Oorlogse liefde

Richelle heeft duidelijk de smaak te pakken en zuigt je volledig mee in een argwanende wereld vol bedrog. Je verliest je geloof in de mensheid wanneer je die brave burgers gedwee naast elkaar ziet leven in een land van onderdrukking. Alles is slechts schone schijn, want de maskerade herbergt grote gevaren. Mensen waarop je dacht te kunnen beroepen, zijn compleet onbetrouwbaar. Collega's waar je het beste mee voorhebt, tonen hun ware aard eens ze daartoe gedwongen worden. Die dwang komt er vanuit politiek perspectief of door de econimsche toestand, bij verlies van werk. Het is makkelijk om de moraalridder uit te hangen door deze en gene te veroordelen, Richelle reconstrueert alvast een kader om je een accurater beeld te laten vormen. Wat je ziet is niet echt mooi, al oogt het ogenschijnlijk ongevaarlijk. Da's net nu het knappe van de reeks, dat sluimerende gevaar, die combattante doorgedrevenheid, de zenuwslopende angst. Maria is een zeer mooie tragedie waarvan je wou dat ze de afloop herschreven. Richelle kiest niet voor de gemakzucht. Oorlog en liefde 3.
De richtlijnen van het Commissariaat Generaal voor Joodse aangelegenheden is overduidelijk: "Wij hebben mensen zoals u nodig, Ducarme, mensen die gedreven worden door een diepe en oprechte haat voor Joden." Dit onderwerp had Richelle voorheen nog niet zo grondig aangekaart. Nu wordt het wel erg confronterend. De sympathie die je voelt voor al de mensen die een levenswerk hebben opgebouwd en plotsklaps aan de kant geschoven worden vanwege hun geloofsovertuiging en -achtergrond. Richelle is allesbehalve melig en bezondigt zich niet aan het platvloerse door gemakzuchtig de emotiekraan open te draaien. Moderaat en ingetogen onderga je hun lijdensweg, het kaartenhuis dat systematisch in elkaar stuikt. De ene keer overheerst de wanhoop. De andere keer blijft er gelukkig ruimte voor de hoop. Beuriot cijfert zich met zo'n opmerkelijke efficiëntie weg en laat je niet afleiden door artistieke pracht en praal. Net als Richelle is ook hij bescheiden en sec. En dat maakt Oorlog en liefde des te krachtiger. Oorlog en liefde 4.

uitgePERSt: de machtswissel binnen Brabant Stripmagazine

Een hoofdredacteur die uit de toon valt en een valse noot begint te zingen, da's niet mooi om horen. Patrick Vranken verliest het hoederecht over zijn kindje en laat dat meteen merken in zijn afscheidsrede, gepubliceerd in Brabant Strip Magazine 183.
Het rommelde reeds geruime tijd binnen de amateuristische beweging van Brabant Strip. Deze stripliefhebbers ondernamen steeds op vrijwillige basis heel wat initiatieven om de strip onder een select publiek onder de aandacht te brengen en te promoten. In de beginfase vooral teruggrijpend naar de klassiekers. De laatste jaren openbrekend en ook het huidige stripaanbod beklemtonen. Om een beetje uit de verdomhoek van de stripnerd te komen. Dat illustreerde zich in de veranderende aanpak van hun belangrijkste uitdrager: het Brabant Strip Magazine.
Archiefboeken, reclame-exemplaren, stoffige materie of interviews met auteurs van vroeger en nu, zelfs stripbesprekingen (hoewel, vaak zeer oppervlakkig en naar de mond van de uitgever pratend zonder kritische blik) werden erin opgenomen. Natuurlijk krijg je een verloop van schrijvende bijdragers, vooral wanneer deze zich niet konden vinden binnen het keurslijf door de hoofdredacteur opgelegd.
Poeslief klinkt het afscheid terwijl het enorm veel verbittering uitstraalt. Tussen de lijnen door lees je de onenigheid, de achter-de-schermen-schermutselingen en de frustraties omtrent het gebrek aan erkenning. Vranken komt deels vrank uit de hoek, deels wrang. Hij licht slechts een tip van de sluier waardoor je alleen maar kan vermoeden op welke snode wijze de piraten al muitend de macht hebben overgenomen. Alsof The Bounty onstuitbaar in zijn handen moest blijven terwijl menig matroos gekielhaald wrd in het verleden.
Logisch was de keuze om een voorkaft van het vroegere Sprint-magazine als cover te gebruiken voor BSM 183, het hoofdartikel gaat immers over dit belangrijke Robbedoes-zijblad. Toch moet je al gniffelend vaststellen dat ook hierop een visuele afrekening aangekondigd wordt. Symbolischer kan haast niet.
Even sceptisch lees je de afsluitende commentaren op pagina 35, 46 en 52. De Vranken-aanhangers die mee op het vlot postvatten bij de ex-kapitein. Het had allemaal subtieler en professioneler gekund. Wat wil je, het blijven vrijwilligers.
copyright tekening: Daan Jippes

