zaterdag 8 december 2018

Gewikt en gewogen (356-357): Zwendel 2 SC-HC

Inhoudelijk: "Een rotgetalenteerde knaap in de leer nemen is één ding, maar een puber in toom houden die in staat is om de helft van de planeet te vernietigen, is een ander paar mouwen!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Toch gek, eerst wordt Munuera van de Robbedoes-reeks afgehaald als zijnde commercieel falend en nu krijgt hij alsnog een forum om de Zwendel-figuur te exploiteren. Of was het voorgaande te wijten aan de bijdrage van de scenarist? Met Campbells bewees Munuera alvast wel degelijk ook alleen een gevoelige snaar te raken en ook hier gaat de schrijver-tekenaar in op een persoonlijkere insteek van het Robbedoes-universum zonder dat de piccolo er ook maar in voorkomt. De focus ligt op de duale figuur Zwendel en diens relatie met zijn licht rebellerende androïde-dochter, in dit deel vrolijkt Zedrik de boel extra op. Zwendel heeft een hoog Incredibles-gehalte met veel actie, dynamiek, een lach en een traan perfect weergevend wat er zich in een jongerenleefwereld zoal afspeelt. De uitvouwbare gadget-dubbelpagina is op zich niet nodig, vernieuwing zou niet in de publicatievorm moeten zitten, wel in het geschrevene. De leerling-slechterik, lekker pretentieloos luchtig met ondanks het vileine karakter van de hoofdrolspelers (wil het lukken dat de androïde het meest menselijk is) toch een warme boodschap.
28-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (354-355): Zwendel 1 SC-HC

Inhoudelijk: "Zwendel loopt niet hoog op met het nieuwe vriendje van zijn tienerdochter Zandra. Als het verliefde koppeltje na een avondje uit huiswaarts keert, stuurt hij een legertjes robots op hen af die dochterlief schaken en naar huis meetronen. Vader en dochter vliegen elkaar in de haren. Tot de stoppen van de geniale uitvinder doorslaan."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Satirisch steekt Zwendels dochter in het begin meteen een tirade af omtrent het uitmelken van successen, zo ondermijnt Munuera meteen zichzelf, want hoort hij ondertussen ook niet in het rijtje thuis? De dochter van Z is een leuke, onderhoudende non-Robbedoes-strip waarbij de artiest alle actieregisters opengooit en je een rollercoaster bezorgt vol doldwaze omwentelingen. Herkenbare Brusselse plekjes zijn het Rogierplein met de UGC-bioscoopzaal (pagina 3), de Anspachlaan en het Beursgebouw (4-5), de Grote Markt (7), het Atomium (8) en de Koninginnengalerij (63). Munuera kiest voor een andere inkleuring, een beetje zeemzoet in functie van het jeugdige/adolescentenverhaal. Niet de meest optimale beslissing. Als gadget bevat het boek een 'verstopte' uitplooibare dubbeldubbelpagina. De dochter van Z, amusant."
18-05-2018

7/10

Gewikt en gewogen (353): Alfa 13

Inhoudelijk: "Alfa wordt door de CIA beschuldigd van verraad en is op de vlucht. Maar hoe kun je je onschuld bewijzen als alle geheim agenten van het land achter je aan zitten?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Sorry Jigounov en Lamquet, maar jullie samenwerking neemt te veel tijd in beslag dat net in een reeks waar het (verschijnings)ritme een belangrijke rol in speelt en het noodzakelijk is om je lezers voortdurend aanknopingspunten te bezorgen. Het is ondertussen weer zo lang geleden, met daartussen enkele onleesbare Alfa Eerste wapenfeiten-feiten dat je de draad volledig kwijt bent en de moed niet kan opbrengen om het voorgaande deel terug boven te halen. Zo weet je meteen wat je te doen staat! Al die intriges, het kan je gestolen worden. Jack Bauer- of Homeland-gewijs doe je aan bingereading en verslind je alles in één keer, aan jou de keuze. Nu plons je wederom in een intrige vol internationale referenties waar je niet wakker van ligt. Gelukkig is er het betere tekenwerk van Lamquet, een artiest die veel aandacht besteedt aan een superieure, rijke inkleuring. Zijn realisme wordt echter gekelderd door een veel te grote lettering in de tekstballonnen, alsof iedereen telkens schreeuwt. Vertalingen en verfijndheid, het gaat niet altijd samen."
28-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (351-352): Arcadia archief 46 Melisande Manevrouwtje HC - LX

Inhoudelijk: "De sympathieke, maar o zo klunzige heksenleerlinge slaagt er keer op keer in alles in het honderd te doen lopen, en dit meermaals tot grote ergernis van haar vrienden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "De luchtige insteek van een reguliere Melisande krijgt een donker kantje met de sombere 'escapade' van Manevrouwtje. Wie offert zich voor wie op? Clarke kiest niet voor het rooskleurige happy end en laat het drama 'zege'vieren. Of is er in deze toverwereld toch nog plaats voor iets magisch? Clarke toont erg volwassen uit de hoek te kunnen komen en zorgt ervoor dat de onschuldige heksenreeks de kinderschoenen is ontgroeid. Mooi."
25-11-2018
7/10

vrijdag 7 december 2018

Gewikt en gewogen (350): Minions 3 Viva de boss

Inhoudelijk: "Dit derde Minions-album met tekstloze gags opent de deuren naar de geschiedenis. Weg met hun ruimteschip, klaar voor het grote avontuur! Van de saloons in het Wilde Westen over het Egypte van de farao's tot de grotten uit de oertijd: de Minions verkennen alles en laten zich daarbij door niets of niemand tegenhouden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Niet helemaal maar toch een beetje eenzelfde insteek als Trondheims en Parmes UFO, al landen dit keer geen aliens op aarde, het zijn de Minions die de geschiedenis van de wereld herbeleven. Esthetisch zo verfijnd, die tekeningen van Renaud Collin, met Stéphane Lapuss' die slapstick op stripmaat fabriceert. Heerlijk hoe je kinderen kan betrekken bij mythische of mythologische figuren à la Medusa, de Minotaurus, da Vinci, Dracula, Roodbaard en vele, vele anderen. Viva dé boss, een heerlijke reis door de tijd die je zelfs na herhaalde lezing op korte termijn blijft bekoren."
28-11-2018

9/10

Gewikt en gewogen (349): Onliners 2

Inhoudelijk: "Tegenwoordig is bijna iedereen een Onliner. Maar niet iedereen ziet er, ook naturel, zo verschrikkelijk goed uit als deze twee prachtige vrouwen, noch beleven ze zulke stoute, erotische avonturen."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Geen kortverhalen dit keer maar een languit gerekte, voyeuristische inkijk in de huiselijke spleet van een – nochtans niet voorziene – exhibitionistisch ingestelde jongedame. Hou genoeg ijsblokjes bij de hand want de stomende scènes laten je moeilijk onberoerd. Door een neutralere 'opponent' in te schakelen die de drone bestuurt voelt menig mannelijk lezer zich niet bedreigd en kan deze lustig mee'doen' met het partijtje fingerspitzgefühlworstelen. De tekeningen zijn akelig reëel en verhogen het zwoele gehalte van het lustige genot. De tekortkomingen uit het eerste deel worden ruimschoots ingevuld, net als menig gaatje. Mannen, laat je gaan. En vrouwen? Ook!"
28-11-2018

8/10

Gewikt en gewogen (348): Star Wars Muiterij op Mon Cala 2

Inhoudelijk: "Op een missie om Mon Cala te bevrijden krijgt Leia het bijna onmogelijke plan om de belegerde planeet te winnen voor de Opstand, een plan dat alleen kan slagen met de unieke vaardigheden en culturele kennis van de enige echte C-3PO!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Kan deze afsluiter als tegengewicht het tekort aan betrokkenheid in de opener een beetje compenseren? Ja. Des te afstandelijker het begin, des te emotioneler het slot. Kieron Gillen vecht op twee fronten en wil daardoor flits en hip van het ene naar het andere verspringen. Hierdoor blijf je een stukje op je honger en wordt de actie voortdurend afgebroken. Het ritme mist uitweiding om de spanning te doen snijden. Het einde zorgt wederom voor een knaller van formaat. De tekeningen van Salvador Larroca zijn klinisch perfect, netjes afgeborsteld door die inkleuring, alleen ontbreekt er een zekere intensiteit.
29-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (347): Sigmund 28

