zaterdag 8 december 2018

Gewikt en gewogen (356-357): Zwendel 2 SC-HC

Inhoudelijk: "Een rotgetalenteerde knaap in de leer nemen is één ding, maar een puber in toom houden die in staat is om de helft van de planeet te vernietigen, is een ander paar mouwen!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Toch gek, eerst wordt Munuera van de Robbedoes-reeks afgehaald als zijnde commercieel falend en nu krijgt hij alsnog een forum om de Zwendel-figuur te exploiteren. Of was het voorgaande te wijten aan de bijdrage van de scenarist? Met Campbells bewees Munuera alvast wel degelijk ook alleen een gevoelige snaar te raken en ook hier gaat de schrijver-tekenaar in op een persoonlijkere insteek van het Robbedoes-universum zonder dat de piccolo er ook maar in voorkomt. De focus ligt op de duale figuur Zwendel en diens relatie met zijn licht rebellerende androïde-dochter, in dit deel vrolijkt Zedrik de boel extra op. Zwendel heeft een hoog Incredibles-gehalte met veel actie, dynamiek, een lach en een traan perfect weergevend wat er zich in een jongerenleefwereld zoal afspeelt. De uitvouwbare gadget-dubbelpagina is op zich niet nodig, vernieuwing zou niet in de publicatievorm moeten zitten, wel in het geschrevene. De leerling-slechterik, lekker pretentieloos luchtig met ondanks het vileine karakter van de hoofdrolspelers (wil het lukken dat de androïde het meest menselijk is) toch een warme boodschap.
28-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (354-355): Zwendel 1 SC-HC

Inhoudelijk: "Zwendel loopt niet hoog op met het nieuwe vriendje van zijn tienerdochter Zandra. Als het verliefde koppeltje na een avondje uit huiswaarts keert, stuurt hij een legertjes robots op hen af die dochterlief schaken en naar huis meetronen. Vader en dochter vliegen elkaar in de haren. Tot de stoppen van de geniale uitvinder doorslaan."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Satirisch steekt Zwendels dochter in het begin meteen een tirade af omtrent het uitmelken van successen, zo ondermijnt Munuera meteen zichzelf, want hoort hij ondertussen ook niet in het rijtje thuis? De dochter van Z is een leuke, onderhoudende non-Robbedoes-strip waarbij de artiest alle actieregisters opengooit en je een rollercoaster bezorgt vol doldwaze omwentelingen. Herkenbare Brusselse plekjes zijn het Rogierplein met de UGC-bioscoopzaal (pagina 3), de Anspachlaan en het Beursgebouw (4-5), de Grote Markt (7), het Atomium (8) en de Koninginnengalerij (63). Munuera kiest voor een andere inkleuring, een beetje zeemzoet in functie van het jeugdige/adolescentenverhaal. Niet de meest optimale beslissing. Als gadget bevat het boek een 'verstopte' uitplooibare dubbeldubbelpagina. De dochter van Z, amusant."
18-05-2018

7/10

Gewikt en gewogen (353): Alfa 13

Inhoudelijk: "Alfa wordt door de CIA beschuldigd van verraad en is op de vlucht. Maar hoe kun je je onschuld bewijzen als alle geheim agenten van het land achter je aan zitten?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Sorry Jigounov en Lamquet, maar jullie samenwerking neemt te veel tijd in beslag dat net in een reeks waar het (verschijnings)ritme een belangrijke rol in speelt en het noodzakelijk is om je lezers voortdurend aanknopingspunten te bezorgen. Het is ondertussen weer zo lang geleden, met daartussen enkele onleesbare Alfa Eerste wapenfeiten-feiten dat je de draad volledig kwijt bent en de moed niet kan opbrengen om het voorgaande deel terug boven te halen. Zo weet je meteen wat je te doen staat! Al die intriges, het kan je gestolen worden. Jack Bauer- of Homeland-gewijs doe je aan bingereading en verslind je alles in één keer, aan jou de keuze. Nu plons je wederom in een intrige vol internationale referenties waar je niet wakker van ligt. Gelukkig is er het betere tekenwerk van Lamquet, een artiest die veel aandacht besteedt aan een superieure, rijke inkleuring. Zijn realisme wordt echter gekelderd door een veel te grote lettering in de tekstballonnen, alsof iedereen telkens schreeuwt. Vertalingen en verfijndheid, het gaat niet altijd samen."
28-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (351-352): Arcadia archief 46 Melisande Manevrouwtje HC - LX