Going underground: Mannaerts Ondergronds

Stripkunstliefhebbend Oog en Blik heeft de laatste jaren een behoorlijk inconsistent uitgavebeleid gevoerd. Terwijl je deze vroeger kon beschuldigen van elitarisme, hebben ze alle registers opengetrokken om zowel commercieel als artistiek hoge ogen te gooien. Bouncer in de eerste categorie, Maus in de tweede. Daar tussenin dobberen dan bekende en minder bekende talenten of genregebonden goedverkopers. Zo vond de Belgische Judith van Istendael er onderdak met haar De maagd en de neger en in haar kielzog volgt van Istendaels Brusselse overbuur met Ondergronds. Enerzijds verrassend omdat deze Mannaert-De Jaeger-strip een heel andere inhoudelijke inslag heeft. Anderzijds vanzelfsprekend omdat de tekenstijl in van Istendaels verlengde ligt. Ondergronds doet sterk denken aan Vreemde liefde van de Jouvray's. Via een bizarre revolterende thriller loodsen de auteurs ons door een romantisch drama met fantastische elementen. De vondst van het gevonden geheim op het eind is de sterktemaker. Diezelfde dromerige sfeer keert weer. Wauter Mannaert heeft potentieel en gooit iets te enthousiast alle registers open. Met te drukke kadertjes en overvolle pagina's biedt hij iets te weinig ademruimte om volledig van het geheel te genieten. Met elke extra pennenstreek boet hij aan kracht in. Desalniettemin is Ondergronds een knappe tour de force die gezien mag worden. Hopelijk zien we meer van Mannaert!

Piet Wijn speelt zijn Joker uit

Was je ook zo onder de indruk van Puk en Poppedijn? Boumaar put voor een tweede keer uit de magische bron van Piet Wijn en da's wederom spectaculair om zien. Wat meteen opvalt zijn de schitterende kleuren waarmee de artiest de lezer overdondert. Met zo'n warme gloed (vaak donkerblauw dreigend) vol feeërieke effecten krijg je schilderachtige taferelen. Het matglanzende papier zorgt voor de perfecte reproductie. Dobberend tussen Alice in Wonderland en de sprookjes van de gebroeders Grimm moraliseert Wijn er fantasierijk op los. Het eerste verhaal is meteen raak met de listige jongeman. Hoe hij de kasteelbewakers verschalkt, en de heks/fee die hem het juiste instrument bezorgt om de opdracht tot een goed einde te brengen. Zorg op zijn minst dat je niet overmoedig wordt en naast je schoenen gaat lopen. Piet Wijn bleef bescheiden en deed dat ook niet. Joker is daarvan het levende bewijs. Prachtjeugdstrip. Jammer van de stroeve, mechanische lettering die een stuk van de dynamiek wegneemt.
- Joker
- Levenslijnen 8: Family van
- Levenslijnen 9: Het proces
- Metabaronnen 9 HC
- Metabaronnen 9 SC
- Oorlog van de Sambers 4 Werner & Charlotte 1

