Een gekruisigde tocht: Kruisvaart

In een periode dat we verzadigd worden door Dufaux' gladde en holle Kruistocht, imponeert het schrijversduo Izu en Nikolavitch samen met artiest Zhang Xiaoyu. Hun invulling van de geschiedenis met fantastische elementen is lekker duivels. Met demonische trekjes zuigen ze jou naar het mysterieuze epicentrum van deze halfdode monsters. Veel weet je nog niet, zelfs na 143 bladzijden, maar het pijlsnelle vertelritme grijpt naar de keel en begeestert. Lijkt Kruisvaart op het eerste zicht een dure paperback, dan is dat slechts schone schijn. Want de auteurs maken het waar. Vooral Zhang Xiaoyu met een gearceerde realistische stijl en de uitstekende sfeervolle inkleuring zorgen voor een geloofwaardig zombiebal. Zorg dat je uitgenodigd bent!
- Balloons en Co 00 ****
- Chico & Rita ***
- Kruisvaart 2 ***
- Schilden van Mars 1 **½

Batman: The Animated Series 1.1 - On Leather Wings

Voor wie bevooroordeeld is en zich een verkeerd beeld gevormd heeft van deze gecapete vigilant, deze Animated Series is de ideale kennismaking met de duistere Batman-figuur. Schoonheid troef bij de schitterende openingsgeneriek. Enerzijds via de getemperde kleuren, een roodzwart stilisme opdringend. En anderzijds via de constructie van Gotham City, de thuishaven van deze gemaskerde 'wreker'. Opgebouwd als een samenstelling van art deco-tempels. Knap het design.
"A mysterious bat-like creature terrorizes Gotham City. The Police Force is in pursuit of the Dark Knight who investigates strange incidences to clear his name."
Inhoudelijk leunt deze eerste aflevering aan bij Dokter Jekyll en Mister Hyde, de experimenterende wetenschapper compact herlevend in de Man-Bat. Knap de poging om een echt verhaal te vertellen!
Batman: The Animated Series. Seizoen 1. Aflevering 1. On Leather Wings. 1992.

Ergernis alom, want zo mooi is dat niet

Waarom staat er nu eens nooit een verantwoording bij de keuze van de bijdragende artiesten aan zo een prestigieus project? Hoevelen werden er specifiek gevraagd en welke van hen gaven deze of gene reden om niet deel te nemen? Of maakt stripintendant Gert-Jan Pos zelf zijn selectie in het artyfartymilieu en plaatst hij alzo 'minder kunstzinnige artiesten' buitenspel! Geen Henk Kuijkpers, geen Minck Oosterveer, geen Fred de Heij, geen Charel Cambré of Dirk Stallaert ende Jan Bosschaert. De titel van het boek is in dat opzicht perfect gekozen. Ongetwijfeld na het berekenen van de opgesoupeerde subsidies zal een boekhouder na de kosten-baten-analyse het met vreugde uitroepen: "Mooi is dat". Terwijl de strip dringend nood heeft aan universele promotie naar een zo breed mogelijk publiek, gaat de stripintendant voor het verder uitdiepen van de striploopgraven en kiest hij stelling om de kunstminnende hoek te bombarderen met een boek dat enkel onvolledigheid uitstraalt. Geen enkele roman komt tot zijn recht in deze paginarésumés, enkel de gedichten blijven overeind door hun compactheid, ideaal om visionair op een blad weer te geven. En dan mag je ze beschouwen als 'slechts aanzetten tot' het her- of verkennen van literair terrein, geen enkele van de uitgebeelde verhalen geeft je echt zin om wederom een 'echt' boek ter hand te nemen. Die pretentie hadden de samenstellers niet. Met duidelijk de nadruk op 'oogstrelende weergave' (lees: de verpakking, tenminste volgens de achterkafttekst) en 'een visitekaartje van de begaafdste Nederlandse en Belgische stripmakers' vraag je je af of het niet beter was om te investeren in slechts kunstzinnige visitekaartjes. Gegarandeerd goedkoper en ook minder saai. Mooi is dat is een saaie verzameling artistiek gemastuurbeer.
Enige navraag bij twee gerenommeerde tekenaars in het realistische genre maakte trouwens duidelijk dat zij niet gevraagd werden door Gert-Jan Pos. Om dus te spreken van een staalkaart is een lachertje. Mooi is dat: ongezond nepotisme.
- Mooi is dat **