Inhoudelijk: "De sympathieke, maar o zo klunzige heksenleerlinge slaagt er keer op keer in alles in het honderd te doen lopen, en dit meermaals tot grote ergernis van haar vrienden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "De luchtige insteek van een reguliere Melisande krijgt een donker kantje met de sombere 'escapade' van Manevrouwtje. Wie offert zich voor wie op? Clarke kiest niet voor het rooskleurige happy end en laat het drama 'zege'vieren. Of is er in deze toverwereld toch nog plaats voor iets magisch? Clarke toont erg volwassen uit de hoek te kunnen komen en zorgt ervoor dat de onschuldige heksenreeks de kinderschoenen is ontgroeid. Mooi."
25-11-2018
7/10

vrijdag 7 december 2018

Gewikt en gewogen (350): Minions 3 Viva de boss

Inhoudelijk: "Dit derde Minions-album met tekstloze gags opent de deuren naar de geschiedenis. Weg met hun ruimteschip, klaar voor het grote avontuur! Van de saloons in het Wilde Westen over het Egypte van de farao's tot de grotten uit de oertijd: de Minions verkennen alles en laten zich daarbij door niets of niemand tegenhouden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Niet helemaal maar toch een beetje eenzelfde insteek als Trondheims en Parmes UFO, al landen dit keer geen aliens op aarde, het zijn de Minions die de geschiedenis van de wereld herbeleven. Esthetisch zo verfijnd, die tekeningen van Renaud Collin, met Stéphane Lapuss' die slapstick op stripmaat fabriceert. Heerlijk hoe je kinderen kan betrekken bij mythische of mythologische figuren à la Medusa, de Minotaurus, da Vinci, Dracula, Roodbaard en vele, vele anderen. Viva dé boss, een heerlijke reis door de tijd die je zelfs na herhaalde lezing op korte termijn blijft bekoren."
28-11-2018

9/10

Gewikt en gewogen (349): Onliners 2

Inhoudelijk: "Tegenwoordig is bijna iedereen een Onliner. Maar niet iedereen ziet er, ook naturel, zo verschrikkelijk goed uit als deze twee prachtige vrouwen, noch beleven ze zulke stoute, erotische avonturen."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Geen kortverhalen dit keer maar een languit gerekte, voyeuristische inkijk in de huiselijke spleet van een – nochtans niet voorziene – exhibitionistisch ingestelde jongedame. Hou genoeg ijsblokjes bij de hand want de stomende scènes laten je moeilijk onberoerd. Door een neutralere 'opponent' in te schakelen die de drone bestuurt voelt menig mannelijk lezer zich niet bedreigd en kan deze lustig mee'doen' met het partijtje fingerspitzgefühlworstelen. De tekeningen zijn akelig reëel en verhogen het zwoele gehalte van het lustige genot. De tekortkomingen uit het eerste deel worden ruimschoots ingevuld, net als menig gaatje. Mannen, laat je gaan. En vrouwen? Ook!"
28-11-2018

8/10

Gewikt en gewogen (348): Star Wars Muiterij op Mon Cala 2

Inhoudelijk: "Op een missie om Mon Cala te bevrijden krijgt Leia het bijna onmogelijke plan om de belegerde planeet te winnen voor de Opstand, een plan dat alleen kan slagen met de unieke vaardigheden en culturele kennis van de enige echte C-3PO!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Kan deze afsluiter als tegengewicht het tekort aan betrokkenheid in de opener een beetje compenseren? Ja. Des te afstandelijker het begin, des te emotioneler het slot. Kieron Gillen vecht op twee fronten en wil daardoor flits en hip van het ene naar het andere verspringen. Hierdoor blijf je een stukje op je honger en wordt de actie voortdurend afgebroken. Het ritme mist uitweiding om de spanning te doen snijden. Het einde zorgt wederom voor een knaller van formaat. De tekeningen van Salvador Larroca zijn klinisch perfect, netjes afgeborsteld door die inkleuring, alleen ontbreekt er een zekere intensiteit.
29-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (347): Sigmund 28

