"Jolane heeft intussen de touwtjes strak in handen in het bordeel waar ze zelf ook werkte. Maar dan speelt haar verleden opnieuw op. Ze moet op de vlucht slaan maar krijgt daarbij een klap op het hoofd waardoor ze haar geheugen kwijt is."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Intrigante Rani Jolanne heeft zich een nieuwe bestemming toegeëigend en komt in de zeer comfortabele positie van Indische koningin te zitten. Duidelijk niet van een kleintje vervaard jaagt ze ook hier menig tegenstander in het harnas met gevaar voor het eigen leven. Welbespraakt en intelligen staat ze haar mannetje, echter ondanks het in de schoot geworpen geluk speelt ze toch met vuur. Koningin en in het kielzog de hele Rani-reeks is er eentje van de oubollige soort: een historisch-romantisch drama vol verwikkelingen. De poserige, droge stijl van Francis Vallès past daar uitstekend bij. Professioneel gemaakt, mist bezieling."
10-02-2019
6/10
woensdag 13 maart 2019
dinsdag 12 maart 2019
Gewikt en gewogen 2019 (041): Atom Agency 1
"Een retro detectiveverhaal vol humor en historische knipogen."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Olivier Schwartz, je kan er geen genoeg van krijgen, zijn klare lijn en Yves Chaland-achtige speelsheid is prikkelend plezant om naar te kijken. Met zijn stijl katapulteert hij je automatisch terug in de tijd. Bovendien roept de inkleuring eveneens een sfeer van weleer op en wordt je retro-gevoel ten volle gevoed. Voor speelse aanschouwelijkheid een dikke 9. Alleen begrijp je de koppeling aan Yann niet. Oké, het duo heeft successen behaald met Robbedoes, eerst met de Veldgroene Piccolo, daarna via het tweeluik van De Luipaardvrouw. Vooral succesvol dankzij estheet Schwartz. Yann wil terug een oerdegelijke Franse polardetective opvoeren, je bent niet onder de indruk van de ontwikkelingen. Hier en daar zijn er sprankelende flarden (de uit-de-biecht-klappende-ooms), het geheel is te steriel om blijvend te zijn. Misschien komt het ook grotendeels door de erg Franse inslag die in vertaling minder als bindmiddel fungeert. Een leuke cameo, het Angelus hangt onopvallend te schitteren in de slaapkamer op pagina 33."
09-02-2019
7/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Olivier Schwartz, je kan er geen genoeg van krijgen, zijn klare lijn en Yves Chaland-achtige speelsheid is prikkelend plezant om naar te kijken. Met zijn stijl katapulteert hij je automatisch terug in de tijd. Bovendien roept de inkleuring eveneens een sfeer van weleer op en wordt je retro-gevoel ten volle gevoed. Voor speelse aanschouwelijkheid een dikke 9. Alleen begrijp je de koppeling aan Yann niet. Oké, het duo heeft successen behaald met Robbedoes, eerst met de Veldgroene Piccolo, daarna via het tweeluik van De Luipaardvrouw. Vooral succesvol dankzij estheet Schwartz. Yann wil terug een oerdegelijke Franse polardetective opvoeren, je bent niet onder de indruk van de ontwikkelingen. Hier en daar zijn er sprankelende flarden (de uit-de-biecht-klappende-ooms), het geheel is te steriel om blijvend te zijn. Misschien komt het ook grotendeels door de erg Franse inslag die in vertaling minder als bindmiddel fungeert. Een leuke cameo, het Angelus hangt onopvallend te schitteren in de slaapkamer op pagina 33."
