Gewikt en gewogen 2019 (121): Jodocus de Barbaar 5

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Trondheimachtig fantasy-absurdisme dat de hebzuchtige ziel van de mens blootlegt. Ondanks zijn beschaafde pogingen om deel uit te maken van de groep, is het slechts een dekmantel om het eigen egoïsme voorop te plaatsen. De schat van de wormen rondt een eerste cyclus af, nochtans is het tijd dat van Broekhoven nieuwe oorden gaat opzoeken. Het minimalisme in de grafiek vertaalt zich ook in dit afsluitende verhaal. De auteur lijkt minder geïnspireerd en lijkt zich schoorvoetend te sleuren naar het eindpunt. Een dipje?"
30-03-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (120): Ray Penna Mysteries

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Syndikaat is een basiskweekvijver voor nieuwe vooral humoristische reeksen, dus moet je de uitgever extra krediet verlenen? Neen, niet alle keuzes zijn immers even gelukkig. Zo deze Ray Penna Mysteries. Bij het doorbladeren valt de ongezonde balans tussen woord en beeld meteen op, de simplistische tekeningen worden tegengewerkt door overvolle tekstblokken. Tijdens het lezen wordt dat onaangename gevoel alleen maar versterkt. Perren Pengelly is te beschrijvend in het beschrijven van het moordmysterie, eentje dat amateurdetective uit de doeken wil doen terwijl zijn visuele karakter geen enkele speurdersuitstraling heeft. Moord in Jungle Bay vat je niet bij de kraag en bezorgt je een onaangenaam nostalgisch gevoel naar een verleden toen de markt niet zo uitgebreid was en je het moest doen met de (onder)matige dingen die verschenen. Te traag en te onnodig complex, toch zeker voor dit soort tekeningen waar eerder gags in overleven."
30-03-2019

4/10

Gewikt en gewogen 2019 (118-119): Vluchtelingen 2 SC – HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Hoewel dit geklasseerd kan worden in de categorie 'willen maar niet kunnen' is dit toch het beste van wat Comic Watch uitgeeft. Terrorisme binnen het eigen Westerse land, het is geen exclusief gebeuren meer enkel in het Midden Oosten of de VS. We hebben ondertussen semi aan den lijve ondervonden dat het ook dicht bij huis kan gebeuren. Scenarist Algera blaast de boel volledig op en noteert grootschaliger operaties met de archetypische allochtoon die willens nillens verdacht wordt van banden met maatschappijondermijnende verenigingen. Algera verschuift de Amerikaanse actiefilmactie naar klompengebied Nederland, tekenaar Klosin beperkt zich tot een rauw, elementair realisme. Cell, best oké."
30-03-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (117): My little pony 3

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Chaos, chaos, chaos, hoe kunnen kinderen zoiets absorberen? Big Mac valt van de regen in de drop en wordt van het kastje naar de muur gestuurd in zijn zoektocht naar spijkers. Op laag water, daar had hij best gezocht. Katie Cooks verhaal springt van de hak op de tak en versterkt daardoor het onaangename gevoel van zonder structuur te werken. Het zijn echter de amateuristische tekeningen die je helemaal doen weglopen, net als de onaangekondigde éénpagina-intermezzo's die niet te onderscheiden zijn van het reguliere verhaal. Kom je in het echt een Little Pony tegen, je steekt hem in brand."
29-03-2019

2/10

Gewikt en gewogen 2019 (116): The Lost Fleet 1

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Nog een ander pad dat Daedalus bewandelt, naast Bloodborne, een videogameverstripping, nu de mosterd gehaald bij de visuele adaptatie van de 'New York Times best verkopende militaire-science-fiction-auteur Jack Campbell'. Helaas heeft The Lost Fleet een voorgeschiedenis die je droogweg mag absorberen via Campbells voorwoord. Het mag gezegd, qua actie en avontuur kan dit tellen. Je mag mee op ontsnappingstocht gaan, hopen dat de twee rivaliserende bendes elkaar toch willen begrijpen om een gezamenlijke ontsnappingspoging tot een goed einde te brengen. Niet groots, niet memorabel, edoch met voldoende schwung met plezier gelezen te hebben. Lost Fleet is geen verloren strip, toch zeker niet voor die prijs."
28-03-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (115): Bloodborne 1