Inhoudelijk: "Wie zoet is krijgt antidepressiva en wie stout is een gedwongen opname. Als de goedheiligman in het land is, ontvangt Sigmund zijn patiënten als Sigmundklaas en geeft hij therapie op rijm."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Therapiet, je moet er maar opkomen. Progressief zoals het een artiest betaamt, met de nodige kanttekeningen ten opzichte van het overpolitiek correcte. Sigmund is voor Peter de Wit een uitstekende uitlaatklep om zich te manifesteren in het (of zijn) man-zijn. Je kan de 'zielige' psy alles in de mond leggen en er toch nog mee wegkomen, what's on a man's mind. Smurfen, losers, de selfiemens, de museumbezoeker, de opti- en de pessimist, genoeg weerspiegelingen om je aan te reflecteren. 'O, neen. Dat heeft geen betrekking op ons!' Je merkt het welhaast niet, maar soms kan de auteur ontzettend stijlvol en gestileerd tekenen."
29-10-2018

7/10

donderdag 6 december 2018

Gewikt en gewogen (344-345-346): XIII Mystery 13 HC/SC/LX

Inhoudelijk: "Jessica Martin is op de vlucht voor haar misdadige verleden als ze in Santa Barbara, Californië belandt en er een kamer huurt boven de apotheek van Judith Warner. De twee vrouwen voelen zich meteen tot elkaar aangetrokken."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Gelukkig waren er Berthet en Corbeyran die in heel het rijtje toonden hoe het niet moest. Terwijl de meeste klassebakken het onderste uit de kan haalden, verbleekte dat tweede deel met de rest. Alsof Van Hamme de spelers van het tweede uur extra troost willen bieden, blijkt ook hij weinig weerwerk te kunnen bieden tegen dat jeugdiger geweld. De ouwe vos is versleten en heeft zijn streken allang verloren. Zelfs met een provocatieve, 'modernistische' insteek om er lesbo-interest in te proppen, kan op weinig bijval rekenen. Alsof Olivier Grenson smeekte om het vrouwelijk schoon te kunnen exploiteren. Uiteindelijk is deze afronding nihilistisch en mist diepgang. De figuren zijn net als bij het begin van de eerste pagina nog altijd even vlak. Judith Warner, haar warnende naam draagt al een verwittiging, een einde in mineur."
28-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (343): Verborgen Geschiedenis 33

Inhoudelijk: "In de laatste jaren van het bewind van Herodes trokken de wijzen te voet naar het dorpje Nazareth in Palestina. Ze zochten een kind dat net geboren was, en beschermd moest worden tegen de soldaten van Herodes. Die hadden bevel gekregen om het te doden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Jammer dat Pécau zijn eigen reeks met zo veel overbodige delen om zeep heeft geholpen. Had hij zoals in het begin op quasi historische feiten gebaseerd zoals deze De witte messias had De Verborgen Geschiedenis de overdaad wel kunnen overleven. De geboorte van Jezus vanuit een ander perspectief bekeken, fascinerend. Igor Kordey raast door de plot heen en is slordiger dan ooit. Inkleurder Desko kenmerkt sfeer, toch staan alle tonen niet op punt. Wil je een goed verhaal over de Drie Wijzen: De witte messias, één adres!"
16-11-2018

7/10

Gewikt en gewogen (342): Jan, Jans en de Kinderen 61

Inhoudelijk: "De familie Tromp, bestaande uit vader Jan, moeder Jans, dochters Karlijn en Catootje, de Grote Rooie Kater, Lotje de teckel en Loedertje ten voeten uit."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Uitgever Libelle staat op de Disco Zomerweek en de lezers zullen het geweten hebben, twee 'gags' zijn er aan gewijd! Net als de 50-jarige redactrice die in de bloemetjes wordt gezet. Hou dit soort inteelt voor het magazine zelf, overlaadt daar je albums niet mee. Of willen ze daarmee de oerhollandse menselijkheid van de reeks aantonen? Tevergeefs. Niet het venijn, wel het leuke zit hem in de staart: modeontwerper Michael Barnaart 8 weken lang als gasttekenaar aan de bak mocht. Verfijndere tekeningen en modebewustere onderwerpen. Het hoogtepunt in dit éénenzestigste album."
06-12-2018