Inhoudelijk: "Wie zoet is krijgt antidepressiva en wie stout is een gedwongen opname. Als de goedheiligman in het land is, ontvangt Sigmund zijn patiënten als Sigmundklaas en geeft hij therapie op rijm."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Therapiet, je moet er maar opkomen. Progressief zoals het een artiest betaamt, met de nodige kanttekeningen ten opzichte van het overpolitiek correcte. Sigmund is voor Peter de Wit een uitstekende uitlaatklep om zich te manifesteren in het (of zijn) man-zijn. Je kan de 'zielige' psy alles in de mond leggen en er toch nog mee wegkomen, what's on a man's mind. Smurfen, losers, de selfiemens, de museumbezoeker, de opti- en de pessimist, genoeg weerspiegelingen om je aan te reflecteren. 'O, neen. Dat heeft geen betrekking op ons!' Je merkt het welhaast niet, maar soms kan de auteur ontzettend stijlvol en gestileerd tekenen."
29-10-2018

7/10

donderdag 6 december 2018

Gewikt en gewogen (344-345-346): XIII Mystery 13 HC/SC/LX

Inhoudelijk: "Jessica Martin is op de vlucht voor haar misdadige verleden als ze in Santa Barbara, Californië belandt en er een kamer huurt boven de apotheek van Judith Warner. De twee vrouwen voelen zich meteen tot elkaar aangetrokken."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Gelukkig waren er Berthet en Corbeyran die in heel het rijtje toonden hoe het niet moest. Terwijl de meeste klassebakken het onderste uit de kan haalden, verbleekte dat tweede deel met de rest. Alsof Van Hamme de spelers van het tweede uur extra troost willen bieden, blijkt ook hij weinig weerwerk te kunnen bieden tegen dat jeugdiger geweld. De ouwe vos is versleten en heeft zijn streken allang verloren. Zelfs met een provocatieve, 'modernistische' insteek om er lesbo-interest in te proppen, kan op weinig bijval rekenen. Alsof Olivier Grenson smeekte om het vrouwelijk schoon te kunnen exploiteren. Uiteindelijk is deze afronding nihilistisch en mist diepgang. De figuren zijn net als bij het begin van de eerste pagina nog altijd even vlak. Judith Warner, haar warnende naam draagt al een verwittiging, een einde in mineur."
28-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (343): Verborgen Geschiedenis 33

Inhoudelijk: "In de laatste jaren van het bewind van Herodes trokken de wijzen te voet naar het dorpje Nazareth in Palestina. Ze zochten een kind dat net geboren was, en beschermd moest worden tegen de soldaten van Herodes. Die hadden bevel gekregen om het te doden."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Jammer dat Pécau zijn eigen reeks met zo veel overbodige delen om zeep heeft geholpen. Had hij zoals in het begin op quasi historische feiten gebaseerd zoals deze De witte messias had De Verborgen Geschiedenis de overdaad wel kunnen overleven. De geboorte van Jezus vanuit een ander perspectief bekeken, fascinerend. Igor Kordey raast door de plot heen en is slordiger dan ooit. Inkleurder Desko kenmerkt sfeer, toch staan alle tonen niet op punt. Wil je een goed verhaal over de Drie Wijzen: De witte messias, één adres!"
16-11-2018

7/10

Gewikt en gewogen (342): Jan, Jans en de Kinderen 61

Inhoudelijk: "De familie Tromp, bestaande uit vader Jan, moeder Jans, dochters Karlijn en Catootje, de Grote Rooie Kater, Lotje de teckel en Loedertje ten voeten uit."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Uitgever Libelle staat op de Disco Zomerweek en de lezers zullen het geweten hebben, twee 'gags' zijn er aan gewijd! Net als de 50-jarige redactrice die in de bloemetjes wordt gezet. Hou dit soort inteelt voor het magazine zelf, overlaadt daar je albums niet mee. Of willen ze daarmee de oerhollandse menselijkheid van de reeks aantonen? Tevergeefs. Niet het venijn, wel het leuke zit hem in de staart: modeontwerper Michael Barnaart 8 weken lang als gasttekenaar aan de bak mocht. Verfijndere tekeningen en modebewustere onderwerpen. Het hoogtepunt in dit éénenzestigste album."
06-12-2018

6/10

Gewikt en gewogen (341): Star Wars Muiterij op Mon Cala 1

Inhoudelijk: "De Rebellenalliantie richt zich op het versterken van zijn troepen door het aantal te laten groeien. Maar een groter aantal rekruten leidt ook tot ruzie en onenigheid. Kan prinses Leia, met hulp van Han en Luke, de vele facties tot één echte alliantie vormen?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Leia jachtig op zoek naar allianties om het Keizerrijk van de 'Emperor' te bestrijden, dit keer beroep doend op de goede wil van de Mon Cala. Alles verloopt nogal stroef, zowel in woord als in beeld, voorlopig komt het er niet uit bij Gillen en Larroca. Ondanks de flitsende actie is hun actieradius beperkt en wordt je Star Wars-liefde slechts vluchtig bevredigd. Een gevechtje hier, een discussietje daar, de prinsesselijke verlangens zijn even stroef als de artificiële poses van de protagonisten op de cover. Nog zo'n episode als Muiterij op Mon Cala en je gaat zelf muiten."
27-11-2018

6/10

woensdag 5 december 2018

Gewikt en gewogen (340): Lester Cockney Integraal 2

Inhoudelijk: "Het lot heeft nog meer in petto voor Lester Cockney. Op weg naar een zekere dood brengt de grote reis hem naar de steppes van Kaboel tot Hongarije en tussendoor nog de jungles van Punjab."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Ook hier zit de meerwaarde van deze bundel in het kortverhaal van zes bladzijden achterin dat voorheen nooit eerder in album gepubliceerd werd. Al is het wel jammer dat het dossier zo weinig schetsmateriaal en achtergrondtekeningen bevat. Franz verdient een verdienstelijker eerbetoon. Over De gezworenen van de Donau: eindelijk thuis. Dat geldt toch voor Ilona. Maar door een ongelukkig toeval moeten Lester en Taranna meteen weer op de vlucht. Lester, altijd onderweg, rusteloos, zal hij zich ooit ergens vestigen? Anders dan anders haalt Franz er historische figuren bij die het pad van Cockney kruisen. Franz Liszt vervoegt de melodie die de andere Franz componeert. Qua tekeningen zit Franz op een carrièrehoogtepunt. Over De kinderhandelaars: je voelt de voortdurende nostalgie die Franz doordrukt in de gevoelens van zijn held Lester Cockney. Nochtans komt de weemoed reeds naar boven drijven met de thuiskomst in het begin van deze episode, alleen jaagt een erfenisschat de avonturier weer weg van zijn oorspronkelijke Oost West Thuis Best. Het grote trekkingverhaal is ten einde, nu kunnen 'gewone' belevenissen de plot kruiden. Een nieuwe speler duikt op. Franz, sterk visueel realisme. Over Oregon Trail: de omzwervingen brengen Lester in Amerika tussen de pioniers. Franz levert met Oregon Trail zijn variant op Heaven's Gate, de grootgrondbezitters die het de inwijkelingen onmogelijk maakt zich in dat nieuwe land te vestigen. Een kleine oorlog werpt zich tussen Lester en één van die veebaronnen op. Het is even schrikken wanneer Ilona achtergelaten wordt, Lester die iets te veel zelfvertrouwen heeft terwijl Franz het nodig acht zijn darlings te killen. Omdat Franz ondertussen de jeugd van Lester Cockney heeft uitgewerkt, rakelt hij in dit deel een oude bekende op. Misschien iets te veel van het goede? En over Op de vuist: Franz maakt van de gelegenheid gebruik om nog meer personages een eigen achtergrond te geven. Hij hecht duidelijk belang aan duiding en wil de ziel van de geknede karakters vergroten. Vandaar de verschillende intermezzo's die teruggrijpen naar het verleden. De drama's bieden extra kansen om de blanke pit te onthullen achter die harde bolster(s). Franz vertelt en tekent alsof het een vanzelfsprekendheid is. Slechts weinigen doen hem dat na."
27-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (339): Dating for geeks 8