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Waar houdt de gevederde Daedalus zich nu mee bezig? Trachten met videogame-boeken alsnog een groter lezerspubliek te bereiken. In hoeverre kan je de fanatici van Bloodhorne de overstap laten maken naar deze papieren versie? Assassin's Creed lukte het maar matig, met een tijdsgebonden verkoop totdat de hype over was, misschien komt dat vooral omdat geen enkel van die verhalen indringende blijvers zijn en te veel in dezelfde hermetische vijver blijven dobberen. Een buitenstaander heeft er geen boodschap aan omdat je niet meegesleurd wordt in het wel en wee van de avonturier. Bloodborne verrast nog enigszins door de manier van vertellen: elliptisch met een dunne lijn tussen droom en werkelijkheid. Helaas is het schetsmatige tekenwerk niet van een hoogstaande kwaliteit en zoek je tevergeefs naar professionalisme. Misschien dat de Bloodborne-adept daar overheen kijkt en graphics onbelangrijk vindt, dit eerste deel bevestigt het vooroordeel, meer dan inteeltavontuur is De dood van slaap niet."
28-03-2019

4/10

Gewikt en gewogen 2019 (114): Zeep 1

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Een glamourstrip van Maarten Vande Wiele die de verfijnde, esthetische stijl uit Paris opzij zet om gemakzuchtiger meer en sneller te kunnen produceren. Dat uit zich het meest concreet in de met de losse pols getekende kadertjes. In een 'strak' stramien van om en bij de één tot zes kaders per pagina, kiest de artiest voor een beknopter ritme, Zeep leest als een trein. Niet onbewust springt het rood-roze in het oog en maken de naamkeuzes duidelijk dat je hier naar een Dynasty-achtig feuilleton zit te kijken, Vande Wiele steekt zijn bewondering ervoor niet onder stoelen of banken, je krijgt wat hij wil, Barbie (Barbara) en Ken in levende striplijve. Gezien de dikte van het album en de beperkte cast verwachtte je een afronding van het verhaal, want uiteindelijk blijf je in deze genreoefening na verloop van tijd rondjes draaien, de auteur trakteert je op een vervolg. Pas op voor langdradigheid."
08-02-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (112-113): Moses Rose 3 SC - HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Drie delen, een volledige cyclus, op korte tijd uitgegeven. Positief van Arboris. De kwaliteitskeuze daarentegen valt tegen. Ordas en Cothias werkten al vaker samen met vooral naar het einde toe een bedenkelijk resultaat. Moses Rose is compleet verschillend van de andere meer traditionele 'westernstrips'. Ze teert niet op het klassieke revolverheldavontuur, Ordas en Cothias zoeken naar een manier van geschiedschrijving met de verweesde overlever van de Alamo-slachting als kapstok. Wie er achter de schermen aan de touwtjes trekken, weten we ondertussen, nu is het hopen op gerechtigheid. Slapjes en matig is het scenario, even gewoon zijn de hoekige tekeningen van Christelle Galland. Strips fabriceren, het is een vak apart."
23-03-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (109-110-111): Streamliner 4 HC - LX - DLX

Het inhoudelijke hoofdstuk: iedereen is tot op het bot gemotiveerd om er een spektakel van te maken, dat het er zachtzinnig aan toe zou gaan was niet te verwachten, maar dit gaat wel heel ver.
Laat onze bespreking jou helpen: "In volle vaart snelt 'Fane doorheen de race, alles in functie van de woestijndynamiek. Met daartussen het menselijke aspect van de ontmenselijkingn van hoe je als collega-vrienden kan overgaan tot aartsvijandschap.

Streamliner leest als een manga, alleen doet 'Fane nog te veel moeite om elke pagina met meer dan het noodzakelijke te vullen waardoor het ritme wordt vertraagd. Misschien dat één gebundelde editie van het vierluik meer voldoening zou geven, ook qua evolutie van de karakters. In Death Talk wordt er eerder over lijken gegaan, dan erover spreken!"
23-03-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (107-108): Angel Wings 5 HC-LX

Het inhoudelijke hoofdstuk: WASP-pilote Angela McCloud kreeg van de OSS de opdracht de tournee door de Pacific te begeleiden van de behoorlijk opgefokte pin-up Betty Lutton, die het moreel van de troepen moet versterken. Die degradatie tot taxichauffeur zint onze heldin allerminst, tot ze erachter komt dat die schijnbare routineklus als dekmantel dient voor een geheime operatie die, als ze slaagt, een massale afslachting van Amerikaanse soldaten kan voorkomen bij een mogelijke landing op de Japanse kusten.