09-02-2019
7/10
Gewikt en gewogen 2019 (040): De Onthoofde Arenden 25
"Zomer 1270. De jonge Sigwald van Crozenc ging bij de Tempeliers om met de koning in het Heilig Land te gaan vechten. Hij heeft zijn geloften nog niet afgelegd."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Verandering van spijs doet eten. Indien Michel Pierret ook een keer zijn horizont zou verruimen, krijg je misschien een iets frisser, origineler Crozenc-avontuur. Dit is zo middelmatig, ongeïnspireerd, grafisch doorsnee dat je zoekt naar enige beroepsernst. De veelbelovende start met Pellerin werd al vlug weggeblazen, enkel bij de gratie van de koper heeft De Onthoofde Arenden nog bestaansrecht. En die blijft de auteur blijkbaar nog steunen. Zit In naam van de Koning vol pathos gestouwd, het leest eerder pathetisch."
10-02-2019
4/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Verandering van spijs doet eten. Indien Michel Pierret ook een keer zijn horizont zou verruimen, krijg je misschien een iets frisser, origineler Crozenc-avontuur. Dit is zo middelmatig, ongeïnspireerd, grafisch doorsnee dat je zoekt naar enige beroepsernst. De veelbelovende start met Pellerin werd al vlug weggeblazen, enkel bij de gratie van de koper heeft De Onthoofde Arenden nog bestaansrecht. En die blijft de auteur blijkbaar nog steunen. Zit In naam van de Koning vol pathos gestouwd, het leest eerder pathetisch."
10-02-2019
4/10
Gewikt en gewogen 2019 (039): De Fotograaf van Mauthausen
"Een waargebeurd verhaal, gebaseeerd op historische feiten."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Een ongelukkige keuze van uitgever Microbe om deze fotograaf meteen na Mijn oorlog te plannen. Twee concentratiekampenstrips na elkaar is wat veel van het goede, niet? Want al snel ga je vergelijken. Documenten over de oorlog en het in ere houden van de slachtoffers, je mag het verleden immers niet vergeten. Integendeel, je moet de gebeurtenissen uit de geschiedenis vers in het geheugen houden om te beseffen dat de voorheen geleverde spelletjes bloedernst waren. De fotograaf van dienst is het moedige kampslachtoffer die ondanks de penibele situatie het voorrecht had om deze tragedie te overleven. De risico's die hij neemt om belangrijke documenten als bewijzen voor het nageslacht te bewaren, het vergde moed en doorzettingsvermogen. Helaas is artiest Pedro Colombo niet zo begenadigd en doet hij slechts wat van hem verwacht wordt: functioneel vertellen zonder artistieke hoogstandjes. Zijn grafiek gaat niet door merg en been en laat dus een minder vernietigende indruk na."
04-02-2019
6/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Een ongelukkige keuze van uitgever Microbe om deze fotograaf meteen na Mijn oorlog te plannen. Twee concentratiekampenstrips na elkaar is wat veel van het goede, niet? Want al snel ga je vergelijken. Documenten over de oorlog en het in ere houden van de slachtoffers, je mag het verleden immers niet vergeten. Integendeel, je moet de gebeurtenissen uit de geschiedenis vers in het geheugen houden om te beseffen dat de voorheen geleverde spelletjes bloedernst waren. De fotograaf van dienst is het moedige kampslachtoffer die ondanks de penibele situatie het voorrecht had om deze tragedie te overleven. De risico's die hij neemt om belangrijke documenten als bewijzen voor het nageslacht te bewaren, het vergde moed en doorzettingsvermogen. Helaas is artiest Pedro Colombo niet zo begenadigd en doet hij slechts wat van hem verwacht wordt: functioneel vertellen zonder artistieke hoogstandjes. Zijn grafiek gaat niet door merg en been en laat dus een minder vernietigende indruk na."
04-02-2019
6/10
maandag 11 maart 2019
Gewikt en gewogen 2019 (038): Limbo – Lux in Tenebris
"Een jongen ziet zijn vrienden één voor één in de duisternis verdwijnen. Zet hij zijn eigen leven op het spel om ze te redden?"