Inhoudelijk: "Dating. Als eenzame vrijgezel in een wereld vol stelletjes moet je wel. Maar wat als de vrouw van je dromen door een paarse alien met een in nity gauntlet weggevaagd is? Of als je ideale vrouw gecanceld is halverwege haar eerste seizoen?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Variaties op hetzelfde thema, hoewel, Jasper en Yvon, komt het er toch een keertje van? Gniffelen voor de buitenstaander, herkennen voor de inteeltfamilie. Het nerddom tot humor verheven. 8-bit is een bitje te veel van hetzelfde. Nieuwe impulsen dringen zich op."
26-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (337-338): De onwaarschijnlijke avonturen van Bertus Boegspriet 1 SC-LX

Inhoudelijk: "De levensloop van Bertus Boegspriet is bepaald niet alledaags. Als kind ontvluchtte hij zijn geboortestad omdat hij (ten onrechte) dacht dat hij een vriendje had gedood. Het was het begin van een turbulente zwerftocht die hem in heel veel landen van de wereld bracht."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Paul Reichenbach weet zichzelf goed te ver;open en dat biedt hem mogelijkheden om met getalenteerde en minder getalenteerde tekenaars te werken. Pieter Hogenbirk is er zo eentje, al mis je toch de spontaneïteit van het schetswerk zoals achterin is weergegeven. De scenarist verantwoordt de insteek rond het personage, het verklaart de chaos van het verhaal met Bertus die in de meest onwaarschijnlijke situaties terechtkomt. In een strip uit de zeventiger jaren van de 20ste eeuw had je dat nog als avontuurlijk absurd gecatalogeerd, nu zeg je eerder overdreven en vergezocht. Bertus Boegspriet, duidelijk a man without a plan. Gewoon."
26-10-2018

5/10

dinsdag 4 december 2018

Gewikt en gewogen (336): Poptropica 3

Inhoudelijk: "Slechterik Octavius de landkaart te pakken, Poptropica beschermen is nu moeilijker dan ooit."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "In een snelvaart raas je door de tijd. Grafisch arm, maar wel virtuoos en creatief verteld met uitstekende interactieve dialogen. Het goede acteerwerk maakt het allemaal nog geloofwaardig. Sterk."
26-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (335): Lester Cockney Integraal 1

Inhoudelijk: "Een handgemeen op het verkeerde moment en de Ierse rebel Lester Cockney ziet zich met geweld ingelijfd in het Engelse leger dat naar de andere kant van de wereld wordt gestuurd voor een oorlog waar 'hij zelf niets mee te maken heeft'."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Het matige dossier doet Franz niet alle eer aan, al komen menig van zijn collega's aan het woord om de tekenaar als artiest en als mens te situeren. Wel speciaal is het Super Kuifje-kortverhaal, vier bladzijden, een mini Mowgli weergevend. Lester Cockney, alvast een must voor wie van Giraud, Rossi, Hermann of Meyer houdt. Nog klassiekgeschoold ouderwets realisme. Over De dwazen van Kaboel: Rudyard Kipling achterna, Lester Cockney is de verpersoonlijking van Sean Connery en Michael Caine in The man who would be king, de rebel die noodgedwongen in het leger belandt en hierdoor in het Oosten terechtkomt als slaafse vertegenwoordiger van het Britse gezag. Nooit echt stilgestaan bij het feit dat deze strip daar zo dicht bij aanleunde. Lester heeft al meteen dat rotkarakter, het toonbeeld van insubordinatie, meestal gerechtvaardigd door het gedrag van het gezag! De dwazen van Kaboel is een straf avontuur, typisch in de stijl van de toen opkomende generatie realistische auteurs (Hermann met Jeremiah, Derib met Buddy Longway die antihelden opvoeren, eenzaten die liefst van al met rust gelaten willen worden in hun overlevingstocht. Straf tekenwerk. Over En altijd kraakt de sneeuw: "Moord, desertie, mishandeling, ontvreemding van materialen, ontvoering. En die grapjas heeft het over kansen." Zelfs in de meest penibele situatie ziet Cockney wel een uitweg. Hij beschikt dan ook over een beschermengel die het hem niet gunt vroegtijdig te sterven. Een stevige brok avontuur geflankeerd door politiek-imperialistische intriges schitterend realistisch getekend door Franz. Een echte rasverteller. Over Een Hongaarse in Pendjab: gewoon een no-nonsense verhaal met antiheld Lester die plots op verzoek van Miss Pebbleton wél op avontuur vertrekt om een hele meute – met op kop de Radjah – te trotseren en zich in het hol van de leeuw – euh tijger – te wagen. Wat tekent die Franz toch uitzonderlijk vlezig goed. Over "Ik wil terug naar de Pecs": en dat grandioze avontuur blijft maar duren. Van Ierland naar Londen, van Londen naar Afghanistan, van Afghanistan naar India, van India terug naar Engeland of toch niet? De reis zou hen naar Hongarije moeten brengen. Deze overlevingstocht is één grote toeristische uitstap waarbij de drie hoofdrolspelers steeds verwikkeld raken in onvoorziene intriges. Onverhoopt kom je bij een van de vele wereldwonderen terecht. Goh, ook vergeten hoe goed Lester Cockney wel niet was? Over De koning der Dalmatiërs: globetrotter Lester vervoegt de twee deernen op weg naar Hongarije, nu met een tussenstop in Albanië om wederom kennis te maken met de machtswellust van plaatselijke potentaten. Lester Cockney, het beste dat Franz ooit gemaakt heeft. Puur vakmanschap."
26-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (334): Typhoon HC

Inhoudelijk: "Het is 1943, middenin de Tweede Wereldoorlog. Een Belgische piloot in dienst van de RAF vliegt, zonder opdracht, naar hartje Brussel om daar het hoofdkwartier van de Gestapo te bestoken."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Op het eerste zicht een zoveelste middelmatige pilotenstrip die teert op het aanzwellende succes van de vliegeniersreeksen die ons de laatste jaren overstelpen. Gibelin gebruikt bovendien een fijne lijn om alles af te bakenen, eentje zonder diepgang en reliëf waardoor net als bij de monotone inkleuring alles zo vlak lijkt. Lijkt, want bij lezing openbaart zich toch een ingenieus geschreven (geromantiseerde) reconstructie van een bijzondere heldendaad, baron de Seys die met zijn toestel even afwijkt van de verplichte koers om een persoonlijke vendetta in Brussel uit te vechten. Voortdurend bouwt Gibelin op en graaft hij zich in om het karakter van de lijdende piloot te doorgronden. Vooral het feit dat Gibelin vertelt zonder vortdurend in detail te treden, werkt prikkelend. Intelligent. Een meer dan geslaagde missie die eens vanuit een ander, meer persoonlijk perspectief de actie laat voor wat het is en je meesleept in de ontwikkelingsfase van een zichzelf zoekende persoon. Met dat stukje geschiedenis (de aanval op het Gestapo-hoofdkwartier hier in Brussel) wordt alles levensechter. Met de tekeningen doet Gibelin je denken aan de Beuriot van Oorlog en Liefde, zij het met iets minder kleur, licht afstandelijk, toch sensueel en stijlvol. Ook al dekt de cover de lading niet, Typhoon is een sterke kroniek."
25-10-2018

