De man Thomas Silane

Al ontspoort de plot, de reeks boet met dit vijfde deel niet aan kwaliteit in. De twee scenaristen spitten het Tsjetsjeense politieke gekonkelfoes met maffiabanden verder uit, terwijl artiest Zaghi zich aanstekelijk thuis voelt in deze verrotte modderpoel. Een extra pluim voor Saint Blancat die met zijn kleuren het realisme versterkt. Al verliest Thomas Silane een deel van zijn onschuldige, naïeve charme, de plot stevent af op een Bourne Identity, de band met de bron (het mysterieuze fototoestel) gaat niet verloren. Spannend.
- Schipbreukelingen 1 HC **½
- Schipbreukelingen 1 SC **½
- Thomas Silane 5 ***½

Marvano's grote prijs

Hopelijk rijdt Marvano hiermee zijn laatste Grand Prix op de internationale stripwegen. De invulling is fragmentarisch saai waarbij je het ene oorlogsaankondigende feit ziet opgevolgd worden door een ander. Een Grote Prijs-overwinning zal de auteur er niet mee opstrijken, tenzij het fanatici betreft die alle aandacht voor hun sport willen belonen. De kale, weinig levendige kiekjes worden gemaskeerd door warme kleuren. Ze beogen een bepaalde sfeer. Mis loopt het vooral door het gebrek aan eenheid en coherentie. Plus de personages die je geenszins kunnen beroeren. Adieu, Grand Prix.
- Grand Prix 3 **½
- Schipbreukelingen 3 HC ***
- Schipbreukelingen 3 SC ***

Biebels schipbreukelingen

Een originele insteek om het jaar rond te dwalen en stil te staan bij de feestelijke gebeurtenissen die je in die 365 dagen tegenkomt. Met Biebel in de buurt is dat telkens een tikkeltje anders. Onconventioneel tegen de lezer pratend ervaar je hoe de jongen worstelt met al die emotionele gebeurtenissen. Vanuit kinderlijk standpunt zich beroepend op de rechten van de jeugd om de grootste cadeautjes te krijgen en volwassen filosoferend bij de betekenis van die weerkerende happenings. Raar, maar waar. De Biebelfeesten zet je aan het denken!
- Biebel 5 ***
- Schipbreukelingen 2 HC ***
- Schipbreukelingen 2 SC ***

Urasawa te herkennen in Ayako

Ken het verleden om het heden te begrijpen. In dat opzicht is Tezuka enorm belangrijk. Hij is immers de godfather van de (Japanse) manga die het pad effende voor genie Urasawa. De polemiek die hij veroorzaakt met zijn fictieve weergaves van de werkelijkheid drukt je met de neus op de feiten. Enerzijds toont hij keihard hoe wreed de mens in elkaar zit, anderzijds relativeert de artiest door het in een begrijpende context te plaatsen. Het levert een voedingsbodem op om talrijke discussies te starten over morele kwesties, opvoeding, cultuur en gezag. Oplossingen reikt hij niet aan, hoewel blijkbaar iedereen, op de zuivere vorm van Ayako na, op een of andere manier berecht wordt. Huiveringwekkend en wreed, fascinerend en confronterend. De naakte Ayako raakt je kouwe kleren wel.
- autoreportages van Margot 3 ***
- Ayako 3 ****
- Paarden van de wind deel 2 ***

Carbonnen Tom

Humor van de bovenste plank. De verhaaltjes zijn net niet te lang om je op de zenuwen te werken, Cromheecke en Letzer steken er voortdurend grapjes in om je geamuseerd te onderhouden. Het fascinerende zit hem in de constante verdraaiingen van de plot, je hebt nooit een goed zicht waar de auteurs uiteindelijk met hun gag naartoe willen. En dat zorgt ervoor dat zelfs na vijf bladzijden de pointe jou overrompelt. Die met het bezoek aan Tom Carbons brein is geniaal. Een idee bedacht lang voor Being John Malkovich. En wanneer Cromheecke en Letzer zich daarna tot slechts één of twee pagina's beperken, dan tonen ze hun ware geschifte en meest geslaagde aard. Plagiaat, De grote wortel, UFO's..., je moet het maar verzinnen.
- Papyrus 32 **
- Tom Carbon 3 (Strip2000) ***½
- Verborgen geschiedenis 22 **½

