Hugo en Sarah en Robin

Schoonheid en elegantie verpakt in een jeugdstrip. Bédu kanaliseert fantastische fantasy-elementen en verstrengelt ze tot een glad gevlochten geheel. Volwassen en toch kinderlijk. Simplistisch en toch rijkgevuld. Zoals het sprookjes betaamt, bevat dit verhaal ook menig moraal. Op pagina 17: "Het is soms moeilijk een kind uit te leggen wat je zelf niet eens kunt begrijpen." Mooier is nog (pagina 9): "Wanneer het verstand zijn begrenzingen voelt, kleedt het zich vaak in achterdocht." Bédu in Hugo, een klasse apart.
- Hugo 2 ****½
- Hugo 4 ****
- Hugo 5 ****
Een klassieker van formaat vol memorabele scènes. Logisch toch als je weet dat de Smurfen hierin voor het eerst opduiken. Peyo houdt de spanning hoog, want op een hand na (pagina's 22 en 23) duiken die fijne, kleine blauwe mannetjes pas voor het eerst echt op na tweederde van het verhaal. Doorheen de tijd transformeren de Smurfen slechts miniem. Het is vooral de puntigere muts uit deze beginfase die bijgeschaafd wordt. Terwijl alle aandacht in De fluit met zes smurfen door de Smurfen opgeëist wordt, vergeet je wel eens dat alles draait rond de even magische fluit. Het is een instrument dat Pirrewiet maar al te graag bespeelt om amuzikale mensen voor en door zijn groots talent in beweging te zetten. Pirrewiet ontpopt zich tot een ware manipulator. Op zich gebeurt er niet zo veel in dit 62 pagina's tellend verhaal, alleen is de impact van deze kennismaking met de Smurfenwereld zo lieflijk, vertederend en uiteindelijk wereldveroverend, dat je al de rest vergeet. Onterecht, want ook Pirrewiet steelt met zijn geklooi de show.
- Johan en Pirrewiet 9 ****
"Je ziet toch dat ze 't naar haar zin heeft." Sarah is niet alleen. Ook Steven Dupré amuseert zich kostelijk met het maken van deze fantastische en verbeeldingsrijke jeugdstrip. Ofte hoe de kinderlijke droom prachtige werelden kan creëren. Met een mooie Hof van Eden als speel-tuin. Netjes opgedeeld in hoofdstukken (zes weken), zonder dat de episodes een gelijkmatig aantal pagina's hebben. Een vaste structuur zit er niet in. Wie maalt er om? Zes weken is een heerlijke, warme beleving, intelligent verteld. Een eventuele tip voor een heruitgave: een herinkleuring graag.
- Sarah & Robin 3 ****

Fleuryg alter ego

Girouds personages droegen voorheen een goedheid in zich om het meelevingsdrama te versterken. Dit keer focust de scenarist zich op een slachtoffer van fysisch en psychisch geweld, getraumatiseerd door wat hem in zijn thuisland overkwam. Massik is hierdoor volledig getekend en weet zich slechts te manifesteren dankzij een gewetenloze overlevingsdrang. Echt sympathiek komt hij daardoor niet over en dus heb je moeite om hem symbolisch aan te moedigen. Hoe zal zijn levenslijn immers eindigen? Mezzomo wordt niet optimaal geassisteerd door de inkleurder. Deze vult nogal vlak in. Met het groezelige New York van de immigranten ziet het decor er daardoor minder realistisch uit. Mezzomo zelf heeft een dikkere lijn gehanteerd die minder geraffineerd is. Een bewuste keuze om de gebroken kantjes van Massik te versterken? Dit vijfde deel van Fleury Nadal heeft voorlopig niet dezelfde intensiteit als de voorganger(s).
- Alter Ego 7 ***
- Fleury-Nadal, De 5 ***
- Mannetje Pug 1 *
- Mannetje Pug 2 *
- Uchronie(s) 12 New Moscow 1 **

Het simplisme van Frodo's Otto

Frodo de Deckers strip schreeuwt om geanimeerd te worden. Schitterende ideeën, ingenieuze continuïteit en heerlijk absurde wendingen zorgen voor een gevarieerde wisselwerking. Hoe vaak gniffel je niet bij een goedbedachte schattige grap! En al vindt Otto de liefde van zijn leven niet, hij houdt tenminste aangename vrienden aan deze Op hete kolen over. Het verrassendst is echter Frodo's op- en afvoering van nevenpersonages die later weldoordacht weerkeren. Mooie grafiek, vloeiende lijnvoering. Otto is een beetje een gemoderniseerde versie van La Linea.
- G. Raf Zerk 1 ***
- G. Raf Zerk 2 ***
- Hauteville House *½
- Otto 2 ****½
- Tam Temmer 1 *