Horacio uit Alba

Eindelijk nog eens zo'n stevige nonsensikale actie-avonturenstrip met uitstekend tekenwerk van Siner. Bevat geloofwaardig drama via de confrontaties man/vrouw en vader/zoon. Bevat een intrigerende intrige met het politieke gekonkelfoes via de op til zijnde uitschakeling van de opponent. Bevat geloofwaardige actie met de ultieme moordpoging. En bevat een duistere weergave door de getemperde realistische tekeningen van Siner. Naast bloed laat de artiest ook veelvuldig inkt vloeien. Krachtig en mooi ondersteund door een goed scenario. Hier kijk je wel reikhalzend naar het vervolg uit!
- Guy Lefranc 22 **½
- Horacio van Alba 1 ****
- Jommeke 254 **
- Reiziger 12 **½

My name is earl 4.5 - Sweet Johnny

Atypisch en net daarom zo speciaal. Terwijl je vreugde en voldoening verwacht met een goede afloop, moet je je tevreden stellen met een niet geslaagde missie. Groundhog day loert om de hoek. Nu in het hoofd van Sweet Johnny in plaats van de weerkerende tijd.
"Earl decides it's time to make it up to local stunt man Sweet Johnny (David Arquette) for sleeping with his girlfriend. When Earl finds Sweet Johnny, he discovers his friend has a permanent injury and learns that sometimes crossing an item off the list isn't always the best thing to do. Elsewhere, Joy buys a gun after someone carjacks the Brat, but Darnell does not approve of owning the firearm."
Soms gaat het er razendsnel aan toe en moet je behoorlijk bij de pinken blijven.
My name is Earl. Seizoen 4. Aflevering 5. Sweet Johnny. 2008.

Een maagdelijk bos

In deze maagdelijke strijd tussen mens en dier is Béatrice Tillier de overwinnaar. Haar elegante, kleurrijke tekenstijl doet het sombere verhaal baden in een warme gloed. De koude winter is niet kil (pagina 25), de slagvelden met bloedrood doordrenkt (22-23), de huiskamers steeds zonnig stralend (34). Het Maagdenbos is een lust voor het oog. En al heeft Tillier moeite om mensen proportioneel weer te geven (pagina 22, kader 4), de natuurlijke spanning tussen de twee rassen zorgt voor de noodzakelijke geloofwaardigheid. Dit kan immers bestaan. Jean Dufaux' fantasie is vooralsnog getemperd: het menselijke annex dierlijke wezen blijft steeds zichzelf. Als een roofdier op zoek naar een prooi. Wie van beiden is nu het verderfelijkste beest? Intrigerend en vooral zeer mooi.
- aantekeningen van Darwin 2 ***
- Lady S 7 ***
- Maagdenbos 1 ***½
- Wolf 19 ***

De kleinste

Nog zo'n gouwe ouwe over gastjes die onderling aan 't stoefen zijn. Zegt de eerste: "Mijne pa, hè. Mijne pa, die is zo klein dat hij zonder zich te bikken onder de tafel kan lopen." Waarop de tweede: "Bwah, da's niks vergeleken met die van mij. Die is zo klein dat-ie zich zonder te bukken onder een stoel kan doorlopen." Iedereen verbijsterd. Behalve Jantje (ja, want in een gouwe ouwe komt altijd Jantje in voor). Jantje is droevig. "Awel, wat scheelt er?", vragen ze geïnteresseerd. Jantje: "Mijn papa is zo klein en ligt daarom nu in het ziekenhuis!" Waarop de anderen verbouwereerd vragen: "Hoezo dat?" Jantje: "Ja, die ligt nu in 't ziekenhuis omdat hij van de ladder is gevallen toen hij aardbeien aan 't plukken was..."
Om niet al te meelijwekkend over te komen, was dit het dekmantelverhaal om te melden dat ik vorige week overijverig zelf van de ladder ben gedonderd. Een kleurrijke bloeduitstorting en een gapende wond tot gevolg. Gelukkig heb ik meer verstand van strips. Of dat denk ik toch.