6/10

Gewikt en gewogen (341): Star Wars Muiterij op Mon Cala 1

Inhoudelijk: "De Rebellenalliantie richt zich op het versterken van zijn troepen door het aantal te laten groeien. Maar een groter aantal rekruten leidt ook tot ruzie en onenigheid. Kan prinses Leia, met hulp van Han en Luke, de vele facties tot één echte alliantie vormen?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Leia jachtig op zoek naar allianties om het Keizerrijk van de 'Emperor' te bestrijden, dit keer beroep doend op de goede wil van de Mon Cala. Alles verloopt nogal stroef, zowel in woord als in beeld, voorlopig komt het er niet uit bij Gillen en Larroca. Ondanks de flitsende actie is hun actieradius beperkt en wordt je Star Wars-liefde slechts vluchtig bevredigd. Een gevechtje hier, een discussietje daar, de prinsesselijke verlangens zijn even stroef als de artificiële poses van de protagonisten op de cover. Nog zo'n episode als Muiterij op Mon Cala en je gaat zelf muiten."
27-11-2018

6/10

woensdag 5 december 2018

Gewikt en gewogen (340): Lester Cockney Integraal 2

Inhoudelijk: "Het lot heeft nog meer in petto voor Lester Cockney. Op weg naar een zekere dood brengt de grote reis hem naar de steppes van Kaboel tot Hongarije en tussendoor nog de jungles van Punjab."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Ook hier zit de meerwaarde van deze bundel in het kortverhaal van zes bladzijden achterin dat voorheen nooit eerder in album gepubliceerd werd. Al is het wel jammer dat het dossier zo weinig schetsmateriaal en achtergrondtekeningen bevat. Franz verdient een verdienstelijker eerbetoon. Over De gezworenen van de Donau: eindelijk thuis. Dat geldt toch voor Ilona. Maar door een ongelukkig toeval moeten Lester en Taranna meteen weer op de vlucht. Lester, altijd onderweg, rusteloos, zal hij zich ooit ergens vestigen? Anders dan anders haalt Franz er historische figuren bij die het pad van Cockney kruisen. Franz Liszt vervoegt de melodie die de andere Franz componeert. Qua tekeningen zit Franz op een carrièrehoogtepunt. Over De kinderhandelaars: je voelt de voortdurende nostalgie die Franz doordrukt in de gevoelens van zijn held Lester Cockney. Nochtans komt de weemoed reeds naar boven drijven met de thuiskomst in het begin van deze episode, alleen jaagt een erfenisschat de avonturier weer weg van zijn oorspronkelijke Oost West Thuis Best. Het grote trekkingverhaal is ten einde, nu kunnen 'gewone' belevenissen de plot kruiden. Een nieuwe speler duikt op. Franz, sterk visueel realisme. Over Oregon Trail: de omzwervingen brengen Lester in Amerika tussen de pioniers. Franz levert met Oregon Trail zijn variant op Heaven's Gate, de grootgrondbezitters die het de inwijkelingen onmogelijk maakt zich in dat nieuwe land te vestigen. Een kleine oorlog werpt zich tussen Lester en één van die veebaronnen op. Het is even schrikken wanneer Ilona achtergelaten wordt, Lester die iets te veel zelfvertrouwen heeft terwijl Franz het nodig acht zijn darlings te killen. Omdat Franz ondertussen de jeugd van Lester Cockney heeft uitgewerkt, rakelt hij in dit deel een oude bekende op. Misschien iets te veel van het goede? En over Op de vuist: Franz maakt van de gelegenheid gebruik om nog meer personages een eigen achtergrond te geven. Hij hecht duidelijk belang aan duiding en wil de ziel van de geknede karakters vergroten. Vandaar de verschillende intermezzo's die teruggrijpen naar het verleden. De drama's bieden extra kansen om de blanke pit te onthullen achter die harde bolster(s). Franz vertelt en tekent alsof het een vanzelfsprekendheid is. Slechts weinigen doen hem dat na."
27-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (339): Dating for geeks 8

Inhoudelijk: "Dating. Als eenzame vrijgezel in een wereld vol stelletjes moet je wel. Maar wat als de vrouw van je dromen door een paarse alien met een in nity gauntlet weggevaagd is? Of als je ideale vrouw gecanceld is halverwege haar eerste seizoen?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Variaties op hetzelfde thema, hoewel, Jasper en Yvon, komt het er toch een keertje van? Gniffelen voor de buitenstaander, herkennen voor de inteeltfamilie. Het nerddom tot humor verheven. 8-bit is een bitje te veel van hetzelfde. Nieuwe impulsen dringen zich op."
26-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (337-338): De onwaarschijnlijke avonturen van Bertus Boegspriet 1 SC-LX