Laat onze bespreking jou helpen: "Babes, boobs and brains, de heilige drievuldigheid volgens Yann en Hugault. Mooie luchtplaatjes kijken is de boodschap met hier en daar

ook uitdagendes pose op de grond. Kan het explicieter op pagina 24? Yann haalt soldatenfeitjes (de short snorter) aan om de authenticiteit te verhogen en wil natuurlijk ook niet voorbijgaan aan belangrijke sleutelelementen die het verloop van de geschiedenis zullen bepalen (eg de atoombom). Ga met Black Sands nog eens goed van de grond. De semi-luxe heeft wat extra prulletjes erbij."
23-03-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (105-106): De vuurpoel 1 SC-HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Arboris boezemt de laatste tijd weinig vertrouwen in met bedenkelijke uitgave-keuzes. De Vuurpoel doet wederom middelmatigheid vermoeden, de inhoud breekt vrij makkelijk je vooroordelen. Montaillou wordt niet gehinderd door complexiteiten en vertelt een eenvoudig gestructureerd avonturenverhaal over ambitieuze jongeren die zich als ridder willen manifesteren, zeer tegen de zin van het ouderlijke gezag. Het tempo klopt, de karakters kloppen en de vlotte tekenstijl vormt evenzeer het kloppend hart van deze opwindende strip. Leest als een trein en schreeuwt meteen om een vervolg."
23-03-2019

8/10

Gewikt en gewogen 2019 (104): De Orde van de Drakenridders 22

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Met de Poort van het Noorden heeft Ange leentjebuur gespeeld bij George RR Martin, het volk dat à la Game of Thrones zich opoffert om de rest van de wereld van het dreigende gevaar te vrijwaren. Hier niet enkel mannen, wel een florissante gemeenschap. Er is een dreiging, alleen weten de spelers de oorzaak er niet van te vinden. Tot blijkt dat er toch meer aan de hand is en drastische maatregelen genomen moeten worden. De poort van het Noorden is minder hoogdravend, rechttoe rechtaan en vooral 'poëtisch'-dramatisch. Hoe ver moet je gaan om een volk te redden?"
23-03-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (103): Hélène Boucher

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Weer een van de vele biostrips over vliegeniers (zie ook Aéropostale) met als opvallende nieuweling Didier Quella-Guyot, een scenarist die zich met De post- en liefdebezorger positief liet opmerken. Hij probeert het klassieke stramien te doorbreken door de verteltechniek te wisselen van journalistieke weergave tot indringing in het privéleven. En hoewel emotioneel gesloten, geeft Hélène toch een beetje prijs (heeft ze een lesbisch kantje?). Het voordeel is de tijdsspanne die de autobiografie beslaat, een viertal jaren, niet overdreven om mits enkele passages uit de jeugd gepropt te worden in de koffer van 48 pagina's. Olivier Dauger lijkt op de cover een estheet met smaak, het best voorgezette voetje is echter geen voorbode van klassevol tekenwerk. Daarvoor is hij te onevenwichtig. De vallende ster eindigt met een mooie tekst van Antoine de Saint-Exupéry."
23-03-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (102): Zeven broeders

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Wie anders dan Didier Convard valt de eer te beurt om een Zeven-kroniek te schrijven wanneer het een Loge-verhaal betreft. Zeven mannen die elk worstelden met hun mogelijk verraderlijke verleden, wie heeft de makkers verraden om het eigen vel te redden. De opbouw volgt opgesplitst de verschillende personages met hun eigen karakter, toont dat elk wel beweegredenen heeft om toe te geven. Erg duidelijk is de ontknoping niet, uiteindelijk delft de dader toch het onderspit. Had jij ook het gevoel dat het eender wie kon zijn? Met Hervé Boivin vindt Convard (bijgestaan door Jean-Christophe Camus) een betere tekenaar dan zijn gebruikelijke partner in de Geheime Driehoek-crime Denis Falque. Zeven Broeders, aardig."
23-03-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (101): Katanga 3

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Omwentelingen in een zwarte wereld. Congo en Katanga staan centraal, twee door blanken geëxploiteerde gebieden. Welke kleur de heersers ook hebben, alle machtswellust wordt steeds doordrenkt met bloed, de gevolgen van een doorgedreven kolonisatie? Nury kiest duidelijk niet voor een happy end, de protagonisten trekken uiteindelijk aan het allerkortste eind, hun lot lijkt bezegeld. En toch weet er eentje door de mazen van het net te kruipen, aan jou om uit te zoeken wie. Het harde beeld dat Fabien Nury oproept wordt enigszins verzacht door de meer karikaturale tekeningen van Sylvain Vallée. Noem het 'verzachtende' omstandigheden. De pauw met de uitzinnigste veren: Jean Bastide. Die weet een boek kleur te geven."
03-03-2019

6/10