vrijdag 15 september 2017

Vijfenvijftig stripbesprekingen 2017 (346 tot en met 400)

Olala, wie droomt er niet van om ooit een origineel van Giraud te bezitten? En dat mag gerust uit deze Mister Blueberry komen. De artiest die geregeld elk kadertje volpropt met lijntjes, kringetjes, rookwolkjes, schaduwen (pagina 18, kaders 6 en 9) slaagt er toch in om alles leesbaar te houden. Toch zeker wanneer je de daaropvolgende plaat bewondert waar alles efficiënt gebalanceerd is. Prachtig, die rustgevende leegtes. Sherpa is duidelijk liefhebber van de bron en reproduceert geregeld de zwart-wit-versies. Je beseft pas bij het lezen dat Giraud je volledig meesleurt in de drie-eenheid (Geronimo-Earp-Blueberry) waardoor je weinig oog hebt voor de tekeningen die door gebrek aan kleur overdadig zijn als aanvulling op de tekstblokken Het grote genot komt wanneer je los vanop afstand het titanenwerk bewondert. Twintig jaar oud en compleet tijdloos. Een knotsgek verhaal (Blueberry slechts als passant) met fenomenale Giraud-tekeningen (pagina's 20-21 en 30-31).
- Attila, De complete 1
- Attila, De complete 1 LX
- Berentand 5
- Beverpatroelje, De complete 5
- Beverpatroelje, De complete 5 LX
- Blueberry LX 24 Mister
- Blueberry LX 25 Tombstone
Wondermooie kroniek met een avonturier in de hoofdrol die zijn lot vol hindernissen moet ondergaan. Tiburce Oger gebruikt het trucje van het verhaal in het verhaal, de fotograaf die de avonturen van Edmund Fisher opsnort, terwijl je meteen daarna een pioniersfamilie volgt die op een ongewone manier kennismaakt met deze eenzaat en hij gaandeweg zichzelf blootgeeft om de tikkende tijd te verdrijven. Het is daar dat Ed zelf in de laatste uren voor de finale confrontatie zijn rijkgevulde leven reconstrueert, een echt raamverhaal. Het biedt Tiburce de mogelijkheid om te freewheelen, eerst door de jeugd te herkauwen met de verschillende episodes die hem toen al tekenden (zijn ouders, halve slavernij, de onzinnige oorlog, Karen, zijn geliefde). Menig leed werd hem niet gespaard, toch kiest Tiburce niet voor het fatalisme. De wederopstanding doorbreekt de tragiek en bezorgt het boek én Ed een tweede leven. Met open geest catalogiseert de medemens niet, nuchter durft hij de eigen fouten inzien, een sterke renaissance geeft hoop die uiteindelijk toch gefnuikt wordt door nieuwe tegenslagen, getuige de prachtige twist op het einde van het verhaal. Tiburce hanteert een eigenzinnige, soms grillige en contrasterende inkleuring, het bezorgt de strip een bijzondere extra gloed. Daar waar hij voorheen overvloedig en rijkelijk overdreef (gesatureerd), is het in Buffalo Runner uitstekend gedoseerd. How the West was won met slechts ééén protagonist in de hoofdrol.
- Buffalo Runner (blauwe cover)
- Buffalo Runner (rode cover)
Wijn en Roep blijven bevestigen, elke 'nieuwe' Douwe Dabbert is toch wel een schot in de roos. Terwijl De laatste plager het vooral moet hebben van de sympathieke grapjes en de kwajongensstreken is vooral het kortverhaal Douwes kerstavontuur een subliem pareltje waarin de archetypische elementen van zo'n eindejaarsgebeurtenis handig gerecycleerd worden. Douwe die huiselijke gezelligheid geweigerd wordt wanneer hij een schuilplaats zoekt en merkt dat er bij de dieren buiten veel meer warmte te vinden is. Op de koop toe loopt hij de Kerstman tegen het lijf, samen gaan ze op pad. Natuurlijk met het obligate lesje dat gegeven wordt, wie wind zaait zal storm oogsten. Al valt dat met Douwe in de buurt nog reuze mee. Hoewel ingekleurd moet je letten op het zwartwit-spel, Piet Wijn laat de inkt rijkelijk vloeien. Mooi.
- Douwe Dabbert 12 SC
- Douwe Dabbert 12 HC
- Elsje (A4) 4
- Garfield dubbel A4 39
- Garfield (groot A4-formaat - kleur) 127
- Kiekeboes special, De 8
Even een toelichting: Sarina Ahmad-Nys heeft een hersenziekte en probeert er ondanks deze aandoening het beste van te maken. Zo krijgt ze de gelukzalige opdracht om deze AVI-boekjes te illustreren. Geen kind die er op let, de allerjongsten worden al in dit voorbereidende stripbad ondergedompeld in de hoop dat ze vrij snel overschakelen naar het echte leeswerk van de strips. En de uitgever probeert een commerciële fundering te leggen door de figuur er met de paplepel in te gieten. Educatief verantwoord door met leesniveaus te werken die de goedkeuring wegdragen van de nodige commissies. Je valt steil achterover, Jommeke heet immers niet meer Jommeke, net als Filiberke niet meer Filiberke heet. Pijnlijk om te merken dat dit stuk (Vlaamse) identiteit - de diminutief - opgegeven wordt om aan de normen te voldoen. Jom en Fil, zonder hoofdletters vanzelfsprekend beleven een debiel avontuur in korte, eenvoudige zinnen, het achter een onvindbare bal aanhollen dat eeuwig lijkt te duren. De pointe brengt redding. En dan kom je terug bij Sarina Ahmad-Nys die nog niet de draagkracht heeft om Jommeke op zijn best voor te stellen. Perspectief- (de dakgoot, pagina 11, vergelijk het huis links en rechts op 28-29) en anatomische fouten (Filiberke ten opzichte van Jomme, euh, sorry, fil en jom, 23). De kriebels krijg je ervan, negatieve kriebels weliswaar. Vlug dus het schitterende Kik van Gerben Valkema ter hand nemen.
- Leren lezen met Jommeke 1 jom en de bal
- Leren lezen met Jommeke 2 jom zoekt de schat
- Leren lezen met Jommeke 3 jom in het bos
- Leren lezen met Jommeke 4 jom en de hoed
- Leren lezen met Jommeke 5 Fil maakt een grap
- Leren lezen met Jommeke 6 Jom en de bal
