Gewikt en gewogen 2019 (287-288): Badlands 1 SC - HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Nu Corbeyran al geruime tijd afscheid genomen heeft van de mythologische wezens, de Stryges, acht hij het nodig een gelijkaardig concept uit te bouwen. Een esoterische, niet-aardse entiteit die intervenieert wanneer hun gemeenschap in gevaar dreigt te komen. Veel beschrijvingen, passages in het verleden, om de motivaties van de hoofdpersonages te kaderen en evenveel holle fraseringen die de spanning niet doen stijgen. Piotr Kowalski tekent identiteitsloos en verrast met Het uilenkind niet. Huilenkind ware toepasselijker geweest.
23-06-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (285-286): De kronieken van Roodhaar 5 SC - HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Scenarist Rob van Bavel blijft zoeken naar frisse ideeën om de halfnaakte avonturen van Roodhaar in te kleden. Verwarring alom met de vele dubbelgangers, moest Storm zelf ook al niet met een evenbeeld vechten? De reuzen van het gebroken rif is verdienstelijk qua uitvoering, toch mis je die echte, beklemmende Lawrence-passie. Een 6/10 is in vergelijking met andere op hetzelfde moment verschenen strips iets te voortvarend, een 5/10 lijkt dan weer zo oneerbiedig."
23-06-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (283-284): Sangre 2 SC-HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Heeft Floch zijn eigen stijl gevonden, weg van het hoekige uit de beginfase van Ythaq. Hij toont alvast een grotere souplesse die aanleunt bij Mourier (Trollen van Troy). Is Sangre weekhartig geworden nu ze medelijden heeft met haar volgende slachtoffer? Laat ze zich blind door hem inpalmen? De ontknoping zorgt dat alles toch nog in de juiste plooi valt. Arleston blijft zoeken naar de ideale mix tussen spanning en ontspanning, humor en avontuur. Je geduld wordt door de gestage opbouw op de proef gesteld, de beloning is zoet (of zuur, afhankelijk van hoe je het bekijkt). In de Trollense Ruw talent stond de (schilder)kunst centraal, deze plaatst zich in hetzelfde rijtje."
23-06-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (281-282): Castan 2 HC - SC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "De heilige Morello-drievuldigheid evolueert positief. Het verhaal van Raphaël krijgt meer vorm, al wordt de bedreigende positie van Castan ten opzichte van het eerste deel weggemoffeld. Alexandres tekeningen blijven rudimentair, vooral in de decors schimmig en ingevuld via enkele streepjes. Het is Abigaïl die als inkleurder versterkt en de personages meer karakter geeft, vooral in de close-ups. Was de opener nog een twijfelgeval, Het land van de Donderdraak intrigeert."
23-06-2019

7/10

Gewikt en gewogen 2019 (279-280): Ythaq 15 SC - HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Het blijft ostentatief op de cover pronken: Van de auteur van Lanfeust, nu al lang geen referentie meer. Na een uitgeefhiaat is het altijd weer moeilijk om met de verhaallijn aan te knopen, Arleston eist een ijzeren discipline van zijn lezers om alert te blijven en eventueel het voorgaande deel te herlezen. Het Zimmerspiel focust zich op De Imperator Express, de geest van Agatha Christie met de even prestigieuze Oriënt Express als plek van misdaadgebeuren waart rond. Floch lijkt helemaal zijn draai gevonden te hebben in het universum van Arleston, de tekeningen zijn overtuigd goed. Het verhaal? Gewoon goed."
23-06-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (277-278): Wunderwaffen 9 SC-HC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "De Gaulle-, Chruchill- en Hitlerfetisjisten kunnen de vingers weer aflikken, want hun respectievelijke helden mogen weer opdraven in deze fictieve interpretatie van hoe de geschiedenis had kunnen verlopen als... Als Nolane meer moeite had gedaan om Wunderwaffen spannender te maken, dan... Als Maza meer tekendiscipline had, dan... Helaas, ook een fictieve invulling. De Laatste Gast, jammer genoeg niet de laatste invulling."
22-06-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (276): Jos Beaugard SC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Een langspeelfilm, je zet die tijdens het bekijken ook niet op pauze om even op adem te komen. Wanneer stripmakers doelbewust een breuklijn creëren om aan het beleid van de uitgever te voldoen (doorgaans verhalen van 48 pagina's produceren), heb je die natuurlijke opsplitsing bij een integrale editie niet. De eerste helft gaat meteen onvervaard in de andere over. Nochtans kan je die in deze situatie goed ggebruiken want de voice-overkeuze van schrijver Mosdi is behoorlijk vermoeiend. Oké, Jos Beaugard (waarom niet de oorspronkelijke naam Josse Beauregard behouden, het betreft immers een Fransman) is een uitstekende kroniek vol recht-voor-de-raap-avontuur met een onverbeten doordouwer in de hoofdrol. Een rebel toch gedisciplineerd genoeg om enig plichtsbesef aan de dag te leggen en voor het vaderland op te komen, toch zeker als krijgsgevangene. De tekeningen van Majo hebben net als de protagonist karakter en tillen het verhaal naar een hoger niveau. Krijgen we alsnog een 'vervolg' ooit te lezen? Niet noodzakelijk. Op zich staat deze mythe van Jos Beaugard als een huis."
15-06-2017