Inhoudelijk: "De levensloop van Bertus Boegspriet is bepaald niet alledaags. Als kind ontvluchtte hij zijn geboortestad omdat hij (ten onrechte) dacht dat hij een vriendje had gedood. Het was het begin van een turbulente zwerftocht die hem in heel veel landen van de wereld bracht."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Paul Reichenbach weet zichzelf goed te ver;open en dat biedt hem mogelijkheden om met getalenteerde en minder getalenteerde tekenaars te werken. Pieter Hogenbirk is er zo eentje, al mis je toch de spontaneïteit van het schetswerk zoals achterin is weergegeven. De scenarist verantwoordt de insteek rond het personage, het verklaart de chaos van het verhaal met Bertus die in de meest onwaarschijnlijke situaties terechtkomt. In een strip uit de zeventiger jaren van de 20ste eeuw had je dat nog als avontuurlijk absurd gecatalogeerd, nu zeg je eerder overdreven en vergezocht. Bertus Boegspriet, duidelijk a man without a plan. Gewoon."
26-10-2018

5/10

dinsdag 4 december 2018

Gewikt en gewogen (336): Poptropica 3

Inhoudelijk: "Slechterik Octavius de landkaart te pakken, Poptropica beschermen is nu moeilijker dan ooit."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "In een snelvaart raas je door de tijd. Grafisch arm, maar wel virtuoos en creatief verteld met uitstekende interactieve dialogen. Het goede acteerwerk maakt het allemaal nog geloofwaardig. Sterk."
26-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (335): Lester Cockney Integraal 1

Inhoudelijk: "Een handgemeen op het verkeerde moment en de Ierse rebel Lester Cockney ziet zich met geweld ingelijfd in het Engelse leger dat naar de andere kant van de wereld wordt gestuurd voor een oorlog waar 'hij zelf niets mee te maken heeft'."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Het matige dossier doet Franz niet alle eer aan, al komen menig van zijn collega's aan het woord om de tekenaar als artiest en als mens te situeren. Wel speciaal is het Super Kuifje-kortverhaal, vier bladzijden, een mini Mowgli weergevend. Lester Cockney, alvast een must voor wie van Giraud, Rossi, Hermann of Meyer houdt. Nog klassiekgeschoold ouderwets realisme. Over De dwazen van Kaboel: Rudyard Kipling achterna, Lester Cockney is de verpersoonlijking van Sean Connery en Michael Caine in The man who would be king, de rebel die noodgedwongen in het leger belandt en hierdoor in het Oosten terechtkomt als slaafse vertegenwoordiger van het Britse gezag. Nooit echt stilgestaan bij het feit dat deze strip daar zo dicht bij aanleunde. Lester heeft al meteen dat rotkarakter, het toonbeeld van insubordinatie, meestal gerechtvaardigd door het gedrag van het gezag! De dwazen van Kaboel is een straf avontuur, typisch in de stijl van de toen opkomende generatie realistische auteurs (Hermann met Jeremiah, Derib met Buddy Longway die antihelden opvoeren, eenzaten die liefst van al met rust gelaten willen worden in hun overlevingstocht. Straf tekenwerk. Over En altijd kraakt de sneeuw: "Moord, desertie, mishandeling, ontvreemding van materialen, ontvoering. En die grapjas heeft het over kansen." Zelfs in de meest penibele situatie ziet Cockney wel een uitweg. Hij beschikt dan ook over een beschermengel die het hem niet gunt vroegtijdig te sterven. Een stevige brok avontuur geflankeerd door politiek-imperialistische intriges schitterend realistisch getekend door Franz. Een echte rasverteller. Over Een Hongaarse in Pendjab: gewoon een no-nonsense verhaal met antiheld Lester die plots op verzoek van Miss Pebbleton wél op avontuur vertrekt om een hele meute – met op kop de Radjah – te trotseren en zich in het hol van de leeuw – euh tijger – te wagen. Wat tekent die Franz toch uitzonderlijk vlezig goed. Over "Ik wil terug naar de Pecs": en dat grandioze avontuur blijft maar duren. Van Ierland naar Londen, van Londen naar Afghanistan, van Afghanistan naar India, van India terug naar Engeland of toch niet? De reis zou hen naar Hongarije moeten brengen. Deze overlevingstocht is één grote toeristische uitstap waarbij de drie hoofdrolspelers steeds verwikkeld raken in onvoorziene intriges. Onverhoopt kom je bij een van de vele wereldwonderen terecht. Goh, ook vergeten hoe goed Lester Cockney wel niet was? Over De koning der Dalmatiërs: globetrotter Lester vervoegt de twee deernen op weg naar Hongarije, nu met een tussenstop in Albanië om wederom kennis te maken met de machtswellust van plaatselijke potentaten. Lester Cockney, het beste dat Franz ooit gemaakt heeft. Puur vakmanschap."
26-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (334): Typhoon HC

