zondag 7 augustus 2016

Eindelijk: de nieuwe Travis, Carmen, Zang van de Vampiers én het Narrenschip

September en oktober lijken wel de maanden waarin uitgever Talent een heropstanding maakt. Vele van door hen gestarte titels krijgen dat tweede aanvullende leven. Gelukkig veel beter uitgegeven (met een mooiere vormgeving, druk en lettering) én met de garantie dat het afgewerkt wordt.
Wat staat er op de planning?
September:

- 14-18 4
- Carmen Mc Callum 10
- Excalibur Kronieken 4 HC
- Frontlinies 1 HC
- Frontlinies 2 HC
- Meester-Inquisiteurs 1 SC
- Meester-Inquisiteurs 2 SC
- Orakel 5 HC
- Travis 10
Oktober:
- 7 Wonderen 4 HC
- Complot 3 HC
- Eeuw der Schimmen 16
- Excalibur Kronieken 4 SC
- Frontlinies 1 SC
- Frontlinies 2 SC
- Man van het Jaar 6
- Narrenschip 4 HC
- Orakel 5 SC
- Vito 3
- Zang van de Vampiers 16
Zo onthaalde ik het eerste deel: Adembenemend, zo moet je dit eerste deel bestempelen. Grijpt meteen naar de keel, houdt je van 't begin tot het eind in de ban met slechts één verwachting: onmiddellijk dat tweede deel ter hand nemen. De actie in woordloze sequenties wordt filmisch voorgesteld via rijkelijke kaders. In het beste geval zelfs vijftien op een pagina! De lezer wordt voortdurend getrakteerd alsof de auteurs zich niet inhouden om een scène extra neer te schrijven/tekenen, wat hen meer werk oplevert. Guerineau springt net als Corbeyran gul om met zijn talenten. En al lijken de figuren in lengte gekrompen of ingekort, de statiek verdwijnt achter het dynamisme. Schaduwen is een ijzersterk, nieuwsgierig begin van een spannend feuilleton. Al weet je nog niet veel, je slikt het als zoete koek.

zaterdag 6 augustus 2016

De zin of onzin van vertalen

Om de zelf vertaalde Cambridge Five te kunnen bespreken, was het dringend tijd het boek terug te herlezen om een frisse beoordeling neer te pennen. Wanneer je dan taalfouten tegenkomt (op pagina 6, kader 7: "weldegelijk" aan elkaar geschreven) of woordherhalingen opmerkt (pagina 6, kader 3, twee maal "Ik herinner me" zeer kort na elkaar) en vooral bij "doe het ligt uit" (14-9), twijfel je of er bij de transcriptie niets is misgelopen. Ben je ergens gestruikeld, was je onoplettend of heeft de letteraar iets onvoorzien aangepast? Verificatie met de oorspronkelijk doorgestuurde tekst is de boodschap. En wat blijkt? Elke zin is zowat veranderd, aangepast, herschreven. Ten goede? Zeker niet wanneer er fouten insluipen. Bovendien vraag je je af waarom je dit betaalde werk moet verrichten wanneer iemand anders met de hakbijl toch alle zinnen doorklieft en herschrijft?
In de periode bij Casterman dat ik de geletterde eindteksten van anderen nalas, moest je het reeds gedane werk respecteren en greep je enkel in bij flagrante fouten. Hier zet de redacteur de tekst naar zijn/haar hand, met een blender alle letterwoorden mixend waardoor de opgelegde regels ongetwijfeld beter gevolgd worden. Echt?
Omdat dit niet gecommuniceerd werd, komt nu pas die pijnlijke vaststelling dat ook Universal Wat Two zo verhaspeld werd. Ik weet waarom ik "Hou voor 'n keer je mond" laat volgen door "En geef me een dikke knuffel." en niet "Hou voor 'n keer je mond. En hou me in je armen" schrijf. Niet enkel omdat een mogelijk einde nadert en zo'n omhelzing alsnog troost kan bieden, wel om te vermijden dat je het woord houden direct na elkaar onnodig herhaalt. Over die interpretaties kan je blijven struikelen. Feit is dat je je afvraagt of het wel zin heeft om in die context nog verder boeken te vertalen?

