vrijdag 12 oktober 2018

Gewikt en gewogen (216): Ballade van Dusty 1 Boxcar Bertha

Inhoudelijk: "Gewapend met een eenvoudig fototoestel en een verteltalent reist een kind door het Amerika van de jaren 1930. De familie van Dusty wordt onteigend en moet bij de buren gaan wonen. Het meisje vindt dat niet erg, want haar vader trok naar Washington om met duizenden betogers verhaal te halen bij de president. Maar het duurt te lang. Ze besluit hem achterna te gaan!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Het is allemaal te veel van het goede wat Dusty op haar weg tegenkomt, noem het gerust onwaarschijnlijk al de ontmoetingen met bijzondere figuren uit de Amerikaanse geschiedenis (fictief of echt) terwijl ze als hobo het land doorkruist. Alleen brengt Aurélien Ducoudray (helaas Ducoudrauy op de cover) dat zo ontwapenend dat je er helemaal niet om maalt. De mix is perfect gebalanceerd en brengt je dichter bij de straatcultuur vol miserie tijdens de Amerikaanse depressie. Ondanks de donkere wolken is opperoptimist de stralende zon die alles toch probeert te zien vanuit 'the bright side of life'. De ukkepuk gaat geen hindernis uit de weg en wil in alle naïviteit haar doel bereiken, met op haar pad even innemende personages die elk ook hun verhaal te vertellen hebben. Rijk van structuur, rijk aan personages, rijk aan goedgevoel. Was de depresiie dan niet zo deprimerend? Dusty's ballade bezingt het leven. Met Aris koppelt Ducoudray zich weer met iemand die als Anlor tekent. Losjes, grillig, met karakter. Niet 100% anatomisch correct of altijd even handvast (vooral in de gezichten), maar net als bij Fouquemin met karakter. Boxcar Bertha, mooi.
06-10-2018

9/10

Gewikt en gewogen (215): Angor 1

Inhoudelijk: "Talinn, Evrane en de jonge Lorky wonen in een dorp in het grote koninkrijk Angor. Als leden van de laagste kaste staat hun toekomst vast: ze zullen de rest van hun leven samen met hun familie op het land werken en het vee verzorgen."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Drie jongeren met ambitie, voorbestemd om gewone burgers te blijven, vastgekluisterd in hun kast(j)e. En terwijl eentje zich op wil werpen om een soort van ridder te worden, merkt deze al gauw dat iedereen een stok tussen de wielen wil steken om hem te dwarsbomen. Ondanks de fantasycontext staat Angor dicht bij huis, een reflectie van gezond puberaal gedrag met 'kinderen' die weg willen uit de sleur. Gaudin bouwt er een mysterieus avontuur rond met een even atypisch medaillon als leidraad. Voorlopig ondergaan de protagonisten, gelukkig helpt een plots opduikende buitenstaander hen op weg. Dimitri Armand kan de wereld van Angor met al die spelers moeilijk echt tot leven wekken. Het begin van de reeks teert vooral op jouw nieuwsgierigheid."
04-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (214): Jan, Jans en de Kinderen 60

Inhoudelijk: "Zestig albums! Ik ben apetrots. Dat u het maar weet. En dan die pannenkoek strip, meesterlijk. We zwemmen in de albums hihihihi! En hier nog eens duizend grappen en grollen van zolder! En Lotje gaat er hier met de worst vandoor!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Goed dat de familie zelf lacht met de grollen die ze herlezen in de voorheen geproduceerde albums. Lachen is ongetwijfeld herkennen, ook van toepassing op de lezer die zich weerspiegeld ziet in dit modale Nederlandse gezin dat geleidelijk aan mee groeit met zijn tijd, al behouden de kinderen nog steeds een overanderde leeftijd. Ideaal voor in een magazine, een stukje lezen, met mate. In albumvorm ziet het er als een uitgerafelde pull uit, al veelvuldig gerecycleerd zijn de variaties op de weerkerende grappen.
06-10-2018