Auteurreeks: Bilal, Moebius, Caza, Crepax

Even langsheen het boekenrek gewandeld en d'r een bijzondere collectie uitgehaald, met name enkele albums van de Auteurreeks. Uit mid jaren tachtig toen de volwassenenstrip boomde en zoals de reeks het al zegt de uitgever eerder uitpakte met de auteursnaam. Bilal, Moebius, Caza, Crepax, Chaland, voor een onwetend publiek een eerste kennismaking met deze nieuwe lichting straffe auteurs!
- bilal 1: ver van hier
- caza 1: zachtjes met de buren
- Collectie Pilote 5: Ver van hier
- guido crepax 1: harlem blues
- hugo pratt 1: de macumba van gringo
- moebius 1: de erectomaan
- Verzamelde werken van Moebius 5

Uit de oude doos: Rosinski's Western

Wanneer Rosinski zijn schilderschouders ergens onderzet, mag je er prat op gaan dat het resultaat verbluffend mooi zal zijn. Getemperd door voornamelijk sepiakleuren kan je genieten van een heuse retrostrip in een melancholische teint gedompeld. Het draagt allemaal bij tot de juiste Marlboro-sfeer. Van Hamme bespeelt de melodramatische snaar en drijft de spanning ten top. De dreiging is voortdurend inherent aanwezig, je voelt het clichézweem in de lucht hangen, toch verrast hij met de onontkoombare twist. Twee zelfs, waarvan eentje te veel. Western is een zeer mooi beeldverhaal geworden met slechts één minpunt: de fullcolour splashpages, dubbelpagina's die eerder als interludium dienstdoen dan het geheel verrijken. Hoe knap ook, ze ontwaarden het ritme. In een apart katern hadden deze beter tot hun recht gekomen.
- Bruno Brazil 10
- Che, de biografie
- Liar-Game 1
- Rode Ridder 2 Herdruk: De gouden sporen
- Simon van de Rivier 2
- Western HC
- Western SC

Paternalistisch: Moeder oorlog

Na de twee intimistische verhalen Miltons dromen en Inkt van toen verwacht je dat Maël wederom getypecast wordt om dit keer een oorlogsdrama vol pathetiek en ellende uit te beelden. Veel pathos zit erin, de modderellende vloeit voortdurend van het blad, alleen is de omkadering, het uitgangspunt dit keer anders. Moeder oorlog gebruikt immers als dekmantel een detectiveverhaal rond de moorden op enkele vrouwen dichtbij het front. Voorlopig zonder al te veel aanwijzigingen, al stelt de compagnie van luitenant Vialatte zich verdacht op. Logisch, want deze groep kanonnenvoer verbergt een geheim. Of de ontknoping bevredigend is, valt af te wachten. Maar de schrijnende poëzie van dit literaire werk (lyrische beelden en teksten) portretteren een verwrongen loopgravenoorlog. Knap van Maël.
- Corto Maltese Redux 13: De Helvetiërs
- Corto Maltese 12: De Helvetiërs
- Kuifje zwart/wit-facsimilés A5-formaat 4: De sigaren van de farao
- Kuifje zwart/wit-facsimilés 4: De sigaren van de farao
- Moeder oorlog 1
- Robert Gigi: Ugaki de samoerai
- Shutter Island