Vernieuwde planning Daedalus

Met de veranderingen binnen hun distributeur hadden menig titels van Daedalus vertraging opgelopen. Op 17 augustus verschijnen:
- Aspis 4
- Collectie 1800 Dr Watson 1
- Dwergen 2 SC
- Elfen 9 SC
- Meester-Inquisiteurs 1 HC
- Meester-Inquisiteurs 2 HC
- Narrenschip 3 SC
- Spynest 3
Kan Aspis de verwachtingen van deel 3 inlossen?
Een thriller waarvan het plezier afdruipt, dat is Aspis. Vermakelijk amusement zonder plat te zijn. Het contrast tussen de hoofdrolspelers maakt het extra genietbaar. Enerzijds de kordate, feministische vrijgevochten dame haar professionele plek in een nog conservatieve maatschappij opeisend. Anderzijds de flirterige, slungelende betweter die toch iets meer is dan een nalopertje. Je verwacht in Twee Noord-Franse indianen niet meteen een ontknoping annex oplossing voor de verdwijning van de geestesbroer. Het gebruikelijke tweeluik wordt op natuurlijke wijze verlengd met de échte dreiging waar zelfs de politie en voormalig baas achter zit. Superleuk met achterin een goed, begeleidend dossier.

vrijdag 22 januari 2016

Paul Geerts: Suske en Wiske

Het allerlaatste Suske en Wiske-verhaal waaraan Paul Geerts deelnam. En het was nog eens een goeie!
Een kwaliteitsvol getekend verhaal met mooie passages in het Nieuwpoortse en Oostendse verleden. Zelfs al zit er een kleine discrepantie tussen de realistische decors en de typische Vandersteen-figuren (hoewel, de nevenpersonages hebben karakterkoppen), d'r heerst een natuurlijke eenheid. De dubbele strook 181-182 is de kers op de taart. Een Nachtwacht waardig. Inhoudelijk veel gespook en hekserij, eigen aan het middeleeuwse bijgeloof. Met de tussenkomst van een duivels figuur is dat niet helemaal onlogisch. Je zou vermoeden dat het verhaal draait rond de onschuld en redding van Jeanne Panne, een 'dame' die beschikt over bijzondere talenten (als vrouw van zien we de bakker zelf nooit). Helemaal niet.
Haar bedoelingen zijn minder vredelievend dan je denkt. Sidonia heeft nog nooit op (en niet voor) hetere vuren gestaan. Marc Verhaegen kan het niet laten: "Tja, 1600, de Spaanse overheersing, onderdrukte volkeren. Het was een wrede tijd, hè! In onze tijd zou dat niet waar zijn. Laat maar, ik weet al wat je gaat zeggen." Een deprimerende gedachte als kritiek op de blijvende oorlogsdrift van de mens.
L 32 x H 42. ZW. Inkt.

donderdag 21 januari 2016

Sleen: Nero (2)

Hoe vaak kom je ze tegen: een getekend boek van Marc Sleen.
In de 23 jaar Het B-Gevaar heb ik Sleen zelf nooit een tekeningetje zien maken, de weinige gelukkigen mogen hem dankbaar zijn. Nochtans beweert Sleen duizenden albums gesigneerd te hebben. Hoe komt het dan dat je een album met een Sleen dédicace zo weinig tegenkomt? Behoorlijk uniek dus.
L 22 x H 30 (in album). Blauw. Met Bic.

Sleen: Nero (1)

Tekening die Marc Sleen in 1992 maakte op A3-formaat, een 'eenvoudig' hoofdje van Nero, die dienst zal doen als uithangbord.
Het bewijs is meteen geleverd. De trouwste fan van Nero is niemand minder dan Marc Sleen zelf. Telkens Hij een bezoekje brengt aan Het B-Gevaar neemt Hij een Nero-strip ter hand en overschouwt of alles goed is. Als Oppermeester keurt Hij het uiteindelijke resultaat van maanden zwoegen. En Hij zag dat het goed was. Zijn vreugde kan niet op, totdat gepeild wordt naar onze dagelijkse leesinteresse voor de krantenverschijning. Maar het ontbreken hiervan in onze collectie stemt hem droevig.
Toch heeft dit Nero-bastion in hartje Brussel diens voorliefde voor de dikneus met twee haarsprieten duidelijk geuit via talrijke ex-librissen, luxe-uitgaves, zeefdrukken en portfolio’s. Tot Sleens grote tevredenheid. Ook die dag kwam Hij en zag dat alles goed was. Hij keert tevreden terug.
L 30 x H 41. ZW.