7/10

Gewikt en gewogen 2019 (275): Er was eens... De mens 4

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Wereldgeschiedenis op kindermaat. Minder saai dan De reizen van Alex die effectief als efficiënt handboek gebruikt kunnen worden, Er was eens is in dat segment veel luchtiger. Alleen is de kwaliteit bedroevend. Visueel weinig uitdagend, twee artiesten die elk een tijdvak voor hun rekening nemen, het heden met de reconstructie van het verleden als een schouwtoneel. Vluchtig."
20-06-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (274): Kaspar Hauser

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Kaspar Hauser, het enfant sauvage dat menig academicus als onderwerp heeft geïnspireerd, een mythe die een eigen leven is gaan leiden. Gefascineerd verdiepten Verhast en Proost zich in de materie en delen hun interpretatie van Kaspars leven. Helaas te ontoereikend, zowel inhoudelijk als grafisch om je naar de keel te grijpen. Uiteindelijk is de fragmentarische reconstructie saai, mis je innemendheid en word je visueel evenmin geprikkeld. De weinige opflakkeringen zijn de hoofdstukaankondigingen waarbij Criva een ander palet hanteert. Kaspar Hauser – In het oog van de storm, eerder een stormpje in een glas water."
19-06-2019

Gewikt en gewogen 2019 (273): Aria 39

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "De esoterische en louterende inslag bevrijdt Aria van een inwendige ziekte, Weyland gebruikt de parallelle wereldreis van het hoofdpersonage als een ecologisch manifest. Een ruimtereiziger zet de mensheid op zijn plaats, de hoofdrolspeelster zien we voor het eerst in een hedendaagse jeansbroek paraderen. Een goede boekverbranding zou Het heilzame vuur kunnen opwekken, misschien dat je dan alsnog enige warmte in het verhaal kan terugvinden. Michel Weyland is fin de carrière terwijl Aria zich al lang had moeten nestelen. Maar ja, het bloed kruipt..."
19-06-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (272): Arale SC

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "One-shots, altijd een gevaarlijke onderneming om ze aan de goegemeente commercieel los te laten, toch zeker wanneer ze niet te klasseren vallen. Het gebrek aan hokjesmentaliteit zorgt ervoor dat zo'n titel in de massa verdwijnt, opgepeuzeld door succesreeksen die met alle aandacht gaan lopen. Jammer, want Arale is zo'n intrigerende thriller met licht futuristische steampunkelementen in een historische en esoterische context. De duistere zweem van Raspoetin die de technologische vooruitgang gebruikt om een imperium in stand te houden, het lijkt een Philip K Dick avant la lettre. De queeste naar Arale is het minst sterke onderdeel van het avontuur, de groteske aanpak van Roulot verliest zich in obscurantisme. Rodier heeft een karaktervol realisme en geeft de ideeën goed weer. Arale, stof tot nadenken."
28-04-2019