8/10

maandag 3 december 2018

Gewikt en gewogen (333): Irons 1

Inhoudelijk: "Jack Irons is een ingenieur die gespecialiseerd is in de bouw van superstructuren. Een topper in zijn vakgebied van wie het advies gegeerd is. Maar Irons is een mensenhater en een sarcast. Een man die geen greintje sympathie opwekt. Van reuzebruggen tot constructies in de meest vijandige omstandigheden: als de uitdaging onmogelijk lijkt, is Irons de man die je zoekt."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Luc Brahy heeft sinds het begin van zijn Imago Mundi-geweld toch een enorme tand bijgestoken en al veel van zijn imperfecties weggewerkt. Cognac was al een schot in de roos, met Irons lijkt hij een nieuwe gevonden te hebben. Alsof hij terugkeert naar de bron komt hierin ook het natuurgeweld aan bod, alsof het klimaat de levens van menig mens bewust verpest en we weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Door toedoen van de mens wordt de wereld om zeep geholpen en worden extra mini-drama's veroorzaakt. De Ingenieur-adviseur is het toonbeeld van cynisch altruïsme, de rest van de buitenwereld interesseert Irons niet, enkel hetgeen in zijn kraam past. Gelukkig opgesloten in dit 'zimmerspiel' wordt hij toch verplicht een bijdrage te leveren aan het onvoorziene. Heerlijk, zo'n zwartgallige antiheld die gratuit de klootzak uithangt en die iedereen tegen de schenen schopt ter vertier van de betrokken lezer. Tristan Roulot schrijft een intelligente thriller en bezorgt met Brahy voor een van de verrassingen van het jaar."
28-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (332): Lectrr lekt

Inhoudelijk: "Een gebeurtenis die in 2018 wereldwijd opschudding veroorzaakte en ongetwijfeld nog lang zal nazinderen, is het lekken van privégegevens door Facebook. Lectrr zijn cartooneske kijk op de wereld is voor het zevende jaar op rij gebundeld in een ingenieus jaaroverzicht."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Ideeëngoochelaar Lectrr trekt weer van leer en toont hoe efficiënte, esthetische cartoons gemaakt moeten worden. Er zit een zekere systematiek in, een vast patroon, toch zeker wanneer het de dood van 'iconische' personen betreft. Dan komt de nostalgie van toen weer naar boven en herken je meteen de omkadering waarin die figuur indertijd opereerde (bijvoorbeeld Tante Terry). Met al die frisse invalshoeken vraag je je toch af of Lectrr niet over een scenaristenteam beschikt? Straf!"
10-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (330-331): Roel Dijkstra 2 SC-HC

Inhoudelijk: "FC Leidrecht wordt door het plaatselijke elftal van Pamplona, UD Almerida, uitgenodigd voor een toernooi dat gehouden wordt tijdens het bekende San Fermin feest. De eigenaar van UD Almerida heeft de competitie georganiseerd om zijn sterspeler, Rodari Salto, onder de aandacht te brengen van geïnteresseerde scouts."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "De tekeningen van Roelof Wijtsma zijn zo begeesterd met een kleurenpalet dat deze reeks nog levendiger maakt. Wijtsma heeft een specifieke techniek om de tekeningen met de achtergronden te vermengen, een natuurlijke synergie (let op de straatstenen die de cover sieren). Wijtsma schuwt de details niet, tekent mensenmassa's alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Visueel genieten in en rond het stadion, geloofwaardig voetbalwedstrijden meebelevend. Ook Willem Ritstier haalt alles uit de kadt om het buitenlands avontuur aanvaardbaar over te brengen. Aan Viva Pamplona beleef je alvast dolle pret, een sterke genrestrip met een onderhoudende plot."
10-10-2018

8/10

zondag 2 december 2018

Gewikt en gewogen (329): De Orde van de Drakenridders 21

Inhoudelijk: "Wie zal Ishtar, het mythische, drakendodende wapen in handen krijgen?! Dit is het verhaal van een bijl die in handen van de grootste helden was. Het verhaal volgt geen figuren, maar een wapen, een strijdbijl."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Ange op kruissnelheid, hij trakteert ons op zes verhalen die het traject van de mythische bijl van Ishtar volgt. Net als dat het oersterke wapen van de ene naar de andere Drakenridder overgaat, wisselen even vaak de tekeningen. Inhoudelijk kort en krachtig, visueel afwisselend met hoogtes en laagtes. Thibaud de Rochebrune, Roudier en Toulhoat tonen het meest hun handvastigheid en professionalisme. Martino, Collignon en Sentenac vullen de gaten zonder extra's. Gelukkig gewichtig genoeg om niet finaal af te gaan tegenover het werk van de drie voornoemde meesters. De bijl van Ishtar, één van de betere Drakenridders-delen van de laatste tijd."
25-10-2018

8/10

Gewikt en gewogen (327-328): Gilles Durance 1 SC / Beurseditie

Inhoudelijk: "Een verdachte firma wil een bommenwerper van het type RB26-Invader afleveren aan een van de strijdende partijen. Durance en zijn maten bevinden zich plotseling in het heetst van de strijd."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Laat het alsjeblieft een eenling zijn. Uitgever Hum probeert zijn bedje te spreiden en kiest na kwaliteit nu voor commerciële kwantiteit. Piloten en vliegtuigen liggen sinds het succes van Hugault beter in de markt en dus vindt Hum het ook nodig om de stripwereld extra te verzadigen met vliegende kisten. Gilles Durance is zo'n geforceerde tour de force om in retrostijl een opwindend avontuur te beleven. Gilles en zijn ploeg belanden van de regen in de drop, laten zich voor de kar van de geheime dienst spannen om zich daarna zonder echt eerlijke voorkennis in het hol van de leeuw te wagen. En tot overmaat van ramp zijn ze dan ook nog zo boud om aan een bommenwerpende opdracht deel te nemen. Morele dilemma's vormen duidelijk geen hindernis. Wanneer Callixte zich niet uitleeft op wagens en andere vierwielers uit vervlogen tijden, zoekt hij zijn heil in deze vliegende zeepkisten (of doodskisten!) en dat met een cleane klarelijnstijl. Zo klaar dat elke emotie ver zoek is. De witte bommenwerper, gekunsteld."
10-10-2018

5/10

Gewikt en gewogen (326): Tex Willer 10 Classics

Inhoudelijk: "De Modoc is een trotse indianenstam die zich niet zomaar door de blanke indringers laat onderwerpen. Eenmaal in het reservaat blijken ze zwaar bekocht te zijn. Captain Jack graaft de strijdbijl weer op, maar binnen de stam heerst onenigheid."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Op het eerste zicht een bizarre cover met een toch wel erg robuuste Tex en een inkleuring die het ergste doet vermoeden. En ook het doorbladeren wekt enig wantrouwen. Volledig onterecht, want het spektakel dat Enrique Breccia fabriceert is van een ongezien hoog niveau. Zoon van de grote Breccia en eveneens geïnspireerd door de Italiaanse grootmeester Sergio Toppi (dan pas begrijp je dat kleurenpalet) is dit niet alleen een artiest die de knepen van het vak kent, de persoonlijke stempel die hij met een eigenzinnige arcering invult, zorgt voor een zwartwit-spektakel zonder weerga. Een bos, een rotsformatie, de nacht, je kijkt je de ogen uit, vol bewondering genietend van het kleinste detail. Met als extra troef de schitterende karakterkoppen (pagina 19, kaders 1 en 3). Zo had je Tex voorheen nog niet gezien. Captain Jack heeft ook inhoudelijk weer heel wat te vertellen. Dit tiende deel bewijst dat de western verre van dood is!"
25-10-2018

9/10

zaterdag 1 december 2018

Gewikt en gewogen (324-325): XIII Mystery 12 SC-HC

Inhoudelijk: "Alan Smith is 23 en een briljant student. Het leven lacht de jonge snaak toe. En toch neemt het allemaal een andere wending. Officieel is hij voor zijn land gesneuveld in Vietnam. De waarheid is niet minder pijnlijk."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Niet het venijn, wel de verrassing zit 'm in de staart. Actie, actie en nog eens actie, daar trakteren Pecqueur en Buchet je overmatig op. Alan Smith rolt voortdurend van de regen in de drop, blijkt voor het ongeluk geboren. De scenarist gunt de jongeman weinig rust. Buchet verdiept zich voor een keer niet in de zielenroerselen van Nävis, voor een keer walst hij over de Vietnamese velden en zorgt voor een bevestigend spektakel. DE bal gaat aan het rollen, komt die ergens tot stilstand? De covertekening dekt de lading niet."
28-10-2018