Inhoudelijk: "Het is 1943, middenin de Tweede Wereldoorlog. Een Belgische piloot in dienst van de RAF vliegt, zonder opdracht, naar hartje Brussel om daar het hoofdkwartier van de Gestapo te bestoken."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Op het eerste zicht een zoveelste middelmatige pilotenstrip die teert op het aanzwellende succes van de vliegeniersreeksen die ons de laatste jaren overstelpen. Gibelin gebruikt bovendien een fijne lijn om alles af te bakenen, eentje zonder diepgang en reliëf waardoor net als bij de monotone inkleuring alles zo vlak lijkt. Lijkt, want bij lezing openbaart zich toch een ingenieus geschreven (geromantiseerde) reconstructie van een bijzondere heldendaad, baron de Seys die met zijn toestel even afwijkt van de verplichte koers om een persoonlijke vendetta in Brussel uit te vechten. Voortdurend bouwt Gibelin op en graaft hij zich in om het karakter van de lijdende piloot te doorgronden. Vooral het feit dat Gibelin vertelt zonder vortdurend in detail te treden, werkt prikkelend. Intelligent. Een meer dan geslaagde missie die eens vanuit een ander, meer persoonlijk perspectief de actie laat voor wat het is en je meesleept in de ontwikkelingsfase van een zichzelf zoekende persoon. Met dat stukje geschiedenis (de aanval op het Gestapo-hoofdkwartier hier in Brussel) wordt alles levensechter. Met de tekeningen doet Gibelin je denken aan de Beuriot van Oorlog en Liefde, zij het met iets minder kleur, licht afstandelijk, toch sensueel en stijlvol. Ook al dekt de cover de lading niet, Typhoon is een sterke kroniek."
25-10-2018

8/10

maandag 3 december 2018

Gewikt en gewogen (333): Irons 1

Inhoudelijk: "Jack Irons is een ingenieur die gespecialiseerd is in de bouw van superstructuren. Een topper in zijn vakgebied van wie het advies gegeerd is. Maar Irons is een mensenhater en een sarcast. Een man die geen greintje sympathie opwekt. Van reuzebruggen tot constructies in de meest vijandige omstandigheden: als de uitdaging onmogelijk lijkt, is Irons de man die je zoekt."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Luc Brahy heeft sinds het begin van zijn Imago Mundi-geweld toch een enorme tand bijgestoken en al veel van zijn imperfecties weggewerkt. Cognac was al een schot in de roos, met Irons lijkt hij een nieuwe gevonden te hebben. Alsof hij terugkeert naar de bron komt hierin ook het natuurgeweld aan bod, alsof het klimaat de levens van menig mens bewust verpest en we weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Door toedoen van de mens wordt de wereld om zeep geholpen en worden extra mini-drama's veroorzaakt. De Ingenieur-adviseur is het toonbeeld van cynisch altruïsme, de rest van de buitenwereld interesseert Irons niet, enkel hetgeen in zijn kraam past. Gelukkig opgesloten in dit 'zimmerspiel' wordt hij toch verplicht een bijdrage te leveren aan het onvoorziene. Heerlijk, zo'n zwartgallige antiheld die gratuit de klootzak uithangt en die iedereen tegen de schenen schopt ter vertier van de betrokken lezer. Tristan Roulot schrijft een intelligente thriller en bezorgt met Brahy voor een van de verrassingen van het jaar."
28-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (332): Lectrr lekt