Zeer knappe, uitnodigende kaft, geschilderd. Kan Paolo Grella dat binnenin waarmaken? Neen, want zijn techniek is voor het 'gewone' werk anders, zwartwit lijnwerk apart ingekleurd. Het is dan wel misschien niet zo illustratief, Grella toont meteen heel wat in zijn mars te hebben. Viriel, elegant en fijnzinnig, vooral de texturen in het kleurwerk geven een bijzondere dimensie (pagina 4, de lucht en het water, pagina 5, de decoratieve wanden). Slechts zelden is hij vluchtig, slordig, onvoldoende als struikelblok. Helaas weten Rudi Miel en Fabienne Rigière dit grafisch talent niet optimaal te ondersteunen. Het verhaal is te gehakkeld, mist structuur en overtuigingskracht waardoor je niet bezield raakt door de rebellerende Misson. Zijn mission, het stichten van de utopische vrijheidsstad Libertalia. Hopelijk zetten de schrijvers voor het vervolg alle zeilen bij.
- Libertalia 1
Ben jij ook bevangen door het charmeoffensief waarmee Scotto-Stoffel en Tanco de wereld van Pagnol tot leven brengen. Als dit 'slechts' een afgietsel is van diens romantisch jeugdbeeld, begrijp je maar al te goed het succes en de literaire erkenning. Zelden zo'n ongebreidelde liefde voor het kind-zijn (Jojo) zien etaleren in woord en beeld. "Men haalde me weg van mijn vaderland. Op het ritme van hoefgetrappel ging ik achterwaarts naar de toekomst. En zachte regendruppels weenden op zijn gezicht." Ja, ook in de vertaling blijven de teksten poëtisch overeind. "Elke ochtend had ik net voor mijn koffie met melk recht op een dictee van zes lijnen waarvan elke zin vol mijnen lag zoals het strand bij de landing op D-Day." Taalvirtuositeit alom, de genegenheid koesterend van terugblikkende mijmeringen. "Ik zag wel hoe hij de doodskist van de vakantie dichttimmerde". Vol leuke en grappige anekdotes ben je nu al fan van Pagnol. Na De triomf van mijn vader is dit de perfecte introductie in Pagnols autobiografie.
- Marcel Pagnol - Het kasteel van m'n moeder
Een gouden raad: lees het dossier achterin niet, enkele ontwikkelingen uit het volgende deel worden reeds uit de doeken gedaan waardoor bevooroordeling je mogelijk zal beïnvloeden en verwachtingen creëert die niet ingelost worden. Vooral wat betreft Topazes andere invulling van zijn carrière denk je ogenschijnlijk een variant van Elsschots Kaas in handen te hebben? Maar eerst dus de kennismaking met het kneusje, de fantastisch naïef en onschuldig zijnde schoolleraar die overal goed ziet en goed doet maar daar helaas in een hardvochtige wereld niet voor beloond wordt. Dit eerste deel is een schoolvoorbeeld van hoe iemand optimaal te manipuleren. Of het de schooldirecteur is, een bevallige lerarencollega of de vrijgevochten moeder van leshulpbehoevend kind, allen maken ze misbruik van meneertje onschuld. En eens hij niet meer in het kraam past, wordt hij zonder pardon aan de kant geschoven. Wat volgt lijkt een onbelangrijk zakelijk intermezzo, het zal de rest van Topazes carrière bepalen. Topaze is behoorlijk theatraal gezien de situering en de acteerprestaties, maar de bewerkers zorgen voor levendigheid, de karikaturale stijl draagt er extra toe bij. Dat komische zorgt voor die lichte toets die het sérieux onderuit haalt. Mooi. Vergelijk Hübschs interpretatie met de filmpersonages, ver wijken ze er niet van af. Alleen minder streng. Met een goede balans tussen tekst en tekeningen, is het team goed op weg om ook deze kant van Pagnol naar waarde te schatten.
- Marcel Pagnol - Topaze 1
- Marcel Pagnol - Topaze 2
- Meesters van de Gerst, De Integraal 1
Zidrou verplicht Jordi Lafebre iets te doen wat niet vanzelfsprekend is in getekende verhalen: de protagonisten door de jaren heen portretteren. Een dertiger als vijftiger, een zeventiger als twintiger, een kind als adolescent. Bovendien met familiebanden moet je ook nog eens specifieke trekjes kunnen overnemen. Voor Jordi Lafebre: missie geslaagd. Wederom een vertederend, lief, charmant en hartverwarmend spektakel met de typische vakantieperikelen, in deze fase verergerd door familieoptrekjes. Ouders samen met grootouders, wie denkt dat gezinsvolwassenen automatisch met elkaar aarden, vergeet het maar. Zidrou trekt het in het extreme met de opdringerige, bazige ka, ze krijgt zelfs een verantwoording voor haar gedrag waarbij oprechte emoties ontbolsteren. Schoonheid zit ook in de afronding, hoe bepaalde details finaal mooi samenvloeien. Wat jij meekreeg van je ouders hoop je zelf aan je kinderen meegegeven te hebben.
- Mooie zomers 3
- Moréa 7 HC
- Moréa 7 SC
- Niklos Koda 15
- Octopus (Mark Hendriks)
Jacamon heeft er zijn werk van gemaakt om het boek van Willock te verstrippen. Behoorlijk wat beschrijvende passages (vooral in het begin) zorgen voor taaie kost, verfraaid met schitterende beelden die de leeszeden verzachten. Een vanzelfsprekende reconstructie is het alvast niet, de jeugd van Tannhauser die in bloed ontaardt met daarna een verspringing in de tijd. Veel protagonisten, dus dat vereist een zekere oplettendheid. De vele nevenverhaaltjes verstrengelen en kadreren de karakters, Tannhauser voorop. Maar ook de wrede Ludovico, de mysterieuze Amparo en de verweesde Orlandu eisen al hun rol op, net als de bedwelmende Carla. Godsdienstfanatisme is van alle tijden, de Katholieke Kerk laat zich van zijn beste inquisitie-kant zien. Een portret eeuwen geleden gesitueerd, nu nog steeds brandend actueel. Jacamon trakteert met schoonheid.
- Orde, De 1 HC
- Orde, De 1 SC
Even een uitstapje naar de droomwereld van prinses Barbara, dé Barbie met haar ex Ken. Nadat ze zelf talloze personages creëerde en hen een bestemming gaf, geraakte deze in de vergetelheid, het resultaat van volwassenwording. Alleen was één protagonist in die fantasiewereld daar niet mee gediend en wil deze zich definitief manifesteren. De 'koekoek' wil uitvliegen! Het duurt een tijdje vooraleer je Neil Gaimans intenties kan inschatten, de nevenpersonages lijken in eerste instantie onbeduidend. En toch hebben ze elk een verhaal en verrijken ze deze A game of you. Daag de heer der dromen, kortweg Myrphy genaamd, niet uit, de wetten die in zijn universum gelden moet je respecteren. Tenzij je hem alsnog gunstig kan stemmen. Sandman A game of you, Gaiman put uit de collectieve verbeelding. Inkleurder Daniël Vozo zorgt voor meer uniformiteit, Shawn McManus neemt de grafische hoofdbrok voor zijn rekening.