Knotsgek ben je om Mad uit te geven

Je had zelfs geen waarzegsterglazenvoorspellingsbol nodig om bij het eerste nummer in te schatten dat het nieuw leven ingeblazen Mad Magazine geen lang leven zou zijn beschoren. De internationale satirische bedenksels bleven voortdurend Amerikaans beperkt terwijl de Nederlandse interne keuken ook niet verder kwam dan gebrekkige navelstaarderij. Alsof het redactioneel al veel eerder geweten was dat het blad begraven de grond mocht kussen, werden nieuwe opdrachten on hold gezet en de laatste stuiptrekkingen van eigen bodem in dit laatste nummer gepropt. Bedroevend en zelden 'funny', da's het verdict. Enkel de dag uit het leven van George Lucas reikte verder dan het typische gezeur. Geen kwestie van herkenbaarheid alleen, ook lekker spottend met multinational die een verdomd vermoeiend leven leidt. Bedankt, George Lucas, dat je dit deel tenminste nog een beetje redt.
- MAD magazine 6 *½
- Peer de Plintkabouter 4 **½
- Snooze 2 **

Geef geen Kik

Fascinerend, een strip voor eerste lezertjes die echt als hulpmiddel lijkt te dienen om woordjes te leren. Gaandeweg krijg je het gevoel dat ook de kennis van de personages meegroeit met het publiek. Gerben Valkema is de leraar die met het stokje naar het schoolbord wijst, de lettertjes aanduidend om hardop mee te lezen (niet verwonderlijk met zo'n eerste gag). Woorden worden gevormd, verbanden gelegd. Intelligent pakt hij het op volstrekt natuurlijke wijze didactisch aan. En het is op de koop toe ook nog grappig. Leuke figuurtjes die toffe avonturen beleven, een voltreffer in de kategorie jeugd.
- Kik 1 ****½
- Kik 2 ****
- Kik 3 ****

Joep-ie

Hoe ze die leescategorie bepalen is een raadsel. AVI-E3, AVI-M4 en AVI-E4? Michiel van de Vijvers platen werden naar goeddunken verzameld en gesorteerd. Kijk je naar de nummering van de platen, dan valt het wegvallen van de opeenvolging op (niet beginnend bij nummer 1 gaande tot 30). Alsof de artiest aan de tekentafel zegt: "Vandaag maak ik een AVI-M4-grap." Petje af voor de samensteller(s) om die rangordes te bepalen. Storend zijn de stippellijntjes bovenaan de bladzijde, een debiel hulpmiddel om de gags van elkaar makkelijker te onderscheiden. Vette pret, die beleeft Joep. Maar de grote pret? Die is voor de ontdekkende lezer voorlopig nog niet weggelegd.
- Joep 1 ***
- Joep 2 ***
- Joep 3 ***

Gelukkige Luke lezers

"Geschreven door Goscinny, dus dan moet het wel goed zijn." Een boutade die niet altijd van toepassing is op de gevierde scenarist. Gelukkig wel bij Het 20ste cavalerie. Binnen de conventies van de afgebakende Lucky Luke-richtlijnen schudt Goscinny weer een prachtig pareltje uit zijn schrijversmouw. Met repetitieve sequenties (de eerste pagina zet meteen de juiste toon), slapsticksituaties (de omzwachtelde hoefijzers), knotsgekke, sympthieke personages (kolonel MacStraggle en zijn zoon) en rake dialogen (het antwoord op Lucky Lukes "We hebben nu geen tijd om de vuile familiewas te wassen" door de eigenaar van het... wassalon). Superefficiënt met Morris die meevaart op de uitgestippelde route. Zijn gewilligheid levert een topalbum op.
- Genetiks 3 **½
- Karma Salsa 1 ***
- Lucky Luke 27 ****

Arleston versus Homerus

Ze hebben er acht bekritiseerde albums over moeten doen, maar Arleston en Tarquin keren weder daar waar alles begon: de wereld van Troy. Geen sterrenoorlogen meer of tijdreizen. Neen, pure fantasy met een vleug fantasy. Echt veel ben je in dit eerste introducerende deel nog niet wijzer, d'r scheelt weer iets en de hulp wordt ingeroepen van de van zijn verre reis teruggekomen Lanfeust. Niet zo uitstekend als de eerste cyclus, wel stukken beter dan de Sterren. Met weer een grotere klemtoon op het humoristische aspect. Tarquin had het scenario kunnen inkorten, ditmaal illustreert hij de plot breeduit over 65 pagina's. Niet zo opeengepropt in de kadertjes, meer ruimte om een beter overzicht te bewaren. Zo merk je zijn typische anatomische fouten vlugger op. Hoe dan ook, Lanfeust Odyssey is de noodzakelijke opflakkering.
- jonge jaren van Roodbaard 5 ***
- Lanfeust Odyssey 3 HC **½
- Lanfeust Odyssey 3 SC **½