Geen Tom Dice in Splice

Ja, d'r zitten best wel griezelelementen in deze lichte horrorfilm. Met afschuw 'bewonder' je de in naam van de wetenschap gecreëerde gedrochten. De vooruitstrevende bioloog Adrian Brody wil wel eens wat meer dan enkel baby's op de wereld zetten. Niet verwonderlijk dat je ge-biologeerd kijkt. Naar het einde toe verliest de film zijn geloofwaardigheid. Vincenzo Natali kiest ervoor om een monsterlijke dreiging te tonen (de jacht) in plaats van de psychologische strijd tussen het triumviraat (man-vrouw-kind) verder tegenover elkaar uit te spelen. Ge(z)wellig.
Splice. Vincenzo Natali. 2009. **½

Seven sing along songs: de zevensprong

heb je wel gehoord van de zeven,
de zeven
heb je wel gehoord
van de zevensprong
ze zeggen dat ik niet dansen kan
ik kan dansen als een edelman
dat is één, dat is twee,
dat is drie, dat is vier,
dat is vijf, dat is zes
en dat is ze-he-ven!

© artwork Alec Severin

Een sprakeloze grand prix

Felbejubeld, maar zich de laatste tijd vaak vergalopperend, Marvano raast in volle topsnelheid over de pagina's met snelle bolides zonder de artistieke veiligheidsgordel aan. Bij een brute smak heeft dat kwalijke gevolgen! Gelukkig is de afloop voor de auteur niet zo fataal. Wel sputtert de motor eens en treden er technische defecten op, te wijten aan de solitaire trip die Marvano maakt. Het geheel is immers niet perfect geölied en zorgt voor een verwarrende evocatie van de autoindustrie met het opkomende nazisme als achtergrond. Marvano levert een patchwork af waarbij de lezer zelf de eindjes aan elkaar moet knopen. Met behoorlijk wat hiaten om eigenhandig in te vullen. Voorkennis is duidelijk vereist. Bovendien voert de auteur een waslijst protagonisten op waar je amper affiniteit mee voelt. Hoe mooi ogend ook met de warme kleuren, je zoekt in de leegte naar passie en bezieling. Voorlopig geen wedergeboorte van Marvano's klasse uit De Eeuwige Oorlog. Gaat het Grand Prix 2 beter af?
- Grand Prix 2 ***
- I.R.$. All Watcher 6 ***
- Legende van het Wisselkind 4 ***
- Pad van Jessica Blandy 3 **½
Het citaat op de cover (die de tekening toch een beetje ontsiert) uit The New Yorker vat de strip gebald samen: "Met chirurgische precisie snijdt de auteur in het verleden en heelt de wond die een klein kind is toegebracht." Deze Herinneringen is een akelige herbeleving waarbij je sprakeloos het boek na lezing terzijde legt. Geregeld met onwennige oprispingen kijk je verbouwereerd hoe een jongen getraumatiseerd wordt tijdens zijn opvoeding. Net als de opgroeiende hoofdpersoon blijft de lezer onwetend over de wisselende ontwikkelingen tijdens diens jonge jaren. Wat broeit er in het nest dat plotsklaps het gezin gescheiden wordt en hij met moeder'lief' naar de oma moet. Verzucht stel je vast dat David ook daar niet welkom is. Niet onlogisch dat je je dan ook terugtrekt in een eigen wereld. Een verzonnen wereld die nog concreter wordt eens je je spraakvermogen verliest. Als kind moet je vaak ontberingen ondergaan zonder dat de grote mensen het aandurven of aankunnen om die informatie met je te delen. Sprakeloos is zo'n voorbeeld van hoe het compleet kan mislopen wanneer je volledig buitengesloten wordt. Niet alleen qua ziekte. Ook geestelijk binnen het gezin hangt een ongezonde aura die nefast het leven fnuikt. Niet onbegrijpelijk dat je daar jaren (of een heel leven) voor nodig hebt om tegen te vechten. David Smalls tragische verslag niet esthetische het mooiste, wel raakt de efficiënte vertelling griezelig hard. De oorspronkelijke titel Stitches omzetten naar Sprakeloos is niet de beste keuze. Het gevoel van ont-hechting valt volledig weg, net als de genaaide toestand alsof Davids leven met nietjes aan elkaar werd gepind.
- Sprakeloos - Herinneringen ***½