5/10

donderdag 11 oktober 2018

Gewikt en gewogen (213): De Terugkeer

Inhoudelijk: "Na een prestigieuze, internationale carrière is kunstenaar Cristóbal terug op zijn geboorte-eiland. Maar het eiland is ten prooi gevallen aan projectontwikkelaars die vastbesloten zijn het eiland om te vormen tot een ideale vakantiebestemming. Cristóbal wil zijn verloren, vulkanisch eiland in het midden van de oceaan behouden en hij zet zijn reputatie in om als verzet een ongebruikelijk project te starten: hij wil van het eiland een kunstwerk maken."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Artiest dood door een mysterieus ongeval. Eiland in rouw. Een detective gaat op zoek naar antwoorden. Duhamel reconstrueert Cristobals leven met veel filosofische overpeinzingen, familiale introspecties, verbale humor en schitterende dialogen. Prachtig hoe de kunstenaar de eigen identiteit van een volk verdedigt terwijl het juist gebukt gaat onder een enorme crisis en het net de toekomst moet omarmen op een meer commerciëlere manier. Doden worden verhalen die levenden gebruiken om de mensen rond zich een betekenis te geven die ze er zelf in willen zien. Van verhalen houden, is een van de kwaliteiten van de mensheid. Haar grootste fout is misschien de behoefte er geloof aan te hechten. Extra uitgespit wordt de vader-zoon-relatie op summiere wijze. Opent een innemende brief alsnog de ogen? De Terugkeer zorgt voor een weerzien met de heimat, creëert een confrontatie met hetgeen waarvoor je indertijd andere oorden voor ging opzoeken, de vlucht, biedt je leven een nieuwe bestemming. Het toont dat daar waar je net voor wegvluchtte je altijd zal blijven achtervolgen. Dat hetgeen je thuis in huiselijke kring meemaakt, je je leven lang blijft meedragen en kopiëren zelfs. Duhamels retour schippert tussen hoop en wanhoop, optimisme en pessimisme, idealen versus realiteit, afscheid tegenover een welkom en liefde strijdend tegen de haat. Intelligent geschreven, boeiend verteld. Een innemende parel.
26-09-2018

9/10

Gewikt en gewogen (212): Bonneville 2

Inhoudelijk: "De wereld waarin de kleine Zeldine opgroeit gaat in overdrive. Op de zoutvlakte van Bonneville doet de ene snelheidsduivel na de andere een gooi naar het snelheidsrecord. In 1964 wordt alleen al in de maand oktober het record maar liefst vijf keer gebroken. Amateurs in zelfontworpen jetcars overschrijden vlotjes de magische grens van 900 km per uur. Maar niemand blijft het leven of ziekte voor. Zeldine moet afrekenen met haar spookbeelden uit het verleden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Met de geschiedenis achter zich, nestelt Marvano zich tussen de recordjagers. Kilometervreters die de kick beleven om steeds sneller te gaan dan hun voorgangers. De heerlijke reflecties geven een tijd weer en koesteren het geluk van mensen die dromen najagen. Doen is de boodschap, net wat Marvano zelf sinds jaar en dag doet, zijn dromen realiseren, zijn bewondering voor heldhaftige durvers tonen met deze heerlijke ode aan de creatieve vrijheidsstrijders op wielen. Over kicken gesproken: de papierkeuze is zalig. Het blinkende papier doet de prestaties extra schitteren, het legt er een laag luxechroom op. Alsof je zo'n oud racemagazine ter hand neemt met al de glitter die de gepolijste bolides nog meer doen glinsteren in de witte zoutzee. 1968, mooi.
06-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (211): Hartendiefjes 2

Inhoudelijk: "In dit nieuwe avontuur vliegen Raafje en Parel opnieuw naar de aarde om een droomprins te zoeken voor de dochter van Assepoester. Hun zoektocht brengt hen naar een tropisch paradijseiland. Daar halen twee jongemannen, Florian en Hugo, alles uit de kast om in het gevlij te komen."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Girlie girlie bling bling, het purperen roze bepaalt reeds de suikerspincultuur die de jonge meisjes gecharmeerd houdt. Terwijl er ooit het geweldige Melisande was (ongetwijfeld iets te slordig getekend voor de doorsneelezer) met tovenaresjes en heksjes in de hoofdrol, zijn het nu de zeemzoete Hartendiefjes die avonturen beleven, of eerder creëren en veroorzaken! BeKa en Crip spelen op veilig en stellen ondanks de materie weinig magie tentoon. Neen, echt betoverd ben je door Wie het schoentje past niet.
04-10-2018

5/10

woensdag 10 oktober 2018

Gewikt en gewogen (210): Torpedo 3

Inhoudelijk: Bevat de volgende verhalen: Once upon a time in Italy; Sing Sing blues; 100% koosjer; Tand om tand; Vallen en opstaan; Drie man en een zuigeling; Hop paardje hop; Een rat van nature; De mantel der liefde; Weg van de snelweg.