7/10

Gewikt en gewogen (322-323): Storm 31 SC-HC

Inhoudelijk: "Storm is vergiftigd en terwijl de zwarte tortu door zijn bloed raast leert hij een groep jongens kennen, die tegen hun zin zitten opgesloten in het gesticht van Krijs. Storm belooft hen te bevrijden, maar wanneer hij bijkomt uit zijn delirium ziet de wereld er heel anders uit."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Die inkleurders van Digikore proberen wel, het patroon van Don Lawrence imiteren is echter onmogelijk waardoor de digikorale spielereien minder kracht hebben dan het origineel. Bovendien zit je soms toch met Molenaars verwrongen grafiek die iets te gemakzuchtig aanleunt bij de Amerikaanse superheldenscène en heb je lichamen die anatomisch buiten proportie opgeblazen lijken. Het oogt Don Lawrence maar is het niet. Van Bavels scenario ligt in de lijn van de voorbijgangersavonturen, de held die gedwongen ergens tussenkomt en hierdoor in een val trapt, eentje die resulteert in een nieuw hachelijk avontuur."
28-11-2018

6/10

Gewikt en gewogen (320-321): Tom Poes strip 6 en de jakkerjekker SC-HC

Inhoudelijk: "Wat nu? Tom Poes in zwart leer gestoken als een niets en niemand ontziende motorduivel? De schrik van Rommeldam en omstreken? De altijd zo voorzichtige jonge vriend die nu heer Bommel tot wanhoop brengt?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Twee culturen die met elkaar botsen, de ouwe zeur tegenover de hippe jongeren met hun leren jekkers. Een betoverde Tom Poes laat zich door de invloed van een magisch voorwerp in een negatieve spiraal van baldadigheden meesleuren. Heer Bommel daarentegen doet wat er van een vriend verwacht wordt: toezien en op zijn minst Tom Poes behoeden voor verder onheil. Moraal van het moraal: vriendschap overwint alles."
16-10-2018

7/10

vrijdag 30 november 2018

Gewikt en gewogen (318-319): Michel Vaillant Seizoen 2 - 7 SC-HC

Inhoudelijk: "Michel Vaillant zit in de gevangenis. De brutale zelfmoord van Jean-Pierre laat de familie totaal verweesd achter. Françoise runt het team tijdens zijn afwezigheid terwijl Patrick een heel andere toekomst voor zichzelf ziet weggelegd."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Marc Bourgne stapte uit de ratrace en liet het tekenwerk volledig aan zijn assistent Benéteau over. Je begrijpt meteen waarom Bourgne aan het roer stond van deze goedvarende boot: degelijk realisme met de herkenbare karakterkoppen uit de oude reeks. Benéteau heeft die kennis en ervaring nog niet, zijn menselijk realisme is nog stroef. Actie en decors gaan hem goed af, naar het einde toe liggen ook de personages beter in de hand. Gezien de feuilletoninsteek leest dit tweede seizoen als één geheel, je geheugen opfrissen met herlezen kan geen kwaad. Moest Michel echt naar de gevangenis? Ja dus. Een recap voorin kan daarom geen kwaad. Macau, vroem vroem, vlot geschreven.
28-11-2018

7/10

Gewikt en gewogen (317): Buck Danny Classis 5

Inhoudelijk: "Buck, Sonny en Tumbler worden in volle Koude Oorlog naar Oost-Duitsland gestuurd om te patrouilleren langs de grenzen van het IJzeren Gordijn. Daar zijn de schermutselingen met de MiG’s vaste prik."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Een onnodige revival terend op de hiaten in de oude pilotenverhalen. Zumbiehl en Marniquet zoeken naar gaten in ons collectieve Buck Danny-geheugen en voeren de Koude Oorlog op met een raambekleding van ijzer. Wie laat zich vangen en hoe ontkom je uit de Russische zone mocht je daar ooit neergeschoten worden? Vermoeiend is de opdracht om dit clichéverhaal te doorworstelen, met Arroyo als de middelmatige kloon die Hubinon niet kan evenaren. Perspectieffouten en anatomische vrijheden vallen des te harder op. Neen, deze Buck Danny Classic is geen klassieker. Tot overmaat van ramp ook nog eens wordt vervolgend."
28-11-2018

4/10

donderdag 29 november 2018

Gewikt en gewogen (315-316): Dead life 2 SC-HC

Inhoudelijk: "De overlevenden moeten extra waakzaam zijn nu ook de dieren allemaal zijn besmet."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Hoe perfect is The Walking Dead wel niet? De uiterst sfeervolle tekeningen, het boeiende scenario en de grauwe, koele grijsinkleuring die de somberheid accentueert. Ongetwijfeld om niet op dezelfde hoop gegooid te worden én om zeker een breed publiek aan te kunnen spreken bekennen Gaudin en Urgell letterlijk kleur om alzo de deprimerende toestand te versterken. Het levert een overdadige saturatie op die in combinatie met de rijkelijk vloeiende inkt minder sterk overkomt. Is Urgell een leerling van Brahy, de losse stijl geeft hem voldoende vrijelijke ruimte, lekker plastisch. Hou je van de hitserie Walking Dead, geef Dead Life dan ook een kans. Met een smakelijke cliffhanger."
28-11-2018

7/10

Gewikt en gewogen (313-314): Dead life 1 SC-HC

Inhoudelijk: "De wereldwijde zombie epidemie is een feit. Het begint allemaal met Stephen die bij zijn grootouders op zolder een Middeleeuwse kelk vindt. Wanneer hij onwetend van het gevaar uit de kelk drinkt, barst de epidemie los die de wereld in een hel verandert."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Achter de feiten aanlopen is altijd een beetje beschamend, net als een succesformule kopiëren zonder hetze lfde niveau te behalen. Gaudin maakt een doorslagje van The Walking Dead, een ziekte/besmetting/vloek zorgt er ineens voor dat wandelende lijken de omgeving terroriseren. Probeer je daarin maar eens staande te houden. Alles draait rond het openen van de doos van Pandora, vooralsnog weet je niets, enkel de aanleiding. En dan gaat de bal aan het rollen. Is artiest Urgell een leerling van Denis Falque? Grafisch beperkt. Zombies bekijken/lezen? Ga dan vlug naar de bron!"
05-04-2018

6/10

woensdag 28 november 2018

Gewikt en gewogen (312): Alex 36

Inhoudelijk: "Alex en Enak zijn voor Caesar op missie in Samosata. Ze verkennen de stad, waar ze boeken moeten inslaan om een bibliotheek aan te leggen voor Rome, naar het voorbeeld van het grote Alexandrië. Maar er heerst onrust."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Helaas, David B kwam misschien wel, zag ook, maar overwon het lezershart niet. Van iemand met enig historisch inzicht (had hij niet meegeholpen aan Satrapi's Persepolis?) verwacht je toch beter. Vooral qua associatie met een tekenaar die de knepen van het vak niet kent. Albertini tracht de oude Jacques Martin-school te kopiëren annex evenaren en slaagt daar niet in. Tenzij je het overnemen van de fouten net als een verdienste beschouwt. Vooral het gebrek aan constante (wanneer er eens sensualiteit in een tekening sluipt) zorgt voor ergernis. Het verhaal is een zoveelste poging om elke historische dynamiek te kelderen, Caesar voert alsnog op het eind een nummertje op om in de annalen te geraken. Met dit lukt het David B en Albertini alvast niet."
28-10-2018