Glad IJs ont(k)leed: Pascal Brutal 2

Dat er bij het vertalen van een strip heel wat komt kijken, is vooral frappant wanneer het origineel volgepropt wordt met culturele referenties. In dit geval Frankrijk. Gezien de beperkte affiniteit werd hier en daar gezocht naar toepasbare equivalenten of gewoon leutige verwijzingen naar personen uit de persoonlijke levenssfeer. Soms satirisch, soms bespottend, maar nooit beledigend.
Een overzicht van de knipogen in Pascal Brutal 2: Sterker dan de rest:
- de cover: denkend aan Gilette: the best a man can get, resulteert dat in Pascal Brutal: sterker dan al de rest
- de titelpagina: varkens versus zwijn. Wil het lukken dat enkele maanden later Selfish pig van Andy Riley vertaald wordt als Varken!
- pagina 2: de Benelanden zijn duidelijk nog niet veranderd, zelfs de armen denken er rechts! Om de setting te concretiseren: Gasthuisberg, dokter Lecomte, Anne-Lore Vanhouche, bij de heilige Vangheluwe (als goddelijke aanroeping).
- pagina 3: de wet Turtelboom.
- pagina 4: Geert Wilders als bewindsvoerder van de Benelanden; Jean-Marie Pfaffs geloofsbelijdenis.
- Pagina 5: hoe kinderen opvoeden, de zachte of harde manier? In dit geval: belonen weekt duidelijk iets los (en da's meer dan platte kaka).
- Pagina 6: 'k heb er geen gedacht van van 't Hof van Commerce op de radio; Actiris zoekt werk voor jou.
- Pagina 7: W187; officier Ulla van Ael; Frank Vanhecke; Marie-Rose Morel; inch allah wordt nine inch nails allah.
- Pagina 9: de kernreactor van Doel.
- Pagina 10: senator Walter Grootaers en zijn 'Geef me werk'-plan.
- Pagina 11: 'Bij Silvio' (Berlusconi); Guyana Verhofstadt, travestiet; Celie Dehaene; Danny de Muynck; Haantje de Boeck; Mark Demesmaeker; Linda de Mol; tweeslachtig journalist Gert Kempeneers. Het had ook Michel Meesters kunnen zijn. Het Wijnegem Shopping Center? Chinese champagne: Tchang brut.
- Pagina 12: de stad vol van zichzelf met Miss Antwerp Beauty; Joyce de Trog; Titeuf; Descartes' "Ik denk dus ik ben"; Bin of Robin Laden?
- Pagina 13: Isabelle A's Laat je gaan
- Pagina 15: is Joyce Geert Lambert?
- Pagina 16: Bastien Vivès maakte In mijn ogen, dit is Sattoufs antwoord; de jonge Spaanse Oihana
- Pagina 17: de man van zes miljoen.
- Pagina 18: de minister van sport Jean-Marie Pfaff; een cd kopen van Barbara Dex? Stef Henrion op bezoek.
- Pagina 20: Rambo; Apocalyps Now I love the smell; Kris Lommelen.
- Pagina 21: officier de Crème, verwijzend naar Pieter.
- Pagina 22: het Brutal Gevaar-team, waarom staat die B in 't vet?; verwijzend naar deel 1, Vincent van Slowenborne (de Quickie).
- Pagina 23: de Full Monty; Aarschot voor de homo's; de de Lille-straat.
- Pagina 24: posters van De jeugd van tegenwoordig; café De Merlot.
- Pagina 25: reporter Ingrid Demeuleneire.
- Pagina 26: café Chez Guevara; gevangenis Plantin; het kapsel van Fabiola.
- Pagina 28: de onveilige wijken Kureghem en Limbabwe.
- Pagina 38: Gilles de Geus.
- Pagina 39: Bobbejaan Schoepen; Rob de Nijs; Pim Fortuyn; Jose Happart, Veronique de Kock; de Sint-Goedele-kathedraal.
- Pagina 40: Boudewijn II heeft een erg chocoladeachtige naam; Delphine Boel; het artikel uit het wetboek verwijst naar een geboortedatum.
- Pagina 41: Ria Valk zingt Worstjes op mijn borstjes.

