het spannende scenario verdient ook Roberto Ricci lof. Niet alleen qua pagina-opbouw (pagina 17, kaders 4 tot en met 9), ook de lijnen en de kleuren maken die SF-wereld echt. Met hier en daar (Ninja Turtles, Wonder Woman, Goldorak, Alien, ...) massa's niet-storende knipoogjes naar het culturele erfgoed.
- goud der dwazen, Het 1 ***
- Green Lantern 1 **½
- Urban 1 SC ****
- Urban 2 SC ****½

Elric

Robin Recht en Jean Bastide hebben zo veel krediet verworven met hun schitterende Notre Dame dat je elk nieuw project van beide artiesten met open armen ontvangt. Helaas hebben ze door het ontbreken van succes deze voornoemde reeks al na één deel afgebroken en ben je toch misnoegd omdat ze kiezen voor 'commercie' terwijl Het narrenfeest schreeuwde om meer. Vooral omdat deze Elric niet de verwachtingen inlost. Fidele liefhebbers van Michael Moorcock likken ongetwijfeld de stripvingers bij de getrouwe benadering van het originele verhaal, eentje waarvan de cultstatus verklaard wordt door Moorcocks zeer duistere antiheld in een bloeddorstige wezens. Je smaak is behoorlijk macaber wanneer je de krochten van deze hel bewondert. De dood waart er voortdurend in rond, waar inwoners van Melniboné slaven moorden om hun lusten bot te vieren of zich te verkwikken in een letterlijk bloedbad. Poli, Recht en Bastide hebben er geen moeite mee om de heerser met witte haren de belangrijkste slag om de macht te zien verliezen, hun composities mogen met stijl geplaatst worden tussen Long John Silver, Siegfried en Het derde testament. Qua pagina-opbouw is het allemaal indrukwekkend en groots, zo imposant vol grandeur dat de artiesten je overdonderen. Alleen wringt het met die immorele wereld waar het gevecht geleverd wordt tussen het kwaad en het grotere kwaad. Kan je de knop omzetten en je toch inleven?
- 100 Bullets 5 ***½
- Elric 1 ***½
- Suske en Wiske 323 Luxe (linnen rug) ***
- Suske en Wiske 323 Luxe (velours) ***

Moesashi of Musashi

En zo kom je in contact met de roman van Thomas Day die zich op zijn beurt liet inspireren op de verhalen van Miyamoto Musashi.

Bert van der Meij interpreteerde deze mythische figuur op zijn onnavolgbare manier reeds in zijn Moesashi, Stan Sakai verwerkte hem in Usagi Yojimbo. Kurasawa bracht hem veel eerder op het witte doek tot leven. Maak dus kennis met deze superzwaardvechter die niet te stoppen blijkt te zijn. Tijdens een eerste passage is hij meedogenloos. Eerder schijn. Zijn rebels gedrag heeft wel degelijk een voedzame grond in oprechte wraakgedachten. In de hoop een nieuwe generatie de ogen te openen voor een rechtvaardiger maatschappelijk bestaan. De ster van de samoeraikroniek is niet Musashi zelf, wel het viriele, realistische tekenwerk van Ferniani. Wat een kracht gaat er vn zijn tekeningen uit. (tou)Petje af voor het gedetailleerde gekras, zowel in de figuren als in de decors. En eveneens bewonderenswaardig om de tussen vertelde legendes tussenin elk in een andere geschilderde techniek weer te geven. Overdonderend.
- Kendo - De weg van het zwaard ****
- Red Sonja - Koningin van de IJswoestenij 1 ***
- Red Sonja - Koningin van de IJswoestenij 2 ***
- Rode Ridder, De 239 Luxe (linnen rug) **
- Rode Ridder, De 239 Luxe (velours) **

Another blast from the past: Oorlogsvrouwen

Hautière en Laboutique nemen eerst de tijd om deze pioniersvrouw te situeren door één van haar belangrijkste vluchten te volgen.