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Torpedo, een inglorious bastard. Er is weinig roemvol aan bij deze doorwinterde smeerlap. In- en indoor slecht draait alles rond het eigen ego. Abuli keert terug in de tijd om de 'geboorte' van Torpedo te duiden, een rat die ratten beter begrijpt dan de andere sekse. Een jongen die zelf eerst een behoorlijk pak slaag met verwerken om stelselmatig te harden! In de categorie visuele stripkunst is Bernet een meester. Compositorisch prfecte plaatjes afleverend, componerend op het ritme van het gitzwarte geweld. Breng het slechte in jezelf ongegeneerd naar boven. Zalig.3
26-09-2018

8/10

Gewikt en gewogen (209): Berenkoning

Inhoudelijk: "Het indianenmeisje Xipil wordt geofferd aan de kaaimangodin om een vervloeking van haar dorpsgenoten tegen te gaan. Maar de berenkoning redt haar van een zekere dood. Nu de kaaimangodin een offergave mist, moet er een oplossing komen. De berenkoning besluit met Xipil te trouwen tot grote consternatie van de dieren in het bos. Maar wat heeft de berenkoning in ruil voor Xipils leven aan de kaaimangodin beloofd?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Wat Frank Pé met dieren doet in Zoo is geweldig. Wat Brrémaut en Bertolucci in Love met dieren doen is geweldig. Maar wat Mobidic hier in Berenkoning brengt is gewoon subliem. Een visuele perfectie, een kleurrijke symfonie die alle zintuigen prikkelt. Elke pagina heeft wel iets (ver)wonderlijks en straalt pure magie uit. Magie die je in Luuna minder geloofwaardig acht, hier probleemloos de samenleving tussen god en mens kan ervaren en aanvaarden. Over de pracht kan je lyrisch blijven ophemelen, het is echter ook het inhoudelijke aspect dat de strip boven voornoemde titels tilt. Beginnend met het absurde van die onnodige goddelijke offerandes, gevolgd door de relatie tussen mens en beer, helaas kenterend door het grote geheim dat hun geluk ondermijnt, om dan om te slaan in wraak vanwege de mens die altijd maar weer zijn boekje te buiten gaat. Dat is het vervelende aan jullie mensen. Als jullie iets willen, nemen jullie het. En jullie trekken je er niets van aan als jullie daarvoor hele reptielenfamilies moeten uitroeien. Fatalistisch met toch een sprankeltje hoop. Berenkoning, mooi. Zo mooi.
26-09-2018

10/10

Gewikt en gewogen (208): Kinderen in het verzet 3

Inhoudelijk: "François' vader werd terechtgesteld door de nazi's. Het maakt hem en zijn maatjes Lisa en Eusèbe meer vastberaden dan ooit om hun verzetsactiviteiten op te drijven. Onder de codenaam LYNX ronden ze met succes hun geheime en vaak levensgevaarlijke missies af, in samenwerking met PEGASUS, een agent uit Londen die in hen niet meer ziet dan zijn kleine boodschappertjes."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Soms kunnen harde kleuren afschrikken, Ers verbloemt de gruwel van de oorlog met een levendigheid die er welhaast zeemzoet uitziet. De oorlog in Kinderen in het verzet ziet er minder groezelig uit dan bij de Lulu's, soms eerder idyllisch, alsof je met een roze bril zit te kijken en het toch allemaal niet zo erg lijkt. Het tempert alvast de trauma's die kinderen kunnen oplopen bij het lezen van deze gemoedelijke, jeugdige strip. Jeugdig maar niet kinderlijk. Is dat het educatieve kantje van Dugomier dat de kop opsteekt? Hij schuwt de politieke polemiek niet en laat volwassenen hun mening spuien, de nietsvermoedende kinderen (hoewel, 14 jaar) proberen het in de juiste context te plaatsen. Wij weten ondertussen meer, al kan het nooit kwaad te tonen hoe snel je naar minder menselijke gedachten kan afglijden. En dat zonder met de vinger te wijzen.
26-09-2018