Sleen: Artistiek werk

In 1999 organiseerde Het B-Gevaar de tentoonstelling Sleen contra Neels, een expo gericht om de kunstenaarskant van deze stripauteur aan het grote publiek kenbaar te maken. Via een twintigtal werken openbaarde zich Sleens ontzettende verbeeldingskracht die volledig losstond van al het stripwerk waarmee hij furore maakte.
Tot mid jaren zestig was hij nog creatiever actief, eens echter het contract met Standaard Uitgeverij getekend, besloot hij zich enkel nog te focussen op zijn geesteskind Nero. Eén van de tentoongestelde werken was deze Masereel-achtige zwartwittekening uit mid jaren veertig, gesigneerd Marc.
L 15 x H 20. ZW. Ingekaderd: L 20 x H 30.

woensdag 20 januari 2016

Ikke: Biebel

Originele strook van de Biebel Stroken, Marc -Ikke- Legendre op zijn best.
De oblong annex vierkante boekjes van Standaard Uitgeverij uit een ver verleden krijgen een facelift. Nu op traditioneel albumformaat én ingekleurd. Zo lijkt het of je zelfs fris en nieuw materiaal in handen hebt. Een terechte heruitgave, want zo merk je dat Ikke in deze compacte vorm met korte gagstrookjes heel wat gevarieerds in zijn mars heeft. Absurde humor, surreële humor, letterlijke humor. Taalspelletjes zijn hem niet vreemd met de vele woordspelingen, de domheid van Reggie uitbuitend.
Biebel heeft een ontzettend grote mond, letterlijk en figuurlijk. Zijn mondigheid hoop je nooit bij kinderen in je buurt terug te vinden. Anders sta jij zo waar met de mond vol tanden.
L 38 x H 14,5. ZW. Inkt. In een enveloppe met certificaat erbij.

Funcken: Rembrandts Nachtwacht

In één van de chromoboeken waaraan Liliane en Fred Funcken aan meewerkten stond hun versie van Rembrandts Nachtwacht. Hoeveel geduld en expertise heb je nodig om zoiets te realiseren? Voor hen blijkbaar a piece of a cake.
L 18 x H 12. ZW. Inkt.

Briel: Professor Palmboom

Nederland heeft een gezonde traditie met de klare lijn: Joost Swarte, Henk Kuijpers, Theo van den Boogaard, Eric Heuvel, ze baden allemaal in de poel waarin Hergé vaak vertoefde. Nog zo'n noorderbuur die zich uitleeft met 'la ligne claire' is Dick Briel. Deze scène lijkt dan ook voorbestemd om in een Tim und Struppi te belanden. Of is het toch gewoon een professor Palmboom?
L 32 x H 25. Kleur. Potlood.

Rossi: Jim Cutlass

Uitzonderlijk tekenaar die lange tijd in de schaduw werkte van Jean Giraud, nu eindelijk op volle snelheid richting publieke erkenning. Christian Rossi, wat een krak, ex-libris-tekening gemaakt voor Jim Cutlass.
De finesses zitten 'm in de details. De manier waarop Jim Cutlass boos op tafel slaat waardoor zijn vork een kippenbout de lucht doet in katapulteert. Hilarisch. Jim Cutlass mag dan een gewoon actie-avontuur zijn,
beide auteurs vermaken de lezer op hoogstaande wijze. Giraud met een weldoordacht, interessant en spannend scenario af te leveren. Rossi door zijn geweldige tekeningen die als een ware penkunstenaar geen enkele uitdaging schuwt. Klasse. Op dit lichtglanzende papier komt de inkleuring veel beter tot zijn recht.
L 18 x H 32. Kleur. Inkt + ecoline.

Mezzomo: Luka

Originele tekening die Gilles Mezzomo maakte voor een ex-libris van zijn succesreeks Luka voor Het B-Gevaar.
Wanneer zal deze reeks de erkenning krijgen die ze verdient? Vooral als je ze naast het populairdere De derde stroming legt en vergelijkt met albums van Niklos Koda en Vlad dan vallen het dynamisme en onderbouw van zowel scenario als tekeningen op. Ook nu stuwt Lapière zijn verhaal krachtdadig vooruit,
afgewisseld met tussenpozen die de nodige uitleg verschaffen voor de mysterieuze gebeurtenissen. En Mezzomo slaagt erin om met fijne lijntjes de actie en spanning weer te geven. Wanneer je hem illegalen ziet weergeven, denk je aan Hugo Pratt. Knap staaltje actie-detective mét emotie geschreven.
L 21 x H 29,50. ZW.