- Sandman Deluxe 5
Toch wel een sterke aanvulling in kleur, extra stomend. Over De Schakelaar 1: het klinkt misschien mannelijk seksistisch en dus oneerbiedig, maar dit is toch wel één van de mijlpalen uit de erotische (porno)stripgeschiedenis. Juist door het fantasierijke en dualistische van de gereserveerde vrouw wiens driften ontketend worden door een klein machientje dat in haar geplant werd, laat voor beide geslachten het water in de mond lopen door het opsnuiven van deze perverte geilheid. Wanneer verleg je je grenzen? Hoe bevredig je je lusten als je ongebreideld je fantasieën mag botvieren? Manara tekent uiterst sensueel zonder echt vulgair te zijn, het hoerige zit 'm net in de ongewilde gedragingen van de karakters. Bovendien doet hij er een schep humor bovenop. Geniet volop mee, maar pas op dat je op de achtergrond geen klik hoort. Wie weet wordt jouw apparaatje op maximum gezet. Over De Schakelaar 2: eerder een visuele aanvulling dan een verrassende uitdieping van het fenomeen de schakelaar. Manara gebruikt een ander vertelritme (drie stroken in plaats van de minimum vier in het voorgaande deel) en dat compenseert zich door er extra pagina's aan te breien. Toch heb je het gevoel minder om handen te hebben. De lekkernij begint op te raken, zelfs de introductie van Honingpotje lijkt onbelangrijk of zelfs irrelevant. Even aanstootgevend als diens voorganger, perverser zelfs, naar het kinky en masochistische toe. Wat zou jij doen als je zo'n schakelaar in handen kreeg? Bij jezelf inplanten? Laat je fantasie wegdromen. Manara maakt ze reëel.
- Schakelaar, De Integraal 1
- Schakelaar, De Integraal 2
Nieuwe formule, nieuwe uitgave-vorm, nieuwe ambities. Niet meer gratis, niet meer tweemaandelijks (was al een tijdje zo), niet meer glossy en veel minder op de actualiteit inspelend en ook zonder stripbesprekingen, tenzij het neersabelen van de laatste Blake en Mortimer. Komt het doordat tussen verschijning van een strip en de publicatie van het blad er een te grote tijdsspanne ligt? Stripgids 2.0 meet zich een coffeetablebook-uitstraling aan waarmee ook The Comics Journal mee uitpakte eens het intellectueel volwassener werd in de hoop de arty farty-lezer helemaal over de stripstreep te trekken. Deze nieuweling staat dan ook vol sérieux met toepasselijk uitgeschreven volzinnen, waarin ondanks de hang naar commerciële bevrediging (de populaire strip komt wel degelijk aan bod) de alternativo's wederom hun hart kunnen ophalen. Kortom: meteen in een verdomhoekje gedrumd. In een markt waar behoorlijk wat pareltjes verschijnen – in welk genre ook – heb je na het lezen van Stripgids 2.0 niet het gevoel dat die effectief ergens te vinden zijn. Veertig bladzijden Nix, dat is niet niks. Exclusieve voorpublicaties die binnenkort toch in boekvorm verschijnen, de bewieroking van Johan de Smedt – ooit verguisd bij de uitgeverij – nu op handen gedragen als pater familias van The Wolfpack, neen, echt bevredigd ben je na 140 pagina's niet. Desalniettemin: prestigieus met veel leesvoer.
- Stripgids 2.0 1
- Suske en Wiske 339
- Suske en Wiske 339 LX (linnen)
- Suske en Wiske 339 LX (semileer)
- Suske en Wiske 340
- Suske en Wiske 340 LX (linnen)
- Suske en Wiske 340 LX (semileer)
Jordi Bernet! Besef je dat wel, Jordi Bernet die Tex Willer tekent! Een waar traktaat. En de visuele grootmeester laat zich ook nog eens van zijn beste kant zien, niet het gemakzuchtig afhaspelen van een klassiek westerntje. Terwijl Serpieri ook weliswaar zichzelf bleef maar de essentie van een goeie strip uit het oog verloor, zit Bernet in zijn hoogdagen en goochelt met sierlijkheid, variatie en expressieve creativiteit. Daterend van 1998 is dit – net als het genre – volledig tijdloos. De uitdrukkingen op ieders gelaat, de afdalende en afdwalende paarden steeds op weg, de femme fatale die fataal uit de hoek komt. En hoewel Claudio Nizzi's scenario behoorlijk klassiek en banaal is, word je voldoende verrast en voedt de pathos de plot. Eind goed al goed voor De man van Atlanta? Ontdek het zelf. Klasse.
- Tex Willer Classics 7
- vampire diaries, The 3
- Vasten 3 HC
- Vasten 3 SC
Bec in een uiterst beschrijvende stemming, hij nestelt zich diep in het uitgeverswereldje met een voor hem atypisch verhaal. Oké, een vlaag obscurantisme (de Leviathan en de geestesverschijningen) doemt op, over het algemeen schittert Vasten met een warme menselijkheid. De op- en ondergang van een boekhandelaar annex uitgever, waarbij de meningen van sterauteurs impact hebben op de verkoop. De hindernissen op de levensweg (het opkomende anarchisme, de revoltes) haalt Bec er te pas bij zonder er dieper op in te gaan, zelfs al spelen ze een belangrijke rol. Bec houdt dat aspect wel wazig, hij rondt de plot wel af, voor hem een uitzonderlijke prestatie. De melancholie brengt je in de juiste sfeer. Ook Paolo Mottura hoort niet thuis in het archetypische Bec-rijtje. Even ongewoon tekent deze artiest karikaturaal komisch met een zeemzoete inkleuring vol vermakelijke tonen. Vasten, een bijzonder drieluik. Jammer trouwens dar het echte einde gebroken wordt door de herneming van een stuk van een prent uit het verhaal. Deze specifieke scène straalt inderdaad een soort van bevrijding en verlossing uit, het doet echter afbreuk aan het slot en onttrekt je uit de realiteit.
- wereldliteratuur in strip - complete set in box
- wereldliteratuur in strip - De odyssee
- wereldliteratuur in strip - Don Quichot
- wereldliteratuur in strip - Madame Bovary
- wereldliteratuur in strip - Oliver Twist
- wereldliteratuur in strip - Reis om de wereld in 80 dagen
- wereldliteratuur in strip - Robinson Crusoë
- wereldliteratuur in strip - Schateiland