Romeo houdt van Julia

Een leuke compilatie vol Bugs Bunny, Road Runner of Tex Avery-humor. Romeo valt geregeld op zijn smikkel, krijgt hamerslagen op het hoofd, ziet ze letterlijk vliegen en dat alles om zijn geliefde Julia het hof te maken. Zeer tegen de zin in van haar vader. Ondanks het slapstickgeweld toch zachtaardig van karakter. De tekenstijl had wel iets dynamischer gemogen, maar het moet gezegd, een retrogevoel wordt erdoor gecreëerd. Het werkt.
- Philemon 15 ***
- Prins Valiant Box 4 ***½
- Romeo & Julia 1 ***½
- Urbanus Speciaal 11 *½
- werelden van Thorgal, De - Wolvin 3 Dossiereditie **½

Geen grootse Odalisk

Vrije Vlucht is al lang Vrije Vlucht niet meer. Dupuis wou duidelijk graag iets van Bastien Vivès uitbrengen, alleen wisten ze niet waar dat te stallen in hun fonds. Daardoor is de volwassencollectie van de uitgeverij een vergaarbak geworden en heeft daardoor haar kwaliteitspredicaat deels verloren. Niet dat De grote odalisk zo slecht is. Integendeel. De plezante spielerei zorgt voor een portie vermakelijk amusement. Het neemt een speels loopje met een werkelijkheid waarin zelfs James Bond graag zou vertoeven. Scrupulesloos (al die wonderlijke kunstwerken die aan flarden worden geschoten) zonder al te veel diepgang, met slechts op het einde een korte, emotionele toets. Zoek niet naar een realisme, de actieoverdrijving vult als een overdadig vuurwerkfeest knallend het boek. Was dit niet in Vrije Vlucht opgenomen, zou je je daar minder druk over maken. Trouwens, dit mocht evenzeer in een minder luxueus (en dus goedkoper) jasje gestoken worden. Niet memorabel, wel goed.
- Eridu 2 *
- grote Odalisk, De ***
- Hans Snugger en Kwikzilver, De avontuurlijk lotgevallen van 1 *½
- Hans Snugger en Kwikzilver, De avontuurlijk lotgevallen van 2 *
- Hans Snugger en Kwikzilver, De avontuurlijk lotgevallen van 0 *½

Vuile (Phile)mon

Wat een ongebreidelde, jeugdige fantasie heeft Fred toch. Je waant je in Gullivers reizen met onderweg ontmoetingen met tal van onwaarschijnlijke wezens en bedenksels: Vrijdag, meneer Bartholomée, de boot in de fles, het eiland A, knotsgekke en toch logische verzinsels van de zweverige auteur met kinderlijke ziel. Alsof The Beatles én Sergeant Pepper's Heartclub band én The yellow Submarine tot leven komen in deze theatrale en muzikale voorstelling. De inkleuring versterkt het surreële karakter dat je LSD-gewijs doet wegdromen. Ontvlucht met Philemon stoutmoedig de realiteit.
- Blauwbloezen, De 9 ***½
- Bonte Magazine 33 *½
- Bonte Magazine 34 *
- Philemon 3 ***½
- Spiegelingen 2 ***

Supermans zoon

In het begin is het een janboel, een verwarde introductie met al die verschillende personages. Eens je je echter inleeft en de onwerkelijke werkelijkheid vol superhelden hebt geaccepteerd, kan je je in deze realiteit verplaatsen. Het is niet zo maar Supermans zoon die plots op de proppen komt. In deze futuristische context opereren de Justice League of America (kortweg JLA) en ook Lex Luthor aan de regeringszijde. Wie zijn dan de terroristen die Supermans erfenis bezoedelen? De zoon van Superman is een superheldenthriller met een lach en een traan. Eens die stroeve brok vooraan doorworsteld, komt het echte, amusante avontuur. Goed verteld en stevig realistisch getekend met een prachtige designvoorkaftillustratie als uithangbord. Het leuk een verrassende keuze om te vertalen, het is wel een goeie.
- Kinderspel 1 ***
- Pokereiland 2 HC *
- Pokereiland 2 SC *
- Superman Zoon van Superman ***½
- Vrouwen in 't wit 35 **½