7/10

Gewikt en gewogen 2019 (271): Lefranc – Reportages De verovering van de ruimte

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Informatief docuboek dat je doet wegdromen van immens verre reizen, zelfs oneindig ver en verder. Naast veelzeggende foto's die duidelijk uit bijzondere verzamelingen komen (sommige zijn zelfs gesigneerd) ook natuurlijk het getekende aspect dat de vrije geest van Régric aanspreekt om daar waar ze minder beeldmateriaal voor handen hebben toch visueel te kunnen voorstellen. Wie weet kan het nieuwe Buzz Aldrins en Neil Armstrongs inspireren. Te beschouwen vanuit een academisch perspectief."
19-06-2019

6/10

Gewikt en gewogen 2019 (270): De avonturen van K3 2 Prinses Poppy

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Bij Dirk Stallaert is het nooit kiezen tussen de pest en de cholera. Wanneer hij met iets nieuws verschijnt in het iet of wat commerciëlere segment, ben je al blij dat net hij er zijn schouders onder zette. Een K3 getekend door Stallaert is immers net hetzelfde als een De Pfaffs getekend door Charel Cambré, je krijgt meteen een kwalitatieve meerwaarde. Expressiviteit, dynamiek en atypische composities, Stallaert gaat duidelijk niet over een nacht ijs om zo'n 'gewoon' onderwerp als K3 (onbewust) alsnog sexy uit te beelden. Is het toeval of bewust, Bruno De Roover rooft het België leeg en maakt er een leuke pastiche van op de afscheidingspolitiek van menige buurlanden of verbonden regio's. Zoals steeds afgunst die aan de basis van het separatisme, dat in een Romeo & Julia-perspectief. Prinses Poppy, op de roze cover én de gepixelde lettering na, enorm amusant. Te lezen."
09-06-2019

8/10

Gewikt en gewogen 2019 (269): Moeder Amerika 2

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "De ene oorlog is de andere niet, het verplaatsen van het loopgravenslagveld naar de Mexicaanse Revolutie maakt het er niet boeiender op. Kris zweeft door de tijd en wil er een zekere complexiteit aan vastknopen die de band met de personages moet versterken. Het blijft allemaal zo wazig en schetsmatig, net als de tekeningen van Maël. In Moeder Oorlog was Kris a man with a plan, nu lijkt hij eerder te freewheelen met losse gedachten."
15-06-2019

5/10

Gewikt en gewogen 2019 (268): Road therapy

Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Bamboo wil serieuze strips maken. Bamboo wil socio-culturele onderwerpen aansnijden. Bamboo wil de zelfkant van de maatschappij in kaart brengen. Is het bewust of louter toevallig dat die kenmerken in behoorlijk wat van Bamboo's vertaalde strips terugkomen in een even opvallende, gelijkaardige stijl. Ducaudray 'bezondigt' er zich aan, Louis tapt uit een gelijkaardig vaatje. Oppassen geblazen voor eenheidsworst en vooral voor tijdelijke vluchtigheid. Een bus vol gekken, euh, zieken, euh, kostgangers, hoewel eentje vooral geboekstaafd staat als kotsganger. De titel spreekt voor zich: zal de therapeutische rondreis enig licht in de duisternis brengen? Vooralsnog weet je niet wie de louterende reis ondergaat, welk hoofdpersonage een transitie moet ondergaan. Nochtans is dat meteen duidelijk. Velen stappen op de bus, elk hebben ze wel een eigen karakteristieke afwijking, in hoeverre je deze term mag gebruiken. Met een breed spectrum kan je vele kanten uit, al focust Louis zich vooral op de begeleidende rol die we allemaal spelen. Dat er iets niet in de haak is met de chauffeur, wordt ook meteen duidelijk. En daar knelt het schoentje, alles wordt compact gepropt in een te beperkt formaat. Road Therapy heeft meer pagina's nodig, heeft meer uitdieping nodig om volwaardig open te bloeien zonder dat de luchtigheid daarvoor moet inboeten. Marty heeft al lang de realistische historische fantasy afgezworen en schikt zich in een meer simplistisch lot. Een rudimentaire bus zonder karakter is daar een schoolvoorbeeld van. Alles draait om de personages en hun emoties, daar knelt echter het schoentje. Een beetje meer artistieke beroepsernst van Marty ware beter geweest. Ondanks het psycho-analytische potentieel te beperkt."
19-06-2019

6/10