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "A star is born, maar die ster heeft nog niet bewezen effectief een strip te kunnen maken. De opeenvolgende A4-illustraties vormen dan wel samen een geheel, verhaalkundig is de woordloze trektocht iets te nihilistisch om je in de wereld van de avonturier(s) te wagen. Stephan Louwes freewheelt en begeeft zich op Glad Moebiusaans IJs, go with the flow zonder dat die stroom je ergens naartoe brengt. Dialogen hadden voor diepgang kunnen zorgen, bindteksten voor aanknopingspunten. Nu is het aan jou om het licht in de metafysische duisternis te vinden. Visueel verbluffend (9), inhoudelijk afstompend (5), Limbo heeft als enige houvast de twee zinnen op de achterflap, een troosteloze poging om de aaneengeregen illustraties te kaderen. Neen, Louwes was niet een man met een masterplan. En zoals in de openingszin geopperd, kan hij ook het echte stripstramien aan? Ongetwijfeld, maar dan graag met een echt verhaal volgens het geijkte format, waarin trouwens ook voldoende bewegingsvrijheid is."
09-02-2019
7/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "A star is born, maar die ster heeft nog niet bewezen effectief een strip te kunnen maken. De opeenvolgende A4-illustraties vormen dan wel samen een geheel, verhaalkundig is de woordloze trektocht iets te nihilistisch om je in de wereld van de avonturier(s) te wagen. Stephan Louwes freewheelt en begeeft zich op Glad Moebiusaans IJs, go with the flow zonder dat die stroom je ergens naartoe brengt. Dialogen hadden voor diepgang kunnen zorgen, bindteksten voor aanknopingspunten. Nu is het aan jou om het licht in de metafysische duisternis te vinden. Visueel verbluffend (9), inhoudelijk afstompend (5), Limbo heeft als enige houvast de twee zinnen op de achterflap, een troosteloze poging om de aaneengeregen illustraties te kaderen. Neen, Louwes was niet een man met een masterplan. En zoals in de openingszin geopperd, kan hij ook het echte stripstramien aan? Ongetwijfeld, maar dan graag met een echt verhaal volgens het geijkte format, waarin trouwens ook voldoende bewegingsvrijheid is."
09-02-2019
7/10
Gewikt en gewogen 2019 (037): Urbanus 182
"Jef Patat vindt een mysterieuze doos aan ‘zijn’ brug. De doos blijkt vol slakken te zitten dus opent hij een restaurant, echter zonder veel succes. De slakken belanden in de Vortebeek, maar dan loopt het mis."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Humor van de onderste plank, een Linthout en Urbanus waardig. Nochtans begint het boek hoopvol door even van de geijkte formule af te wijken. De traditionele aankondiging wordt vervangen en dat brengt je meteen in het absurdistische verhaal. Helaas niet met Emmanuel Kant als voedingsbodem, slechts het Kant-klossen brengt Urbanus met zijn losse handjes in benarde situaties. Het hele #metoo-gebeuren heeft de auteurs duidelijk geïnspireerd, zelfs gebonden heeft de grijpgrage Urbanus geen moeite om zijn driften te uiten. Belerende vingers zijn hier niet aan de orde, stripanarchie, zo hoort het."
04-02-2019
4/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Humor van de onderste plank, een Linthout en Urbanus waardig. Nochtans begint het boek hoopvol door even van de geijkte formule af te wijken. De traditionele aankondiging wordt vervangen en dat brengt je meteen in het absurdistische verhaal. Helaas niet met Emmanuel Kant als voedingsbodem, slechts het Kant-klossen brengt Urbanus met zijn losse handjes in benarde situaties. Het hele #metoo-gebeuren heeft de auteurs duidelijk geïnspireerd, zelfs gebonden heeft de grijpgrage Urbanus geen moeite om zijn driften te uiten. Belerende vingers zijn hier niet aan de orde, stripanarchie, zo hoort het."