Bruyninx - Max

Enorm getalenteerd edoch helaas om economische redenen gestopt met strips tekenen: Marc Bruyninx. Hij maakte voor Het B-Gevaar deze ex-libris voor zijn fantastische coming of age-reeks Max.
Wat is er van Max geworden, zovele jaren na datum? Waneer je de evolutie erbij neemt die hij onderging gedurende die drie kort op elkaar volgende albums, ben je toch geïnteresseerd naar zijn verdere levensloop. De jongen die steeds meer zijn onschuld verliest, wordt hierin geconfronteerd met de liefde. Een liefde die niet eindigt in rozengeur en maneschijn. Aan de zijde van een nu letterlijk mythische figuur (Pan) moet Max vaststellen dat je in het leven niet altijd krijgt wat je wil.
Toch zeker niet wanneer de liefde eraan te pas komt. Terwijl veelal de voorbijganger, noem hem toerist, zich meestal opdringt en identiteitsgebonden zichzelf blijft, assimileert Max en wordt daardoor geleidelijkaan één van hen. Het verrijkt de persoon en hij verijkt ermee de lezer. Magisch-realisme in een verhaal dat levensecht overkomt. Zo mooi weergegeven.
L 12,50 x H 23. ZW. Inkt.

Francq: Largo Winch (2)

Originele voorbereidende schets voor een scène van wat één der meest commercieel iconische strips van de laatste vijfentwintig jaar zou worden. Uit Largo Winch 1: De erfgenaam. Uiteindelijk negeerde Philippe Francq de opmaak en herbegon de enscenering om de actie er realistischer te doen uitzien. In deze eerste versie lijken de 'zwaantjes' op hun motor eerder weggeplukt uit een dolle achtervolgingsscène van Kuifje met een obligate onomatopee genre Paw Paw.
"Op z’n zesentwintigste erft Largo Winch een financieel conglomeraat dat tien miljard dollar waard is. Largo Winch is een tegendraadse jongeman, een rokkenjager, een vechtersbaas en een nonconformist. Daarom wordt hij ook wel de ‘miljardair in jeans’ genoemd. Kan hij zijn handen schoon houden als hoofd van zo’n imperium? Temidden van verleidelijke vrouwen en bedenkelijke bankiers, tussen financiële manipulaties en twijfelachtige zaken weet Largo Winch zich steeds staande te houden. Al balanceert hij soms op het randje van de wet."
Pats. Boem. Bang.
Wat een knaller van een opener. Eerst de hele historie rond de befaamde Nerio Winch (wiens portret aardig op dat van Jean van Hamme lijkt) en daarna de ontdekkingstocht naar de jonge snaak die een heel imperium erft. Turkije, gevangenis, mishandeling. Midnight Express is niet ver. Veel valt er niet op aan te merken.
De erfgenaam: een beklijvende thriller, vlot geschreven en ontzettend sterk en professioneel in beeld gebracht. Philippe Francq speelt met de ogen van de lezer en leidt ze vloeiend naar elke tekstballon. Tevens ook de uitgekiende inkleuring accentueren. Vergelijk de tekening op het titelblad met diens afgewerkte resultaat op pagina 34.
L 38 x H 16. Potlood.

Francq: Largo Winch (1)

Originele logo-ontwerpen van wat één der meest commercieel iconische strips van de laatste vijfentwintig jaar zou worden.
"Op z’n zesentwintigste erft Largo Winch een financieel conglomeraat dat tien miljard dollar waard is. Largo Winch is een tegendraadse jongeman, een rokkenjager, een vechtersbaas en een nonconformist.
Daarom wordt hij ook wel de ‘miljardair in jeans’ genoemd. Kan hij zijn handen schoon houden als hoofd van zo’n imperium? Temidden van verleidelijke vrouwen en bedenkelijke bankiers, tussen financiële manipulaties en twijfelachtige zaken weet Largo Winch zich steeds staande te houden. Al balanceert hij soms op het randje van de wet."
Pats. Boem. Bang. Wat een knaller van een opener. Eerst de hele historie rond de befaamde Nerio Winch (wiens portret aardig op dat van Jean van Hamme lijkt) en daarna de ontdekkingstocht naar de jonge snaak die een heel imperium erft. Turkije, gevangenis, mishandeling. Midnight Express is niet ver. Veel valt er niet op aan te merken.
De erfgenaam: een beklijvende thriller, vlot geschreven en ontzettend sterk en professioneel in beeld gebracht. Philippe Francq speelt met de ogen van de lezer en leidt ze vloeiend naar elke tekstballon. Tevens ook de uitgekiende inkleuring accentueren. Vergelijk de tekening op het titelblad met diens afgewerkte resultaat op pagina 34.
Twee keer L 29 x H 17 en één keer de helft. Potlood, marker, inkt.