7/10

dinsdag 9 oktober 2018

Gewikt en gewogen (207): Parijs, mei 1968

Inhoudelijk: "Maart 1968. Overal in de wereld komen jongeren op straat voor vrijheid en tegen oorlog. In Frankrijk blijft het oorverdovend stil. Le Monde kopt zelfs 'Frankrijk verveelt zich'. Tot het Quartier Latin, de studentenwijk van Parijs, vlam vat en heel Frankrijk in lichterlaaie zet. Vier jongelui met heel verschillende achtergronden raken meegesleurd in het revolutionaire tumult. De mythische uitbarsting maakt ook bij hen heftige gevoelens los."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Revolutionaire idealen niet zo maar op een hoop gegooid. Warnauts en Raives laten jou het proces van mei '68 herbeleven vanuit een intens perspectief. Een jongeman wordt hard op de rooster gelegd voor een mogelijke gruweldaad. Het is de raamstructuur die de rest verklaart. Aan de hand van de verschillende verhoudingen op de verschillende echelons verduidelijkt het beeld, al weet je net als de protagonisten nooit wat er in de achterkamertjes bedisseld wordt. Voor het positivisme gaan Warnauts en Raives niet, met beide voeten op de grond haalt ook de romantiek, net als de anarchistische principes, zijn/haar slag niet thuis. Veel gebazel, dat wel, de perceptie van de auteurs loont de moeite. De arbeidersklasse heeft bewezen dat ze gewoon deel uitmaakt van onze consumptiemaatschappij. Een paar loonsverhogingen en de klus was geklaard. En de studenten, die zijn vooral bang van het moment waarop ze hun studie afgerond hebben en opgeslorpt worden door het systeem. Ze proberen zo lang mogelijk het moment uit te stellen waarop ze een deal moeten maken met hun geweten! Protesten zoals in '68, zouden ze nu nog in deze Westerse comfortzone bestaan? Hoe kan je zo veel mensen nog op de been brengen? Ongetwijfeld door een Pokemon Go-actie of een facebookoproep van een of andere bekendheid. Parijs, mei 1968 is dan wel geen subliem boek, het biedt alvast stof tot nadenken. Tenminste, tot we weer opgeslokt worden door de luxe van de hedendaagse maatschappij."
26-09-2018

7/10

Gewikt en gewogen (206): Gung Ho 2 (Herdruk)

Inhoudelijk: "De integratie van de broers Zack en Archer Goodwoody in Fort Apache gaat verder. De rivaliteit tussen de verschillende clans verergert en de komst van een jong, knap meisje maakt de situatie er niet beter op."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Een sterk staaltje stripkunst. Onverzadigbaar is je striphonger, net als bij het lezen van een Walking Dead. Gelijkaardige dreiging. Gelijkaardige psychologische uitdieping, al ligt de klemtoon hier op een jongere generatie. Lummels, ontluikende adolescenten die hun verantwoordelijkheid niet kunnen dragen. Vlot verteld met von Kummant die alles uit de visuele kast haalt. Opzwepende schoonheid."
27-04-2016

9/10

Gewikt en gewogen (205): Gung Ho 1 (Herdruk)

Inhoudelijk: "Heel Europa is een gevarenzone geworden waar overleven alleen nog mogelijk is in steden en versterkte dorpen. Regels zijn belangrijk in de gevarenzone. Zelfs een kind weet dat. Totdat het een tiener wordt."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Na Kroniek der Onsterfelijken ontploft von Kummants talent definitief. Wat beheerst die het schilderspalet van de computer uitstekend en weet hij sfeer te proppen in deze postapocalyptische wereld. Op een kleine schaal gaat het hier net als bij de Walking Dead over intermenselijke relaties in een omgeving bedreigd door externe factoren. Het duurt tot pagina 70 eer dat je echt te weten komt wat het uiteindelijke gevaar inhoudt. Een prachtige spanningsopbouw van Von Eckartsberg. Niet alleen vormt het grafische het grote verschil met Walking Dead (kleur versus zwartwit, kleurrijke esthetiek versus rouw en somber realisme), ook de insteek met adolescenten als hoofdrolspelers geeft een aparte invalshoek. Die jongens werken meer nog op instinct en eigenbelang en dragen veel minder een verantwoordelijkheidsgevoel uit. Ze dollen maar wat en zien wel hoe hen dat het beste uitkomt, is de boodschap. Superspannen, mooi én cool, Gung Ho vat je bij de kraag."
27-04-2016