Inhoudelijk: "Een gebeurtenis die in 2018 wereldwijd opschudding veroorzaakte en ongetwijfeld nog lang zal nazinderen, is het lekken van privégegevens door Facebook. Lectrr zijn cartooneske kijk op de wereld is voor het zevende jaar op rij gebundeld in een ingenieus jaaroverzicht."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Ideeëngoochelaar Lectrr trekt weer van leer en toont hoe efficiënte, esthetische cartoons gemaakt moeten worden. Er zit een zekere systematiek in, een vast patroon, toch zeker wanneer het de dood van 'iconische' personen betreft. Dan komt de nostalgie van toen weer naar boven en herken je meteen de omkadering waarin die figuur indertijd opereerde (bijvoorbeeld Tante Terry). Met al die frisse invalshoeken vraag je je toch af of Lectrr niet over een scenaristenteam beschikt? Straf!"
10-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (330-331): Roel Dijkstra 2 SC-HC

Inhoudelijk: "FC Leidrecht wordt door het plaatselijke elftal van Pamplona, UD Almerida, uitgenodigd voor een toernooi dat gehouden wordt tijdens het bekende San Fermin feest. De eigenaar van UD Almerida heeft de competitie georganiseerd om zijn sterspeler, Rodari Salto, onder de aandacht te brengen van geïnteresseerde scouts."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "De tekeningen van Roelof Wijtsma zijn zo begeesterd met een kleurenpalet dat deze reeks nog levendiger maakt. Wijtsma heeft een specifieke techniek om de tekeningen met de achtergronden te vermengen, een natuurlijke synergie (let op de straatstenen die de cover sieren). Wijtsma schuwt de details niet, tekent mensenmassa's alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Visueel genieten in en rond het stadion, geloofwaardig voetbalwedstrijden meebelevend. Ook Willem Ritstier haalt alles uit de kadt om het buitenlands avontuur aanvaardbaar over te brengen. Aan Viva Pamplona beleef je alvast dolle pret, een sterke genrestrip met een onderhoudende plot."
10-10-2018

8/10

zondag 2 december 2018

Gewikt en gewogen (329): De Orde van de Drakenridders 21

Inhoudelijk: "Wie zal Ishtar, het mythische, drakendodende wapen in handen krijgen?! Dit is het verhaal van een bijl die in handen van de grootste helden was. Het verhaal volgt geen figuren, maar een wapen, een strijdbijl."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Ange op kruissnelheid, hij trakteert ons op zes verhalen die het traject van de mythische bijl van Ishtar volgt. Net als dat het oersterke wapen van de ene naar de andere Drakenridder overgaat, wisselen even vaak de tekeningen. Inhoudelijk kort en krachtig, visueel afwisselend met hoogtes en laagtes. Thibaud de Rochebrune, Roudier en Toulhoat tonen het meest hun handvastigheid en professionalisme. Martino, Collignon en Sentenac vullen de gaten zonder extra's. Gelukkig gewichtig genoeg om niet finaal af te gaan tegenover het werk van de drie voornoemde meesters. De bijl van Ishtar, één van de betere Drakenridders-delen van de laatste tijd."
25-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (327-328): Gilles Durance 1 SC / Beurseditie

Inhoudelijk: "Een verdachte firma wil een bommenwerper van het type RB26-Invader afleveren aan een van de strijdende partijen. Durance en zijn maten bevinden zich plotseling in het heetst van de strijd."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Laat het alsjeblieft een eenling zijn. Uitgever Hum probeert zijn bedje te spreiden en kiest na kwaliteit nu voor commerciële kwantiteit. Piloten en vliegtuigen liggen sinds het succes van Hugault beter in de markt en dus vindt Hum het ook nodig om de stripwereld extra te verzadigen met vliegende kisten. Gilles Durance is zo'n geforceerde tour de force om in retrostijl een opwindend avontuur te beleven. Gilles en zijn ploeg belanden van de regen in de drop, laten zich voor de kar van de geheime dienst spannen om zich daarna zonder echt eerlijke voorkennis in het hol van de leeuw te wagen. En tot overmaat van ramp zijn ze dan ook nog zo boud om aan een bommenwerpende opdracht deel te nemen. Morele dilemma's vormen duidelijk geen hindernis. Wanneer Callixte zich niet uitleeft op wagens en andere vierwielers uit vervlogen tijden, zoekt hij zijn heil in deze vliegende zeepkisten (of doodskisten!) en dat met een cleane klarelijnstijl. Zo klaar dat elke emotie ver zoek is. De witte bommenwerper, gekunsteld."
10-10-2018