Monsterlijke mensen

Logisch toch dat je griezelt en gruwelt bij en door het lezen van een zombiestrip, niet? Neen. Vaak laten de gekannibaliseerde etensresten je koud en denk je amper aan voorgekauwde kost die zwaar op de maag ligt. Hooguit doet het je walgen van de overdreven buitenzinnige beelden waarmee de overblijvende slachtoffers hun ziel verliezen aan rondzwervende monsters. Wat een cliché! Walking Dead is totaal anders. Want Kirkman en Adlard zorgen voor de portrettering van de misselijkmakende mensheid. Net als in Urasawa's Monster schuilt in elk van ons een gelijknamig beest, onderdrukt door moraal kan de mens zich temperen. Prachtig -bij wijze van spreken- is het om te zien hoe Rick geleidelijkaan zijn waardigheid verliest, hoe hij van ordehandhaver evolueert tot dezelfbehoudende wolf die enkel zijn roedel wil beschermen. Koste wat het kost. Wat een kommer en kwel, dit trieste leven!
- Comanche 11
- Gummbah 5: Net niet verschenen boeken
- Long John Silver 3
- Mauricet Sketchbook: Icon-O-clash Vol 1
- Pascal Brutal 2
- Walking Dead 5
- Walking Dead 6

Een uitnodiging: Welcome to Collinwood

Het lijkt wel de week van de verrassende wendingen. Hoewel, wanneer je deze klungelende klaplopers leert kennen en bezigziet in hun pogingen om de ultieme kraak te plegern, is het niet zo verwonderlijk dat ze uiteindelijk in het zand bijten. Welcome to Collinwood is een leuk tussendoortje dat door een gebrek aan karakteruitwerkingen net dat sprankeltje extra mist, de aanvullende bubbels om het geheel helemaal op te frissen. De onwaarschijnlijkheidsgraad wordt immers al te vaak overschreden waardoor je enkel absurde, lachwekkende situaties overhoudt.
Executive producers George Clooney en Steven Soderbergh die extra gewicht in de schaal leggen, dat geeft een film toch een extra cachet. Met Clooney vermomd als jood heb je meteen een lacher op de hand.
Welcome to Collinwood. Anthony en Joe Russo. 2002. ***

uitgePERSt: Papieren helden

Een leuk artikel van een ganse bladzijde in de Gazet van Antwerpen door Iwan Pas op woensdag 9 februari 2011 over drie stripwinkels binnen de Leien getiteld Papieren helden.
"Antwerpen heeft een serieuze reputatie als stripstad. Onder meer Suske en Wiske, de legendarische helden van Willy Vandersteen, werden er geboren. In deze drie Antwerpse winkels vindt u hun oeuvre, samen met een heleboel andere beeldverhalen, in alle vormen en kleuren."
Met dit als uitgangspunt krijgen de stripwinkels Tse Tse, Beo en Mekanik een extra klankbord om zich te profileren bij de gemiddelde Antwerpenaar. Inderdaad, ik voel me niet aangesproken.
Het opvallendst is meteen de onprofessionele invulling, want de opmaker van dienst was iets te voortvarend en wisselt pijnlijk genoeg de foto's van Beo en Tse Tse onderling. Het is maar dat je het juiste gezicht op de juiste persoon kan plakken.
Anekdotisch wordt een beetje de ontstaansgeschiedenis van de winkels opgerakeld met vooral Beo die uit de biecht klapt. Voots is het zoeken naar oneliners die de markt moet situeren. Terwijl de ene zegt "Ik sta wel achter de strips die ik hier verkoop. Bepaalde populaire strips komen hier niet binnen" (Tse Tse), heeft de andere het over "Graphic novels zijn erg in. De Japanse manga strip trekt een jong publiek aan, maar is voorbij zijn top en breekt niet echt door" (Beo). Vooral Mekanik is het commercieelst, die gooit het hele aangeboden gamma op tafel. Probeer dat eens te weerstaan.
Grappig dat Beo eindigt met een verwijzing naar Guust Flater. Alsof de opmaker daar bewust op inspeelde!
Heb je ook een (grappig) krantenartikel dat over strips gaat? Stuur het door!
Papieren helden. Gazet van Antwerpen. Iwan Pas. 9 februari 2011.