vrijdag 8 september 2017

Twintig stripbesprekingen 2017 (326 tot en met 345)

Een iets simplistischer Franquin-tekeningetje vormt de ex-libris. Bevat de gags 214 tot en met 292 (of toch 294) wat overeenkomt met zowel een gedeelte van deel 4 uit de Alles van Guust-reeks als deeltje vijf. Het album waarin Guust voor het eerst met juffrouw Jannie op schok gaat. De reden waarom hij net met haar naar het gekostumeerd bal wil is hilarisch (224). Evenzeer voor het eerst de gevleugelde woorden "Nou moe!", m'enfin totaal verNederlandst (251, 253, 258)! Hoe middelmatig de doorsneegrappen ook zijn, plotsklaps schiet er toch zo'n schitterende gag tevoorschijn die je laat schateren. Dat soort humor zoek je constant in Guust.
- Borgia Integraal
- Dokus 23
- Guust chronologisch 1
- Guust chronologisch 2
- Guust chronologisch 3
- Guust chronologisch 4
Een summiere introductie met Rodolphe die het karakter van de hoofdpersoon met woorden schetst terwijl Leo heet gegeven verrijkt met potloodillustraties. Kort en krachtig, je meteen onderdompelend in die desolate wereld waarin buitenstaander Rodolphe zich op de speelplaats ook bevond. Over het eerste deel De dode man: een bijzonder gewaagde trip van Leo en Rodolphe. Ten eerste de keuze van het hoofdpersonage, een Canadese mountie. Ten tweede het centrale thema van de eenzaamheid, Trent is de einzelgänger die ver van iedereen rust zoekt. Ten derde de literaire inslag, al verloopt dat in het Nederlands (te Nederlands) wel eens stroef. En ten laatste de melancholisch-romantische ondertoon met een psychologische grondslag. Trent heeft een verleden dat hem duidelijk parten speelt. Geleidelijk -door de verschillende verhalen heen- wordt Trents ziel blootgelegd. Verwacht dus geen doorsnee politiethriller, anders kom je van een kale reis thuis. Dodelijk vervelend is De dode man absoluut niet. Integendeel. Over The kid: poëzie in een strip verwerken, het vergt moed. Rodolphe waagt er zich aan en laat deze variant op Billy The Kid wegdromen met Arthur Rimbaud. Het onwezenlijke van diens verzen komen niet tot uiting in de Trentse realiteit. Rodolphe slaagt er niet in om een band met het personage en zijn idolatrie te smeden. Zelfs al dweept de gefrustreerde jongeling met mooie woorden, diens dodelijke daden blijven moeilijk te verantwoorden. Rodolphe blijft op de oppervlakte en graaft niet in de psyche van de revolverheld. Waarom gaat the Kid nog steeds op pad en daagt hij het lot voortdurend uit? Net als het interessant wordt, rondt Rodolphe het vastomlijnde boek (48 pagina's) af. Jammer. En over De outcast: Trent als acteur, je verwacht het niet meteen. Hierin wordt hij volledig getorpedeerd tot hoofdrolspeler. Knap hoe Rodolphe en Leo je op het verkeerde been zetten en tegelijk ook Trents persoonlijkheid verder uitdiepen. Je verwacht een psychologische roman, je krijgt er een thriller bij. De afstandelijke tekeningen van Leo zorgen voor een extra abstracte geladenheid.
- Trent Integraal 1
- Jeremiah 35 SC
- Jeremiah 35 HC
- Jommeke De Miekes 1
- Killer Integraal Cyclus 2
- Lucky Luke 20 (new look)
- Lucky Luke 37 (new look)
- Lucky Luke 41 (new look)
- Lucky Luke 56 (new look)
Het blijft een cliché-opmerking, maar Lapière en Graton samen met het dynamische artistieke team Bourgne-Benéteau katapulteren de autostrip naar de éénentwintigste eeuw. Even vergeet je de ecologische ravage die deze commerciële machinerie teweeg brengt en word je meegezogen door de slipstream van de gestroomlijnde bolides. De balans tussen spanning en drama weten de schrijvers optimaal uit te voeren. Zelfs wanneer je minder begaan bent met de uitslag van de rit, Michel en het Vaillante team hoeft niet meteen bovenaan het podium staan, de winnaarsmentaliteit is vervangen door de doorzetterstraditie: een aanhouder die zijn tanden stukbijt, zie je immers liever dan het vanzelfsprekende gewin. Thriller en autosport gecombineerd, zoals Rebellion moet het zijn.
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 SC
- Michel Vaillant - Seizoen 2 n° 6 HC
Een krachtige, prachtige onderschatte reeks. Blinkt vooral uit door het schitterende volumineuze tekenwerk van Aouamri die de inkt rijkelijk laat vloeien. Dufaux is behoorlijk bescheiden en beperkt het hoofdstuk hocus pocus en magie tot een minimum. Bewondering alom voor deze aanstekelijke Saga waarin de held minder clichématig onoverwinnelijk is. Vergaap je aan die schitterende illustraties, mooi verwerkt in een dynamische pagina-opbouw, en geniet van het drama. Doet de hedendaagse Thorgal verbleken.
- Saga Valta 3
- Voetbalgek! 14
- Wayne Shelton 13