Berserk

Van welke strekking ook, de duisternis wordt ingeluid door de mensen zelf, al dan niet ingefluisterd door demonische krachten. Berserk is ziekelijk aanstekelijk en pervers uitdagend. De grenzen van de moraal met gemak overschrijdend. Zoals steeds: niet voor gevoelige lezertjes.
- Berserk 18 ***½
- jonge jaren van Blueberry 20 **½
- jonge jaren van Roodbaard 4 ***

Andreas' Capricornus capteren

Niet ongewoon om deze Capricornus te klasseren als een bevreemdend verhaal, het blijft immers een Andreas. Intrigerender is het onwennige gevoel waarmee het boek je achterlaat. Geheel tegen de gestructureerde regels van Andreas in is dit een bijzonder menselijk verhaal met heel wat confronterende passages. Geeft de auteur zichzelf helemaal bloot door over de kluizenaarskeuze van Patrick te praten, poneert hij hiermee een zekere levensvisie? In ieder geval schuwt Andreas het niet om een polemiek te starten. Alleen al het gegeven over het verliezen van de onschuld (kind versus volwassene). Even verlies je halfweg de concentratiedraad door het verhaal in het verhaal. Wat is de functionaliteit ervan? Andreas zou Andreas niet zijn door toch dat aspect lichtjes op te helderen. Al blijven er weer voldoende vragen onbeantwoord. Een fascinerend deel.
- Allan Quatermain 2 ***
- Capricornus 11 ****
- Capricornus 12 ***

Het spionnennest van Ian Fleming

Waar een schrijver van pulpromannetjes zijn inspiratie vandaan haalde? Sala duikt terug in de tijd en legt het geheimagentenleven van Ian Fleming bloot. Zo weet je tenminste waar deze de mosterd vandaan haalde om James Bond gestalte te geven. Het verhaal is pretentieloos leuk, terwijl Alliel voorlopig de draagkracht niet heeft om het tiptop uit te tekenen. De dynamiek zit hem in het ritme. Alliels grafiek is daarvoor te traditioneel statisch. Met de inkleuring die het nog afgelikter maakt, boet de strip aan kwaliteit in.
- Dakota 1 ***
- orde van Cicero 4 **½
- Spynest 1 ***

Ordnung muß sein: Politiesmurfen

Zware kost voor jonge lezertjes. "Julie smurfen heel wat energie in repressie. Maar je moet ook aan dienstverlening doen." Studio Peyo snijdt een hekel onderwerp aan. Er is nood aan regelgeving met daaraan gekoppeld een zekere ordehandhaving. De uitvoerende ambtenaren (in dit geval de politiemannen) moeten dan wel onpartijdig zijn en neutraal kunnen oordelen. Met daartegenover de 'volgzame' burger die niet altijd even netjes in het gareel loopt. Regels, meer bepaald wetten, zijn nodig. Alleen lukt het duidelijk niet om iedereen deze te laten respecteren. Alsof deze wetten zelfs eerder provoceren en uitnodigen om overtreden te worden. Zwaarwichtig wordt de materie niet in deze lichte maatschappelijke reflectie. De plooien worden op het eind gladgestreken. Net als dat de problematiek omtrent ordehandhaving finaal weggewimpeld wordt. Was het leven tussen verschillende individuen maar zo simpel. Ordnung muß sein!
- "Bal du Rat Mort" **½
- reizen van Alex - De Maya's ***
- Smurfen 31 ***½

Barataria's piraten

Al heeft deze episode weinig uitstaans met de Louisiana-piraten, het verplaatsen van de actie naar een ander continent én het zich enkel concentreren op de avonturen van Artémis, levert een kwalitatieve amusementsstrip op. Zo eentje waarbij je je hoofd niet hoeft te breken over vergezochte complexiteiten en je rustig kan meevaren op de oceaan van het onderhoudende entertainment. En daar is niks mis mee!
- Hollywood 2 ***
- Piraten van Barataria 5 ****
- Smaragdridders 2 SC ***½