04-02-2019
4/10
Gewikt en gewogen 2019 (036): Jommeke 293
"De balletschool van Zonnedorp bestaat 100 jaar en geeft een jubileumvoorstelling: Het Zwanenmeer van Tsjaikovski. Maar de prima ballerina danst als een kip zonder kop en de Miekes moeten op zoek naar een goede vervangster. De gravin van Stiepelteen, die wel wat connecties heeft in de balletwereld, regelt dat in een handomdraai."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Gendergelijkheid, uitgever Ballon maakt er een issue van en voert hun commerciële kemphaan Jommeke op als prima ballerina. Naast deze egale insteek komt echter nog een ander lesje aan bod en zijn de excuses op de voorlaatste bladzijde overduidelijk. Je mag niet zo maar iemands kwaliteiten afschrijven, neen, zorg voor de juiste motivatie en je komt er wel. Gerd Van Loock had er zin in en maakt van deze wulpse spring-in-'t-veld-dansers/danseressen flexibel bewegende poppetjes. Balletkoorts, een verhaal met een zijdezachte moraal."
09-02-2019
7/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Gendergelijkheid, uitgever Ballon maakt er een issue van en voert hun commerciële kemphaan Jommeke op als prima ballerina. Naast deze egale insteek komt echter nog een ander lesje aan bod en zijn de excuses op de voorlaatste bladzijde overduidelijk. Je mag niet zo maar iemands kwaliteiten afschrijven, neen, zorg voor de juiste motivatie en je komt er wel. Gerd Van Loock had er zin in en maakt van deze wulpse spring-in-'t-veld-dansers/danseressen flexibel bewegende poppetjes. Balletkoorts, een verhaal met een zijdezachte moraal."
09-02-2019
7/10
zondag 10 maart 2019
Gewikt en gewogen 2019 (035): NachtWacht 1
"Wanneer Keelin een toverspreuk ontdekt waarmee het portaal naar de onderwereld kan afgesloten worden, twijfelt de Nachtwacht om dat ook daadwerkelijk te doen. Enerzijds zou dat de veiligheid van Schemermeer ten goede komen, maar anderzijds blijft de vraag waarom de toverspreuk nooit eerder werd gebruikt. Vega besluit eerst de Raad der Wijzen te raadplegen."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Oei, dacht je even dat Standaard Uitgeverij, Studio 100 en Ketnet meteen verenigden voor een nieuw origineel concept, blijkt dat NachtWacht al sinds 2015 op het kleine scherm haar plek had opgeëist. Weer een stuk jeugdcultuur gemist. Dat ontbreken van enige voorkennis is nefast om je in te leven in het wereldje dat hier opgevoerd wordt. De uit het ijle opduikende hoofdpersonages krijgen geen vorm in dit eerste deel, je moet absoluut al afleveringen (seizoenen) van de reeks gezien hebben. Als objectieve lezer mis je affectie en zelfs sympathie voor de karakters, daarin gaat scenarist Peter Van Gucht de mist in. Het functionele tekenwerk van Steve Van Bael kan daar niets aan verhelpen."
09-02-2019
5/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Oei, dacht je even dat Standaard Uitgeverij, Studio 100 en Ketnet meteen verenigden voor een nieuw origineel concept, blijkt dat NachtWacht al sinds 2015 op het kleine scherm haar plek had opgeëist. Weer een stuk jeugdcultuur gemist. Dat ontbreken van enige voorkennis is nefast om je in te leven in het wereldje dat hier opgevoerd wordt. De uit het ijle opduikende hoofdpersonages krijgen geen vorm in dit eerste deel, je moet absoluut al afleveringen (seizoenen) van de reeks gezien hebben. Als objectieve lezer mis je affectie en zelfs sympathie voor de karakters, daarin gaat scenarist Peter Van Gucht de mist in. Het functionele tekenwerk van Steve Van Bael kan daar niets aan verhelpen."