woensdag 6 september 2017

De rug van Hermann - Hermann 's back: Jeremiah 35

Wie had dat ooit verwacht? Hermann die voor het eerst een Jeremiah zonder Jeremiah er zelf in verschijnt! Bovendien verrast de auteur door terug te gaan in de tijd en zich te focussen op plantrekker Kurdy. Eén ding veranderde niet: het cynisme. Hermann versterkt de voedingsbodem van Jeremiahs sidekicks negatieve visie op de al erg verwrongen maatschappij. Om te overleven sluit je je best van alle emotie af. Een beetje aanhankelijkheid, liefde en vriendschap, het is de jonge adolescent niet gegund. Hermann licht een paar tipjes van de sluier met de oorsprong van de iconische helm, de blijde intrede van de muilezelin en Kurdy's verlangen naar zoete wraak.
Ook in de tekenstijl gaat Hermann wat meer retro. Het typische kleurgebruik wordt 'harder' gemaakt door een strakkere omlijning waardoor het rauwer oogt. Ofwel is dat slechts een perceptie omdat je net verrast werd door de invalshoek. Grappig is de cover: de moederlijke Olga die Kurdy onder haar hoede neemt, een typisch Hermann-model geplaatst in een Emmanuelle stoel. Erg erotiserend is het niet. Na vijfendertig delen, het kan nog! Proficiat Hermann.
06-09-2017
Te koop bij Het B-Gevaar, zowel in slappe als in harde kaft.
- Jeremiah 35 SC ***½
- Jeremiah 35 HC ***½

vrijdag 30 juni 2017

Vijftien stripbesprekingen 2017 (311 tot en met 325)

Lionel Marty kan je in het begin niet echt bekoren, je wordt niet meegezogen in de complexe verwikkelingen. Tot je gaandeweg mee op pad gaat om de urne terug vrij te kopen en er een spannende, verrassende ontknoping volgt. Blengino is creatief en geloofwaardig en rotsvast in zijn opbouw. Zo sterk dat hij de zwakheden van de artiest doet vergeten. Met een sterkere tekenaar ware Het mausoleum van Halicarnassus nog beter geweest.
- 7 wonderen, De 7 HC
- 7 wonderen, De 7 SC
- Garfield dubbel-album 38
- Onthoofde Arenden, De 22
Alles staat of valt met de uitvoerder. Het obscurantisme van Mosdi wordt verlevendigd door Pagliarani, wiens tekeningen op hun beurt versterking krijgen van Zeloni. Het spektakel is een waar schouwspel, met een sterk realisme dat je geloofwaardig naar de Azteekse periode brengt. Eerst verblinden ze jou met te warme kleuren een gloed die de elegantie van de figuren maskeert. Wanneer je echter in het oerwoud belandt, is de schoonheid zo mooi dat je de wreedheden bijna vergeet. Het grootse Succubus-plan heeft qua uitwerking meer ondersteuning nodig, deze compacte vertelling reduceert de ondergang van een groots rijk in slechts enkele pagina's. Nayeli, één van de beste titels uit de reeks.
- Succubus 5 HC
- Succubus 5 SC
- Succubus 6 HC
- Succubus 6 HC
- Thomas Silane 9
Mmm. Vanuit het perspectief van de politiek versus de zichzelf egostrelende generaal Joffre die niet-militaire inmenging absoluut niet duldt en daardoor zich nog hardnekkiger verzet tegen een kordaat optreden. Deze fanatieke zijde vanuit Joffres oogpunt toont de discrepantie tussen de jongens op het veld en hun gegradueerde oversten. Slachtvee versus de salonbourgeoisie die totaal geen voeling heeft met de soldaat aan het front. Verwacht geen rebelse Paths of Glory, hoewel dit even deprimerend en verhelderend is. Helaas trekt men er nooit lessen uit. Het topscenario van Le Naour grijpt je naar de keel. Het artistieke team Marko-Holgado beheerst qua anatomie de perfectie niet. Maar er zit zo veel schwung en diepgang in de personages dat ze je niet eens hoeven mee te sleuren doorheen de loopgravendrek. Met hun visuele kanonnen die bulderen schieten ze vlakaf raak. Wat een sublieme voorkafttekening trouwens! En ondanks het mistroostige einde wil je direct terug de frontlinie in, het 'vervolg' zuigt je meteen aan. Hou je vast, want dat wordt nog beklijvender!
- Verdun 1
Een sublieme reconstructie waar je sprakeloos van wordt. Het stof daalt tot in de longen, de dorst grijpt je naar de keel, het gas beneemt je de adem en je gemoedstoestand bereikt net als die van de manschappen een dieptepunt in deze uitzichtloze situatie. Schrijnend, de lijdensweg die de soldaten moeten ondergaan. En dat terwijl de generaals vanuit een ivoren toren hun lot bepalen door niet te ageren. Prachtig ook de koppeling aan de Duitse strategie en het propagandaspel. Wil je de hel op aarde meebeleven? Deel dan het noodlottige lot van deze dappere strijders. Doodsstrijd bij Fort Vaux, een pijnlijk pareltje.
- Verdun 2
- Wunderwaffen 7 HC
- Wunderwaffen 7 SC
- Yoko Tsuno Integraal 1
Niet alles over de zombies is reeds verteld. Zelfs al gebruikt Peru de gebruikelijke insteek van een ingesloten groep die bedreigd wordt, de idee rond het alfamannetje met zijn sterke overlevingsdrang en zich dus niet te stom voelt om te (over)leven, is wrang en atypisch. Letterlijk een survival of the fittest. Ook de premisse rond de creatieve game groep die zich afzondert om zich net in te leven in de 'reële' wereld van een zombiespel maakt het meteen een stuk boeiender. "Je bent zot om jezelf als een roofdier te zien terwijl wij allemaal prooien zijn." De aanval is de beste verdediging. Arnaud Boudoiron voert als instrument de opdracht goed uit.
- Zombies nechronologies 2

vrijdag 23 juni 2017

Vijfentwintig stripbesprekingen 2017 (286 tot en met 310)

