Boboland: een bijzonder personage

Sprekend over Alban Ninque in het tweede verhaaltje uit het tweede deel van Boboland, is het zoeken naar wie politiek gerefereerd wordt: Alain Minc blijkbaar. Wie is die man? "Alain Jacques Richard Minc dit Alain Minc (né le 15 avril 1949) est un conseiller politique et économique, essayiste et dirigeant d'entreprise. Il a été président du conseil de surveillance et de la Société des lecteurs du Monde, il est président d'AM conseil." Geen heilig boontje blijkbaar, verweven in enkele schandaaltjes. Mmm, aan wie kan je hem koppelen of gelijkschakelen? Wat denk je van Noël VerSlangen!

Een kleine Rode Kiekeboe

- Kiekeboe 54
- Klein Suske en Wiske IJs-cool
- Rode Ridder 123
- Rode Ridder 163

Autobio 2

Was net bezig met een gag rond Autobio 2 waarin Cyril goedgemutst dankzij een auteursrechtencheque een nieuwe matras kan kopen. Daar kom je te weten dat er sprake is van een winter- en zomerkant. Hallo?
Nooit gratuit iets overnemen, dus dan maar googlen: "Comment différencier la face hiver et la face été d’un matelas?
La face hiver est normalement la face avec le bandeau du fabricant, c’est une convention adoptée par la majorité des fabricants de matelas. L’étiquette cousue permet donc de reconnaître la face hiver.
Quelles sont les différences entre la face été et la face hiver?
Le rembourrage est plus épais sur la face hiver. Le matelas conserve donc mieux la chaleur de votre corps.
A l’inverse, la face été, plus légère, vous aidera à ne pas avoir trop chaud et permettra une meilleure circulation de l’air.
Il est donc conseiller de retourner dès l’automne son matelas afin de dormir sur la face hiver (celle avec l’étiquette). Bien sur, ne pas oublier de le retourner à nouveau sur la face été aux premières chaleurs du printemps.
Cette différenciation des faces permet également de ne pas oublier de retourner régulièrement son matelas afin de prolonger la durée de vie du matelas. En effet, un matelas doit être retourné régulièrement deux fois par an, sur les deux faces et également tête et pieds."
Oei, je kan natuurlijk ook de nodige info in het Nederlands opsnorren:
"Waarom een winter- en een zomerkant?
Matrassen hebben tegenwoordig vaak een winter- en een zomerkant. De winterkant is voorzien van een laag wol, die in koelere periodes de warmte beter vasthoudt in de kern van de matras. De zomerkant, hoofdzakelijk uit katoen of linnen, zorgt voor een koeler contact.
Het is dan ook aan te raden om deze matrassen om te draaien volgens de seizoenen."
Een mens is nooit te oud om te leren. Nu het nog doen!

AutoBiografisch

AutoBio. Groen uit zich!
Vrees niet. Cyril Pedrosa uit zich niet via politiek gezwans, noch via zwaarmoedige introspectie. Het permanente lot van de enthousiaste adepten van de duurzame ontwikkeling, geconfronteerd met de realiteit van het dagelijkse leven, da’s zijn bekommernis. De groene Pedrosa zet zichzelf (en zijn familie) voor een tweede keer te kijk in deze ecologische kroniek. Militant, combattant en soms zelfs ambetant. Spitsvondig en scherp observerend, zij het met de nodige humor natuurlijk!
Pedrosa is niet op zijn biobakkes gevallen!
Bio
Eindelijk ligt het Franse Poitevin op de stripwereldkaart. De 35-jarige rijzende ster Pedrosa werd er immers geboren. Eerst nog in dienst bij de tekenfilmstudio’s van Disney, daarna een weg banend op de stripmarkt via Ring Circus en het alom gelauwerde Drie Schimmen.
Wil je meer over de persoon Pedrosa te weten komen: AutoBio is dé kijkkast van diens openbare privéleven.