Terwijl je de rest van haar biografie in verstripte vorm leest, leer je haar vastgeroeste karakter via anekdotes kennen: een afzijdige vrouw die haar mannetje wil staan, zich bewijzen tussen al die geprivilegieerde macho's. Naar het einde toe maakt het levensverhaal een bocht en krijg je een heus spionagegegeven dat dient om Amy's dood te mystificeren of demystificeren. Grappig, want in de historische kroniek achter in het dossier wordt duidelijk dat dit een ingeving was van de scenaristen. De gehanteerde techniek is die van het raamverhaal. Het heden reconstrueert het verleden. Alleen kan je vooralsnog niet invullen wat die Claire uit 2012 met dit vrouwenclubje te maken heeft. Doen de auteurs dit alsnog uit de doeken met betrekking tot andere oorlogsvrouwen? Pierre Wachs is geen hyperrealist, zijn tekeningen met bijpassende inkleuring zorgen wel voor een zekere vrouwelijke heroïek. Mooi.
- Blast ***½
- Kiekeboes, De 137 Luxe **½
- Kiekeboes, De 137 Superdeluxe **½
- Oorlogsvrouwen 1 ***
- Uchronie(s) 13 New Delhi 1 ***

Koninklijke Kalimbo

Na achtenveertig pagina's wil je geen afscheid nemen van Kalimbo. Je hoopt deze robuuste, teerhartige kolos vlug terug te zien in een nieuw avontuur met andere savanne-vriendjes.

Hoe lang is het niet geleden dat Crisse het beste uit zich haalt en een The elephant king neerpent? Haast een even weids Disney-epos dat zich in tegenstelling tot de gelinkte Lion King niet focust op een verdeeld nalatenschap. Crisse toont een dierenwereld van zijn 'menselijkste' kant. Met kleurrijke figuren als de ontwapenende Mata-Mata, de lafhartige aan struisvogelpolitiek doende Abigail en Adelaïde, de koningsgezinde Mahoussa en natuurlijk brompot Kalimbo zelf. De legendarische legende van Akimba komt tot leven in dit wondermooie verhaal. Extra troef is de factor humor. Zonder zich te degraderen tot enkel slapstick, zijn de auteurs voldoende subtiel en veroveren ze met gema²k je hart. Met zijn tekenfilmplaatjes geeft Fred Besson het juiste accent aan dit sprookje waarin goedheid heerst. Ondanks hun dierlijke kenmerken weet Besson ze vaak heel menselijk weer te geven. Een indringende (pagina 12, kaders 8 en 9) of ontwapenende (18-2) blik, een op-zijn-hoede-gebaar (de halthoudende Mahoussa, 30-2). De hilarische figuur Drogba is minder dreigend dan je zou verwachten. Veel emoties in Kalimbo. Tevredenheid is na lezing de sterkste.
- Conan 3 - De weg naar het koningschap 1 ***
- Conan 4 - De weg naar het koningschap 2 **½
- Excalibur Kronieken 1 SC ****
- Frank Lincoln 5 ***
- Kalimbo 1 ****½

Witte kraaien terugspoelen

Goeie openers, die verdienen een extra zetje. In een SF-stripwereld waar Nävis met alle pluimen gaat lopen, blijkt concurrentie rond te wandelen.

Djief combineert actie en humor met een John -Die Hard- McClaneachtige figuur, per toeval Willis geheten! Een waaghalzende detective. Alles is goed op elkaar afgestemd met voldoende karakterontwikkeling bij de twee hoofdvertolkers Willis en zijn dochter. Het plezier zit hem in Vector, de R2D2 uit de witte kraaien ofte één van de robotjes uit De Metabaronnen. Als blikken commentator wijst hij terecht bepaaalde mensen terecht. Hart van staal is staalhard wat betreft efficiëntie. Verrassend fris.
- Montefiore 1 ***
- Re-Mind 3 HC ***
- Re-Mind 3 SC ***
- White Crows 1 HC ****
- White Crows 1 SC ****

Een speciale tak

Seiter probeert de draad in de laat Victoriaanse, eind 19de eeuwse thriller zoals die reeds voorkwam in zijn Fog terug op te pikken. Met een CSI avant la lettre, gewiekste onderzoekers die even inductief als Sherlock Holmes elk spoor trachten te traceren, van vingerafdrukken tot kruitdampen.