Een onbeholpen ket, die Quet

Eindelijk, na vijf herdrukken komt Daedalus met een ongeziene nooit eerder vertaalde Travis op de proppen. En da's er meteen eentje met een zeer herkenbaar aards karakter. Onteigeningen van grond ten voordele van commerciële belangen, je komt het geregeld tegen in de hedendaagse politiek. Al is het per toeval dat onze hoofdpersoon erin verzeild geraakt, we zien hem graag in opstand komen tegen het establishment. Christophe Quet blijft even onbeholpen karikaturaal realisme tekenen, toch is diens uitbeelding van Duvals spannende scenario ontzettend efficiënt. Spannend.
- Dantès 4 ***
- Jommeke 4 ***½
- Sisco 3 ***
- Travis 6 ***½
- Ze waren met tien 3 **½

Seven sing along songs: Zes weken zonder jou

iedereen is blij
iedereen is blij
eindelijk vakantie
de hele zomer vrij
de mooiste tijd van het jaar
de koffers staan al klaar
maar hoe moet dat nou
zes weken zonder jou?


© artwork Alec Severin

Het nieuwe B-Gevaar: een extra tip

Brussel werd enkele jaren stripkundig opgesmukt met een 83-tal specifieke stripstraatnaamborden. Je weet het wel, sinds jaar en dag heeft de Greepstraat ook een alternatieve benaming. Hoe kan het anders dan de Nero-straat heten, een erkenning voor de enige Nederlandstalige stripwinkel in Brussel geuit door toenmalig Brussels schepen van toerisme Philippe Decloux. De straat waar we binnenkort onderdak vinden staat ook neergepend als de Guus Slim-straat, een al even mythische figuur als Nero.

Seven sing along songs: Vijf kleine eendjes

vijf kleine eendjes
gingen zwemmen op een dag,
over de heuvel en ver weg,
moeder eend zei:
"kwek, kwek, kwek,"
en slechts vier kleine eendjes
kwamen terug.



© artwork Alec Severin

Uitverkoop: Solden in Vlaanderen

Zijn het familiaal nepotisme of masochistische zelfkastijding die de redacteur van de Bezige Bij doen beslissen om Willy Linthouts nieuwste worp onderdak te bieden bij deze literaire uitgeverij? Een duidelijk bewijs dat de verantwoordelijke weinig kaas heeft gegeten van de 'striproman' en maar op goed geluk gokt op een evenredig log Olifanten-succes. Zonder ook maar enige letterkundige waarde word je wederom ondergedompeld in des menschens miserie volgens Willy Linthout, den (b)oersimpele paysan die worstelt met het leven en in de verdrukking komt door het lijden rondom. Bijzonder saai en enorm gekunsteld qua constructie draalt en ploetert de auteur in een poel waarin hij uiteindelijk verzuipt. Wat wij moeten weten is dat Solden in Griekenland vrij snel in de soldenbakken van Vlaanderen zal belanden.