Na de X-, nu de Dresden-Files

Gelukkig geen verhakkelde uitgave in vier delen van telkens 34 bladzijden, maar meteen de integrale versie waardoor je in één ruk het geheel kan uitlezen. Zo blijf je geconcentreerd en wordt het vertelritme door je eigen keuzes onderbroken. Met flarden flashbacks geeft Jim Butcher enkele geheimen van de voor ons onbekende Dresden prijs, voldoende om deze magische hoofdpersoon te leren kennen. De rest wordt efficiënt gespendeerd aan de zoektocht naar de ronddwalende moordenaar. Met een goede balans van thriller, horror, detective én de uiteindelijke clash via de flashy actie heb je een sterk drie kwartier nodig om mee de doodsstrijd te beleven. Butchers goede vertelling via de bindteksten en de reële dialogen maken het geloofwaardig. Artiest Adrian Syaf is té Amerikaans en brengt het wel getekend over op papier. Toch had het minder flashy gekund. Amusant.
- Dresden Files 1
- Gouden Feesteditie: Kiekeboe
- Gouden Feesteditie: Rode Ridder
- Gouden Feesteditie: Suske en Wiske
- Kiekeboe 14: Een zakje chips
- Kiekeboe 40: Villa Delfia
- Kiekeboe 48: Black-Out
- Kiekeboe 50: Afgelast wegens ziekte
- Kiekeboe 57: De hoed van Robin
- Kiekeboe 88: De hoed van Robin

Lie to me 1.2 - Moral Waiver

Totaal onderschat, misschien kijken we hierdoor teveel in de spiegel. Confronterend wetende dat je zo aangestaard kan worden. Wat zo sterk is? Wanneer zo'n emotie via lichaamstaal uitdrukkelijk uit de doeken wordt gedaan, het gekoppeld wordt aan bekende mediafiguren die een gelijkaardige 'pose' aannemen. Nixon, Clinton, Sarah Palin. Maakt het er levensechter op! Griezelig.
"Lightman's team investigates cases involving a staff sergeant accused of raping a soldier, and a star college basketball player accused of taking a bribe from a wealthy booster."
Touché. Een condense serie met inhoud! Schitterend.
Lie to me. Seizoen 1. Aflevering 2. Moral Waiver. 2009.

Modern Drift - Efterklang

Moet je ze beschuldigen van commercieel belangrijk te worden, al toegevingen doend om een groter publiek te kunnen bereiken? Efterklang stapt af van het minder toegankelijke vorige album Parades en werpt zich op met een aanstekelijke, nieuwe schitterende single Morning drift waarin het vrolijkheid troef is. Om gelukzalig van te worden, 's morgens met dit deuntje in het hoofd. Laat het volledige album ons maar wakker schudden en wie weet wordt ook jij een keer gebeten? "I can't keep my head inside. When the modern drift is all I have." Dit hoort bij die morning drift.

Le Taj

Is dat nu Frans voor dé Tai of gewoon omdat de Mahal volledig overbrengen naar Brussel onmogelijk blijkt. Het Indische restaurant Le Taj kan je amper klasseren als een verfijnd etablissement met een stijlvol interieur. Daar kijk je na de integratie overheen en geniet je er duidelijk met volle teugen van een bevestigend menu. De heerlijke Chicken Vindaloo geserveerd met rijst en een aanvullende portie nan brood (look) blies alle vooroordelen weg voor een redelijke prijs, al moest ik die niet ophoesten. Waarvoor dank. Blijkbaar was ik niet het enige prijsbeest die avond. Ook de Pappenheimers-kandidaten gingen iets later vrijuit met de buit. Of ik ooit de hoofdprijs terug binnenhaal? Da's de vraag!
Le Taj. Rue de l'Hôtel des Monnaies 33. 1060 Brussel.