De zoektocht is vermakelijk en intrigeert door de karakteriële ontwikkeling. Vooral Charlotte is geen katje dat je zonder handschoenen moet aanpakken. Zij is bijna het evenbeeld van de protagoniste uit Fog, een vrijgevochten, ondernemende dame. Seiter schuwt de provocatie niet en legt een belangrijke link met zijn topreeks. De verwijzing naar Ruppert Graves (pagina 29) brengt een mistig fog-verleden naar boven. Net als het laten insluipen van de literaire mijlpaal, Jules Verne, om het echtheidsgehalte te verhogen. In Fog was het Lewis Carrol, de schrijver van Alice in Wonderland, die kwam opdraven. Alsof het daadwerkelijk gebeurde. Bijzonder, zo'n kruisbestuiving in een fictieve strip. Jammer dat Hamo de gevoeligheid niet continu kan doordrijven. Op pagina 47 (kader 2) is Charlotte in zijaanzicht sensueel, mysterieus. Terwijl in het volgende kadertje ze haar broer eendimensioneel als een pop aankijkt, in tegenstelling tot de houding vier kaders verder waar ze wel de nodige charme heeft.
- beproeving, De 6 ***
- Promise 1 **½
- Sam Bracken 3 HC ***
- Sam Bracken 3 SC ***
- Special Branch 1 ***½

Stefan Wul verstript: Zarkass en Niourk

Klassebak Olivier Vatine ontfermt zich over een andere roman van Stefan Wul. Terwijl je net teleurgesteld kennismaakte met de omgeving van Zarkass,

mag je nu gerust zijn: deze Niourk heeft beduidend meer te bieden. Hoewel de plot vrij 'eenvoudig' is, neemt Vatine je compleet op sleeptouw met een postnucleaire apocalyps. De wereld herstelt zich beetje bij beetje en de mens herbegint vanaf nul. Alleen blijken de eigen gecreëerde bondgenoten van lang geleden plots de grootste vijanden te zijn, ontwikkelder dan ooit tevoren. Prachtig in beeld gebracht, uitstekende kleuren en duidelijk -zonder veel poeha- verteld. Dat doet verlangen naar meer.
- Katharen 3 ***
- Kuifje anderstalig 9 De krabbe met de goudne skoar’n (Kortrijks) **
- Niourk 1 SC ***½
- Valstrik op Zarkass 1 SC **½
- Zij 3 **

De bijgelezen oudjes:

Nomad, best te lezen in gebundelde vorm als geheel en dus komt de actiethriller hierin beter tot zijn recht. De naam was nog niet gevallen, maar Morvan liet zich duidelijk inspireren dooor Katsuhiro Otomo. Akira ligt duidelijk aan de basis van Arrouans nomadenbestaan. Een superwezen met een enorme intense kracht dat door verschillende instanties gezocht wordt om voor hun kar te spannen. Deze Nomad is echter voorlopig niet zo explosief als Otomo's held. Gek trouwens dat de bedreigde Nomad niet voor een tweede keer een beroep doet op zijn virtuele kameraden. Toch zeker wanneer je rekening houdt met de nauwe schoentjes waarin hij zich vaak zit. Morvan neemt onvoldoende tijd om de setting voor de lezer te bepalen. De meeste zaken moet je maar als vanzelfsprekend beschouwen. Spelers komen en gaan zonder een gedegen, opgebouwde achtergrond, net wat je nodig hebt om hun plaats op het bord beter te kunnen inschatten. Qua actie en decors zit het snor, de figuren missen helaas standvastigheid. Onbevredigende afsluiter van de tweede cyclus, Arrouan blijft voor het grootste gedeelte aan de zijkant staan en laat zich vaak meevoeren door de passie van andere personen. Is het Kalash niet, dan nu Sakiko die hem op sleeptouw neemt. Arrouan, die met zo'n innerlijke kracht, nog steeds niet weet wat zijn mogelijkheden zijn. Wanneer je terugdenkt aan de beginfase en je duidelijk herinnert hoe hij erop gewezen werd dat bij aanraking van eender wie of wat, hij volledig in het 'wezen' kan doordringen. Blijkbaar een les die hij even snel vergeet. Morvan maakt te veel zijsprongetjes waardoor de kern afzwakt.
- Nomad 5 **½
- Nomad 6 **½
- Nomad 7 **½
- Nomad 8 **½
- Nomad Bundel 2 ***