Heerser over de dolende zielen

Matthieu Bonhomme haalt niet zijn sterkste wapen boven om eventuele geïnteresseerden te lokken. De voorkafttekening prikkelt niet en daagt amper uit om het boek open te slaan. En ook binnenin ben je op het eerste zicht niet overtuigd door de ogenschijnlijke 'leegte' op de pagina's. Bovendien heeft Jean-Baptiste een weinig karaktervol hoofd, haast Kuifje-achtig, afstekend tegen al die ruwe figuren op het eiland. Maar wat als dat afgeborstelde net moet contrasteren met de rauwe werkelijkheid? Je voelt algauw dat het moederskindje gedropt wordt in een vijandige omgeving waar het mysterie rondwaart. Jean-Baptiste, de gladgeschoren kerel van in het begin, verwildert en past zich aan. Een kwestie van overlevingsdrang. Een interessant persoon, die 'Poulain'! En zo moet je vaststellen dat de cover de lading niet dekt. Het eiland Brac heeft duidelijk meer te bieden, met uiteindelijk een bevredigende uitleg omtrent de reeksnaamkeuze. Spannend geschreven, mooi getekend.
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 5 **
- Heer der dolende zielen 1 ***½
- Jommeke 264 ***
- Michel Vaillant 8 HC ***
- Michel Vaillant 8 SC ***

Game over fin(s) voor gedaan?

Je kent het einde van elke gag dan wel, alleen is het steeds wachten op het verlossende antwoord: hoe komt Kids avatar immers dit keer aan zijn eind? Met minder hilarische momenten zijn ze wel constanter van aard. Een opmerkelijke afwisseling op het falende gegeven: de redder in nood legt niet door toedoen van de monsters die zijn pad kruisen het loodje, de fatale slag komt geregeld uit een verrassender hoek!
- Game Over 9 ***
- werelden van Thorgal, De - Wolvin 3 HC **½
- werelden van Thorgal, De - Wolvin 3 SC **½
- Willems Wereld 14 ***
- Willems Wereld Magazine 14 ***

Blauw gebloest

Een goedgevoel soldatenstrip die voor een keer niet draait om oorlogvoeren, maar die wel net toont dat onder de ruwe blauwbloezenbolsters er zich toch blanke (!) pitten bevinden. De kolonel is aandoenlijk met zijn weerbarstigheid. Ondanks hun hoofdrolfunctie, komen Chesterfield en Blutch zelf relatief weinig in het plaatje voor. Hun vaderlijke rol blijft beperkt. Blauwen en baby's, een thema dat gerust nog een keer mag weerkeren in deze reeks. Aandoenlijk.
- Blauwbloezen, De 24 ***½
- Junior Suske en Wiske 7 **
- Swamp Thing 5 ***
- Weena 1 HC ***
- Weena 1 SC ***

Geluckzak Luke

Een album met twee gezichten. Beginnend met het titelverhaal dat uitstekend dat achtergrond weergeeft waaruit Morris vandaan kwam: de animatiewereld. Je zou de vaak woordloze prentjes vaak als storyboard achter elkaar kunnen projecteren en dat levert een rudimentaire tekenfilm op. Vooral de ronde, beweeglijke figuurtjes -op zijn Mickey Mouses, met vier vingers- zijn zo weggeplukt uit een cartoon. De opzet is gelijkaardig: slapstick die je van de ene scène in de andere doet belanden. In Mad Jim of De dubbelganger (getiteld is het tweede verhaal niet) krijgt de figuur van Lucky Luke al vastere vorm. Met nog steeds van die rondere, vloeiende 'mannekens' met karikaturale gezichten (Charley Chick lijkt als twee druppels water op Louis Tobback, pagina 28) en even ritmische ensceneringen (pagina 31). Halfweg het verhaal schakelt Morris in een hogere versnelling en vult de pagina's aan met een extra strook! Gedisciplineerd en gestructureerd is het genieten van de comedy capers-holderdebolder-humor. Voor een 'beginneling' heeft Morris heel wat komisch en grafisch in zijn mars.
- Lucky Luke 1 ***
- Lucky Luke 17 ***
- Lucky Luke 18 ***
- Lucky Luke Integraal 1 ****
- Lucky Luke Integraal 6 ***

Millenniumsteekje

Dit eerste deel intrigeert alvast en creëert een verlangen om de ontknoping snel te kunnen lezen. Je bent nieuwsgierig en volgt met een zekere honger de twee uiteenlopende hoofdpersonen. Wat hebben ze immers met elkaar gemeen en welke betrokkenheid koppelt hen aan de gepresenteerde daden? De beperking van het aantal pagina's zorgt dat er voor de uitdieping van de nevenpersonages weinig ruimte is, maar in hoeverre gebeurt dat ook in Larssens boeken? Runberg en Homs focussen op Mikael en Lisbeth, waarvan je vooral de laatste het minst lijdzaam toeziet. Homs karikaturisme doorbreekt het realisme niet. Een goed begin.
- Beproeving, De 5 ***
- Buck Danny 15 ***
- Buck Danny 35 **½
- Jommeke, de belevenissen van Luxe 8 ***
- Stieg Larsons Millennium 1 ***½