Van de grond: Up in the air

Met een ongelooflijke verdorven spoiler verwacht je iets van de film dat er niet komt. De aangekondigde premisse is immers niet van tal. Van bedrieglijke reclame gesproken. Dat maakt de film er des te beter op, want zo blijf je op je valse honger zitten en word je gevoed met nieuwe waarnemingen. Up in the air is een mooie, harde en realistische beschrijving van een kille, harde wereld waarin afdankingen ondankbaar in de schoot wordt geworpen van meedogenloze uitvoerders die zonder scrupules het lot van anderen negeren. Dit menselijke bestaan maakt van Ryan -George Clooney- Bingham een onmens warin weinig ruimte is voor empathie. In de bedrieglijke omgeving van Valentijn zou je de film als een romantische komedie kunnen bestempelen. Alleen is de toon wrang en het einde allesbehalve optimistisch. Dan mag de goede man eventueel tot inkeer komen, het leven loopt niet altijd op rozen, je prikken aan de doornen gebeurt dagdagelijks. Je weze gewaarschuwd. Een mooie spiegel des waarheids. Clooney kiest zijn films intelligent uit. Ontroerend.
Up in the air. Jason Reitman. 2009. ****

Angoulême - Dag 3

Een kortere nacht -gelukkig deden de cafés om 2 uur de deuren dicht- versterkte het gevoel van vermoeidheid. Een laatste krachtinspanning loodst ons naar de benedenstad waar het vroegere stripmuseum ligt. Hervormd voor een andere ingebruikname werd deze Espace jeunesse-locatie slechts ingevuld met een tentoonstelling rond Leonardo die net op dat moment overrompeld werd door een Frans Ministertje. Turk en de Groot stonden paraat om de honneurs waar te nemen. Wat opviel: interactiviteit met animatoren. Heel belangrijk om een saaie platenweergave levendig te maken. Zo hoort dat. Alleen was deze niet opgewassen met hetgeen net ervoren ontdekt werd. Niet de expo rond de Russische talenten aan de overkant van de straat. Wél het nieuwe stripmuseum aan de overkant van La Charente. De wandelbrug trapelt statig naar het gerestaureerde gebouw dat een enorme schat herbergt. De tentoonstelling Cent pour cent is er één om de vingers van af te likken. Thematisch werden hommages geleverd door bepaalde artiesten aan de plaat van hun favoriete striptekenaar. Veel ongekend volk -vooral uit Oosterse hoek- maar degenen die je wel kon plaatsen (en dat waren er nogal wat) verbluften. Frank van Zoo die met een groot(s) schilderij het gevecht tussen de leeuw en de marsupilami van Franquin kleurrijk illustreert. Niet enkel de platen van de grootmeesters (Frank Bellamy, Harold Foster, al was die van deze laatste niet de beste) deden je watertanden, sommige van hun adepten konden eervol de competitie aangaan. Prado versus Moebius, niet te versmaden. Breccia versus Mattotti. Je gaf je ogen de kost.
Nog verder werd je ondergedompeld in de stripdiversiteit van het meer permanente gedeelte van het museum. Ook daar hing en lag het vol met allemaal lekkers. Brussel heeft daartegenover relatief weinig te bieden. Hoe jammer. De korte documentaire aan de wand waarbij telkens een pagina van verschillende auteurs (Blain, Franquin, Forest, Tezuka) geanalyseerd werd was zo'n bevestigende oogopener. Strips zijn veel doordachter dan je denkt!
Charel Cambré nam de kans te baat om ook zijn handafdruk na te laten in deze tempel, zij het geschetst in een tekenblok waarop iedereen mocht kribbelen. Ondertekende hij zijn eigen werk niet uit vrees herkend te worden door al die verdoken fans?
Had de drukke bovenstad ons die vroege middag nog iets te bieden? Zowat het enige geschenk dat ik uit dit stripmekka wou meebrengen. Eddie Vedders in promotie zijnde cd van Into the wild. Of was het het mooie badeendje van de Smurfen?
In ieder geval realiseer je je dan dat een gewoon bezoek op zaterdag en zondag professioneel onmogelijk wordt. Je loopt haast letterlijk over de hoofden. Een fantastisch gevoel. Want het bewijst dat je met een duidelijk gerichte krachtinspanning enorm veel mensen kan mobiliseren. Een uitzonderlijke prestatie.
De acht uur durende terugrit levert de eerste halfconcrete vragen op voor de komende quiz in april. Niet wetende dat het in België gesneeuwd had, leek deze monsterrit een vluchtweg van de zon. Baru moest het geweten hebben!