De dierenriem van Bert, Tessa en Milan

Corentin Rouge maakt andere artistieke uitstapjes waardoor het langer duurt vooraleer een nieuwe Milan K verschijnt.

Sam Timel had voldoende stof om twee albums mee te vullen. Hij comprimeert de ultieme confrontatie tot één afsluitend geheel. Spannend en complex. Soms ontwrichtend (wie is wat), gelukkig op het einde alles netjes bijeen gepuzzeld. Hoe het met Milans liefdesleven zit, daar krijg je geen antwoord op (Kim versus Meera). Misschien het uitsluitsel in de tweede cyclus? Corentin heeft talent en strooit er kwistig mee in het rond. Hij bewijst veel aan te kunnen, zo eentje van de oude stempel. De oorlog van de Siloviki's, het slot mag op de deur.
- Dierenriem 7 **½
- Kamagurka 5: De terugkeer van Bert en Bobje **
- Milan K 3 HC ***½
- Milan K 3 SC ***½
- Tessa Intergalactische Agente 4 ***

De bijgelezen oudjes:

Nomad, best te lezen in gebundelde vorm als geheel en dus komt de actiethriller hierin beter tot zijn recht. De eersteling, Het levende geheugen is te weinigzeggend om te beoordelen. Vooralsnog ben je de toeschouwer die het moet stellen met de beperkte informatie rondom de mysterieuze Nomad: een persoon ingeschakeld door militairen om aangesloten op computernetwerken virtueel 'iets' te bewerkstelligen. Kolonel Philips is de verantwoordelijke die op Arrouan moet letten, maar ziet hem toch door de vingers wegglippen. Wie speelt welke rol? Waar gaat de Nomad naartoe? En wie is Kalash. Efficiënt tekenwerk met een blitse pagina-opbouw, bijpassende kleuren (je herkent al de aanstormende klasse van de Konvooi-auteurs). Alleen is met deze dunne uitgave je honger absoluut niet gestild. Gelukkig volgt meteen meer in Arruoan: niet perfect, wel een stripje met vaart waarbij de 32 pagina's toch heel wat actie bevatten. Gevangengenomen, bevrijd, een zalig weerzien met oude bekenden, een raid, wederom gevangengenomen. En plots verschijnt er een nieuwe speelster op het toneel. Ook hier moet je ongeduldig wachten wat haar verdere betekenis wordt, net als dat je naar Arrouans militaire betekenis (deel 1) moet gissen). Rijkgevuld avontuur. Voldoening blijkt uit De Toearegs: eindelijk een deel met meer 'body'. Een volwaardige strip zelfs. Met zesenveertig pagina's komt er eindelijk schot in de zaak. Bovendien met een groter gedeelte als openbaring van Nomads entiteit. Morvan, Buchet en Savoia zijn op hun best wanneer ze zich schikken naar het manga-ritme: een veel dynamischere pagina-indeling (platen 66, 67 en volgende) doorbreekt het klassieke vertelpatroon met netjes rechtafgelijnde kaders. Tekenkundig is het nog niet zo perfect (plaat 110, het gezicht van Kalash en Ebony), Nomad is voor de artiesten alvast een goede leerschool. Arboris maakt er niet meteen de meest uitnodigende stripjes van met de lelijke voorkaften waarbij uitvergrote prentjes uit het boek (meestal niet eens uit de bijhorende titel) gereproduceerd worden. Veel leesvoer voor weinig geld, dat compenseert de twee openers. De stofstorm sluit af: Nomad alias Arrouan vindt zichzelf steeds meer terug en kan dus contact leggen met bepaalde entiteiten. Wezens die hem als Predators beschermen. Zo is het makkelijk overleven. Arrouan mag dan de militairen van zich af hebben geschud, je weet ondertussen dat halfweg het boek een ander gevaar dreigt. De jacht is duidelijk nog niet beëindigd.
- HK Boek 2 ***½
- Nomad 2 **½
- Nomad 3 ***
- Nomad 4 **½
- Nomad Bundel 1 ***