In koeien van letters staat op de achterkaft meteen hetgeen dit boek vertegenwoordigt: SAAI. Illustrator Jeroen Los is karig met het verrijken van Joost Vandecasteeles werk. Zou de helft van het boek tekeningen bevatten? Neen. De fulminerende woorden van de auteur worden in een matige Charles Burns' stijl even donker en pessimistisch weergegeven. Heb je ook dat onzalige gevoel van Vandecasteeles hakkelende stem te horen weerklinken rekening houdend met de ontstaansgeschiedenis van het boek (met de handluiding: luidop voor te lezen). Bella roman in beelden is geen beeldige roman. Vandecasteele draagt niet bij tot de Pietendiscussie, wél die van de Zeurpietendiscussie.
- Alfa - Eerste wapenfeiten 4
- Arcadia Archief Luxe 39 Dokter Zwitser 14
- Bella
- Boes 5 SC
- Boes 6 SC
- Bouncer Integraal 3
Na een glansrijke startperiode kwam Wasterlains carrière een beetje in het slop, grotendeels te wijten aan de steeds meer bizarre scenario's die hij voor zijn succesreeksen begon te schrijven. Zowel Dokter Zwitser als Sarah Spits leden daaronder. Bovendien koos hij voor andere nieuwe uitgeverijen die uiteindelijk minder stabiel bleken te zijn. Na enkele onleesbare verhalen heeft de auteur de draad weer opgepikt met de bron. Door letterlijk terug te keren naar de Kattenplaneet, meer gestructureerd en een kloppende logica. Resultaat: een begrijpelijke en toch even fantasierijke Dokter Zwitser die magisch het goede van het kwade laat winnen. Misschien struikel je over de zeer herkenbare thematiek van de vluchtelingen uit oorlogsgebieden, het is een mooie manier om jongeren bewuster te maken van al de ontberingen die deze mensen – euh – dieren moeten ondergaan. In kleur, dikker én met extra illustraties, een waar traktaat.
- Dokter Zwitser 14
Semitragische kortverhalen die op het lijf van Giardino geschreven zijn. In het begin licht ironisch, speels flirtend met dubbelzinnigheden. In Heerlijke huivering is dat provocatief met letterlijk sensuele rondingen (pagina 13). Vochtig en ver gaat al iets verder en verliest de jeugdige onschuld. Pas op met wie je flirt of mee in zee gaat! Soms kan dat trouwens ook van iemand dichtbij zijn. Zoals een vriendin die mee op Safari vertrekt. En zo leeft Giardino zich uit met frigide burgertrutten en loopse libido's versus grandioze gigolo's en onschuldige naïevelingen. Alleen naar het einde toe gaat Giardino zijn luchtige boekje te buiten door twee stripnovelles te presenteren van elk 24 pagina's. De derde waarheid en De ontdekking van Parijs stokken het consumerend leesritme en vereisen een hogere concentratie. Weg met de vluchtigheid, echte thrillers zijn in de maak. Het onderkoelde realisme geeft de stijfharkige acteurs extra pathos. De extra vakanties die Giardino je doet beleven, bekoren evenzeer. Even terug in de tijd, bij de meester op bezoek, een godin die je bedwelmt. Vakanties kunnen soms ongewenst bruusk eindigen. Bij Giardino zijn ze fataal!
- Fatale vakanties Integraal
- Fenix Collectie 122 De Musketiers
- Fenix Collectie 123 Kitty
Doet hij het doelbewust? Luke Pearson kleurt altijd wel buiten de lijntjes. Ondertussen ben je het gewoon dat hij niet volgens een klassiek patroon de pagina-opbouw invult, echter om dit keer met een wordt vervolgd uit te pakken, is des te verrassender. De climax opent perspectieven en plaatst moederlief alleen in een prominentere rol, eentje die ze nu al met verve speelde. Hoe pak je zo'n dochter aan, rebellerend en het gezag ondermijnend door steeds ongeoorloofd op avontuur te vertrekken. Pearson weet raad. Betrek haar ook in de anarchistische 'waanzin'. De nieuwe fantastische wezens en wereld die Hilda steeds ontdekt, daar mag zij toch ook gewoon deel van uitmaken? Helga is formeel tegen haar moeder: "Gevaar is leuk. Zolang ik weet dat JIJ thuis op me wacht." Pearsons ongebreidelde fantasie blijft verrassen. Samen met een ijzersterke montage blijft dit één van de meest originele en beste jeugdstrips van het moment voor jong en oud.
- Hilda 5
Twee opmerkelijke verrassingen bij het openslaan van het boek: enerzijds een stuk product placement (Ovam en Middelkerke met heel ostentatief tweemaal het Holiday Suites Hotel) én anderzijds de promoflyer voor de nieuwe Robbedoes door Cambré en Legendre. Eindelijk durft een uitgever het aan om kruisbestuiving te doen bij de eigen reeksen, hoera voor de extra reclame. Gerd Van Loock voelt zich in zijn sas en vliegt met ecologische middelen op een wolk in dit doldwaze, nonsensikale achtervolgingsavontuur ter promotie van de kustgemeente. Echt subtiel is het niet, het levert wel grappige scènes op, toch zeker wanneer Jommeke de bronzen beelden van Urbanus, Kiekeboe en Sus & Wis passeert en terloops het pad van de 'evenemententent' kruist (daar waar jaarlijks het stripfestival wordt gehouden). Staat Richard Viergo voor Richard Branson, zo proper is de Virgin-lucht toch niet helemaal? Wel uiterst herkenbaar: Jean Blaute op pad met streekbieren en een karakteristiek wagentje: een tournée générale dringt zich op. Nog een onopvallende knipoog, het bordje dat een signerende auteur aankondigt, collega Delzennes naam prijkt subtiel (strook 26). Van Loock is soms anatomisch niet even consequent, toch zeker wanneer je je aandacht op de figuurtjes focust. Voor het gewone leesplezier stoort dat niet.
- Jommeke 286
- Koning van de Ribauds, De 2 SC
- laatste Braedy, De
- Lucky Luke (new look) 25
- Lucky Luke (new look) 62
Als uitgever Saga (of indirect het oorspronkelijk Franse Bamboo) je iets bijgebracht heeft met deze verstrippingen van Pagnols werk, is het wel een liefde voor de rechtschapenheid en goedheid en de enorme vertelkracht die de auteur uitstraalt. Zelfs met dit oerklassieke Dickensiaans verhaal weeet de schrijver de gevoelige snaar te raken. En als is de artiest A. Dan niet de grote drager, een beetje onbeholpen met een erg losse lijn zonder alle vakkneepjes te beheersen, de emotionaliteit bloeit geleidelijk aan open. Wanneer je zo'n boeken leest, herstelt je geloof in de mensheid toch een beetje. Kabeljauwtje, een aanrader.
- Marcel Pagnol 3 Kabeljauwtje
- Rode Ridder, De 254
- Rode Ridder, De 254 LX
Het is er dan toch van gekomen, na jaren van stilte eindelijk dat tweede deel om vast te stellen dat het finaal een drieluik wordt! Terwijl Marini grafisch degenereert en gemakzuchtig op automatische piloot opereert, haalt Meynet alles uit de kast om zijn beste en mooiste werk ooit af te leveren. Een beetje zoals in Marini's hoogdagen tijdens De Ster van de Woestijn, eenzelfde warm kleurenpalet vol prachtige schaduwpartijen. Jammer dat Yann niet het beste van zichzelf geeft en een wraakverhaal onoverzichtelijk volstouwt met zijsprongetjes. Bovendien lijkt Savage een snoeshaan die zich voortdurend laat ringeloren. Door zijn ondoordachte gedrag en naïeve instelling is de kans klein dat hij ooit zijn doel bereikt. De wilde Savage is eerder een zachtgekookt eitje.
- Savage 2
- Stella 2
Een topdossier vol achtergrondinformatie en interessante weetjes. Patrick Gaumer maakt er zijn 12 werken van. Hier steek je tenminste wat van op (de bijdrages van Will, Roba en zelfs de onvermoeibare Jidéhem). Steven Sterk Integraal vormt een echte meerwaarde. Over De rode taxi's: een uitstekende intro die meteen de capaciteiten van het superheldenjongetje afbakent. In eerste instantie heb je al meteen sympathie voor de rekel, onhandig en niet goed wetend wat aanvangen met al die krachten, lang duurt het echter niet of in de meest penibele situaties slaat het noodlot toe: de kwaal van een verkoudheid. Al niezend is Steven zoals ieder sterfelijk mens, bijlange zo sterk niet. Superman, Hulk, Wonder Woman, ga aan de kant. Want Steven Sterk is 'in da house'. Dus ja, ook in de jaren '60 had Europa een eigen superhero comic. Op mensenmaat. Over Mevrouw Adolphine: Steven Sterk in het misdaadmilieu door toedoen van een oudje. Het zou een toepasselijke krantenkop zijn. Steven begeeft zich in het hol van de leeuw om de onschuld van mevrouw Adolphine te bewijzen. De naïeve jongen laat zich nogal makkelijk ringeloren en eens het besef er komt, slaat het gezondheidsnoodlot weer toe. Voorspelbaar maar o zo efficiënt. Steven Sterk, een superheld op kindermaat. Over De 12 werken van Steven Sterk: onverantwoorde heroïsche heldendaden zoals enkel Steven Sterk ze kan verrichten. Delporte heeft een middeltje gevonden om Pijpers en Steven de wereld rond te sturen en een onwaarschijnlijk avontuur te laten beleven. Naar analogie van de Griekse geschriften treedt Steven in de voetsporen van Hercules, mirakels verrichtend tot de verkoudheid toeslaat. De capriolen van een jongetje, elk kunt droomt ervan om gelijkaardige avonturen mee te maken. Peyo is erkentelijk en laat de naam van zijn artistieke assistent Walthery vermelden. De albumuitgaves hernemen de films van de magazinepublicaties, aangezien het echter bij elke nieuwe aflevering (zoals het verscheen in Robbedoes Weekblad) niet steeds dezelfde letteraar is, vallen de verschillen soms erg sterk op. De 12 werken van Steven Sterk, efficiënt stripje op kindermaat. Opmerkelijk, Stevens uitspraak: "Sakkerloot! Dat begint op de avonturen van Kuifje te lijken!" Naar het einde toe haspelt Delporte de actie iets te snel af.
- Steven Sterk Integraal 1
- Urbanus vertelt 25
- Wolverine 008
- Zwerver, De