09-02-2019
5/10
Gewikt en gewogen 2019 (034): De Buurtpolitie 4
"De buurtpolitie gaat op teambuilding naar Rome. In het hotel waar ze verblijven loopt een man rond die als twee druppels water op de commissaris lijkt. Hij handelt er louche zaakjes af met een crimineel netwerk."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Volgens een hels ritme wordt de formule optimaal uitgebuit. De TV-reeks heeft succes, laat ons daarom de stripmarkt ook maar meteen veroveren. Het eerste deel werd al herdrukt, behalen de vervolgen eenzelfde resultaat? Het blijkt nu alvast belangrijk om de verkoop te consolideren, dus extra produceren is de boodschap. Het gangsterparadijs brengt de cast op verplaatsing, een voordeel voor de strip ten opzichte van een dure TV-productie. Met Italiaanse toestanden, het maffia-cliché, de corrupte politie (of toch niet) en de herontdekking van beroemde plaatsjes. Door de vele personages die elk hun plek opeisen en de weinige bladzijden (slechts 30) is er weinig ruimte voor ontwikkeling. Ieder heeft zijn momentum om te schitteren, al glinstert hun ster niet. Dit vierde deel laat je slechts sporadisch lachen."
09-02-2019
5/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Volgens een hels ritme wordt de formule optimaal uitgebuit. De TV-reeks heeft succes, laat ons daarom de stripmarkt ook maar meteen veroveren. Het eerste deel werd al herdrukt, behalen de vervolgen eenzelfde resultaat? Het blijkt nu alvast belangrijk om de verkoop te consolideren, dus extra produceren is de boodschap. Het gangsterparadijs brengt de cast op verplaatsing, een voordeel voor de strip ten opzichte van een dure TV-productie. Met Italiaanse toestanden, het maffia-cliché, de corrupte politie (of toch niet) en de herontdekking van beroemde plaatsjes. Door de vele personages die elk hun plek opeisen en de weinige bladzijden (slechts 30) is er weinig ruimte voor ontwikkeling. Ieder heeft zijn momentum om te schitteren, al glinstert hun ster niet. Dit vierde deel laat je slechts sporadisch lachen."
09-02-2019
5/10
Gewikt en gewogen 2019 (032-033): Roodbaard Integraal 12 HC-LX
"Erik en Roodbaard keren terug van de Indische oceaan en koersen terug naar hun thuisbasis in de Caraïben, naar Schildpadeiland. Maar hun wegen scheiden zich al snel, want Roodbaard wil weer een vrije piraat zijn. Maar wie van beiden vergaart nu eigenlijk het grootste fortuin?"
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Sherpa houdt gelukkig vol en haalt nu ook de verhalen van Perrissin en Bourgne uit de vergetelheid. Het dossier voorin schetst de korte overname van de twee. Hopelijk krijgt de uitleg navolging in deel 13, want je bent natuurlijk nieuwsgierig naar de reden voor de finale stopzetting, waarom gingen deze jonkies niet verder met de reeks. Veel illustraties van Bourgne fleuren het informatieve gedeelte op. Over De schaduw van de duivel: Perrissin en Bourgne kiezen duidelijk voor een meer gemoderniseerde aanpak. Minder beschrijvende teksten en de actie voor zich laten spreken. Het loodzware van weleer wordt daardoor gelukkig gekortwiekt en je krijgt een avontuur dat leest als een trein. Voorganger Pellerin moest het nog met een oud scenario doen, Perrissin heeft duidelijk meer vrijheid en profiteert daarvan. Opvallend: de opvoering van Anna, het bewijs dat Roodbaard ook een mens is van vlees en bloed die graag van bil gaat. Bovendien speelt de scenarist de rivaliteit tussen Erik en zijn vader weer uitmuntend uit: de schurk laat zich niet kortwieken door het kinderlijke watje. Over Het pad van de Inca: een oerdegelijke schattenjacht à la Indiana Jones. Wie komt er als eerste bij de eindmeet aan? Rivaliteit alom, de concurrenten belagen elkaar. Maar ook inherent is er een strijd: de meedogenloze, amorele smeerlap Roodbaard tegenover zijn teerhartige zoon Erik die wel met emoties weet om te gaan. Pech voor de botenliefhebbers, het grootste gedeelte speelt zich op het vasteland af, een avontuur mag ook elders evolueren. Hoe krijgt deze climax een navolging?"