9/10

maandag 8 oktober 2018

Gewikt en gewogen (204): Gung Ho 3

Inhoudelijk: "Hoe overleven in de netjes afgesloten jungle?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Aargh, jaren wachten om dan deze uitstel van executie te lezen. Uiteindelijk ben je niet veel wijzer geworden met deze riante 80 pagina's, frustrerend, wel op een positieve manier. Blijft oogverblindend mooi in contrast met de harde werkelijkheid waarin deze gemeenschap moet leven. Net als bij Walking Dead komt het gevaar niet enkel van buiten, ook on(t)menselijke mensen zelf maken het leven van de anderen een hel. De rebel wordt held, al blijft deze voor de groep een outcast. Sexy beast, beestig sexy waaraan je je vergAapt.
26-09-2018

8/10

Gewikt en gewogen (203): bloesems in de herfst

Inhoudelijk: "Hij heet Ulysses. Zij is mevrouw Solenza. Hun dagen tikken troosteloos weg en de rompslomp kan hun isolement niet langer verbergen. Tot zich een mirakel voordoet: er ontstaat een heus liefdesverhaal tussen hen beiden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Zidrou wist zich voorheen altijd te omringen door sterke tekenaars om zijn beeldromanverhalen te visualiseren. Dat gaf vaak een geweldige synergie met meestal een klassevol resultaat. Met een stijgende productie en specifieke vragen van artiesten zelf om voor hen iets te schrijven, verlegt de scenarist duidelijk de drempel. En pardoes liggen er twee strips van Zidrous hand gelijktijdig in de winkel en dat gekoppeld aan twee Nederlandstalige artiesten. Voor Zidrou de manier om zijn naam en faam ten noorden van de taalgrens te installeren, voor de artiesten een kans om hun bedje in Frankrijk te spreiden. Toch kan de keuze van Aimée de Jongh als graphic novellist niet concurreren met noch tippen aan de klasse van Porcel, Lafebre, Beuchot en Springer. De Jongh is efficiënt en verlevendigt weliswaar, toch missen haar personages artisticiteit en gelaagdheid. Rimpels alleen zijn niet voldoende. Net als dat vluchtige bij Davodeau waar de klemtoon vooral ligt op vertellen. Jammer, want bloesems in de herfst is een heerlijk luchtig verhaal, met als leitmotiv dat je nooit te oud bent om uit je dak te gaan, lees: de liefde te vinden. Al gaat Zidrou wel ver om zijn romantisch Dolly-zaadje te planten met een onwaarschijnlijk eindpunt als bestemming. Verwelkt is bloesems in de herfst gelukkig niet."
26-09-2018

7/10

Gewikt en gewogen (201-202): Dwergen 5 SC-HC

Inhoudelijk: "Brahm, kapitein van de orde van het Schild, is gebroken. Hij is zijn vrouw verloren en zijn zoon, ernstig gewond, zal nooit de cognar worden waar hij zo op hoopte. Zijn dochter, Tiss, besluit ondanks alles de plaats van haar broer in te nemen en het pad van de krijger te volgen. Meer dan een offer, een roeping."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "En dan denk je wederom het doorsnee clichéverhaal te lezen van een Dwerg die als buitenstaander zich absoluut als strijder wil bewijzen, niet dus. Of het nu mannelijk of vrouwelijk is, je kan de opmars niet stuiten. Na lezing blijf je achter met een flinke krop in de keel. Jarry weet hoe je emotioneel te bespelen en eindigt met een universeel loflied. Wat Demare onderscheidt van de andere Dwergen-artiesten? Niets. En dat is nu net het jammere. Met een uitdagender, virtuozer tekenaar had Tiss van het schild als één van de jaarlijkse parels bestempeld kunnen worden. Gelukkig leest Demares bijdrage efficiënt genoeg om je dermate niet te ergeren."
26-09-2018

8/10