woensdag 21 juni 2017

RONDE 1: DE NEROTIEKERS

Dit is een gereduceerde weergave van de "Algemene kennisquiz (met strips als leidraad)" - Ronde 1: De Nerotiekers georganiseerd door de vzw VBS De Nerotiekers in Jeugdhuis Nijdrop op vrijdag 16 juni 2017. Tijdens de powerpointpresentatie werden als 'voorbeeld'ige tips nog extra afbeeldingen geprojecteerd of geluids- en beeldfragmenten toegevoegd, helaas in deze blogvariant niet omzetbaar. Het copyright van de niet commercieel gebruikte foto's en afbeeldingen berust bij de rechthebbenden, met dank aan Wikipedia als bron van informatie. Samenstelling van deze quiz me not so quick: Erik Deneyer en Samuel Wolfs.

Samen met jeugdhuis Nijdrop zijn het groepje ongeregeld de Nerotiekers de co-organisatoren van deze zevende Algemene kennisquiz met strips als leidraad. De Nerotiekers? Dat herbergt al meteen een Nero-zweem van ridder Marc Sleen. Logisch dat we dan ook volgens de opgebouwde traditie steeds openen met een specifieke vragenronde waarin Nero en c° centraal staan. Naast gewone punten kan je ook strippunten verdienen door te in te vullen in welk Nero-album het getoonde figuurtje voorkomt. Als je hier maar geen duivels syndroom aan over houdt!


I.
Te beginnen met deze psychische aandoening: “Man sterft onder berg verzamelde rommel” bloklettert de krantenkop. Het syndroom wordt gekenmerkt door een verregaande veronachtzaming van de persoonlijke hygiëne, een stelselmatige zelfverwaarlozing en woningvervuiling,
een obsessief-compulsieve verzamelstoornis van onbruikbare rotzooi. Neen, ik heb het niet over Het onopgeruimde B-Gevaar, wel over mensen die weigeren om professioneel geholpen te worden en die communicatie gestoord zijn. Net als dit figuurtje
uit Nero wiens naam afgeleid is van de Oud-Griekse wijsgeer (5) van Sinope die wonend in zijn ton Alexander de Grote toeriep uit de zon te gaan. De naam van de filosoof waar dit syndroom naar vernoemd werd en uit welk album komt het figuurtje?