Twee piraten naast elkaar: de Havik en Long John Silver

Pellerin maakt het zo de lezer wel ondraaglijk. Meer dan drie jaar wachttijd moet je opbrengen vooraleer hij een nieuw deel op de markt brengt.

Drie jaar minutieus gepringel en gewroet om een zo perfect mogelijke strip af te leveren. Pellerin is de ambachtsman die niets aan het toeval over laat en architectonisch, bouwkundig en historisch volledige correctheid nastreeft. Op het obsessieve af. Met een avonturier in de hoofdrol die graag de zee op gaat, haalt Pellerin gek genoeg door zijn fanatisme voortdurend de vaart uit het verhaal. Ondanks de doorspektheid van intriges heb je na 48 bladzijden niet het gevoel met een goedgevulde stripmaag van tafel te gaan. Gelukkig blijft het fijn om dat titanenwerk te aanschouwen (Versailles, de schepen). Schitterend zelfs. En dat sust je weer voor minstens twee jaar.
- Havik, De 8 ***½
- Havik, De Dossier 8 ***
- Long John Silver 4 ***½

De bijgelezen oudjes:

Het is niet de eerste keer dat Morvan en Trantkat de grenzen van manga verleggen. Daar waar de Japanners nog enige zelfcensuur opleggen in de reguliere alle leeftijden-reeksen, wordt hierin naarstig naakt getoond met een copulerende scène als gevolg. Het blijft netjes binnen de tienerperken want de 'daders' gedragen zich verantwoord en doen een condoom om. Even beland je op een zijspoor met De Moulin die zich eerder als dubbelspion gedroeg. Is hij toch een terechte tegenstander van de As? Hoewel de situatie op Avalon niet rooskleurig blijkt te zijn, wordt duidelijk gemaakt dat het paradijs 'Aarde' ook niet echt de hof van Eden is. Overgeregulariseerd en na verloop van tijd erg saai.
- HK 3 ***
- HK 4 ***
- HK 5 ***
- HK 6 ***
- HK 7 ***
- HK 8 ***½
- HK Boek 1 ***

Een grote oorlog vol tedere voetjes

Een schitterende reconstructie van een bloederige gevechtsdag in WOI.

Het begin van de Slag om de Somme op 1 juli 1916 wordt net als de geschiedenis op het tapijt van Bayeux in één doorlopende scène verteld. Sacco geeft er summiere uitleg bij in een apart essai vol gruwelijke gegevens. Je zou het oneerbiedig haast kunnen bestempelen als een Where is Wally, eindeloos tuur je naar de details in de enscenering op de voor- en achtergrond. The Great War is een sterk staaltje vakmanschap met minutieus tekenwerk. Een huzarenstuk waarbij Sacco massascènes niet schuwt. Ook een pluim voor de uitgever met zo'n unieke druk. Het grillige concept van Sacco krijgt een prestigieus jasje. Met een zuivere druk waarin vooral de nachtovergang en de daarbij horende uitspringende bombardementen en inslagen 'verzilverd' worden. Een bijzondere prestatie.
- Drakenbloed 6 ***
- Great War, The ***½
- wolkenvolk, Het 4 ***

De bijgelezen oudjes:

Best wel aangrijpend, die openingsscène met weggepeste nieuwelingen. Vooral de Chinees die gekortwiekt wordt en daardoor een stuk van zijn trots verliest, is aandoenlijk. Terwijl je net zou verwachten dat Lucky Luke zich als een peetvader moet ontfermen over de klungelige erfgenaam van Harold Lucius Badmington, alias Baddy, en hij dus meer dan zijn handen vol heeft in het bekampen van degenen die het op zijn erfenis gemunt hebben, blijkt deze Tenderfoot uit een ander vaatje te tappen. Bokskampioen, winnaar van talloze schietwedstrijden, ervaren ruiter dankzij de vossenjacht en dies meer. De kleurloze buitenlander is een nobel man van de wereld, eentje die van wanten weet. En die ook letterlijk wanten (eerder handschoenen) draagt. Tenderfoot is misschien niet het beste scenario van Goscinny, het is wel zoals steeds onderhoudend en bevat hier en daar toch die noodzakelijk geslaagde gag: met de butler die zijn aan de indiaan aanpast of het plezier waarmee Waldo Badmington de ontgroening ondergaat. Echter opvallender is het plezier waarmee Morris tekent. Let op de ontroerde Luke op pagina 9 (kaders 4 tot en met 8). De kleurencombinaties zijn soms wel erg extreem.
- Al en Brock 7 **
- Brokkenmakers, De 7 **
- HK 1 **½
- HK 2 **½
- Lucky Luke 33 ****
- Woesteling, De 1 HC **½
- Woesteling, De 1 SC **½

Konvooi is terug

Eerste oordeel: druk, druk, druk. Ja, overdonderend druk. Nävis voelt zich nog steeds een pion in een poppenkast en da's niet helemaal onterecht.

Gelukkig is ze zelf wijs genoeg om ja te knikken en van de gelegenheid gebruik te maken om haar onschuld verder te kunnen bewijzen. Morvan blijft je overspoelen met informatie en zet de lezer vaak op het verkeerde been. En dat levert nog steeds een unieke SF-puzzel op. Niet alleen intelligent geschreven, eveneens uitdagend en weldoordacht. Begeef je wederom in een unieke stripzone met deze succesvolle vrije zone van Morvan en Buchet.
- best of Clint Langley, The **
- Konvooi 12 ***½
- Superman Kidz - Superman Family Adventures **½
- Uit de archieven van Willy Vandersteen 11 **½
- Urban 1 HC ****
- Urban 2 HC ****½

De bijgelezen oudjes:

Ook het sprookje van Loranne komt op de tonen van The Doors' This is the end op zijn eind. En da's niet al te goed. Met een stevige voice over speelt reeksdraagster Loranne fatalistisch de hoofdrol. Al dacht ze zelf het heft in eigen handen te nemen, ze laat zich door liefde te veel leiden door de charismatische Keith, een manipulator eerste klas. San Francisco legt definitief diens ware aard bloot, een schoon zicht is het voor de protagoniste niet. En al denkt ze de baas over de situatie te zijn, andere machtsmisbruikers denken daar anders over. Dieters drieluik is geschikt voor een verfilming, mits meer uitdieping. Nicaises tekeningen ondersteunen dit road movie-gegeven met een vrouwelijke toets. This is the end, my only friend. Zo poëtisch eindigt het niet.
- Eva en Adam 3 **½
- Eva en Adam 4 **
- Loranne 2 HC ***
- Loranne 2 SC ***

De moederkillers van Barataria

Speel met vuur en je verbrand de vingers. Dat geldt zowel voor de meiden die een beroep doen op wraakengelen als voor Zidrou en het duo Ers-Borecki. Natuurlijk heeft de scenarist behoorlijk wat verwachtingen gecreëerd in het eerste deel.