5/10

Gewikt en gewogen (310-311): Androïden 3 HC-SC

Inhoudelijk: "Ontwakend uit een lange kunstmatige slaap, is Jerrod volledig de kluts kwijt. Hij weet niet waarom hij sliep. Hij kent de mensen niet die hem wakker hebben gemaakt en ze dragen allemaal hetzelfde vreemde pak als hij."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Is het de vertaler die geen grip krijgt op het Franse origineel of worstelt vooral scenarist Cordurié zelf met de androïdenmaterie? Na twee uitstekende openingsdelen overrompelt deze Invasie niet. Het boek straalt geen warmte uit (logisch, toch?), hoogdravende filosofische interpretaties moeten de toekomst van de mens veilig stellen in deze vijandige apocalyptische Transformersachtige wereld. Cordurié slaat de bal mis terwijl Nhieu de onmogelijke opdracht kreeg om dit te visualiseren. Helaas voor hem lukt het niet om zelfs de tegenstander als ultieme (be)dreiging voor te stellen. Telekinetische wapens om onidentificeerbare tegenstanders te counteren, het werkt niet."
28-10-2018

5/10

dinsdag 27 november 2018

Gewikt en gewogen (309): Aloma 1 De schat van de onversaagde

Inhoudelijk: "Aloma woont en werkt in Barcelona, met haar oom Cyrus die antiquair is en kunstwerken restaureert. In zijn atelier en werkplaats bewaart hij de laatste resten van een oud galjoen, de Temerario (De Onversaagde). Hierin is, zoals een bende gangsters vermoedt, nog steeds een deel van de schat die zij eens vervoerde, achtergebleven."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Alfonso Font is een rasverteller en weet hoe hij een verhaal in beeld moet brengen. Alleen heb je het gevoel dat hij net als Franz het gaandeweg op papier zet zonder echt gestructureerd al op voorhand alles uit te meten. Zoiets valt op wanneer het einde van TITEL nadert. Ineens wil en moet door de bladzijde-beperking toch afronden en wordt het mysterie dat 44 bladzijden lang als uitgerekte leidraad diende ineens opgehelderd. Een toch wel zeer simplistisch einde. En ook al is de inkleuring uiterst geschikt, de zwartwit-pagina's achterin die Aloma 2 aankondigen, doen je verlangend watertanden om alles in die vorm te kunnen bewonderen."
28-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (308): Alleen 11

Inhoudelijk: "Yvan is ondergedoken in Bretagne in het oude vakantiehuisje van zijn ouders. Hij overleeft op spinkrabben en conserven uit leegstaande huizen. Waar moet hij heen om zijn vrienden terug te vinden? Naar Neosalem waar de psychopaat Saul de plak zwaait? Of naar het huiveringwekkende Markstad?"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Wat had je gelezen? Wat heb je gelezen? Wat ga je nog lezen? Vehlmann eist van het publiek dat ze bij de les blijven en bij verschijning van een nieuw deel minstens om terug te grijpen naar de vorige episodes. Met al de verschillende nevenplotjes heb je het gevoel dat er relatief weinig gebeurt. Deze doodse Limbus-wereld is behoorlijk dodelijk."
28-10-2018

6/10

maandag 26 november 2018

Gewikt en gewogen (307): De Brokkenmakers Integraal 4

Inhoudelijk: "Al en Brock zijn nog maar net terug van Florida of ze worden naar Quebec gestuurd om een bende van vrachtwagenchauffeurs te ontmantelen. De spin in het web van de bende is Big Mama, een truck zoals ze alleen in Amerika over de weg denderen!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Je kan tenminste zeggen dat ze mooi in de kast staan, netjes samen één tekening op de rug vormend. Het dossiertje is zoals vanouds weer even summier, net als het uitgeschreven velletje scenario van Duchâteau (pagina 11). Het surplus zit hem vooral in de laatste zestien pagina's. Het kortverhaal Hallo? Spookwagen? werd nooit eerder in een album opgenomen. Na lezing begrijp je ook waarom. Vluchtig geschreven (één zinnetje om de plot te definiëren) en even vluchtig getekend (3 à 4 kaders per pagina). Over Big Mama: Convoi en andere truckersfilms dienden als voorbeeld. Hoewel geen Kris Kristofferson als uithangbord, Denayer laat zich door hem niet inspireren om Jack gestalte te geven. Technisch knap, die grote mastodonten, netjes gedetailleerd weergegeven. Duchateau en Denayer deden het reeds eerder in deel 3 Operatie mammoet, nu met een hele bende vrachtwagenbestuurders in de hoofdrol. Wie is de dader? Je hebt er het raden naar. Weliswaar met een getuige (Tutsy, pagina 14) die tot het einde niks durft te zeggen. Jammer dat Denayer met pijltjes de leesrichting moet aangeven (pagina 40, kaders 1-2, 43-1/2). Onwaarschijnlijk hoe Al een sprong van een truck (pagina's 17-18) ongeschonden overleeft. Origineel, het camerastandpunt (pagina 35, kader 5) vanuit de cabine. Over Big Mama II: Christian Denayer heeft zich duidelijk geamuseerd met het tekenen van trucks, want meteen verklaart hij een extra liefde voor deze mastodonten. Vrachtwagenchauffeur Jack Cummings krijgt de hoofdrol toebedeeld, de zo joviale man uit het voorgaande deel werkt zich echter steeds verder in de nesten. De psychologische val van iemand die ten einde raad is. Helaas bouwt Duchateau er een zwak verhaal rond en heb je amper voeling met diens beweegredenen. De scenarist lijkt eerder à l'improviste te schrijven, ongecoördineerd en oplossingen al doende aanreikend. Het groots bedoelde Big Mama II is dan ook eerder klein uitgevallen. Zwak, al verdient Denayer een pluim voor de technische details (de Big Mama-truck). Op pagina 22 neemt Al bij een kiosk een exemplaar van een Chick Bill ter hand. En over Een super smeris: Al en Brock maken tegenwoordig minder brokken dan voorheen, alsof ze een zekere beheersing aan de dag kunnen leggen en zich niet meer genoodzaakt voelen tijdens het uitvoeren van de dienst vele bolides in de prak te rijden. Bij deze twaalfde titel vermoed je even dat het een komische Police Academy-variant wordt, op de cover straalt de gelijke van Steve Guttenberg. Edoch Duchateau blijft serieus, zelfs met een stripauteur die de serieuze en verzonnen rol op zich neemt. De verschillende kortverhalen hebben onvoldoende panache, een supersmeris onwaardig. Hoe groot de bedreigingen ook zijn, het lijken eerder akkefietjes. Christian Denayer heeft met Fernandez een uitstekende assistent. De decors worden immers knap ingevuld. San Francisco, net echt (pagina 3 en bladzijde 34, kader 1).
28-10-2018

6/10

Gewikt en gewogen (306): De Brokkenmakers Integraal 3

Inhoudelijk: "Al en Brock zijn door hun oversten ‘vriendelijk verzocht’ om hun zinnen te verzetten in Florida. De Brokkenmakers zetten koers naar de Sunshine State! Met een rotvaart scheuren ze over het asfalt en geven ze de alligators uit de zompige moerassen het nakijken. Overal waar motoren ronken, voelen de twee inspecteurs zich in hun sas." Bevat de albums De alligatorpoel, Florida Connection en Trein naar de hel.