II.
Een kleurrijker versie van het schilderij toont de goede man in zijn ton, een specifieke manier om toch een dak boven je hoofd te hebben. Inspireerde hij alzo de voorloper van de huidige Vlaamse partij Groen die in 1979 werd opgericht?
Deze politieke beweging hanteerde als beginselen: ecologisch, vreedzaam en basisdemocratisch. Toeval was het niet toen Sleen in dit album een dier presenteerde dat niet enkel zijn sterrenbeeld voorstelde, maar ook met zijn groene vingers --- euh --- poten
de naam droeg van die toenmalige partij. Ja, Agalef (met f welteverstaan) was zijn naam. Waar stond de samenstelling Agalev voor.


III.
Toen de syndroomman uit de eerste vraag anders ging leven, merkte hij Ernie op en kwamen de herinneringen aan Sesamstraat terug naar boven.
Ah, wie kent hem nog, het groene wezen dat toepasselijk een vuilnisbak als onderkomen heeft en zich onderscheidde door zijn gewoonlijk weinig zonnige humeur en houding tegenover andere Sesamstraat-bewoners en een voorliefde voor alles wat lelijk en vies is. De band met Nero? Wel, zijn voornaam is dezelfde als Tuizentfloots latere middelnaam.
Ken je de naam van dit mopperende monster én in welk album verscheen Tuizentfloot voor het eerst?


IV
Of onze groene vriend kaas heeft gegeten van muziek, qua melodieuze zang en het lezen van partituren valt alvast weinig te merken bij het horen van diens ode aan het vuilnis. Deze van oorsprong Italiaanse muziekterm geeft aan in welk tempo gespeeld moet worden en betekent "gematigd". Slaat naast op het tempo tevens op het karakter van de muziek.
Deze Amedeus Huppeldepup is een wereldberoemde tv-ster, veelzijdig muzikant, speelt eerste viool van het Philharmonisch orkest van Istamboel. Zijn familienaam is natuurlijk niet huppeldepup, maar wel geënt op de muziekterm, let trouwens op diens snor in de vorm van muzieknoten.

V.
Veel noten op zijn zang heeft deze Joe niet. De trekgrage tandarts die bij iedereen rotte kiezen vaststelt,
behalve bij de dolle dame waarop hij verliefd wordt omwille van haar gebit als een puur gedicht. Valt letterlijk voor haar rechtse. De familienaam van Joe verwijst naar de Birmese diplomaat en derde secretaris-generaal van de Verenigde Naties, van 1961 tot 1971. (De secretaris-generaal gaf gevolg aan het verzoek van Egypte om de VN-troepen die een buffer vormden tussen Egypte en Israël terug
te trekken. Hierop trok het Egyptisch leger de Sinaï in. Ook in het steeds escalerende conflict in Indochina wisten de Verenigde Naties nauwelijks een rol te spelen.) In zijn tijd werd de positie van de Verenigde Naties in de internationale politiek steeds zwakker en boette de VN aan geloofwaardigheid in.


VI.
Geloofwaardiger is deze gediplomeerde koppensneller uit de Stille Zuidzee. Zijn naam kan je linken aan het vrijwel onbewoonde atol van 2,32 vierkante kilometer in
Micronesië in de Grote Oceaan. Het maakt deel uit van de Marshalleilanden en bestaat uit 36 eilandjes rond een lagune. Tussen 1946 en 1958 experimenteerde de Verenigde Staten er met atoomwapens.
Louis Réard vernoemde in 1946 het kledingstuk dat hij ontwierp naar dit atol.





VII.
Een kostuum moest Réard voor deze aap niet ontwerpen, want hij liep naakt rond. Deze immense gorilla zwicht als luitenant van een nog steeds in leven zijnde Adolf Hitler voor de muzikale klanken van Amedeus, ken je hem nog? Wel tiptop gekleed waren deze jongens die de meest gehouden SS-officiersrang droegen gedurende de Tweede Wereldoorlog, een middelniveau-officier in de compagnie.
De rang was equivalent aan een kapitein in het Duitse leger. De insigne van een Hauptsturmführer bestond uit drie zilveren ruiten diagonaal en twee zilveren strepen verticaal
op een zwart vierkant, gedragen aan de tegen(over)gestelde kant van de eenheidsembleem. De rang was een hogere dan de Obersturmführer en lager dan de Sturmbannführer. De rangnaam van deze over het paard getilde militairen?


VIII.
Iemand over dit mythologisch gevleugelde paard tillen is minder makkelijk. Het stond Nero bij in een vlaag van poëtische bevlogenheid in dit album.
Nochtans doen turners het zelf, zich over dit toestel tillen, zowel dames als heren. Het toestel kwam in 2002 in de plaats van het oude model zonder beugels. Het bestaat uit een stalen onderstel met een centrale poot maar er zijn ook modellen met twee poten.
Op deze poten is de zg. springtafel gemonteerd die in hoogte verstelbaar is tot maximaal 1.35 meter. De lengte van het toestel is 1.20 meter en de breedte 90 centimeter.


IX.
Het spreekwoord “Ziekte komt te paard en gaat te voet” is niet van toepassing op deze knol uit dit Nero-album. Hij wordt (gedeeltelijk)
onzichtbaar na inenting tegen de Aziatische griep. Zijn naam Rik Drie verwijst naar Rik I en Rik II, de twee succesvolle wielrenners uit het Belgische peloton. De naam van beide renners.


X.
Namen noemen doen we ook bij dit mythische buitenreeksalbum uit de Nero-familie dat NIET door Marc Sleen gemaakt werd. Geschreven door Gaston Durnez werd het getekend door een artiestenduo dat de honneurs waarnam omdat Sleen door de overstap van de krant Het Volk naar de Standaard Groep eerst moest ontluizen.
WIE waren de intermediair tijdens deze REL?





(En terwijl de spelers nog nadenken op de achtergrond een filmfragment met Peter Ustinov in Quo Vadis als zingende Nero)