Hoe ver mag je gaan en kan je een gedane misstap stopzetten of omkeren? Het leek allemaal zo onschuldig om je ouder te laten straffen voor hetgeen ze jou allemaal voor ergs aandoen, al was het maar spruitjes eten. Zidrou gaat ver en maakt de reeksnaam waar: slachtoffers zullen en moeten vallen, dat in een jeugdreeks. Vehlmann deed het in Alleen veel subtieler en dat leverde straffere spanning op. Hier struikel je vooral over de daden. Je denkt na een paar speeltjes dat de tienermeisjes hun grenzen wel kennen, nee hoor. Ze voelen zich zelfs geroepen om lekker stoer in het verweer te gaan. Moederkillers 2 mist afwerking. Niet omdat het slot open eindigt en de poort opengaat voor vele vervolgen. Wel door het gebrek aan opbouw, gebalanceerde continuïteit om daarna toe te slaan in een grandioze climax. Net zoals de personages meer 'gezicht' mochten krijgen. Deze potpourri van figuren mist diepgang. Ers en Borecki tekenen cartoonesk en zwakken de sérieux af met een lichtkomische stijl. Ondanks overeenkomsten met Bruno Alleen Gazzotti doet deze laatste het vooral met stijl.
- Berck Klassiekers 3 **
- Berck Klassiekers Integraal Box **½
- Gierenclub, De ***
- Moederkillers 2 ***
Het duo Bourgne-Bonnet gecombineerd met inkleurder Patrice De Havik Pellerin, dat zou pas gensters breken. Bourgne schrijft de perfecte actiethriller in een historisch decor met complotten (Napoleons opdracht), intriges (Duits-Frans-Engels-Egyptisch) en romance (wie is niet verlekkerd op Artémis Delambre?). De verschillende partijen bekampen elkaar en dat zorgt voor militair getouwtrek. Zelfs nu het speelveld ver van Barataria is verplaatst, begeeft de scenarist je met een zweem Angélique naar exotische oorden. Franck Bonnet tekent mensen van vlees en bloed en schuwt miniaturistisch detailwerk niet. De 'rustige' momenten in het eerste gedeelte krijgen een apotheose in een nieuwe overdonderende zeeslag (pagina's 40 tot en met 43). Je hoort de kanonnen bulderen. Siwa, gevarieerd en groots. Opwinding alom want Artémis blaast Rani zo van het stripschaakbord.
- Piraten van Barataria, De 6 ****
- Prof Oja-Aha 4 ***½

De bijgelezen oudjes:

Een man of een vrouw voor of achter de tekentafel, het maakt toch altijd een verschil. Het onderwerp is sensueler, de psychologie anders uitgediept, de aanpak minder grotesk. Kortom intimistischer van aard. Dieter helpt Viviane Nicaise om die sfeer te bewaren in dit Amerikaanse boerengat waar een minirevolutie op til is. De dreiging en vernieuwing hangen in de lucht, lukt het Loranne Clover eindelijk vaarwel te zeggen? De jongedame wil immers buiten het vertrouwde kader treden waarbij een nobele onbekende zich opwerpt om haar te begeleiden. Er broeit iets, genre The Hot Spot, Kalifornia of zelfs een vleug David Lynchs Wild at Heart. Nicaises vult dat desolate uitstekend aan. Een intrigerende opener.
- Al en Brock 17 **
- Brokkenmakers, De 17 **
- Loranne 1 HC ***½
- Loranne 1 SC ***½

Even dodelijk: een Ikigami of 100 kogels

De ultieme grens van Ikigami - The ultimate limit is absoluut nog niet bereikt.

Terwijl het resterende tiende deel voor de afronding moet zorgen, blijf je voorlopig met vele onbeantwoorde vragen achter. Het werkt immers behoorlijk ontwrichtend, die afstandelijke verzetshaarden, terwijl je innerlijk meer en meer protesteert. Het onbegrip ten opzichte van de 'welvaartsprincipes' (via de welvaartsvrijwaringswet) had je al van in het begin, al bleef dat sterk gemaskeerd door de intensiteit van de slachtofferverhalen over de personen die een Ikigami in handen gestopt kregen. Fujimoto was de groeiende protagonist waarmee je anticipeert. De persoon die geleidelijk revolteert, Motoro Mase durft hem af te zwakken, zelfs met hangende pootjes terug in het gareel laten lopend. Atypisch voor een 'held'. Een doelbewuste keuze om de lafheid van de mens weer te geven? Dé helden van het verhaal (van alle verhalen) zijn degenen wiens laatst uur (of dag) geslagen heeft. Met hen weet Mase de juiste snaar te bespelen. Intens. Bij het einde van dit deel bekruipt je het onaangename A clockwork orange-gevoel je. Alsof iemand een lobotomie onderging.
- 100 Bullets 4 ****
- Alex 32 **½
- Ikigami 9 ****
- Rode Ridder, De 239 **
- Sofie 3 **½
- Wolkenvolk, Het 3 ***
- Zeven 10 **½