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Een bundel met een minimalistisch dossier. Jacques Pessis beklemtoont wederom dat het uiterlijk van de twee brokkenmakende helden gelijkend op Michael Douglas en Karl Malden puur toeval is. Ach, op den duur ga je het nog geloven! Pessis focust zich op de beginnende schrijverscarrière van Duchâteau. Waarom moest deze zo nodig in de stripwereld terechtkomen? Puur uit werkdiscipline wordt de schrijver een gevestigde waarde. Over De alligatorpoel: meestal vervaagt het kritisch vermogen wanneer je op korte termijn te veel van hetzelfde leest en je toch meegezogen wordt in de middelmatigheid van het avontuur. Dat principe keert zich echter tegen De Brokkenmakers. Schrijver Duchâteau blijft de politieverhalen steeds maar verknallen met de opgeblazen onwaarschijnlijkheden die de realitei geweld aan doen. Een stad in Amerika waar twee truckers de verantwoordelijke burgervader zijn die het zich veroorloven alle wetten aan hun laars te lappen. Al en Brock zullen het daar eens even gaan opkuisen. Lang duurt het niet of ze worden afgeleid door een kidnapping. Een ettertje verschijnt ten tonele, zo eentje die je liever kwijt dan rijk bent en graag aan zijn lot wil overlaten. Maar neen, Al en Brock springen van het kastje naar de muur en wringen zich in alle bochten om deze 'detective' tot een goed einde te brengen. De alligatorpoel is eerder een poel des verderfs. Over Florida Connection: zelfs de beste vrienden gaan uiteen, al vraag je je vaak af of Al en Brock ooit wel echte vrienden zijn geweest? Het voortdurende gekibbel, het steeds in elkanders haren vliegen, de onverantwoorde wijze om ieders leven op het spel te zetten, kan je zo wel stellen dat je een hecht team vormt? Maar net als bij Yin en Yang kan het één niet zonder het ander. Nochtans blijkt de eenheid hierin danig geschaad. Vooral mopperpot Brockowsky kan moeilijk water bij de wijn doen. Duchateau schrijft niets anders dan gelijkaardige scenario's van B-tv-reeksen (uit de zeventiger jaren van de 20ste eeuw). De vriendschapspsychologie is een onkomisch lachertje, de thrillerplot eveneens. Lichtpunt is artiest Christian Denayer die zijn vorm heeft gevonden. De tekeningen zijn minder strak en dynamischer, ideaal voor actiescènes natuurlijk. Toch ontbreekt er dat tikkeltje inzicht om hem bij andere grootheden als Hermann te plaatsen. En over Trein naar de hel: je geniet van de accuraatheid waarmee de (kapotgereden) bolides steeds verder crashen, net als de decors die waarheidsgetrouw worden weergegeven. San Francisco en Chinatown (pagina 27) komen tot leven. In die omgeving opereren Al en Brock, rasechte Brokkenmakers, die er een sport van maken miljoenen dollars schade te veroorzaken. Grappig, toch? Neen, helemaal niet. Ze wekken eerder irritatie op. En dat niet alleen bij hun overste. Ook als lezer stoor je je aan hun onverantwoorde gedrag. Zelfs al heiligt het doel de middelen, dan nog kan je er geen begrip voor opbrengen. Gemaskeerd door een uitstekende plot zou je je daaraan niet storen, gezien Duchateaus beperkt verbeeldingsvermogen wordt het lezen van deze Trein naar de hel zelf hels. Dan krijg je een crimineel gevat (Crawford, pagina 11), nog geen bladzijde verder is hij weer op vrije voeten. Denayers en Duchateaus naam prijken op de filmaffiche, pagina 12."
04-04-2018

5/10

zondag 25 november 2018

Gewikt en gewogen (305): Urbanus 177 De levende blokjes

Inhoudelijk: "Juffrouw Pussy daagt de klas van Urbanus uit om het meest bloeiende bedrijf uit de grond te stampen. Met een prachtige hoofdprijs als inzet."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Zwengel het ondernemerschap aan, een gesponsorde boodschap van Unizo? Economie ofte hoe ik als kind geld kan verdienen en moet proberen dit (geld) te beheren. Veel stront (hoe kan het anders), veel onnozele gekheden, veel geblokte figuren (geometrisch bepaald) en dat alles heeft zo wel zijn redenen. De levende blokjes, vandaag gelezen, morgen al vergeten."
18-05-2018

4/10

Gewikt en gewogen (304): Urbanus 178 De vrolijke paastragedie

Inhoudelijk: "Urbanus en zijn klasgenoten besluiten de paasklokken gevangen te nemen om extra veel chocolade te hebben dit jaar. De klokken zelf worden voor veel geld verkocht aan een bronssmelterij. Na een tijdje kan de familie Urbanus geen chocolade meer zien, dus neemt nonkel Fillemon de rest van de voorraad over."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Sta jij ook als eerste in de rij om een schadevergoeding te eisen voor het verlies van x-aantal kostbare momenten van je leven. Ofte hoe je als auteur kan blijven freewheelen zonder een verhaal te vertellen. Tragisch."
18-05-2018

2/10

zaterdag 24 november 2018

Gewikt en gewogen (303): Jommeke 288 De zwarte diamant

Inhoudelijk: "De villa van de steenrijke Rosa lijkt wel een dierentuin. Sinds de dood van haar man, de avontuurlijke industrieel Oscar Metal, omringt Rosa zich met een heuse beestenboel. Nu ze onder het mes moet, zoekt ze een oppas voor de diertjes. De Miekes zijn het uitgelezen duo om de boel in de gaten te houden, want volwassenen zouden het wel eens gemunt kunnen hebben op de kostbaarheden in het huis."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Vragen die volwassenen zich stellen: mevrouw Rosa Metal heeft een dierentuin in huis. Wie zorgde daarvoor als nu ineens Annemieke, Rozemieke, Filiberke en Jommeke er moeite mee hebben om zorg te dragen voor al die beestjes. Plus de combinatie katten en vrij rondvliegende vogeltjes in huis lijkt ook nogal onwaarschijnlijk. Het scenario van Edwin Wouters is wel erg simplistisch. Jommeke als oppas in een groot kasteel waar iemand aast op een kostbare diamant. Veel heisa om het kleinood vast te krijgen, eens gebeurd volgt meteen de verbroedende ontknoping. Alsof alles zo vanzelfsprekend is en in een oogwenk opgelost kan worden. De vergevingsgezindheid van mevrouw Rosa siert haar wel."05-04-2018

6/10

vrijdag 23 november 2018

Gewikt en gewogen (302): Jommeke 289 De rondekoning

Inhoudelijk: "Kwak ontpopt zich tot een rasechte flandrien!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "De Rondekoning krijgt terecht ook een reguliere herkansing. Na het product placement reclameavontuur wordt het album heruitgegeven in de doorlopende Jommekesreeks zonder verwijzing naar de eerdere sponsors Het Nieuwsblad, Provincie Oost-Vlaanderen en Lidl. Het zorgt ervoor dat de 'gewiste' reclamepanelen nogal artificieel zijn en het amateurisme tentoonspreiden van een beginnend graficus. Zijn we die boodschappen ondertussen al lang niet gewoon? Lees en geniet van dit doldwaas avontuur waarin ook doping niet kan ontbreken. Een verhaal over fietsen, dat hoort dynamisch te zijn. En dat is het ook.De Rondekoning zit vol schwung en ritme. Met Kwak als uitermate gemotiveerde coureur die het beste van zichzelf geeft op de fiets. De Rondekoning is haast even aanstekelijk als een TV-uitzending. Dat alle papzakken op een tweewieler kruipen!"
04-04-2018

7/10

donderdag 22 november 2018

Gewikt en gewogen (301): Jommeke 290 De ideeëndief

Inhoudelijk: "Striptekenaar Zeppi Dephenelli zoekt de rust en stilte van Zonnedorp op om aan zijn nieuwe album te werken. Maar dat is buiten de dorpsbewoners gerekend. Het nieuws gaat vliegensvlug over de tongen en binnen de kortste keren staan talloze fans voor de deur van de overwerkte striptekenaar."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Philippe Delzenne gaat het wel erg dicht bij huis zoeken als Zeppi Dephenelli, de artiest in inspiratienood die belaagd wordt door tal van fans. Net geen strip in de strip (jammer) met Filiberke als ideeëndealer waaruit blijkt dat origineel uit de hoek komen na 250 verhalen niet zo vanzelfsprekend is. Uit het leven gegrepen met de uitgevende opdrachtgever die haast op een voetstuk wordt geplaatst.De ideeëndief, een goede aanzet, een matige afronding."
29-05-2018

6/10

woensdag 21 november 2018

Gewikt en gewogen (300): Jommeke 292 De roodstaartpapegaai

Inhoudelijk: "In de dierenwinkel van Zonnedorp zit een grijze roodstaartpapegaai weg te kwijnen van verdriet. Niemand wil hem kopen. Flips hart breekt om zijn soortgenoot zo te zien en vraagt of de arme papegaai een tijdje bij hen mag komen wonen."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Ondanks de assistentie lijdt De roodstaartpapegaai onder scenarioarmoede. Na vierentwintig pagina's is het verhaal reeds verteld wordt de plot gerekt met een georkestreerde tegenaanval. Zo flets, inspiratieloos. Dat weerspiegelt zich ook in Delzennes tekeningen die weinig moeite doet om perspectief ook effectief diepte te laten veroorzaken. De roodstaartpapegaai, erg ééndimensioneel."
26-10-2018