Rob weet raad met de Showman Killer

O, is dit maar een selectie van Robs beste oplossingen? Laat de rest dan ook maar komen, of ze nu minder efficiënt zijn of niet. Pubers, jongelingen of zelfs volwassenen worstelen wel eens met alledaagse dingen, wereldproblematiek, hartzeer, kwaaltjes of wat dan ook. Het openingsbriefje op elke pagina kondigt een 'schrijnende' noodoproep aan. En dan komt Rob -via hemzelve of een even gepatenteerde naaste- op de proppen die deskundig, vooral onverantwoord, de hulpkreet onderuit haalt en er totaal geschift een concreet antwoord op geeft. Hierdoor vind je de situatie des te absurder. Met een ongebreidelde fantasie relativeert de auteur (een plesantoloog) het aangehaalde drama. Het is dan ook aandoenlijk telkens wanneer Rob de briefschrijver op het eind uitdaagt om zijn raadgeving zeker uit te voeren en ons eventueel te verblijden met de nodige feedback. Van Barneveld blinkt grafisch niet uit met zijn naïef minimalisme, het past perfect bij de inhoud. Rob weet raad is een te koesteren boekje voor jong en toch ook wel een beetje voor ouderen die nooit hun jeugd hebben verloren.
- Rob weet raad ****
- Showman Killer 1 HC **½
- Showman Killer 1 SC **½
- Showman Killer 2 HC **½
- Showman Killer 2 SC **½

Eerst de vrouw: Ilva en Arman

Khing komt wel eens erg theatraal uit de hoek en dat past hier perfect bij het artistiekere Arman & Ilva-verhaal. We bevinden ons op de bühne waar verguisde sterspelers nogmaals trachten zich van hun beste kant te laten zien. Ilva wordt stilletjesaan ingepalmd door de zeemzoete prestaties van Armans tegenpool terwijl haar partner zakelijk is en zich niet laat vermurwen. Je verwacht een moord om de suspense ten top te drijven, van Banda verandert van opzet en zorgt voor de nodige plotwendingen. Voor een krantenstrip toch wel bijzonder. Khing tekent soms zo verleidelijk en sierlijk (pagina 23, Ilva in de kaders 5 en 6), helaas vaak ook vlad door die dunne lijnvoering. Met een penseel had hij de figuren nog meer beweging kunnen geven (vergelijk met de potloodschetsen achterin). Niet mis te verstaan, zelfs met deze tekortkoming staat Khing hoog in het rijtje van gekwalificeerde realistische tekenaars. Zo elegant. Het leven is een schouwtoneel en Thalia maakt daar deel van uit.
- 9 levens van Van Bommel, De HC *½
- Arman & Ilva 15 ***½
- Batman Joker ***
- Kapitein Kreiss 2 HC **
- Kapitein Kreiss 2 SC **

SpiegelingennegnilegeipS

Eindelijk. Griffo is terug op de plek waar hij thuishoort. Weg van de hedendaagse politieke en economische thrillers à la Sherman en Empire USA, dankzij Valérie Mangin teruggekatapulteerd naar het verleden. Denk aan Giacomo C! In Spiegelingen ga je niet zo ver terug in de tijd. Balzac, Honoré, is de centrale figuur in dit 19e eeuws decor. Griffo verbeeldt getemperd kleurrijk in een licht karikaturale stijl de opkomende waanzin van een auteur die door omstandigheden steeds meer naast de pedalen trapt. Meeslepend is het relaas van de schrijver wiens levensbeschrijving interessanter blijkt te zijn dan diens nieuwste levenswerk. Handig via recapitulaties herbeleef je 'getekend' wat je net zelf reeds zag. Je bent mee in de 'detective', mee met de speurtocht die je leidt naar de ontmaskering van de schuldige. Zelfs tot de laatste sequentie houden Mangin en Griffo je in de ban. Wat een plezierig melodrama, deze eerste Spiegelingen. Een Griffo op z'n best.
- Black Crow 4 ***½
- Haas 4 HC ***
- Haas 4 SC ***
- Spiegelingen 1 ****
- Zouaaf, De 2 ½