04-02-2019
7/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Sherpa houdt gelukkig vol en haalt nu ook de verhalen van Perrissin en Bourgne uit de vergetelheid. Het dossier voorin schetst de korte overname van de twee. Hopelijk krijgt de uitleg navolging in deel 13, want je bent natuurlijk nieuwsgierig naar de reden voor de finale stopzetting, waarom gingen deze jonkies niet verder met de reeks. Veel illustraties van Bourgne fleuren het informatieve gedeelte op. Over De schaduw van de duivel: Perrissin en Bourgne kiezen duidelijk voor een meer gemoderniseerde aanpak. Minder beschrijvende teksten en de actie voor zich laten spreken. Het loodzware van weleer wordt daardoor gelukkig gekortwiekt en je krijgt een avontuur dat leest als een trein. Voorganger Pellerin moest het nog met een oud scenario doen, Perrissin heeft duidelijk meer vrijheid en profiteert daarvan. Opvallend: de opvoering van Anna, het bewijs dat Roodbaard ook een mens is van vlees en bloed die graag van bil gaat. Bovendien speelt de scenarist de rivaliteit tussen Erik en zijn vader weer uitmuntend uit: de schurk laat zich niet kortwieken door het kinderlijke watje. Over Het pad van de Inca: een oerdegelijke schattenjacht à la Indiana Jones. Wie komt er als eerste bij de eindmeet aan? Rivaliteit alom, de concurrenten belagen elkaar. Maar ook inherent is er een strijd: de meedogenloze, amorele smeerlap Roodbaard tegenover zijn teerhartige zoon Erik die wel met emoties weet om te gaan. Pech voor de botenliefhebbers, het grootste gedeelte speelt zich op het vasteland af, een avontuur mag ook elders evolueren. Hoe krijgt deze climax een navolging?"
04-02-2019
7/10
zaterdag 9 maart 2019
Gewikt en gewogen 2019 (031): Kid Noize 1
"Hij heet Kid Noize. Hij rijdt met een Mustang, heeft een apenhoofd en komt uit Nowera. Hij droomt ervan dj te worden. Maar tot het zover is, levert hij pakketjes die je leven zouden kunnen veranderen."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Wanneer je geen onderdeel uitmaakt van een bepaalde cultuur en daar wordt een strip rond gemaakt, hoop je toch enigszins geïntegreerd te worden met dat universum. KId Noize is een Belgische producer en synthpop-muzikant met de merkwaardige stijl om zich in navolging van Daft Punk achter een gorillamasker te verbergen. Een theatraal stukje marketing dat tot de verbeelding spreekt. Ongetwijfeld kind van de Belgische beeldcultuur is KId Noize geïnspireerd door onder andere strips en lijkt het niet onlogisch dat hij mee op de kar springt om ook in dit genre uit te blinken. Scenarist Kid Toussaint leidt het in goede banen. Of probeert dat toch. Met de videoclip van Ocean als basis wordt al een zaadje gelegd voor De man met het apenhoofd, alleen blijft er veel iets te wazig en slagen de auteurs er niet in je mee te zuigen in dat universum. De man met het apenhoofd intrigeert en had potentieel, een tweede, grondigere uitdieping van de plot met extra richtlijnen had je sympathie voor de aapmens verder kunnen opwekken. Een interessant begin."
08-02-2019
6/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Wanneer je geen onderdeel uitmaakt van een bepaalde cultuur en daar wordt een strip rond gemaakt, hoop je toch enigszins geïntegreerd te worden met dat universum. KId Noize is een Belgische producer en synthpop-muzikant met de merkwaardige stijl om zich in navolging van Daft Punk achter een gorillamasker te verbergen. Een theatraal stukje marketing dat tot de verbeelding spreekt. Ongetwijfeld kind van de Belgische beeldcultuur is KId Noize geïnspireerd door onder andere strips en lijkt het niet onlogisch dat hij mee op de kar springt om ook in dit genre uit te blinken. Scenarist Kid Toussaint leidt het in goede banen. Of probeert dat toch. Met de videoclip van Ocean als basis wordt al een zaadje gelegd voor De man met het apenhoofd, alleen blijft er veel iets te wazig en slagen de auteurs er niet in je mee te zuigen in dat universum. De man met het apenhoofd intrigeert en had potentieel, een tweede, grondigere uitdieping van de plot met extra richtlijnen had je sympathie voor de aapmens verder kunnen opwekken. Een interessant begin."