In eerste instantie onderga je Arq. Zonder enig besef van tijd en ruimte word je mee gecatapulteerd in een nieuwe, ongekende wereld. Samen met protagonisten moet je aan de hand van de puzzelstukjes ontdekken wat er gaande is. Geduld en uithoudingsvermogen zijn in dit geval dan ook de beste raadgever. Andreas opent ijzersterk via de filmische indeling met als basis één locatie, het hotel. De scènes rond bepaalde personages lopen netjes door over de stroken. Vierledig en toch één, om uiteindelijk volledig samen te vloeien. Wie zijn ze? Wat doen ze daar? Waarom werden zij uitverkoren? En eens ze elkaar leren kennen, worden ze van elkaar gescheiden. Fascinerend!
- Arq bundel 1
- Arq bundel 1 luxe
- Arq 1 - Elders
- Arq 2 - Herinneringen 1
- Arq 3 - Herinneringen 2
- Arq 4 - Racken
- Arq 5 - White Dust
- Arq 6 - Ontwaken

Van Serge moet je niet Braeken

Was je ook in shock na de ontdekking van Serge Baekens Prefab, neem dan alvast een slabbetje bij de hand, want bij deze Shuffle kwijl je gegarandeerd even hard. Een schouwspel, lust voor het oog, de diversiteit tonend van een artiest pur sang. Hoewel, best diens kwaliteiten niet te fel ophemelen. Want diens ultieme strip, daar is het nog steeds op wachten. Grafisch kan Serge Baeken alvast niet stuk. Wederom een artbook dat zijn negenentwintig euro méér dan waard is. Een gewaagde uitgave van Xtra. Petje af!
- De 3 Wijzen
- Jessica Blandy 25 HC
- Jessica Blandy 25 LUXE
- Lady S 6
- Largo Winch Luxe Klein 16
- Siegfried 2
- Walhallie
- Serge Baekens Prefab
- Serge Baekens Shuffle
- Wat een jaartje! 2009

Haai Five: Jump 8

Dook Charel Cambré in de beginfase van het vorige deel terug in de oertijd, dit achtste deel van Jump start ook met een flashback, weliswaar minder ver teruggaand in de tijd. Drie bladzijden worden uitgetrokken om een verrassende kennismaking te illustreren, wanneer de Jumpers elkaar voor het eerst leren kennen in de crèche. Nieuwkomer Dweezil ligt blijkbaar goed in de markt, zwarte Lola wil hem inpalmen zeer tegen de zin van Lisa (aangepord door Brains). Hoe lang dit ook geleden is, het toont onmiddellijk dat Lisa een boon heeft voor deze nieuwste aanwinst, een gevoel dat amper geuit werd in de voorgaande episodes. Het is de verdoken link met het thema van dit album: liefde en de daarbij gepaard gaande verdoken jaloezie. Leidraad is de mistroostige clownvis Kasper. Brains bouwt hem een vorstelijk huis, een aquarium waarin je uren kan rondzwemmen. En toch mankeert er iets in diens leven. Na de schitterende retrointroductie wordt Kaspers ten tonele verschijning verklaard aan de hand van komische fragmenten. Cambré voelt zich als een vis in het water, op één twee drie maak je je die droefgeestige clownvis eigen en heb je sympathie voor hem. Toch zeker wanneer Dweezil hem ook nog eens extra in de verf zet! Zo schattig. Het 'manneke' heeft dus behoefte aan een vrouwelijke variant om hem gezelschap te houden. Door een samenloop van omstandigheden (een knipoog naar een voorgaand album) komt pa Brains met de oplossing op de proppen. Een déjà vu, maar dan aangepast. Meteen is de toon gezet voor een verantwoorde verplaatsing van het decor. Het waterpark Nausicaä (wat een vette, opvoedkundige knipoog naar de gelijknamige manga) in Boulogne-sur-Mer waar het avontuur een nieuwe wending krijgt. Je hebt de komische intermezzo's in het park zelf (handig gebruikmakend van de verschillende vissoorten) en de thriller omtrent een op handen zijnde aanslag. Ontspoort Lisa's fantasie en is ze stikjaloers omdat Dweezil de pedalen kwijt is na diens ontmoeting met de bevallige Juliette (jaja, Dweezil in de rol van Romeo) of is Sarkozy daadwerkelijk het geviseerde slachtoffer? Ondanks de veelheid aan gegevens wordt alls mooi afgerond in dertig pagina's. Afgerond? Al staat het verhaal op zichzelf, de opbloeiende romance biedt een nieuw perspectief dat zich verderzet in Pulp Fictie. Goed verhaal, goede tekeningen. Wat wil je nog meer? Betere kleuren.
- Broodje crisis
- Canoë Bay
- Hulk 31
- Jaren van de olifant
- Jump 8
- Kleine afscheid
- Logicomix
- Nana 12
- Nausicaä 4
- Nausicaä 5
- Nausicaä 6
- Pats 4
- Samson & Gert 1
- Stam & Pilou 17 Brussels