De bijgelezen oudjes:

Het zal ongetwijfeld een toevoeging zijn van de uitgever, maar "Einde van deze schitterende vijfdelige reeks" onderaan de laatste pagina mist ter afronding toch enige bescheidenheid. Laat de lezer dit zelf bepalen en bevestigen. Hoe is het zo ver kunnen komen met Névé? Dat hij dag in dag uit zich niet kan binden aan een meisje. De 'jongen' is ondertussen dertig en leeft nog steeds afgezonderd, weinig moeite opbrengend om een relatie te onderhouden. Een omstaander/voorbijganger opent hem de ogen, confronteert Névé met de zwarte verlangens die zijn ziel verteren. Liep het allemaal mis met die ene, cruciale en machteloze relatie, Emily de ongrijpbare. Dieter en Lepage hebben durf om de relationele poëzie van de reeks een onvoorziene wending te geven. Maar je vraagt je af of die overstap van geaardheid wel in dit kraampje past. Gewaagd, dat wel. Geslaagd, dat minder. Uit de bijna tweehonderddertig voorgaande pagina's waarin Névés lot bezegeld werd, kon je niet opmaken dat hij uiteindelijk naar een andere kant zou overhellen. Waar zijn de tekenen in al het voorgaande? Desalniettemin is zwarte verlangens een moedige strip die maturiteit uitstraalt.
- Eva en Adam 2 ***
- Névé 5 HC ***½
- Névé 5 SC ***½

Batmans wezenlijk Walhalla

Uitstekend, een humoristische nieuweling die meteen inslaat als een bom. Wanneer je op het einde Christophe Lambert alias Conner McLeod (in de film MacLeod) uit Highlander ziet opdraven met Slaine, de gehoornde God, aan zijn zijde, sluit je genoegzaam af met een tevreden gevoel.

Afsluiten is niet helemaal van toepassing want de queeste gaat gestaag verder, onverwachts geholpen vanop afstand, it's a kinda magic. Walhalla is Asterix zonder toverdrankjes. Walhalla is Asterix gemoderniseerd. Pothier schuwt net als Goscinny de satire niet, met de maatschappij waarin vreemden niet welkom zijn. Autochtoon, allochtoon. Ook die begrippen waren de mensen in 1011 niet wereldvreemd. Of de onzinnigheid van het oorlogvoeren ten bate van de tewerkstelling (althans, met illegalen als slaafjes) en de commercie. Fris en vrolijk getekend met enkele diverse, kleurrijke figuren. In Gevaarlijke streken halen de protagonisten inderdaad gevaarlijke streken uit. Goed voor ons.
- banneling van Tobago, De *½
- banneling van Tobago, De dossiereditie *½
- Batman - Earth one ***½
- Godvrrgeten Eiland, Het 1 **½
- Hercules 1 ***
- Walhalla 1 ****
- Wezentrein, De 1 ***½

De bijgelezen oudjes:

Een strip met een sektarische inslag. Nu Névé groot genoeg is, mag hij voor een keer zelf op een volwassene letten. Nadat hij zelf zijn angsten en frustraties uit het verleden heeft overwonnen, krijgt hij een zware opdracht in de schoot geworpen: de geesteszieke tante Marlène begeleiden naar Nepal. Ook daar sluit Névé weer een opmerkelijke vriendschap, de naasten die hem bijstaan blijken veel waardevoller dan al die doorratelende, mediterende goeroes. In de gemeenschap kan de hoofdpersoon moeilijk aarden, de holle fraseringen brengen zijn hoofd, in tegenstelling tot dat van zijn tante, niet op hol. Liever confronteert hij zichzelf in en met de natuur. Het overdonderende Nepal blijkt daarvoor de ideale plek te zijn. Witte Nepal, een strip die langer had mogen duren met meer pagina's en langere filosofische mijmeringen.
- Névé 4 HC ***½
- Névé 4 SC ***½
- Robin Hoed 12 ***