5/10

Gewikt en gewogen (326): Tex Willer 10 Classics

Inhoudelijk: "De Modoc is een trotse indianenstam die zich niet zomaar door de blanke indringers laat onderwerpen. Eenmaal in het reservaat blijken ze zwaar bekocht te zijn. Captain Jack graaft de strijdbijl weer op, maar binnen de stam heerst onenigheid."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Op het eerste zicht een bizarre cover met een toch wel erg robuuste Tex en een inkleuring die het ergste doet vermoeden. En ook het doorbladeren wekt enig wantrouwen. Volledig onterecht, want het spektakel dat Enrique Breccia fabriceert is van een ongezien hoog niveau. Zoon van de grote Breccia en eveneens geïnspireerd door de Italiaanse grootmeester Sergio Toppi (dan pas begrijp je dat kleurenpalet) is dit niet alleen een artiest die de knepen van het vak kent, de persoonlijke stempel die hij met een eigenzinnige arcering invult, zorgt voor een zwartwit-spektakel zonder weerga. Een bos, een rotsformatie, de nacht, je kijkt je de ogen uit, vol bewondering genietend van het kleinste detail. Met als extra troef de schitterende karakterkoppen (pagina 19, kaders 1 en 3). Zo had je Tex voorheen nog niet gezien. Captain Jack heeft ook inhoudelijk weer heel wat te vertellen. Dit tiende deel bewijst dat de western verre van dood is!"
25-10-2018

9/10

zaterdag 1 december 2018

Gewikt en gewogen (324-325): XIII Mystery 12 SC-HC

Inhoudelijk: "Alan Smith is 23 en een briljant student. Het leven lacht de jonge snaak toe. En toch neemt het allemaal een andere wending. Officieel is hij voor zijn land gesneuveld in Vietnam. De waarheid is niet minder pijnlijk."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Niet het venijn, wel de verrassing zit 'm in de staart. Actie, actie en nog eens actie, daar trakteren Pecqueur en Buchet je overmatig op. Alan Smith rolt voortdurend van de regen in de drop, blijkt voor het ongeluk geboren. De scenarist gunt de jongeman weinig rust. Buchet verdiept zich voor een keer niet in de zielenroerselen van Nävis, voor een keer walst hij over de Vietnamese velden en zorgt voor een bevestigend spektakel. DE bal gaat aan het rollen, komt die ergens tot stilstand? De covertekening dekt de lading niet."
28-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (322-323): Storm 31 SC-HC

Inhoudelijk: "Storm is vergiftigd en terwijl de zwarte tortu door zijn bloed raast leert hij een groep jongens kennen, die tegen hun zin zitten opgesloten in het gesticht van Krijs. Storm belooft hen te bevrijden, maar wanneer hij bijkomt uit zijn delirium ziet de wereld er heel anders uit."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Die inkleurders van Digikore proberen wel, het patroon van Don Lawrence imiteren is echter onmogelijk waardoor de digikorale spielereien minder kracht hebben dan het origineel. Bovendien zit je soms toch met Molenaars verwrongen grafiek die iets te gemakzuchtig aanleunt bij de Amerikaanse superheldenscène en heb je lichamen die anatomisch buiten proportie opgeblazen lijken. Het oogt Don Lawrence maar is het niet. Van Bavels scenario ligt in de lijn van de voorbijgangersavonturen, de held die gedwongen ergens tussenkomt en hierdoor in een val trapt, eentje die resulteert in een nieuw hachelijk avontuur."
28-11-2018

6/10

Gewikt en gewogen (320-321): Tom Poes strip 6 en de jakkerjekker SC-HC

Inhoudelijk: "Wat nu? Tom Poes in zwart leer gestoken als een niets en niemand ontziende motorduivel? De schrik van Rommeldam en omstreken? De altijd zo voorzichtige jonge vriend die nu heer Bommel tot wanhoop brengt?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Twee culturen die met elkaar botsen, de ouwe zeur tegenover de hippe jongeren met hun leren jekkers. Een betoverde Tom Poes laat zich door de invloed van een magisch voorwerp in een negatieve spiraal van baldadigheden meesleuren. Heer Bommel daarentegen doet wat er van een vriend verwacht wordt: toezien en op zijn minst Tom Poes behoeden voor verder onheil. Moraal van het moraal: vriendschap overwint alles."
16-10-2018

7/10