08-02-2019
6/10
Gewikt en gewogen 2019 (028-029-030): De Kiekeboes 152 SC-LX-XXL
"Na een bezoek aan C-Mine in Genk botsen Fanny en Jens op een mijnwerker. De man is gewond aan zijn voorhoofd en vraagt een lift naar zijn huis in de tuinwijk. Hij vergeet zijn gouden zakhorloge op de achterbank van de auto."
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Merho maakte de exotische reis naar het verre Limburg en gebruikt deze als kapstok om er een verhaal rond de Belgische provincie aan op te hangen met centraal het mijnverleden. Hoewel, verleden? Ook de toekomst speelt een rol in deze Rammelende Rally anno 2019. Van hot naar her worden de in groepjes verdeelde hoofdrolspelers in alle richtingen van Limburg uitgestuurd. Hier hoort ongetwijfeld een audiogids bij die je naast de albumweetjes dichter bij je landgenoten brengt. Merho is goed op dreef met de vele geslaagde woordgrapjes en zorgt voor entertainment volgens het Kiekeboes-boekje, aangedikt met heel wat cameo's van BL-lers, bekende Limburgers."
04-02-2019
7/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Merho maakte de exotische reis naar het verre Limburg en gebruikt deze als kapstok om er een verhaal rond de Belgische provincie aan op te hangen met centraal het mijnverleden. Hoewel, verleden? Ook de toekomst speelt een rol in deze Rammelende Rally anno 2019. Van hot naar her worden de in groepjes verdeelde hoofdrolspelers in alle richtingen van Limburg uitgestuurd. Hier hoort ongetwijfeld een audiogids bij die je naast de albumweetjes dichter bij je landgenoten brengt. Merho is goed op dreef met de vele geslaagde woordgrapjes en zorgt voor entertainment volgens het Kiekeboes-boekje, aangedikt met heel wat cameo's van BL-lers, bekende Limburgers."
04-02-2019
7/10
vrijdag 8 maart 2019
Gewikt en gewogen 2019 (027): Ben Benieuwd en de Ruimtelus
"Ben Benieuwd moet een spreekbeurt houden, maar het schiet niet op met de voorbereiding. Ben zet liever zijn bouwpakket van een raket in elkaar. De raket wordt erg groot en doet het echt! Ben vliegt door het heelal, door een ruimtelus. Waar komt hij terecht? En hoe loopt het af met die spreekbeurt?"
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Het werd voorheen al veelvuldig aangekaart, uitgeverij Zwijsen produceert strips voor beginnende lezers veelal gemaakt door striponkundige schrijvers en illustratoren. Een naam als Geraard Leever op de cover wekt dan ook meteen vertrouwen. In Ben Benieuwd recycleert hij een beetje het principe van Oktoknopie, een vlijtige, innovatieve jongen die zijn plan weet te trekken en die door een ongewone omstandigheid buiten de grenzen van het gewone op avontuur gaat. Je hebt hier een echt beeldverhaal in handen, duidelijk geproduceerd door een kenner van het métier. Ben Benieuwd en de Ruimtelus leest dan ook als vertrouwd, met veel fantasie geschreven en getekend zonder de band met het alledaagse te verliezen. Leer die beginnende lezers hiermee maar lezen!"