An englishman in LA: The Limey

Van origineel gesproken. Steven Soderbergh gebruikt beelden uit Ken Loachs Poor Cow om het karakter van Wilson (Terence Stamp) extra diepgang te geven. Zonder dit te profileren als een vervolg zijn de fragmenten ingenieuze aanvullingen die de echtheidswaarde alleen maar verhogen. Da's duizend keer getrouwer dan andere acteurs in zijn huid te laten kruipen of ongeloofwaardige make-ups toe te passen.
De indruk van arthouse wimpelt Soderbergh meteen weg door er een gezwinde, dynamische film van te maken. Langzaamaan met slechts sporadisch actie explodeert het drama. Pijnlijk is het vast te stellen dat Wilson eigenlijk zelf aan de basis ligt van zijn dochters dood, de kwintessens van het verhaal.
De keuze van Stamp als leading man is schitterend. De onverstaanbare, platsprekende Engelsman die met de botte bijl bruut inhakt op al die wouldbe gangsters onderneemt een eigen kruistocht, een hopeloos gevecht tegen de corrupte windmolens. Eduardo Raul (Guzman) is zijn getrouwe Sancho Panza die mee het pad op gaat en hem door dik en dun steunt.
Mooie beelden, uitstekend acteerwerk en de juiste muziek.
The Limey. Steven Soderbergh. 1999. ****

De strijdende Babes van Dark Dragon Books

Amin Gemei is de bedrijvige jongen die in korte tijd het Nederlandse striplandschap behoorlijk heeft veranderd met zijn visionaire fantasy-uitgaven. In een luxueus gedrapeerd kleed importeerde hij heroïsche helden als Conan en Red Sonja en zorgde ervoor dat we terug aan de robuuste, barbaarse tafel konden zetelen. Geplaagd door steeds dezelfde prijzige kritiek houdt de uitgever echter stand en dijt uit naar andere disciplines (vampieren, science fantasy). Met deze wassende stroom van genreboeken zou het wel eens kunnen dat hij een dijkbreuk veroorzaakt met eventueel catastrofale gevolgen. In het begin nog bescheiden met twee albums per maand, nu valt het al moeilijker bij te benen. Gemiddeld achttien euro voor tweeënvijftig pagina's die dan ook nog eens op één-twee-drie uitgelezen zijn, de politiek van glamour en glitter eist zijn tol. Hoe lang het publiek dit glossy nihilisme blijft slikken, het is afwachten.
Even slick en slimey doktert de commerçant campagnes uit om zijn verdeelpunten en kopers toch over te halen diens boeken extra te pushen. Bewonderenswaardig diens inzet om rechtstreeks met stripwinkels samen te werken om een grotere penetratie te realiseren. Of de 10 + 1 en de introductieprijzen (de eerste twee delen van Drain of Verloren Paradijs in pakket voor 29,95 ipv 35,90 euro). Gemeis zakelijke geest haalde ook de Strijders van Dark Dragon Books boven, een gelijmde set prenten op A4-formaat, interpretaties van enkele gerenommeerde Benelandse artiesten van DDB-personages. Henk Kuijpers, Minck Oosterveer, Hans van Oudenaarden en Thé Tjong Khing doen het met Red Sonja. Ken Broeders, Jorg de Vos, Erik Kriek hertekenen Conan. Jan Bosschaert en Christian Verhaeghe zien het Verloren Paradijs in rook opgaan. Fred de Heij herschildert Hercules. En Romano Molenaar zet zijn potloodtanden in Slaine. Oorspronkelijk drie albums kopen uit de collectie en zo'n prentenkabinet behoort tot jouw bezit.
Leuk en sympathiek, kan je stellen, want zo'n inventieve inzet moet toch beloond worden. Een kleine schare verzamelaars zal zich inderdaad aangesproken voelen om zich hierdoor te laten vangen, het gros van de gemiddelde kopers echter, haakt stelselmatig af. Net omdat de verpakking zo duur is en het inhoudelijke vaak iel en vluchtig leest, voel je je constant bekocht.
Vandaar Dark Dragon Books: in plaats van marketingtrucjes uit te dokteren, zorg voor compacte en goedkopere uitgaves, genre Y the last man, toch zeker wanneer het reproducties van American comics betreft. Het opgeblazen artwork levert immers geen extra meerwaarde op, integendeel. Het haastige spoedwerk valt des te straffer op, de zwakheden worden uitvergroot. Kies voor prijs/kwaliteit. Daar maak je een nieuw publiek mee warm.