5/10

dinsdag 20 november 2018

Gewikt en gewogen (298-299): Elsje A4 Robo Sapiens SC-HC

Inhoudelijk: "In dit album krijgt Elsje te maken met defecte robots en rare amerikanen, reist met Über, slaapt in een AirBnB en worstelt met kunstmatige intelligentie."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "De productieve Valkema blijft op post en zorgt voor jouw jaarlijkse ontmoeting met een pientere meid die haar mannetje weet te staan. Zelfs in het Wilde Westen gaat ze geen enkele uitdaging of duel uit de weg. Routinematig lees je dit best in stukjes, in een ruk heb je enkel bewondering voor Valkema's vakmanschap."
26-10-2018

6/10

maandag 19 november 2018

Gewikt en gewogen (296-297): Star Wars - Remastered filmboek 8 Rogue One HC-SC

Inhoudelijk: "Wanneer bekend wordt dat het Keizerrijk een nieuw superwapen heeft, lijkt alles verloren voor het sterrenstelsel. De verwoestende nieuwe Death Star zal een einde maken aan elke vorm van opstandigheid! Maar misschien is er nog hoop voor de rebellenzaak wanneer Jyn Erso en Cassian Andor met een team van helden een wanhopige missie ondernemen om de plannen van de planetenvernietigende bedreiging te stelen!"

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "De film op stripverhalenwijze opnieuw aangeboden. Ken je het verhaal niet, dan kan je je hiermee de personages makkelijker eigen maken op het ritme zoals jij dat zelf wil zonder visueel overdonderd te worden door al die visuele prikkels in de cinema. Want tekenaars Laiso en Bazaldua prikkelen inderdaad minder fel door hun vrij stroeve tekeningen. Deze versie heeft minder bezieling, enkel de covers van Phil Noto blazen je (achterin) omver. Het superdikke boek kan ongetwijfeld een tijdje je leeshonger stillen."
26-10-2018

6/10

zondag 18 november 2018

Gewikt en gewogen (295): Ambulance 13 Integraal 4

Inhoudelijk: "Bouteloup, de voormalige loopgravenchirurg van Verdun, is wanhopig. Zijn twee geliefden, zijn vader en veel vrienden kwamen tijdens de Grote Oorlog om. D’Avrainville, de inlichtingenofficier van premier Clemenceau, verzoekt hem mee te gaan met de bijzondere eenheid van generaal Jouinot- Gambetta in het Oosten."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Over De Vergetenen van het Oosten: de dokter blijkt op alle fronten letterlijk te kunnen opereren, nu verplaatst naar het slagveld in het Oosten. En zoals vaak deelt hij ook mee in de klappen. Slechts één ding geldt voor hem: het redden van elk mogelijk leven. Helaas geschreven zonder al te veel emotie (al draagt de hoofdpersoon wel het lot door de nasleep van Emilies dood), het zoveelste ongeluk tegemoet. Ordas vertelt zonder bezieling. En dat geldt evenzeer voor Mourier. Nochtans verfijnd in de decors, stralen de personages weinig karakter uit. De Vergetenen van het Oosten toont een andere zijde van de frontsoldaat via de infirmerie. En over Van de Ene Hel in de Andere: de reeks is misschien een van de eerste die je meevoerde naar de Loopgraven, toch hebben andere series als Moeder Oorlog en 14-18 de kwaliteit met gemak ingehaald. De afstandelijkheid waarmee Ordas de legerkroniek invult, bezorgt je geen extra inlevingsvermogen. Het drama raakt je kouwe kleren niet. Even welt toch enige emotie op met de dreiging rond het ziekenhuisschip. Van de Ene Hel in de Andere is klinisch koud."
25-10-2018

6/10

zaterdag 17 november 2018

Gewikt en gewogen (294): Urbanus 180 Kermis in de broek van Urbanus

Inhoudelijk: "Op een zeker dag wordt de mooie rode broek van Urbanus opgeëist door Merlijn, de magiër. 's Nachts krijgt hij de broek echter terug met een magisch kantje."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Met een tovenaar die van stal wordt gehaald zou je mogen verwachten dat er magie in de lucht hangt. En inderdaad, de aanschaf van dit boek zorgt voor een financieel gat van minstens zes euro in je portefeuille. Chaos als leitmotiv in dit absurde theater? Neen, beter kunnen Urbanus en Linthout blijkbaar niet. Striparmoede zonder morele waarden."
26-10-2018

2/10

vrijdag 16 november 2018

Gewikt en gewogen (293): Urbanus 179 De dikke vamp Amel

Inhoudelijk: "De klasgenootjes van Urbanus communiceren alleen nog maar met elkaar via een iPad of iPhone en juffrouw Pussy is helemaal in de ban van het online shoppen. Urbanus voelt zich buitengesloten en wil ook zo'n toestel, maar dat is buiten zijn ouders gerekend. Maar dan komt Urbanus in het bezit van een nieuwe versie van de iPad, de hiPad, en wordt hij ineens superpopulair."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Lang geleden dat er verschillende leuke ideetjes in een Urbanus-strip opdoken. Nu nog de juiste omkadering ervoor vinden (lees: een goed verhaal). Nu nog de juiste omkadering vinden en de kwaliteit zou de hoogte in schieten. Ach, niet te veel wegdromen. Internetliefde, de meeste dromen zijn bedrog."
10-11-2018

5/10

donderdag 15 november 2018

Gewikt en gewogen (292): Een moordenaar die met vogels praat - Integrale uitgave

Inhoudelijk: "Twee delen van Moordenaar die met vogels praat van Servais gebundeld in een integrale. Verjaagd door zijn omgeving knoopt een man weer aan bij zijn verleden en betaalt daarvoor een hoge prijs."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Toch wel een bizarre en weinig geslaagde compositie voor de covertekening. De plaatsing van het vogeltje ten opzichte van het haar en de ongelukkig hangende vogelhuisjes (stoot je er niet aan!). Met een titel als Een moordenaar die met vogels praat spreekt net de voorkaft niet aan. Inhoudelijk stond het oordeel al vast. Het dossier achterin komt niet uit de privékast van Servais, het laat de ornitholoog in je los en plaatst onder andere de nachtroofvogels en raven in een ander daglicht. Bij de grote trek van de zwarte ooievaar in De droom van Ikaros heb je het gevoel dat het einde is weggevallen. Op de pagina's 114-115 heb je drie zinnen die meteen hernomen worden, vervangen zij het voorziene slot?"
10-11-2018

5/10

woensdag 14 november 2018

Gewikt en gewogen (290-291): Willems wereld 19 SC-HC

Inhoudelijk: "De strip Willems Wereld stond 21 jaar lang wekelijks in het tijdschrift Panorama, tot daar enkele maanden geleden een einde aan kwam. Voor dit laatste album heeft Aloys Oosterwijk (winnaar Stripschapprijs 2007) de allerbeste grappen uit het laatste jaar uitgekozen."

Wie niet meteen overtuigd is, zal onze bespreking wél helpen: "Het jachtige leven van een hopeloze, troosteloze versierder die vaak zijn heil en troost zoekt in de armen van een straathoekwerkster. Het begeleidende boek 200 favoriete openingszinnen blijkt in Willems wereld weinig succes te hebben, want zelfs wanneer het seksuele geluk hem soms voor het rapen ligt, zelfs dan slaat de machoversierder de bal mis. Opvallend in dit boek: drie grote éénpagina-prenten die wel eens een Laatste ronde kunnen illustreren met behoorlijk wat BN'ers die figureren in de voor- en achtergrond. Bewuste zoekplaatjes of creatieve spielereien?"
10-11-2018

5/10