Lie to me 1.1 - Pilot

Deze lag al lang aan de kant omdat series bekijken via het computerscherm, hoe groot ook, niet verleidelijk is. Uiterst amusant om dan op te merken dat op Dr. Cal Lightmans bureau de identieke Imac staat waarnaar je zelf aan het kijken bent! Toch word je zelden afgeleid door dat soort details, net omdat heel de reeks draait rond lichaamstaal. Hoe we spreken, de bewegingen die we erbij maken, allemaal voer voor psychologen, Tim Roth voorop. Lang duurt het niet of je bent gefascineerd gebeten door de handelswijze van de gewiekste dokter. Da's duidelijk iemand die je niet in de luren kan leggen. Benieuwd wie hem ooit voor schut zal zetten. De opener is alvast sterk, met een uitgelaten intimistische hoofdrolspeler. Tegenwoordig is voor tv acteren niet meer vies!
"Dr. Lightman and Dr. Foster search for the truth in cases involving a devoutly religious high school student accused of killing a teacher, and a congressman accused of having an affair."
Bedankt B!
Lie to me. Seizoen 1. Aflevering 1. Pilot. 2009.

De ruwe gids van Meccano

Vergeet de puinhoop die Kolk nalaat in Schlager en verdiep je in die twee sublieme albums weergegeven in deze bundel. Alleen al het plezier om Gilette te recapituleren: Conceptueel is deze tweede Meccano ongetwijfeld één van de strafste stripdingen die Nederland ooit heeft voortgebracht. Zowel inhoudelijk, als visueel. Kolk vertelt het verhaal van een opportunistisch sloppenwijkmeisje dat zich koste wat het kost in de hogere regionen van de society wil manifesteren. De prijs is hoog om in die grote artificiële luchtbel overeind te blijven. Voortdurend liggen gevaren op de loer om de illusie te doorprikken. Hoewel er geen vast, strak ritme is zoals bij Beauregard (de hoofdstukken hebben elk respectievelijk 6-6-6-9-17 bladzijden). Een eerste keer uit de band springend wanneer Gilette haar imagoheil elders gaat zoeken in Ode aan de vrouw. Helemaal ontsporend in Relikwieën. Je moet op je hoede zijn, hier is duidelijk iets aan de hand. Gilette droomt immers van een parallel leven waarin het voor haar aangenaam vertoeven is. Kolk maakt van de gelegenheid gebruik om tegelijkertijd zacht en scherp uit te halen naar de verschillende milieus. De high society in de eerste plaats, de mode- en de arty farty kunstwereld (waartoe de auteur nu zelf behoort!), om uiteindelijk de religie aan te snijden, die de prominentste plaats krijgt toebedeeld. Net als bij Beauregard staat één tragische, welhaast scrupuleuze hoofdpersoon centraal, bereid ten allen koste diens hogere doel te bereiken. Gecamoufleerd tragisch volg je de opportunistische op- en ondergang van een dame die lijkt alle touwtjes strak in handen te hebben. Echter omringd door talloze doortrapte (schijn)heiligen is de weg die ze bewandelt eentje van hel en verdoemenis. Is het gek dat net die ene figuur die