Atalante herleeft via Silvester

Een luchtige Griekse kroniek waarin ofwel de Goden getart worden ofwel dat deze interveniëren in het heldenleven van sommige buitengewone mensen. Crisse zorgt voor een keurige introductie en weet het vrouwelijke hoofdpersonage meteen te plaatsen in de ruige mannenwereld. Dat de bevallige Atalante, onder de hoede van enkele beschermvrouwen, het ver zal schoppen, kan je meteen duidelijk aflezen. Maar dat de jongedame evenzeer geplaagd gaat onder een immense vloek, hebben we ook geweten. Crisse speelt er subtiel mee en laat het lot van de deerne ervan afhangen. De plot is spannend en ondanks de heroïek acceptabel, perfect gekadreerd in het fantasygenre. Minder voor de hand liggend is de 'komische', cartoony tekenstijl van de artiest. Zo lijken de Harpijen weggelopen rekwisieten uit The Dark Crystal en missen ze elke gruwelijke geloofwaardigheid. Fred Bessons inkleuring zorgt soms toch voor een erg straffe en wondermooie feeërieke sfeer. Met Het pact ga je zelf een verbintenis aan met Crisse om de volgende avonturen van diens heldin gedwee te volgen.
- Atalante 1 nieuwe uitvoering
- Atalante 4
- Hannibal Meriadec en de tranen van Odin 1
- Hartjes 5
- Leven van een loser 2
- Okko - Dossiereditie 6
- Rode Ridder 6 Herdruk: Het wapen van Rihei