08-02-2019
6/10
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Het werd voorheen al veelvuldig aangekaart, uitgeverij Zwijsen produceert strips voor beginnende lezers veelal gemaakt door striponkundige schrijvers en illustratoren. Een naam als Geraard Leever op de cover wekt dan ook meteen vertrouwen. In Ben Benieuwd recycleert hij een beetje het principe van Oktoknopie, een vlijtige, innovatieve jongen die zijn plan weet te trekken en die door een ongewone omstandigheid buiten de grenzen van het gewone op avontuur gaat. Je hebt hier een echt beeldverhaal in handen, duidelijk geproduceerd door een kenner van het métier. Ben Benieuwd en de Ruimtelus leest dan ook als vertrouwd, met veel fantasie geschreven en getekend zonder de band met het alledaagse te verliezen. Leer die beginnende lezers hiermee maar lezen!"
08-02-2019
6/10
Gewikt en gewogen 2019 (024-025-026): De Rode Ridder 261 SC - LX - XXL
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "De beste formule die Legendre kan hanteren: on the road. Onderweg valt er immers genoeg avontuurlijks te rapen, hier letterlijk gestoffeerd dankzij Het bloedkleed. Nochtans is ook dit een 'huis clos', door de stad beperkt in ruimte en tijd. Johan en Allis zijn de toevallige passanten die noodgedwongen interveniëren om het onrecht te bestrijden. Het bloedkleed, kordaat efficiënt."
04-02-2019
6/10
04-02-2019
6/10
donderdag 7 maart 2019
Gewikt en gewogen 2019 (022-023): Luc Orient Alle avonturen deel 2 HC - LX
Het inhoudelijke hoofdstuk is voorlopig minder relevant, laat onze bespreking jou helpen: "Tien bladzijden vooral rijkelijk gestoffeerd met tal van illustraties leiden de integrale in. Drie avonturen chronologisch opgenomen, uitgezonderd het kortverhaal De Wraak, tien jaar later gerealiseerd. Luc Orient, stroeve materie die achterhaald leest. Voor nostalgici. Over De planeet van de angst: door storende factoren zoals verwrongen gelaatsuitdrukkingen, niet altijd bijpassende anatomie en geforceerde poses beoordeel of veroordeel je Luc Orient nogal snel. Bovendien met een fletse inkleuring kan de strip het ongewilde pop art-gehalte niet overstijgen. Alsof je de nodige paddenstoelen nodig hebt om de trance waarin Luc en c° zich bevinden te kunnen absorberen. Met psychedelische gevolgen. Nochtans voel je de invloed van de strip doorstromen in een reeks als Storm, alsof Martin Lodewijk hier grotendeels door beïnvloed werd. Wel vermoeiend om vijftig jaar na datum te lezen. Over Het woud van staal: soms ben je zo in de ban van een reeks dat je meteen doorstroomt naar het volgende deel. Bij Luc Orient is dat minder het geval, je moet stalen zenuwen hebben om je tanden er in te zetten, je moet een enorme verbeeldingskracht hebben om je in die wereld van toen die zich toch in de toekomst bevindt in te leven. Oubollig, gedateerd en achterhaald. Klassieker? Klassiek, ja! Invloedrijk? Ongetwijfeld. Blijvend? Dankzij Sherpa weer voor even. Over Het geheim van de 7 stralen: een uitstekend idee van Greg met de vervaagde personages na een mislukt experiment. Al zit er een zekere inconsequentie die hij alsnog probeert te vergoelijken, de ene keer blijkt alles materieloos, de andere keer kunnen ze zich toch manifesteren (hoe kan je je voortbewegen door in een wagen te zitten terwijl je normaal door vaste voorwerpen loopt?). Eindelijk is science fiction die zich op de aarde zelf afspeelt. Greg schrijft een semi-detective met een wetenschappelijke achtergrond. Met De wraak verkent Greg de mogelijkheden van een kortverhaal. Het aantal pagina's is onvoldoende om dit naar de ontknoping toe degelijk uit te bouwen."
01-02-2019
5/10
01-02-2019
5/10
Abonneren op:
Posts (Atom)