haar volledig vertrouwt en van haar houdt door Gilette in de steek wordt gelaten. Des levens. Grafisch zit Kolk aan een hoogtepunt. Met één rake lijn, gracieus krullend om zo veel pure details weer te geven. Vooral het clairobscureffect, door sommige scènes in negatief te projecteren -soms een volledig kader, soms soms slechts een deel ervan als contrabelichting. Het zorgt voor een uniek samenspel. Jammer van de kleurenuitvoering. Ook hierin gaat Kolk een stap verder en doorprikt onze traditionele zintuigen. Naar het extreme toe door kunstmatig met gecontroleerde vlakken een bepaalde teint in te vullen. Weliswaar vaak uniform en zeer sfeervol, is het de 'vettigheid' ervan (al wordt het in de scènes gedoseerd) die de leesbaarheid fel verduistert. Egaler ware beter geweest. Jammer dat Kolk dit niet 'verbeterde' voor deze heruitgave. Desalniettemin is Gillette duidelijk the best a man can get. Of wat dacht je van Beauregard? Terwijl Hanco Kolk al via andere kanalen een uitweg zocht om van het traditionele humoristische avonturenstrippad van Gilles de Geus af te dwalen (NV De Moord), vindt hij eindelijk de uitlaapklep in Meccano. Deze vernieuwende illustratieve artisticiteit geeft een andere dimensie van de auteur weer. En hoewel de onderlinge stijlen niet zo ver van elkaar liggen (de karikaturale rondingen), explodeert de klassieke braafheid uit Gilles en levert een bombastisch gestileerd lijnenspel op. De pure design overschrijdt de grens van de oerhollandse klare lijn. Uniek in het genre, trendzettend op termijn. Maar naast de visuele vernieuwing (een logisch verlengstuk in Kolks evolutie) is de schrijver/tekenaar ook rijp genoeg om een mature strip af te leveren. De op- en ondergang van een gevreesd societyschrijver wiens 'nobele' bedoelingen een wrange nasmaak hebben. Hoe erg is het niet gesteld wanneer je slechts iemand (met aanzien) in het milieu bent enkel en alleen vanaf het moment dat de grote roddeljournalist je door het slijk haalt. Dat mensen zich prostitueren om op te vallen. Dat ze moorden begaan om hip te zijn. Dat ze hun laagste driften laten bovendrijven om hun BM-schap (het Bekend Meccagask zijn) te rechtvaardigen? Daarin gedijt de ambitieuze figuur Beauregard, ondertussen zelf tot ondergrondse keizer gekroond van de stadsstaat. Ooit zijn ziel aan de duivel verkocht hebbende, uiteindelijk wordt hem een anderssoortige rekening gepresenteerd. Beauregard is een mijlpaal in het Nederlandse/talige striplandschap: thematisch en illustratief. Kolk wil zelfs zo voouitstrevend zijn door de barrières van de brave inkleuring te doorbreken. Hij stelt andere regels op en instrueert de lezer nog dwangmatiger naar een pagina te kijken. Een hels karwei! Voor de Schlager-liefhebbers, klik door op de titel.
- Hoshin Engi 5
- Meccano de Ruwe Gids
- Meccano 2 HC
- Meccano 2 SC
- Nicolas Eymerich 3