Geblindeerd speeddaten

Wanneer je al wat ouder wordt dan bekijk je zelfs relationeel mogelijke ontmoetingen vanuit een zakelijk perspectief. Time is immers money en in plaats van geduldig ganser avonden op café te hangen in de hoop iemand interessant tegen te komen of te wachten tot het afgeleefde witte paard met de prinsesselijke deerne erop voorbijhobbelt, wil je supermarktgewijs shoppen en de mogelijkheden aftasten om te zien welk vlees je uiteindelijk in de kuip haalt. Meestal koppel je zoiets ofwel letterlijk persoonsgebonden ofwel figuurlijk door het aangename aan het nuttige te (s)lijmen, een etentje of een drankje als aanknopingspunt, hopende dat het restaurant d'r iets van bakt. Maar waarom niet via een theatrale opvoering, een danshappening of een muzikale gebeurtenis? Eén van de leukste ervaringen ooit was immers de knotsgekke, hilarische Dan Deacon die een zaal van honderd gezellen gezellig één liet voelen, alsof nieuwe verbintenissen gesmeed werden.
Het prikbord van de hoofdstad had op dat moment geen echte lokvogels. Nu kon ik mij verwaand moeilijk voorstellen dat er toch bepaalde groepen buiten Brussel afzakten om hun waren te prijzen, net zoals ik me viriel voornam. De februarikalender van 2010 bood weinig soelaas, tot de namen Lars Horntveth en Jon Hopkins ergens te lande vielen. In Leuven, in 't Stuk, in het kader van Kulturama. Hij was duidelijk 'in'!
Wie is 'in' hemelsnaam Jon Hopkins? De man die volgens het boekje Coldplay bijstond bij het mixen van hun laatste album. His Space was de ideale wegwijzer, met flashy richtingaangevende pijlen. Klonk als muziek in de oren. Logisch toch.
Om tot de essentie te komen: blind dates, je moet het een keer meegemaakt hebben om de clichés bewaarheid te zien worden. Afgestemd via secure herkenbaarheidstips (het toch wel zeer accurate 'ik draag zwart') steven je rotsvast op de locatie af. Extra identificaties nodigen je perfect uit op de plek des (on)heils. 'Ik zit in de buurt van de balie.' De beschrijving indachtig spreek je de eerste persoon met verleidelijke looks aan die daar -evenzeer hulpeloos- op jou staat te wachten. Eerste keer al meteen de goede keer, toch? Met haar kan je je immers direct ver-zoenen. 'Euhm. Ik wacht op een vriendin.' Op zo'n moment antwoord je niet ad rem genoeg door te opperen dat je haar vriendin wel kan spelen.
Gelukkig ziet je afspraak hoe je genant afdruipt en komt je in alle ellende tegemoet. Alleen ben je behoorlijk verbouwereerd. Niet door hetgeen je net overviel. Wel door het waanbeeld dat je had gecreëerd tussen droom en werkelijkheid. Dan merk je pas dat de wolken waarop je liep nauwelijks gebetonneerd waren en je de dieperik instuikt. Een tweede val. Grappig hoe je plotsklaps van dichtbij als buffer afstandelijkheid invoert. Hoe sympathiek en luchtig alles voorheen klonk en hoe summier de persoonsbeschrijving ook was (een klein leeftijdsverschil), in één oogopslag voelde het alsof ik met mijn moeder op stap was. Niet bepaald degene waarmee je date. In een oogwenk was de appetijt voorbij en bleef de noblesse oblige over. Hypocriet speel je het spel mee en zet het verstand op nul. Je bent daar nu toch en ja, je wil Jon Hopkins zien. Nu méér dan ooit.
Het voorprogramma van Lyenn was erg artyfarty met een hoog Anthony van the Johnsons-gehalte. Je merkte meteen waar hij de Amora-mosterd vandaan haalde. Het verblijf werd er niet draaglijker door.
Gelukkig was er de verbluffende set van Hopkins. Lekker stomend bracht hij de bezoekers in een trancendentale toestand zwevend op de beat. Hierbij fysiek stilstaan zou een hoofdzonde zijn geweest. Terwijl ik bescheiden meezinderde, bleef ze stokstijf staan. Toch merkte ik die terughoudendheid bij mezelf. Uit schaamte om helemaal in het oog van het selecte blinddatepubliek uit de bol te gaan. Zonde eigenlijk, alsof ik bomma niet wou laten clashen met deze overjaarse puber.
De nadronk in het Stuk-café was een gezellige babbel die me verrassend genoeg toch iets bijzonders opleverde. Terwijl ze geschiedkundige privé-informatie deelde, zag ik over haar schouder hoe Jon aan de bar postvatte en aangeklampt werd door om aandacht smekende jongedames. Ik haalde mijn versgekochte cd boven en liet die netjes signeren, een neurotische tic. Even leek het gebakken toen het gesprek met één van die vrouwelijke fans meteen op hetzelfde spoor zat, mijn trein reed echter de andere kant uit. Die obligerende noblesse, herinner je je nog wel? Al was het maar om beleefd afscheid te nemen. Tot nooit meer.
Jon Hopkins daarentegen, als die niet enkel in the middle of nowhere called Turnhout zou landen, dan ben ik erbij!
Jon Hopkins - Insides. Labozaal concert. In het kader van Artefact en Kulturama.
STUK. Leuven. 12 februari 2010.